We mogen weer. Aangezien vakanties nu verdeeld moeten worden tussen hardlopen en duiken is het alweer een jaar geleden. Maar als wij op een sombere regenachtige koude dinsdagavond voor de gein eens naar vliegtickets zitten te kijken en die op dat specifieke moment relatief goedkoop blijken te zijn hebben we zomaar ineens geboekt. En omdat we al vaker geweest zijn lukt een huisje, een auto en een duikpakket ook wel. Google is geduldig. We vliegen wel met KLM dit keer na de ergernissen met Tui vorig jaar. En als wij ons op een sombere regenachtige koude woensdagochtend op Schiphol melden en ons later op de ruime stoelen installeren weten we dat we een goede keuze gemaakt hebben. Ik moet nog wel even wennen wanneer ik mijn portemonnee onnodig trek als ze met warme handdoekjes aan komen zetten samen met de gratis oordopjes voor het ter beschikking gestelde entertainment systeem. Ik zak achterover in mijn stoel met een warme maaltijd, een glas cola en een glas Baileys als soort van toetje. All inclusive. Luxe is relatief en ik voel me een prinses vandaag.

De vlucht gaat soepel en na een korte stop op Aruba landen we uiteindelijk op het inmiddels bekende vliegveld van Bonaire. Ze staan op ons te wachten met de huurauto en we worden ontvangen in het huisje door de buurvrouw. Het ziet er allemaal uitstekend uit. Snel omkleden en traditiegetrouw naar onze plek op de pier bij Karel’s voor een drankje en een, vooruit het is vakantie, hamburger. The first of many… Daarna slaat de jetlag toe en kunnen we onze ogen niet meer openhouden. Het is 22:00.

Dag 1.

5:47 en ik ben klaarwakker. Er tegen vechten heeft geen zin, ik sta maar op. Het duurt gewoon een paar dagen. We eten een Sultana want de winkels gaan pas om 8:00 open en ik gebruik de tijd om ons verder te installeren terwijl Frank werkt. Dan op weg naar de supermarkt. Daar waar we andere jaren altijd bij Van den Tweel, de lokale AH, hebben geshopt, gaan we nu eerst bij Wharehouse Bonaire, de lokale Jumbo, kijken. Die is goedkoper en alhoewel we niet armlastig zijn, waarom zouden we meer betalen? We blijven wel Hollanders. Ze hebben eigenlijk alles wat we nodig hebben en ik hoef alleen maar een beetje te zoeken tussen de zachte tomaten en de rottende sinaasappels om er een paar goede uit te pikken. Als we daarna toch nog even naar Van den Tweel gaan scheelt het gewoon 2 dollar per kilo en 1 dollar per fles cola. Op de totaalbon denk ik zomaar 20 dollar als je alles optelt. Dat loont de moeite.

Thuis eten we een heerlijk ontbijtje van gebakken ei met spek op een broodje en gaan dan richting Wannadive om in te checken. Dat is zo gepiept en met vier kersverse flessen Nitrox rijden we richting de Salt Pier voor onze eerste vakantieduik. Alsof we nooit weggeweest zijn. Na een lichte lunch duiken we opnieuw het water in bij The Lake. Daar krijg ik het benauwd. Ik vermoed dat stiekem de vermoeidheid me parten speelt en ik krijg mijn ademhaling niet onder controle. Ik wil er eigenlijk uit maar als ik me omdraai om Frank dat duidelijk te maken geeft hij juist aan dat hij iets raars gezien heeft. Gevangen tussen mijn ongemak en mijn nieuwsgierigheid wint uiteindelijk de nieuwsgierigheid het. Ik ken mezelf en afleiding zou heel goed kunnen helpen. En inderdaad kom ik door een spuitende spons weer tot rust. Nooit eerder gezien en het levert mooie plaatjes op. We maken de duik af en zien bij het eruit gaan nog twee enorme kreeften onder een rots. 

Eenmaal weer in het huisje spoelen we onze spullen en krijgt Frank bijna een hartverlamming als er een enorme leguaan tegen de achterbuitendeur opstaat. Het wordt onze huisleguaan en ik doop hem Wally. Als dank schijt hij de boel onder wat niet onderdoet voor een flinke hondendrol. Weer wat geleerd.  Na een zelfgemaakte pastamaaltijd komt de man met de hamer langs die blijkbaar als verstekeling meegekomen is in de koffer. Dag 1 is alweer voorbij, voor je het weet…

Dag 2.

We beginnen de dag met hardlopen naar de supermarkt. Het is ongeveer 4,5 km en kienen uit dat we er ongeveer 8:00 zijn als ze opengaan. Het wordt iets later en maken onderweg nog wat foto’s. Het lopen met een broodje en beleg is toch wel onhandig en stiekem is het toch ook best wel gauw warm geworden. De terugweg gaat wel sneller maar Frank heeft er toch last van als we thuis zijn en hij een beetje duizelig is. De eerste en laatste keer dus op deze manier. 

Qua duiken vertrekken we richting het noorden en pakken de eerste duikstek die we tegenkomen, Jeff Davis, en waar het rustig is. Een typisch ‘nietsaandehand’ duikje. We wijzigen onze plannen en gaan voor de tweede duik toch maar richting zuiden. We vinden dat eigenlijk allebei toch leuker dan noord. Eerst een broodje eten en als we bij een tentje niet bediend worden rijden we door naar Between2buns, mijn favoriete lunchtentje op Bonaire. En nee, niet alleen omdat ze de lekkerste zelfgemaakte cheesecake hebben maar dat helpt wel.

Het wordt White Slave en tot onze grote schrik is één van de historische slavenhuisjes volledig ingestort. Platgereden. Doodzonde maar ja niets is voor eeuwig. In het water zit ik met mijn neus in het  koraal als ik Frank hoor schreeuwen. Ik kijk op en zie een grote groene reuzemurene vrij langs zwemmen. Typisch een gevalletje ‘shit, mijn camera staat op macrostand’. Tegen de tijd dat ik hem goed gezet heb is de murene weg. De geschiedenis herhaalt zich met een grote schildpad maar gelukkig is die minder snel dan de murene die zich op de terugweg toch ook nog even laat zien.

Qua avondeten doen we makkelijk. We gaan voor de Kip Tukkie. Werkelijk waar het lekkerste stukje kip dat je ooit in je leven gegeten hebt. De eigenaar van de foodtruck rookt de kippen zelf en verkoopt ze alleen in het weekend. Dat hij zichzelf allerlei awards geeft voor ‘beste gerookte kip’ en ‘beste foodtruck van Bonaire’ maakt dat het alleen maar lekkerder smaakt. We eten onze vingers er bij op en verheugen ons op het feit dat we nóg een weekend op het eiland zijn. Met de jetlag gaat het al beter waardoor we inmiddels, na een paar spelletjes Rummikub, een half uur later in slaap vallen. 

Dag 3.

Na de goede ervaringen met Red Slave vorig jaar mag deze niet ontbreken. En zowaar zijn we nog niet onder water of er ligt een grote stingray aan onze voeten. Het duurt niet lang voordat we de eerste eagle ray zien. Ook nu heb ik wat moeite met ademenen. Adjustment issues. Is morgen wel over denk ik. We zien nog een eagle ray alvorens het water weer uit te gaan en ik vermaak me nog even met een grote barracuda. 

We doen de tweede duik er gelijk achteraan, op Atlantis. Ook goed bevallen vorig jaar en ook dat blijkt dit jaar weer. In totaal zien we 5 schildpadden en ook de grote murene ‘danst’ weer door het water. Een grote krab maakt het plaatje af. Op de terugweg flessen wisselen voor de nachtduik en even langs de 2buns voor een stukje cheesecake als toetje. Thuis chillen we even en laten we ons lekprikken door de muggen ondanks het continue smeren met Deet. Douchen heeft eigenlijk geen zin, ‘s ochtends en ‘s avonds is het gelijk smeren met Deet en overdag met zonnebrand. Ik blijf plakken. Ach ja, vakantie vieren is zwaar werk. 

We maken nog een nachtduik en gaan naar Windsock. Makkelijk in en uit via de trap. Eenmaal in het water blijkt mijn opgeladen lamp toch niet zo opgeladen en moet ik mee in het schijnsel van Frank. Ik vind het niet erg, ik ben niet bang in het donker en kan eigenlijk prima zien onder water zonder lamp. Ik gebruik hem eigenlijk alleen maar om beestjes te spotten en foto’s te maken want mijn camera heeft meer moeite in het donker dan ik. We worden vergezeld door een stuk of vijf grote jagende tarponen en Frank heeft er schik in om af en toe een zielig visje te beschijnen die dan onherroepelijk in de maag van een tarpoon verdwijnt. Dan is het tijd voor het échte schouwspel. Frank doet zijn lamp uit en de ostracods doen hun werk. Overal waar ik kijk hypnotiserende lichtjes. Ik zou er ter plekke kunnen verdrinken. We zijn in de Efteling. Tegen beter weten in probeer ik toch wat te filmen en te fotograferen maar alle schermen staan op zwart. 

Als alles hangt te drogen, inclusief wijzelf, steekt Frank de BBQ aan. Steak time! 

Dag 4.

Na al die jaren gaat het eindelijk gebeuren, we gaan duiken in Washington Slagbaai. We lopen eerst nog een km of 5 naar de Donkey Sanctuary en terug en na het ontbijt vertrekken we naar het park. Bepakt en bezakt met lunch en drinken. We zijn relatief snel op de eerste stek dankzij de korte route. Plaza Funchi mag eigenlijk geen strand heten met een klein strookje kiezels. Het is meer ‘house of the iguana’ want bij iedere stap die ik zet schieten er een stuk of tien alle kanten op. Twee grotere zijn blijkbaar tegen de regels in gewend om gevoerd te worden want ze stappen kordaat op ons af. ‘Gimme food’ lijken ze te schreeuwen. Een verbrokkeld koekje starts the war dus ik laat het maar daarbij. Wel even een selfie maken natuurlijk. 

Daarna het water in en ik zie een octopusje. Check! Dat is dan ook gelijk het meest spannende wat we zien onder water. Het doet wat doods en kaal aan, bijna saai te noemen. Het is op zich wel een mooi rif maar er gebeurt weinig op de stroming na. Het lijkt een beetje op Karpata maar dan zonder schildpadden en met stroming. Niet helemaal wat ik verwacht had.

We rijden gelijk door naar Boka Slagbaai en maken daar ons broodje tonijn terwijl ik de flamingo’s fotografeer. Het is relatief druk met dagjesmensen en een paar duikers. Hier moeten twee kanonnen en een molensteen onder water liggen op 3 meter, ik hoop dat we ze vinden. Als we het water ingaan is mijn zorg ongegrond als we ze gelijk zien liggen. We zijn 3 minuten onderweg. De molensteen zie ik niet 1-2-3 liggen dus we zwemmen de zandvlakte over. Halverwege komen we de molensteen alsnog tegen. Ook hier is het kaler dan ik had verwacht. Later blijkt dat de laatste storm veel verwoest heeft. Eenmaal het water weer uit heeft Frank last van zijn oor. Als dat maar goed gaat.

We halen af bij Bobbejans, spareribs. Ook hier de lekkerste spareribs die je ooit gegeten hebt en ook nu verheug ik me op het feit dat we nog een weekend op het eiland zijn wat ook zij zijn alleen in het weekend open.

Dag 5.

Plan vandaag is Andrea I maar we wijzigen naar Andrea II als ze bij Wannadive aangeven dat een paar dagen daarvoor op 10 meter een rood zeepaardje gespot is. En dan willen wij natuurlijk gaan kijken. We kijken dan ook 69 minuten lang heel hard maar het mag niet baten. Teveel struiken waar hij in kan zitten. Qua lunch grijpen we ook nu weer mis als een tentje waar we vorig jaar gezeten hebben niet meer is, of gesloten of whatever. Geen voedsel in elk geval. Tja wat doe je dan? Dan eet je pizza! Een stukje dan want anders gaat het de tweede duik niet goed. Die maken we op Bari reef.

Ook een mooie duikstek en een van de weinige plekken waar de tarponen overdag zitten. En zo actief als dat ze ‘s nachts zijn, zo sloom zijn ze overdag. Goed voor de foto’s. Verder zit hier veel vis, zien we wat platvissen en kiek ik een grote fluitvis. In het ondiepe tijdens onze 5 meterstop maak ik een paar duikselfies met mijn nieuwe duikmutsje. Geen loshangend haar meer en nog maar 1 vlecht in plaats van 2. Gemak dient de mens. 

Een stukje kip met wat aardappeltjes en ratatouille sterkt ons weer aan na een gevecht met een leguaan. Nu alleen die reuzekakkerlak in de slaapkamer nog ‘opruimen’ en dan kunnen we weer rustig slapen. De Death Squad gewapend met een handdoek en een slipper doet gelukkig zijn werk. Morgen vroeg op. East Coast Diving.

Dag 6.

Ik word rond 5:00 wakker van een afwijkend geluid. Het duurt even voor het tot me doordringt. Regen. Shit, er ligt nog van alles buiten! Ik loop snel naar buiten om de inmiddels zeiknatte handdoek en mijn bikini naar binnen te halen. Ach, het zal wel weer drogen. Anderhalf uur later gaat de wekker écht, waarschijnlijk één van de weinige keren dat we de wekker moeten zetten deze vakantie. Na een snel ontbijtje inclusief zeeziektepilletje vertrekken we richting Sorobon waar we opgewacht worden door de jongens van East Coast Diving. Er zijn nog vijf mensen in de boot en met ons en twee gidsen maakt een totale groep van negen. Tijdens de tocht naar de rand van de baai krijgen we uitleg, die wel 20 minuten duurt. Een hoop instructies over hoe of wat en een klein beetje uitleg over de eerste duikstek, Funchi reef.

Als we het kanaal naar open zee doorgaan verandert het rustig kabbelende water in metershoge golven. Ik ben blij met mijn pilletje. Het doet me een beetje denken aan Mombassa als we buiten het rif gingen duiken. Herkenbaar dus. We springen het water in en dalen af naar het rif. Ik ben benieuwd. Iedereen zegt dat het de moeite waard is maar uiteindelijk hebben we al schildpadden en eagle rays gezien. Maar niet zoals dit en dat blijkt. We zien gelijk al eagle rays en schildpadden. Vooral veel van alles. De gids wijst een slapende schildpad aan met een enorme bult in zijn schild. Blijkbaar een tumor onder het schild dat daar al jaren groeit. Een schildpad met een bochel dat zie je niet iedere dag.

Terwijl ik foto’s maken wordt hij wakker en zwemt weg. Ik volg hem een stukje en dan valt mijn oog op iets dat ik bijna niet kan geloven. Ik kijk nog eens goed maar het is écht waar. Daar zwemt gewoon een klein haaitje. Ik verbruik 50 bar in 5 seconden en gebaar en sein dat het een lust is. Alleen niemand kijkt want iedereen heeft alleen maar oog voor de drie eagle rays die langs zwemmen. Maar uiteindelijk word ik toch opgemerkt, net als het haaitje. Deze zwemt rondjes en komt meerdere malen voorbij. Samen met de eagle rays en de schildpadden. Overal waar je kijkt. Gekkenhuis! Als ik een stel eagle rays aan het filmen ben zwemt de haai ook nog eens dwars door mijn beeld. Het moet niet gekker worden. Aan het eind van de duik zoeken we de open zee op om opgepikt te worden door de boot. Er is veel deining en mijn pilletje wordt tot het uiterste getest. Ik voel me een beetje misselijk maar hou alles gelukkig binnen.

We varen even terug naar de pier en doen onze oppervlakte interval alvorens aan de tweede rit te beginnen. Deze brengt ons naar Turtle City en de Three Fingers. Opnieuw schildpadden zover we kijken. Ik ben allang gestopt met tellen dat is gewoon niet te doen. Ze zwemmen, ze slapen, ze eten, ze doen van alles. Eentje is zelfs bezig om met een zacht koraal te… wat? Tja, het lijkt wel of hij ermee probeert te paren. Hij klemt zich in elk geval stevig vast, voor zover de sterke deining hem dat toelaat. De murenes vind ik dit keer niet eens interessant en aan het eind van de duik zwemmen er wederom twee eagle rays vlakbij langszij. Dat geeft mooie plaatjes. Ik ben meer dan gelukkig. Ook de tweede exit overleef ik zonder kleerscheuren en ik ben blij als we weer terug in de baai zijn. We rekenen af, nemen afscheid en gaan nog even lunchen bij de Beach Hut waar ook het windsurf gebeuren zit. Sorry Weight Watchers, maar het wordt toch weer een burger.

Eenmaal thuis chillen we een beetje en gaan daarna lekker uit eten. Als we aan komen rijden bij de parkeerplek zien we een digitaal reclamebord. Op dat moment geeft hij een oranje scherm met alleen maar ‘8 km’ aan. Frank en ik kijken elkaar aan en denken hetzelfde. Het volgende beeld bevestigt onze vermoedens, ‘My guardian group Run & Walk’. Zondag 20 mei, dan zijn we er nog. We missen de website voor meer info dus we blijven even wachten tot de reclame weer voorbij komt. Dat duurt even maar dan weten we toch waar we moeten zoeken. Bij de Cuba Company hebben ze gratis wifi dus ik kan even kijken. We kunnen inderdaad inschrijven en meedoen, 8 km, start praktisch bij ons voor de deur bij Bachelors Beach, finish bij Sorobon waar we vandaag gedoken hebben. Het is wel vroeg, om 6:30. Nou ja, dan is het niet zo heet. We besluiten dat we zondag gezellig meedoen. Ach ja, we zijn er toch… Na het eten vergrijp ik me aan een stukje cheesecake, what else, en gaan dan toch maar naar huis en naar bed.

Dag 7.

Rise en shine. Vandaag heb ik bedacht om maar weer een stukje te lopen en helemaal nu we moeten trainen voor aanstaande zondag. Het plan is naar de Salt Pier, daar even het water induiken om af te koelen en weer terug. Dat is ongeveer 11 km. Ik vind het wel meevallen met de warmte en het eerste stuk heen gaat best lekker. Eenmaal bij de Salt Pier zijn ze bezig en mogen we daar niet zwemmen. Sowieso is het niet makkelijk om zomaar met blote voeten het water in te gaan en schoenen aanhouden om daarna 6 km met natte voeten te lopen lijkt ons ook niks. En dus hobbelen we maar gewoon terug en zien we onderweg wel. Frank heeft erg veel last van de warmte en is stiekem een beetje verkouden dus het gaat moeizaam. Maar dan zijn we toch bij Bachelors Beach waar we eindelijk het water in springen. Gewoon, met hardloopkleding en al, tenslotte zijn we bijna thuis.

We wandelen terug naar huis waar we douchen en ontbijten. Als we voldoende bijgekomen zijn gaan we op weg naar de Hilma Hooker, want je hebt tenslotte niet op Bonaire gedoken als je niet op de Hooker bent geweest. Maar omdat de Hooker altijd hetzelfde is, hoe leuk ook, stel ik voor om daarna door te zwemmen naar The Lake en er daar uit te gaan. Mijn grote vrienden ‘sharkus toeristicus’ de tarponen hangen er weer fraai bij. Omdat ze ‘s nachts jagen zijn ze overdag wat sloom. Ik besluip er een van achteren die zich het apelazarus schrikt als ik het puntje van zijn staart aanraak. We’ve got that on tape. Daarna zwemmen we een rondje om de boot en kom ik ook nog in aanraking met een zeer boos en agressief sargeant major visje die venijnig in mijn vin bijt om me proberen weg te jagen. Op weg naar The Lake komen we weer een vrije murene tegen. Ik krijg er nooit genoeg van. 

Van daaruit zwemmen we langzaam verder terwijl ik een oog op het zand hou. Ik zei tegen Frank dat mijn linkerloodpocket eerst insteken eagle rays betekende. Hij geloofde er niks van maar ik zou ik niet zijn als ik ineens twee paar bekende vleugels zie. Twee eagle rays op het zand die omhoog naar ons toe komen zwemmen als we dichterbij komen. Terwijl ik film hoor ik Frank roepen maar een derde die de andere kant op zwemt, daar kan ik niks mee. We volgen de eagle rays een hele tijd terwijl ze rustig langs het rif zwemmen. Dat geeft mooie plaatjes. Tijd en luchtgebrek maken dat we ze uiteindelijk moeten laten gaan en als we boven water komen blijkt dat maar goed ook want we zijn een aardig stukje voorbij de uitgang van The Lake. Dat wordt lopen Frank!

Eenmaal de auto weer opgepikt rijden we naar het centrum van Kralendijk. Madame heeft gisteren een bord met ‘iguana soup’ gezien dus madame wil iguana soup lunchen. We kunnen het bord niet meer vinden maar na wat rondvragen vind ik dan toch de juiste plek. De iguana soup was gisteren maar vandaag hebben ze ook nog wel een portie. Frank waagt zich er niet aan en eet pasta. De soep ziet er raar uit met vier uitstekende stukken poot en er zit een luchtje aan. Het lijkt inderdaad op een soort kippenvleugeltjes maar het smaakt toch anders. ‘Funny’. Ik kan er niet veel van maken, niet vies niet lekker eerder een beetje weinig smaak. Iguana? Check!

Het is inmiddels al half vier als we de tweede duik op Windsock/City Pier maken. Ik ben stiekem bang dat het een saaie duik gaat worden maar dan zie ik vis. Veel vis. Heel veel vis. Enorm veel vis. Het duurt even voor ik het door heb. De Bait Ball! Hoeveel mazzel kan een mens hebben op een dag. Hij is indrukwekkend groot en het lukt me om er middenin te gaan zwemmen. Hoe cool is dat! Foto’s en filmpjes als mijn camera ineens raar doet. De knoppen blijven hangen en als ik op mijn computer kijk zit ik op 25 m. Het onderwaterhuis heeft de nodige kilometers gemaakt en is niet meer zo bestand tegen de druk op diepte. Nou ja, ik denk dat ik wel heb wat ik hebben wilde. We zwemmen rustig verder en uiteindelijk laten alle knopjes van de camera ook weer los zodat ik ook nog een hele grote baars kan vereeuwigen. Het is weer mooi geweest voor vandaag.

Thuis gedoucht rijden we eerst langs het bedrijf dat de run organiseert om te betalen en ons T-shirt op te halen. Bovendien hebben we een prangende vraag. Als we 8 km overdwars van de ene kant naar de andere kant van het eiland lopen, hoe komen we dan weer terug? Er schijnen busjes te rijden. Als alles geregeld is worden we zondag uiterlijk om 6:00 verwacht op Bachelors Beach. Zin in! 

Op weg naar huis doen we nog even boodschappen. We vinden het wel weer tijd voor BBQ dus er belanden twee grote steaks in het karretje. Die smaken drie uur later prima en na een spelletje Rummikub is het alweer bedtijd. We hebben er een hele week opzitten en het aftellen gaat alweer bijna beginnen.

Dag 8.

Vandaag slaap ik uit en ben ‘pas’ om 8 uur wakker. Met andere woorden, tegen de tijd dat ik volledig van mijn jetlag af ben gaan we weer naar huis en mag ik weer terug aanpassen. We ontbijten en gaan heel relaxed op weg naar een nieuwe duikstek, Cliff. Dit is soort van het huisrif van Dive Friends. Aardige mensen ook. Naast ons staan twee duikers op het punt het water in te gaan en we vangen een stuk van de conversatie op tussen de duikers en de mensen van Dive Friends. Wij horen ‘naar rechts is illegaal maar heel mooi’. Goed, wij weten welke kant we op moeten. Overigens is het ‘illegaal’ omdat daar het waterzuiveringsbedrijf zit en ze met pijpen het water uit de zee zuigen. Potentieel gevaarlijk dus. Ach zo lang je niet voor de pijp gaat hangen.

Frank is officieel snipverkouden en ook de muggen hebben hem gisteren flink te pakken gehad ondanks de Deet. Ik heb nergens last van behalve wat druk op mijn oren. Het zal weer eens niet. Gelukkig kan hij alles, dus ook duiken. We zwemmen naar rechts en komen inderdaad een aantal pijpconstructies tegen. Ook hier hangen tarponen sloom voor zich uit te hangen en er komt zowaar een schildpad voorbij zwemmen. Bij een van de constructies zie ik zo ongeveer een van de grootste vissen die ik ooit gezien heb. Een megasaurus zeebaars met een enorm lelijke tronie en grote tanden. Gelukkig weet ik dat ik nog altijd groter ben dus zonder vrees benader ik hem voor een foto. Hij kiest eieren voor zijn geld en zwemt een stukje weg.

Ook wij zwemmen weer terug en gaan op zoek naar de twee rotsformaties waar de duikstek zijn naam aan te danken heeft. Mooi. We zien nog even Captain Don’s Memorial, een steen met een duikvlag er aan, alvorens we richting exit gaan.

Na een stuk ontbijtkoek rijden we naar het Noorden. Een van de dames van Wannadive heeft ons getipt om naar La Dania’s Leap te rijden, daar het water in te springen en naar Karpata te zwemmen om er weer uit te gaan. Eenmaal er in bij La Dania’s Leap kan je namelijk niet meer terug het water uit, dus geen beginnersduik. Maar we zijn wel wat gewend. Het ziet er ruiger uit dan het is en we weten hoe we het water veilig in moeten komen. Onder water is het er prachtig met drop offs en verrassend helder water. Veel vis maar ook nu gebeurt er in het noorden weinig spannends. We zwemmen naar Karpata, even twijfelend en zoekend naar de boei waar we er uit moeten. Gelukkig hebben we hier vaker gedoken.

Eenmaal thuis besluiten we de inmiddels ontdooide pastasaus voor vanavond te laten voor wat het is en gewoon lekker uit eten te gaan. Na diverse opties bekeken te hebben gaan we voor ‘The best ribs in town’ bij The Rib King op de boulevard. Zit ook lekker dicht bij de ijswinkel voor erna. En we moeten toegeven dat het erg lekkere spareribs zijn. Of het de lekkerste zijn? Kweenie, Bobbejans is ook wel heel erg lekker maar ze komen aardig in de buurt. Daarna eindelijk mijn beloofde ijsje en nog een drankje bij Karels als toch die vervelende vent weer langskomt. Thuis direct naar bed.

Dag 9.

We gaan weer een stukje rennen, gewoon, om het af te leren. En om fit te zijn voor zondag natuurlijk. Frank is echter allesbehalve fit maar gaat toch mee. ‘Dan komt het los.’ Stierepoep natuurlijk en ik vind het onverstandig maar ik was natuurlijk zelf ook gegaan. Do as I say don’t do as I do. Het wordt een rondje om het blok. Gisteren geplot op een mooie 5,5 km en makkelijk te vinden. Tenminste op de Runkeeper want als we eenmaal aan het lopen zijn valt het niet mee om de echte wegen te onderscheiden van de wegen in aanbouw of de doodlopende zandweggetjes. Nou ja, ‘ongeveer’ is ook goed. Het lijkt warmer dan andere dagen dus we doen rustig aan. We lopen langs het huisje waar we vorig jaar zaten en waarnaast nu een gloednieuw appartementencomplex gebouwd is met zwembad en al. Het gaat blijkbaar goed in Bonaire.

Na ons rondje en het ontbijt gaan we richting zuiden. Een nieuwe stek, Margate Bay, en waar een zeepaardje gespot is. Ik blijf het toch proberen. Eenmaal onder water zie ik een prachtig koraalbos. Ik snap dat hier zeepaardjes zitten maar ook dat we ze zeer waarschijnlijk weer niet gaan vinden. Meer dan een paar mooie onderwater overzichtsplaatjes zit er deze duik dan ook niet in. Als we het water uitkomen geeft Frank aan dat hij vandaag niet meer kan duiken. Hij heeft te veel last. Ik vind het stiekem niet erg, een middag rust zal ons allebei goed doen en het blijft vakantie. 

We gaan lekker naar de oostkust om te lunchen bij Foodies, een hippe eettent. Daarna wil ik naar wat plekken op het eiland waar we nog niet geweest zijn. Bij Foodies is toegang tot Lac Bay waar ook een paar flamingo’s zitten. Ik heb de grote camera meegenomen en vermaak me prima. Als we op onze lunch zitten te wachten komen ineens Hennie Huisman en zijn vrouw aanrijden op de scooter en komen naast ons zitten. Ik overweeg heel even om te vragen of ik met hem op de foto mag omdat ik vroeger veel naar zijn programma’s keek, maar besluit dat ik geen 15 meer ben en de beste man gewoon lekker met rust moet laten. 

Na de lunch rijden we naar de rand van de baai om te kijken naar de bergen met helaas dode en droge Karko’s, de beschermde kroonslakken, en vermaken ons met een paar schildpadden die af en toe boven water komen om lucht te happen. Daarna rijden we richting Kralendijk om te kijken of we iets aan Frank zijn malaise kunnen doen. Ik scoor nog een stukje cheesecake als toetje vanavond en we doen gelijk boodschappen. Nog één keer Kip Tukkie, waar we Hennie Huisman ook weer tegenkomen. It’s a small island after all. Thuis houdt Frank siesta en ik rommel wat met foto’s in de hangmat alvorens we aan het avondeten beginnen. Het gaat hard nu. 

Dag 10.

Frank is gisteren vroeg naar bed gegaan. Gelukkig heeft hij antiverkoudheidsmedicijnen kunnen scoren en die schijnen toch wel te helpen. Hij heeft beter geslapen en voelt zich een stuk beter. De congestie is ook goed weggetrokken. Dat betekent dan toch proberen te duiken vandaag. We scoren twee flessen bij Wannadive en gaan richting Invisibles om van daaruit naar Salt City te zwemmen. Bij Invisibles gebeurt er niet veel spannends maar dat is niet zo erg. Ik kijk uit op de vlakte naar potentiële eagle rays maar die hebben vrij vandaag, net als de schildpadden en al het andere leuke spul. Pinksterweekend. Als we na een uur weer boven komen zijn we in de buurt van de Salt Pier. Iets verder dan gepland maar ook dat geeft niet. Frank pikt de auto op en we rijden lekker naar huis voor de lunch.

De lunch die bestaat uit kliekjes pasta. We zitten al ruim in de fase van ijskast leegeten en voorraden opmaken.  Aan de reep Tony Chocolonely’s die ik meegenomen heb van thuis omdat hij op moest en in stukjes in een bakje in de ijskast ligt ben ik ook nog nauwelijks toegekomen dus daar begin ik ook maar aan. Rond een uurtje of twee vertrekken we weer voor onze tweede duik. Larry’s Lair. Daar zijn we nog nooit geweest.

Ook hier is een wand met onderaan een zandvlakte waar we langs zwemmen richting Aquarius. In de diepte zie ik een grote rog zwemmen maar hij zit me te diep dus we laten hem gaan. In de tussentijd jaagt boven ons een grote barracuda op kleine visjes. Die krengen kunnen verdomd hard zwemmen. Gelukkig staan wij niet op zijn menu. De rest van de duik is rustig en als we alweer richting ondiep gaan focus ik me op de papegaaivissen. Ik zie er een zwemmen met in zijn kielzog een fluitvis. Rare combinatie maar het geeft wel een leuke foto. Als we weer boven zijn blijkt dat we nog niet bij Aquarius zijn dus zoeken we zelf maar een plekje waar we er uit kunnen. Daarna naar huis en boodschappen doen. We eten nog één keer BBQ en gaan op tijd naar bed. Morgen vroeg op want morgen moeten we een wedstrijd rennen…

Dag 11.

Na een paar keer wakker geworden te zijn gaat dan toch de wekker. Buiten is het nog donker en ik draai me het liefste nog een keer om. Maar dat gaat niet, we moeten een wedstrijd lopen. Met moeite sta ik op en trek mijn outfit aan die ik gelukkig al klaargelegd heb gisteren. Ik draag het gekregen shirt en een zonneklep met reclame van de organisator. Vind ik wel passend. Er gaat een cracker of twee in en neem de banaan maar mee.

Ik heb met Frank afgesproken dat we voor onszelf lopen gezien de ervaringen van de afgelopen dagen. Frank heeft enorm last van de warmte tijdens het lopen en het feit dat hij ziek geweest is en nog steeds niet helemaal hersteld is helpt ook niet. Ik ga niet racen (écht wel) maar wil ook niet moeten wandelen (écht niet). Eigen tempo dus. 

We hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Zijn er veel deelnemers, wat voor soort mensen lopen er mee, is er een echte start of roept er iemand gewoon dat we mogen gaan rennen, is er publiek langs de kant, is de weg überhaupt wel afgezet? Tijdregistratie gaat handmatig op basis van binnenkomst bij de finish dus vooraan starten is het devies als je een nauwkeurige nettotijd wil hebben. Mijn klokje heeft enorm veel moeite met het vinden van de GPS elke keer en is ook nog eens bijna leeg. En geen oplader mee want ‘ach, we gingen toch alleen maar een paar 5 km rondjes rennen’. Gelukkig doet de Runkeeper het ook zonder dataverkeer wel, dat heb ik de afgelopen dagen getest. 

Rond 5:30 wandelen we naar waar de start moet zijn, ongeveer 500m van ons huis af. Dat is nog eens luxe. Het is nog steeds donker, dat is dan wel weer armoe, maar gelukkig wordt het snel licht. Op Bachelors Beach is het verrassend druk. Er is voor de gelegenheid twee tafeltjes neergezet waar de aanmelding plaatsvindt en water staat. Ook staat er een geluidsinstallatie en een speaker die continue de slogan van de run roept: ‘You never run alone’, ik zweer het! We raken in gesprek met een lokale dame die vroeger ook in Rotterdam gewoond heeft. Ze werkt bij de politie, waarvan er een 40 tal meedoen vandaag. Het totale deelnemersveld inclusief wandelaars is 351. 

Om 6:15 begint de warming up. Een ietwat mollige knul doet de oefeningen voor en aan alles kan je merken dat hij geen flauw idee heeft wat hij aan het doen is. De pret is er niet minder door. Dan wandelen we een klein stukje naar de start bestaande uit twee pionnen met twee vlaggen. We hebben nog vijf minuten en de directeur van Guardian Group die de loop organiseert houdt nog even een praatje. Dan is het klokje en voor de zekerheid de telefoon met de Runkeeper in de aanslag en wordt er afgeteld. En weg zijn we.

De kopgroep gaat er als een malle vandoor en ik hou me ook niet helemaal in. Het is nog niet zo heel erg warm. Dat komt pas na de eerste kilometer als we heuvel op lopen, de zon begint te schijnen en mijn bloed inmiddels is gaan pompen. Gelukkig zijn we hier al ruim een week en hebben we ook al een aantal keren gelopen. Op twee kilometer pak ik in elk geval water van de drankpost. Geen bekertjes maar een soort dichtgesealed plastic zakje. Tanden er in dus om een gaatje te maken. Ik drink een beetje en gebruik de rest om mijn gezicht en armen te koelen.

Bij kilometer twee weet ik al dat het geen 8 km is. Het bord staat er veel te vroeg getuige het feit dat we nog niet bij het Donkey Sanctuary zijn en we dit stukje van de week ook gelopen hebben. Ik maak me er niet druk om. ‘Relax, je bent in Bonaire.’ Het parcours is een grote lange rechte weg en een beetje saai. Er is niks afgezet of afgesloten dus we waren al gewaarschuwd dat we rechts moesten blijven lopen en op moesten passen voor ezels. Dat kan ook alleen maar in Bonaire. Ik hou een redelijk gelijkmatig tempo en haal zowaar wat mensen in. Maar ik word ook ingehaald, voornamelijk door mannen. 

Op kilometer vier verwacht ik een tweede drankpost maar die blijft uit. Dat wordt dus doorlopen en schuift mijn plan om even rustig wat te drinken en te wandelen door naar kilometer 6. Tegen de tijd dat ik daar ben besluit ik dat het nog maar twee kilometer is, minder er vanuit gaande dat de trend van de te korte route zich gewoon doorzet, en ik dus net zo goed door kan blijven lopen. Ik loop inmiddels relatief alleen, met een man voor mij en voor zover ik snel kan zien een man achter me. De dame waarvan ik dacht dat ik die niet meer in ging halen heb ik allang achter me gelaten. Omdat er verder geen eer te behalen valt aan nog iemand inhalen en ik niet meer bang hoef te zijn om ingehaald te worden tenzij ik ineens ga wandelen, hoef ik niet te versnellen en probeer gewoon tempo te houden.

Toch ben ik enorm blij als ik de laatste kilometer in ga. Ik heb het bloedje heet en behoefte aan drinken. Mijn hartslag is sky high en ik ga dit tempo niet heel lang meer volhouden. Zoals gewoonlijk ben ik nog blijer als ik de finish zie die ik juichend passeer nog even poserend voor de foto. Ik had gelijk, mijn klokje blijft steken op 7,6 km. Omdat er geen officiële tijdregistratie is maak ik even een foto van mijn eigen uitslag alvorens in een rustig tempo de 8 km vol te maken. Want 8 km is ook op Bonaire 8 km en geen 7,6 km. Ik pak een melige appel en wat water en wacht op Frank, die 6 minuten later binnenkomt. Hij heeft het erg zwaar gehad de eerste km vanwege het slijm in zijn keel, daarna ging het wel weer.

We babbelen met wat andere lopers en halen ons gratis vissoepje als de prijsuitreiking begint. We moeten toch wachten tot de bussen komen en die komen pas om 9:00. De prijzen worden uitgedeeld aan de eerste drie van elke leeftijdscategorie, mannen en vrouwen. Frank denkt dat ik podium gehaald heb maar ik verwacht niks. Er stond minstens een dame al uitgerust bij de finish te wachten toen ik binnenkwam en die duidelijk in mijn categorie zit. Je weet wel, de oude mutsen categorie. Nummer 3 wordt omgeroepen en dan hoor ik ineens toch mijn naam. Ik ben tweede geworden! Nummer één is inderdaad de dame die ik heb zien staan. Ik krijg een mooie zilverkleurige medaille en mag op het podium voor een foto met de directeur. Dat ik dat nog mag meemaken op mijn oude dag.

Als alle prijzen vergeven zijn, inclusief de overall winnaars man en vrouw, waarbij de bewuste dame uit mijn categorie met 32 minuten eerste is geworden, lopen we naar buiten waar net de bus komt aanrijden. Een oude schoolbus omgedoopt in ‘Chill bus’. Hij brengt ons terug naar Bachelors Beach vanwaar we naar huis lopen. Onze dag kan beginnen.

We doen ons ontbijt nog even dunnetjes over en maken de eieren en het bacon op. Mijn hartkleppen hebben minstens een half jaar nodig om weer bij te komen van deze vakantie. Daarna gaan we duiken bij Windsock, lekker dichtbij want om 13:45 moeten we bij Wannadive zijn voor de bootduik naar Klein Bonaire. Onder water duiken we gelijk op een poetsstation waar een baars zich prinsheerlijk laat schoonmaken door een paar poetsvisjes. En dat is dan weer leuk voor mij want een baars met een open bek ziet er altijd spectaculair uit. Een mooie Angel fish, een platvisje, een murene en wat sfeerplaatjes vullen de rest van mijn memory card. Op de terugweg kunnen we het toch niet laten om naar zeepaardjes te zoeken maar ook bij blijft de checkdive leeg. Vanmiddag dan, op Klein Bonaire. Daar zijn ze gespot.

Eenmaal uit het water willen we lunchen als blijkt dat we eigenlijk al krap in de tijd zitten. De lunch wordt dus vervangen door een gedeelde plak ontbijtkoek en een paar koekjes. Bij Wannadive kunnen we gelijk onze spullen pakken en naar de boot gaan. Hij zit vol vandaag. Gezellig maar ook een nadeel want er zijn meer beslissers over waar we heen gaan. Helaas willen ze niet naar de stek met de zeepaardjes, daar zijn ze de afgelopen dagen al heel vaak geweest. Dit gaat een dingetje worden. In plaats daarvan wordt er besloten om naar Captain  Don’s te gaan. Shit, daar zijn we destijds ook geweest en ik meen me te herinneren dat het een erg saaie duik was.

Of het een self fulfilling prophecy is weet ik niet, maar het rif is weliswaar wonderschoon maar de duik inderdaad saai. 65 minuten lang, dat dan weer wel. Halverwege merk ik weer dat ik moe ben en me op diepte niet helemaal comfortabel voel. Ik duik iets ondieper en het trekt na een minuut of tien dan ook weer weg. Meer dan sfeerplaatjes toevoegen aan mijn collectie wordt het niet en inmiddels heb ik het koud en heb honger.

Terug op Bonaire spoelen we gelijk onze spullen, gooien ze thuis af en rijden naar Windsock voor een drankje en een snackje. De Piña -de vakantie is bijna voorbij- Colada is heerlijk maar hakt er behoorlijk in. Rond een uur of zeven halen we nog één keer spareribs bij Bobbejan’s als ik dit keer mijn grote vriend met de hamer met open armen onthaal. Morgen onze laatste volle vakantiedag en dan is de pret weer voorbij.

Dag 12.

Onze laatste volle dag op Bonaire. Ik probeer een beetje op tijd op te staan. Het is 7:00 als ik op mijn telefoon kijk. Dat is nog altijd 13:00 in NL. Het gaat een zware week worden als we terug zijn. We maken de restjes op voor het ontbijt, wat overblijft zullen de nieuwe gasten van het huisje maar op moeten maken. 

We hebben gisteren al besloten waar we gaan duiken. Eerst naar Red Slave, onze laatste maar grootste kans om eagle rays te zien. Het is stoffig onder water en er staat wat stroming. Dan maar langs het rif en iets dieper, dan hebben we er niet zo veel last van. Ik zwem met een schuin oog naar rechts boven kijkend en zie na ongeveer een kwartiertje de welbekende flapperende vleugels. Ik moet een aardig stukje stijgen om bij hem te komen en hij heeft er weinig zin in want hij zwemt weg. Jammer, ik kan hem niet goed zien maar goed, gezien hebben we hem.

We zwemmen nu langs de rand van het rif en de zandvlakte verder als Frank me even later op een rog wijst. Maar van hetzelfde laken een pak. Ik zie hem slecht vanwege het zand in het water en hij zwemt weg van ons en nog snel ook. Als we door de stroming al een aardig stukje weg zijn besluiten we om terug langs het rif te zwemmen waar het wat minder hard stroomt. Anders zijn we zo door onze lucht heen. Het plan is om dan aan het begin nog even rond te cirkelen over de vlakte voordat we er uit gaan. Onderweg kan ik ook nog even gedag zeggen tegen een grote groene murene.

Als we een paar minuten over de vlakte hebben gezwommen zie ik opnieuw vleugels. Dit keer dichterbij en met beter zicht en het lukt tevens aardig om dichtbij te komen. Het is een behoorlijk grote eagle ray en nadat we een tijdje met hem meegezwommen hebben en hij de diepte in verdwijnt vinden we dat we waardig afscheid hebben kunnen nemen.

We rijden naar de tweede stek, Red Beryl. We zijn hier ook nog nooit geweest, ik heb deze vakantie toch al alles gezien wat ik me kon wensen en meer op het zeepaardje na, en deze plek is net zo goed als ieder andere om er eventueel nog een te vinden. Ook hier een prachtig rif met een mooie koraaltuin. Frank seint naar me en als ik kijk waar hij naar wijst zie ik de grootste barracuda die ik ooit gezien heb. Hij is groter dan Frank zijn arm! De rest van de duik is heel relaxt en we gaan nog even diepte aantikken. Dan blijkt dat mijn duikcomputer teruggesprongen is van Nitrox naar Lucht en moet ik ineens mijn decotijd in de gaten gaan houden. Gelukkig is het de laatste duik. Ik maak nog een sfeerplaatje en kiek nog een murene als ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee ben. En als ik een neteldraad in my face krijg ben ik er helemaal klaar mee. Ik had nog gehoopt op een laatste schildpad maar ben meer dan tevreden over alle mooie gave en bijzondere dingen die we ook deze vakantie weer gezien hebben.

Het oorspronkelijke plan van spullen spoelen en dan lunch gooien we om naar lunch en dan spullen spoelen. Het is al 13:00 geweest en we hebben honger. Ik wil graag naar de 2Buns om twee redenen. Ten eerste om nog een keer die heerlijke Yummie Sandwich van gegrilde kip te eten en ten tweede om mijn laatste toetje voor vanavond te halen. Jawel, een stukje cheesecake. Passievrucht dit keer in plaats van Mango want die heb ik al twee keer gehad. Daarna richting Wannadive om uit te checken en af te rekenen en dan alsnog naar huis om te spoelen en even te chillen.

Ons laatste avondmaal wordt bij It rains fishes. Beetje overrated maar inmiddels traditie en Patagonia de Argentijn is dicht op maandag. Ut mot maar. Ik kies voor drie ‘specials’, twee vis en een vlees, portie voorgerecht. Frank neemt een voorgerechtje en de catch of the day. Als mijn vlees echter komt zie ik gelijk dat het mis is gegaan. Dat is zeker geen voorgerecht portie maar minstens een hoofdgerecht. Navraag leert dat het inderdaad misgegaan is. Ik heb mazzel, ik mag het houden tegen de prijs van een voorgerecht. Soms zit het mee. Na het eten naar huis om daar mijn laatste keer cheesecake als toetje te eten. 

Terugkeer.

Vandaag is dan toch ėcht de laatste dag. Ergens heb ik wel weer zin om naar huis te gaan, alleen heb ik geen zin in mijn werkeloosheidsstatus. Duimen maar dat ik nu toch echt gauw een andere baan vind. Ondertussen slaan de inpakzenuwen toe. Als een kip zonder kop loop ik rond om spullen van de ene naar de andere kant te verplaatsen en ondertussen ook nog een tas klaar te maken voor ons dagje strand. Als alles min of meer goed ligt rijden we naar Karel’s voor het ontbijt. Frank eet the full monty eieren en ik neem een eitje en een portie pannenkoeken. Daarna nog even langs de supermarkt voor het aan mijzelf aan het begin van de vakantie beloofde chocoladecroissantje en dan terug naar huis om de rest in de koffers te pakken. Als we eindelijk klaar zijn kunnen we naar het strand.

Bij Sorobon installeren we ons op een bedje en gaat Frank een uurtje windsurfen. Hij heeft zowaar hetzelfde zeil als vorig jaar en hij heeft hetzelfde aan dus we krijgen ook dezelfde foto’s. Ik maak er dan ook maar een paar. Het gaat wel beduidend beter deze keer. Meer tijd op de plank dan in het water. We eten nog een broodje en dan ben ik het zand eigenlijk wel weer zat. Het is toch bijna tijd om naar huis te gaan. Daar douchen we af, kleden ons om, pakken de laatste dingen en checken uit uit het huisje. Hetzelfde doen we daarna met de auto en voor we het weten zitten we alweer hoog en droog in het vliegtuig op weg naar huis. Na een rustige vlucht zijn we weer thuis. Thuis, waar het voor de verandering ook eens mooi weer is, waar we weer in de dagelijkse routine gaan en waar we vooral weer op dieet moeten.

En toen kwam er een flamingo met een hele kromme snuit en die blies dit mooie verhaaltje helemaal uit.

Eenmaal aangekomen smelten we gelijk weg in onze lange broek, compressiesokken en vest. En dan dachten we dat het afgelopen zondag met de marathon warm was! We zijn snel door de douane en worden opgehaald door de Car Rental. Toch fijn als alles van tevoren geregeld is. We zijn niet anders gewend van Souldivers. Ook dit gaat soepel en als we bij ons paradijselijk onderkomen voor de komende 10 dagen komen staan ze ons al op te wachten. Na wat uitleg en de sleutels gaan we op zoek naar voedsel, want na op een houtje bijten in het vliegtuig en een snelle cheeseburger tijdens de overstap in Curacao hebben we gek genoeg honger. Ondanks dat het voor ons al ruim voorbij midnight is. Mijn maag is dan ook altijd het enige deel van mijn lichaam dat nooit last van jetlag heeft.

We scoren een steak aan de pier in Kralendijk, en komen tot onze grote ontzetting er achter dat we een verstekeling meegesmokkeld hebben in onze koffers. Want ook nu worden we gewoon keihard neergeslagen door de man met hamer. Resistance is futile…

Dag 1.
We hebben geen last van jetlag. Nee hoor. Gewoon in de ontkenning. We zijn pas om 21:45 gaan slapen en pas om 6:15 opgestaan, nadat we een uurtje wakker in bed lagen. De ergste berehonger wordt een beetje gestild met een verloren pakje Sultana’s. Helaas ben ik de Weight Watchers vergeten mee te nemen, die liggen nog naast de hardloopspullen. Zodra de winkel open is gaan we boodschappen doen voor het ontbijt, de basisdingen en eten voor Pasen, want dan is alles dicht. Een doos voedsel rijker, waar de kolen en een steak voor de BBQ niet ontbreken, en $150 armer maken we thuis een vakantiewaardig ontbijtje klaar. En ja, daar zit gewoon een chocoladecroissant tussen! 1 dag op vakantie en we slaan weer helemaal los. Als de muizen van huis zijn…

Na het ontbijt melden we ons bij de duikschool, en als alle formaliteiten weer afgehandeld zijn maken we de check dive op het huisrif. Het is weer even wennen, niet in de laatste plaats omdat ook mijn duikpak en mijn duikvest stiekem een klein beetje ruim zitten. Maar zodra ik het bekende wrakje zie voelt het als thuiskomen. Frank vindt het hier altijd een beetje saai, maar ik zie altijd wel wat leuks, getuige de grootste BMF zandaal die ik ooit gezien heb. Wat is dat kreng lelijk zeg. Prachtig. Als de tijd er op zit zwemmen we terug, eten we thuis een broodje, duiken even in de jacuzzi en houden we een kleine siësta. Er is ons verteld dat er een paar dagen na volle maan, 45 minuten na zonsondergang, prachtige lichtjes in het water te zien zijn vanwege lichtgevende microscopische kreeftjes die uit de diepte naar boven komen. En laat het nu net vandaag een paar dagen na volle maan zijn, dus we hebben een nachtduik gepland.

We rijden richting het zuiden en stoppen bij Alice in Wonderland. Er komen een aantal duikers het water uit dus we hebben de stek voor onszelf. Na een prachtige zonsondergang gaan we het water in en zien gelijk een kleine spotted eagle ray. Als we nu niks meer zien is de duik toch al geslaagd. Na 45 minuten hangen we op 12 meter en doen onze lampen uit. In eerste instantie zien we alleen de gebruikelijke bioluminiscentie maar dan duiken er langzaam aan overal om ons heen kleine lichtjes op. Met geen woorden te beschrijven zo mooi, ik zou er wel uren naar kunnen kijken, ware het niet dat ik het koud krijg, moet plassen en enorme honger heb.

Eenmaal thuis eten we afhaal BBQ van Bobbejan’s en zitten we nog even op ons terras, om ons lekker lek te laten prikken door de vele muggen. Die hebben we andere jaren nauwelijks gezien, nu lijken we allebei wel of we een nieuwe vorm van rode builenpest hebben. Ach ja, het is afzien de tropen. Tenslotte is de nachtvorst in Nederland ook niks.

Dag 2, eerste Paasdag.
Het gaat al beter met de jetlag. Alhoewel ik nóg eerder wakker word, kan ik wel blijven liggen en weer in slaap vallen, om vervolgens heerlijk brak opnieuw wakker te worden. Na een rustig paasontbijtje gaan we naar de hoeren. Ze zeggen dat als je niet op de Hilma Hooker gedoken hebt, je niet op Bonaire bent geweest, en dat kunnen we natuurlijk niet hebben. Shit, het is druk. Er staan wel vier auto’s met dito duikstellen. Maar ja, bij de hoeren is het altijd druk. Het wrak is niet veranderd, maar ik vind het altijd leuk om mijn vrienden de tarponen te zien. Na de duik en het wisselen van de flessen eten we een verantwoorde lunch aan het strand. Frank heeft vissoep en ik eet een verantwoorde BBQ Chicken burrito met verantwoorde frietjes. Om daarna weer in het water te duiken op een plek waar we nog nooit geweest zijn, Bari’s reef. Hij staat in de top 10 van mooiste duikplekken en het was mijn idee, dus ik hoop maar dat het ook zo is, anders heb ik Frank wat uit te leggen.

Gelukkig blijkt het onder water inderdaad heel mooi te zijn, en stikt het van allerlei soorten vis, inclusief weer een bende tarponen. Het lijkt wel een plaag. We duiken ruim een uur, en dat is best lang. Frank stapt blij het water uit, dus ik ben ook blij. We drinken nog een klein ondeugend biertje en mangosmoothietje, en eten een klein ondeugend kipnuggetje en bitterballetje alvorens we de duikspullen aan het rek hangen om ons klaar te maken voor de halve kilo steak p.p. op de BBQ bij het huisje. Het leven is kut. En als het niet kut is, dan is het wel klote.

Dag 3, tweede Paasdag.
Het gaat steeds beter met de jetlag. Ik word nu pas wakker als het licht wordt. Na wat boodschapjes en een ontbijtje, vandaag braaf zonder chocoladecroissant, rijden we vanochtend naar de zoutpier, één van onze favoriete duikstekken. En opnieuw terecht want het is er weer prachtig, niet in de laatste plaats door een paar zwartgele murenes en diverse garnaaltjes in anemomen. Ook een grote troep barracudas kan mijn aandacht bekoren. Ik kom weer blij het water uit. We lunchen gewoon thuis om daarna nieuwe flessen te halen en voor het eerst deze vakantie richting het noorden te gaan. Ook nu pakken we een duikstek waar we nog nooit geweest zijn, ook uit de top 10. Ik ben benieuwd, we hebben enorme trek in een schildpad, daar is het hoog tijd voor, en die zitten meestal noord. Ik app hem dat we er aan komen en hij zegt dat hij rechts zit en op ons zal wachten.

Bij Webers Joy a.k.a. Witch Hut gaan we via de stenen trap het water in. We duiken zoals afgesproken rechts. Een prachtig rif en een barracuda zwemt gezellig het hele stuk heen met ons mee. Ik kijk goed om me heen naar de schildpad, maar blijkbaar zit hij hoger. Het wordt een lange duik, heel relaxt met een prachtige koraaltuin. De schildpad is echter in geen velden of wegen te bekennen. Onbetrouwbare honden, spreek je met ze af, komen ze niet opdagen! Ik zal een hartig woordje met hem spreken.

Thuis na een douche wandelen we naar Windsock voor ‘een drankje en een snackje’ en om romantisch naar de zonsondergang te staren. Gelukkig zit je hier op een tropisch eiland dus ze serveren allemaal bitterballen, vlammetjes en kipnuggets. Alleen jammer dat de Cola Zero op het hele eiland uitverkocht is. Ik hoop dat ze gauw nieuwe voorraad krijgen, anders wordt het nog een lange vakantie. Na een voedzame pastamaaltijd, om toch ook een beetje in hardloopsferen te blijven, wachten we dit keer braaf en voorbereid op de klap van de hamer om lekker in bed te duiken.

Dag 4.
Ik heb het lumineuze idee opgevat om pannenkoeken te bakken voor het ontbijt. Maar op gas, in een andere pan, met olie, kant en klare mix en iets te dikke plakjes banaan en zielige overblijfsels van een geslachte mango is het toch anders. De gedrochten die even later op ons bord liggen smaken er echter niet minder op. Voldoende voeding voor het ontdekken van twee nieuwe duiksteks met een two tank dive. Dan hebben we vanmiddag wat tijd om ook iets anders te doen.

We rijden af naar wat dieper zuiden voor de stek met de exotische naam ‘Atlantis’. We zitten pal naast de kitesurfers, dus dat is wel even oppassen geblazen, maar onder water is het net zo mooi als de naam doet vermoeden. Ik had niet raar opgekeken als ik écht een paar griekse zuilen was tegen gekomen of een zoen had gekregen van Patrick Duffy (voor de jongere lezers, Google op, ‘Man van Atlantis’). Prachtige koraaltuinen, veel vis en in de verte zie ik een rog zwemmen. Ook komen we twee van die groene speknekken tegen die gezellig saampjes een rots bewaken. Had ik al gezegd dat ik dol ben op murenes?

Na de duik rijden we gelijk naar ‘Aquarius’ een stuk verderop. Onderweg nog een flamingo spottend die eenzaam kwartjes aan het zoeken is. De stek is iets minder mooi dan Atlantis, maar ook deze doet zijn naam eer aan, met veel scholen vis. We vinden ook nog twee loodblokjes. Een leuke uitdaging om ze mee te nemen, maar gelukkig heb ik tegenwoordig maar 6 kilo bij me, dus ik kan wat hebben. Toch ben ik behoorlijk uit balans als Frank ze in mijn zakken stopt. Hoe snel kan je wennen aan minder gewicht! We vervelen nog een megagrote koffervis die met zijn mond open zwemt en gaan dan richting huis om de boel op te bergen voor vandaag.

Tenminste, wat duiken betreft, want vanmiddag gaan we op avontuur. Toen we aankwamen werd ons iets verteld over een Lionfishburger. Klinkt exotisch en het is eten equals Saswilproeven. Dus is Sas al drie dagen aan het zoeken waar je dat kan eten, hoe en wanneer. Inclusief opnemen in de planning. Vandaag is de grote dag. We hebben de foodtruck van de week al zien staan en ook nu hebben we hem direct gevonden. Net op tijd want over een kwartier gaan ze dicht. We bestellen twee burgers en vol verwachting kijk ik hoe hij wordt klaargemaakt. Hij smaakt prima al vind ik hem wel wat prijzig. Na drie happen is hij weg. Het gaat om de gedachte denk ik dan maar.

Daarna gaan we op avontuur. Frank heeft op de kaart iets van een lagune gezien. Dat we in eerste instantie de verkeerde weg pakken mag de pret niet drukken. We komen terecht in Lac Cai. Dat is niet erg want Frank wil toch op onze laatste dag gaan windsurfen dus kan hij gelijk even kijken hoe of wat. En ik vermaak me prima met de wilde ezels die we onderweg tegen komen als we daarna toch de juiste weg opzoeken. Eenmaal bij de lagune moet we een avontuurlijk weggetje volgen om bij de kust te komen, waar we een paar foto’s in de brandende zon maken. Dan hebben we het wel weer gezien en gaan we naar huis waar we even relaxen alvorens we ons opmaken voor ons eerste officiële etentje uit bij de Cuba Compagnie. Ik eet een heerlijk vispotje en Frank de catch of the day. Mijn vastberaden besluit om een toetje te nemen laat ik varen. Ik zit vol. Toch nog iets opgestoken van de Weight Watchers!

Dag 5.
Het gaat hard, we zitten alweer op de helft. Frank wil naar Red Slave voor het grotere spul. Ik durf het niet zo goed aan. Er kan veel stroming staan. Niet dat ik daar bang voor ben, maar zeker geen fan en als het de verkeerde kant op staat is er risico dat je afdrijft open zee in. En daar ben ik al helemaal geen fan van. Visioenen van ons tweetjes dagen dobberend op zee in ons duikvest, om uiteindelijk een gruwelijk dood te sterven terwijl ik de marathon van Valencia nog moet lopen vind ik een slecht plan. Maar Frank belooft dat als er teveel stroming staat we niet gaan of er gelijk uit. Vooruit dan maar. Als we aankomen staan er vier duiktrucks en komt er een hele kudde het water uit. Weinig stroming, eagle rays en een kleine schildpad krijgen we te horen. ‘Frank, schiet eens op, ik wil het water in!’

Er staat inderdaad nagenoeg geen stroming en we speuren de zandvlakte af als Frank niet alleen een eagle ray maar ook twee stingrays spot. Bingo! Even later zie ik ook de schildpad zwemmen. Daar had ik nog een appeltje mee te schillen. Bleek een misverstand, maar hij heeft zijn vriendjes opgetrommeld om het goed te maken en we zien er vier in totaal, in verschillende maten en poses. Ook de eagle ray heeft minstens één vriendje bij zich en laat zich gewillig fotograferen. Tenminste, hij doet gewoon zijn ding en wij zwemmen er als twee gestoorde paparazzi achteraan om te filmen en te fotograferen. Mijn Red Slave fobie is in elk geval van de baan, helemaal als we óók nog een grote tonijn zien zwemmen. Morgen weer?

Na thuis de restjes van de macaroni als lunch genuttigd te hebben rijden we richting noord om bij Andrea II zeepaardjes te spotten. Ben ik gelijk klaar voor deze vakantie en hoef ik niet meer te duiken. We trotseren de lastige entry en hebben zowaar een beetje stroming. In elk geval meer dan vanochtend. We zoeken heel erg hard naar een zeepaardje maar hij laat zich even hard niet zien. Dan maar een foto van een vuurwormpje als next best thing. Voelt toch anders. Thuis droogt Frank mijn tranen met sateetjes op de BBQ, de lieverd.

Dag 6.
We moeten zo voorzichtig aan alweer gaan beginnen met nadenken over het opmaken van de voorraden. Zeker omdat we niet meer gewend zijn om zoveel te eten. Een extra BBQ moet dus worden ingepland, wat een narigheid. Maar alle gekheid op een stokje, als we niet beginnen aan het brood in de diepvries hebben de vogels feest aankomende dinsdag. Het duikplan vandaag is noord. Gisteravond heb ik naarstig uitgezocht hoe of wat, want er zijn best wat stekken op noord waar we nog nooit gedoken hebben. En dat klopt ook, als blijkt dat het dus allemaal bootduikstekken zijn. Ik voel me genaaid, hoezo alles vanaf de kant? Maar ik heet niet voor niets Saskia McGyver en heb een plan B. En anders wordt het gewoon plan C, te weten 1000 steps en Karpata, waar we altijd duiken. Plan X gaat overigens ook niet door want we hadden graag in Slagbaai National Park gedoken maar die is tot maandag dicht vanwege de hevige regenval vorige week. Toen wij hier nog niet waren uiteraard, want wij hebben alleen maar mooi weer. En maandag kunnen we niet meer duiken in verband met het vliegen dinsdag.

Frank is nog aan het werk als de stroom uitvalt en dus ook het internet. Tja, je bent op een tropisch eiland of niet, daar gebeuren dit soort dingen. Gaat vanzelf wel weer aan, maar nu dus even niet. Dan zit er dus niks anders op dan maar te gaan duiken. Als we aankomen op 1000 steps lijkt het wel of de derde wereldoorlog is uitgebroken. Maar het zijn alleen maar heel veel amerikanen. Een grote groep duikers, en dan bedoel ik ook écht een grote groep, gecombineerd met de toeristen die van een hele grote cruiseboot afgekomen zijn. En dan bedoel ik ook écht een hele grote cruiseboot. Die krengen liggen ook wel eens in Rotterdam, maar dan afgezet tegen een paar hoge flatgebouwen. Hier tussen de laagbouw ziet zo’n ding er toch een stuk imposanter uit. De bewoners zijn echter grotendeels hetzelfde, gerimpelde oude mannetjes en vrouwtjes met een heuptasje, wit petje, shorts en sandalen.

Ik maan Frank om gauw gas te geven en door te rijden naar de volgende duikplek. Daar staan ook wat auto’s maar dat aantal is te overzien. Bovendien, als we het slim aanpakken, kunnen we vanaf hier naar de volgende stek zwemmen, je weet wel, waar je alleen met de boot kan komen. Moeten we niet te diep en moet er geen stroming staan. Zo gezegd zo gedaan. We zwemmen lekker door, en inderdaad na iets meer dan een half uur zien we de aanlegboei voor de boot. Het rif is hier erg mooi, maar aangezien we dat klere-eind ook weer terug moeten zwemmen blijven we niet te lang hangen. Terug hebben we een klein beetje stroming en ik tel vrolijk calorietjes. Verbrandde calorietjes, dat dan weer wel.

We rijden gelijk door naar de laatste duikstek waar je op noord kan komen, Karpata, waar we onder het genot van een gezond appeltje en een iets minder gezond koekje onze oppervlaktetijd maken, onderwijl een grote hagedis lastig vallend. Hij vindt me lief, hij vindt me niet lief, hij vindt me lief, hij vindt me niet lief als ik hem een stukje appel aanbied, hij op me af komt rennen en dan toch weer heel snel wegrent. Of misschien probeert hij me gewoon weg te jagen. Ik laat hem verder met rust, we gaan het water in. Daar herinner ik me weer waarom ik dit zo’n mooie duikstek vond, en omdat Frank mijn loodpockets nu in de juiste volgorde vastgeklikt heeft, eerst recht en dan links, zien we niet alleen een leuke platvis maar ook twee keer een schildpad zwemmen. Iets met bijgeloof en OCD? I’m not crazy, my mother had me tested!

Het is inmiddels half drie als we klaar zijn met duiken en we moeten nog een stukje om het eiland heen rijden voordat we weer in de bewoonde wereld zijn. Je weet wel, waar ze voedsel hebben en elektriciteit en zo. Oh nee. We eten een heerlijk broodje bij Between 2 Buns en aangezien we een halve marathon gezwommen hebben tijdens de eerste duik koop ik een overheerlijk uitziend stukje passievrucht cheesecake als toetje vanavond. Nou maar hopen dat hij ook zo lekker smaakt. Zeker omdat ik niet kon kiezen tussen de passievrucht-, mango-, banaan-, kersen-, of caramelcheesecake, en die chocolademousse taart zag er ook wel lekker uit. Ik zie het al, we moeten minstens nog een keer terug komen hier.

Eenmaal thuis doet alles het gelukkig weer, en kunnen we met een gerust hart achter de iPad en op Facebook relaxen alvorens we een pizza gaan eten. We weten in elk geval weer wat er in de echte wereld gebeurt als wij er niet zijn. De echte wereld, waar het koud is…

De pizza is lekker. Frank heeft Calzone en ik eet een ‘Create your own’, die uiteindelijk een ‘Created what the waiter thought you ordered’ wordt. Ach ja, iemand zei vanochtend dat je dit soort dingen charmant moest vinden anders hou je het niet lang uit op Bonaire. Op de pier heb ik nog ‘Sex with an alligator’, maar de man met de hamer is jaloers. Thuis is de cheesecake net zo lekker als dat hij er uit ziet. Wat zeg ik, lekkerder. Daarna stort ik in.

Dag 7.
Ik zit bijna in het ritme van Bonaire. Ik denk nog een dag of drie, dan ben ik wel van mijn jetlag af. Over vier dagen gaan we weer naar huis, dus dat komt mooi uit. Frank bakt een eitje voor me voor het ontbijt en als we klaar zijn met uitbuiken gaan we op zoek naar zeepaardjes. We hebben wat aanwijzingen gehad, bij Invisibles 100 meter voorbij en dan recht het water in achter een rots. Ok, en ligt die rots dan links of rechts? En hoe ziet die er uit, hoe groot is die? En vooral, hoe diep ligt die? Oeps, vergeten te vragen. Boven water kan het voldoende aanwijzing zijn, onder water is het zoeken naar een speld in een hooiberg. Maar we doen ons best. Eventjes dan, want we willen toch ook wel een beetje duiken, dus na een minuut of tien gaan we de diepte in naar een tweede rif.

Als ik op een gegeven moment naar rechts kijk richting de zandvlakte mist mijn hart een slag. Eagle ray! Ik sein Frank en samen zwemmen we voorzichtig in de richting van het sierlijke dier dat rustig op zijn gemakje in het zand aan het wroeten is. We brengen behoorlijk wat tijd met hem door en ik neem ook de rust om mooie foto’s te maken, met name ook close ups. Ook doe ik een stukje filmen, want de GoPro ligt per ongeluk nog op de salontafel. Als we verder willen zwemmen bedenk ik me en draai me nog eens om voor nóg een paar foto’s. Gewoon, omdat het kan en voor de zekerheid. Frank lacht maar kan er stiekem eigenlijk ook geen genoeg van krijgen. Als het dier een vlucht over het rif neemt draaien we ons om om toch maar verder te zwemmen. En komt er gewoon een tweede onze kant op. Dan ook maar even poseren met het beestje, en als de eerste weer terugkomt hebben we keuzestress.

Helaas worden we door het feit dat we geen kieuwen hebben gedwongen om toch verder te zwemmen. We zien zelfs nog een derde in de diepte als wij alweer lang en breed een stuk hoger zwemmen. De zeepaardjes ben ik in elk geval totaal vergeten. Wát een kadootje, en ook Frank is nu overtuigd van het feit dat mijn rechter loodpocket eerst moet. Op de terugweg denk ik weer aan het zeepaardje en twijfel of ik nog even verder moet zoeken maar we liggen alweer een uur in het water en ik heb het koud. Eruit dan maar.

We gaan gelijk door voor de tweede duik, bij Windsock, waar we andere jaren de zeepaardjes gevonden hebben. Zou wel erg toevallig zijn. En het is inderdaad teveel gevraagd, want alhoewel we ons best weer doen en het een prima duikje is vinden we niks. Resultaten uit het verleden… Bij de duikschool vragen we nog eens na hoe het nu zat met die rots. Die blijkt dus niet in het water te liggen, maar aan de kant. We hadden recht moeten uitzwemmen en dan op 15,5 meter iets naar rechts. Nee, daar hebben we niet gekeken nee. We doen boodschappen bij de Appie waar een foodtruck voor de deur staat met op eikenhout gerookte kippetjes. ‘Zoiets als dit heb je nog nooit gegeten in je leven!’ is het lokkertje. Met zo’n introductie willen we wel even proeven en zijn gelijk om. Wat is dit ongelofelijk lekker! We nemen een halfje mee voor bij de pasta vanavond. Kan je in 10 dagen 17 kilo aankomen?

Als het bijna donker is gaan we voor de nachtduik. We pakken Bachelors Beach, dat ligt voor de deur dus dat is lekker makkelijk. Eenmaal in het water zwemmen er gelijk twee tarponen met ons mee. Ik blijf ze mooi vinden met hun grote zilveren lijven. Even later zie ik een slangaal zwemmen en een paar meter verderop zie ik ook waar hij vandaan komt. Er zit een nest met wel 7 slangalen. Er zwemt een soort kwalletje langs me heen, en ik bedenk me dat ik zo zal proberen die te fotograferen. Er zitten er sowieso meer. Dan ontdek ik een kreeft die voldoende uit zijn hol kruipt om zich te laten kieken. Er zitten echter meer kwalletjes en draadjes en ze zwemmen voor mijn lens. Ik vervloek ze lichtelijk en het lijkt wel of het er steeds meer worden. Zouden ze op mijn licht afkomen? Frank doet zijn lamp uit en gebaart mij om dat ook te doen, misschien dat ze dan even weg gaan. And then it hits me! Ostracods! En het lichtspektakel gaat van start. Ik had het niet verwacht omdat we al ruim anderhalve week na volle maan zitten. We genieten van de show en maken de duik in het donker af…

2 days left.

Dag 8.
Hoe maak je van wit brood bruin brood? Gewoon, broodjes bakken in een super hetelucht oven in plaats van een standaard combioventje. ‘Maar ze smaken nog steeds prima’, zei de keukenprinses opgewekt. We rijden naar Angel City, opnieuw een stek om af te vinken op onze lijst ‘ook geweest’. Daar hebben we een prima niks aan de hand duikje. Dat is duikerstaal voor ‘prima gedoken, lekker relaxt, maar wel een beetje saai’. Het kan nu eenmaal niet altijd feest zijn (jawel!). Omdat het zaterdag is, we vakantie hebben, we vanavond afhaal BBQ halen en we toch ook nog flessen voor de tweede duik nodig hebben, kijk ik Frank lief aan om ook nog even langs Between 2 Buns te rijden. Je weet wel, die van de cheesecake. Morgen zijn ze dicht en maandag zitten we de hele dag aan de andere kant van het eiland, dus het is mijn laatste kans. We blijven er ook maar gelijk lunchen.

Mijn vriend met de hamer doet zijn oefeningen vast na de lunch, dan is hij gelijk klaar voor de dag, dus we gaan eerst nog even naar huis waar ik lekker een uurtje op de bank doezel. Dan gaan we toch maar op pad, voordat het weer een nachtduik wordt. Ik wil nog één keer proberen om het zeepaardje te vinden nu we beter instructies hebben. We zwemmen helemaal uit tot aan de rand van het rif en we gaan onder water. Tijdens mijn routinehandelingen kom ik tot de afschuwelijke ontdekking dat ik mijn camera in de auto heb laten liggen. Shit, dat betekent dat hele klere-eind terug zwemmen, en nóg een keer heen. Gelukkig heb ik cheesecake vanavond.

Uiteindelijk kunnen we dan toch op zoek naar dat zeepaardje. Ik zie een murene, een schorpioenvis, een kreeft, een garnaaltje, twee platvisjes, een krab en als ik opzij kijk opnieuw een eagle ray. Maar geen zeepaardjes. We besluiten toch nog even bij de eagle ray te gaan kijken, temeer omdat we nu wél de GoPro bij ons hebben, en omdat ze nu eenmaal heel erg leuk zijn om naar te kijken. En mijn motto is nu eenmaal, het maakt niet uit hoeveel foto’s je hebt, je kan altijd een bétere foto maken!

Na een stief kwartiertje zwemmen we terug naar het rif en gaan we dezelfde weg terug, verder zoekend. Helaas laat onze speurneus ons in de steek. Desondanks heb ik een geweldige duik, waarin ik van alles heb gezien. Oh, en behalve een schildpad natuurlijk, bedenk ik me als we bijna terug bij de kant zijn op een meter of drie. Dan roept Frank. Ik kijk naar de rots waar hij naar wijst maar ik zie niks. Dan kijk ik er langs en zie… een schildpad? Hier? En verdomd, er ligt een schildpad te chillen op het zand. Het is dat we morgen nog een dag hebben, anders zou dit een perfecte laatste duik geweest zijn. Maar het is sowieso tijd voor het einde van de duikvakantie. Mijn oren beginnen nu toch wel te protesteren tegen al die waterdruk.

Eenmaal thuis douchen we lekker af en halen we Bobbejans. Deja Vu van vorige week. Vorige week alweer, wat gaat de tijd toch snel. Na het eten hangen we lekker op de bank voor de TV, geniet ik nog één keer van een stukje Cheesecake en krijg ik voor de tweede keer op een dag een klap met een hamer. Ik raak er al aan gewend.

Dag 9.
En daar is tie weer. De laatste duikdag. Nadat we zes keer van plan gewijzigd hebben terwijl we de laatste restjes brood opeten gaan we uiteindelijk naar Vista Blue in het zuiden. Wat dat betreft kunnen we een hoop extra duikstekken afvinken van de Bonaire lijst deze vakantie. Eenmaal in het water zien we het gelijk. Ook dit is een ‘niets aan de hand’ duikstek. Mooi maar niet spectaculair. Om er toch nog iets bijzonders van te maken zie ik in mijn ooghoek iets bewegen en als ik kijk zwemt er een grote groene speknek, a.k.a. reuzemurene vrij langs me heen. Ik wil Frank waarschuwen maar die heeft hem ook al gezien. Leuk voor Youtube! Daar blijft het verder bij en als we op de terugweg ook nog wat stroming hebben gaan we er maar uit. Een relatief kort duikje.

We eten een banaan tijdens de oppervlakte interval, en vier hongerige hagedissen komen brutaal bedelen om een hapje. Lusten hagedissen eigenlijk banaan? Als Frank de bananenschil boven het hoofd van een hagedis hangt krijgen we het antwoord op onze vraag. De hagedis neemt een gigasprong en hangt zo in de schil. Wij weten genoeg. We vermaken ons door de hagedissen wat te voeren alvorens we naar de volgende stek gaan. Salt Pier? 1000 steps? Of toch Salt Pier? Onderweg wordt het toch Pink Beach, zoals het oorspronkelijke plan was. Daar ‘redt’ Frank nog een dame met autopech.

We spreken af dat als er stroming staat, we ons mee laten driften. Frank zal dan de auto gaan halen. Het rif is niet zo bijzonder, maar het driften is erg leuk. Ik bestudeer wat ostracods van dichtbij en laat het rif lekker aan me voorbij vliegen. Halverwege gilt Frank en zwemt er een eagle ray langs het rif heel sierlijk onder ons door. Het blijft hypnotiserend. Uiteindelijk komen we er bij Tori’s reef weer uit. Frank loopt terug naar de auto en we rijden naar huis voor de lunch, de kliekjes pasta van vrijdag.

Rond een uur of vier pikken we voor de allerlaatste keer een fles op en rijden naar Andrea I. Ook nog nooit geweest en de allerlaatste kans op een zeepaardje. Ook hier is het rif prachtig. Ik hou van rijk begroeide drop offs en ben dol op wat ik noem dakpannen koraal. Frank laat me een grote krab zien, en even later zwemmen we tegen de grootste fluitvis ever aan. Het beest is wel anderhalve meter. Op de terugweg trek ik op een bepaald moment mijn blik weg van de anemonen en de potentiële zeepaardjes en kijk naar links. Om een schildpad aan te zien komen zwemmen. Een laatste kadootje van Bonaire om de duiken mee af te sluiten. Voor paarden zal ik zaterdag weer naar de manege moeten.

Na de boodschappen en het spoelen van de spullen heb ik een blond moment als blijkt dat mijn loodpockets nog bij de duikschool liggen. Er zit niks anders op, Frank zal ze moeten gaan halen. Niet omdat hij zo lief is, maar omdat ik niet mag rijden met onze huurauto. Nou vooruit, ook omdat hij zo lief is. Ondertussen bereid ik het huis voor, voor onze laatste BBQ. Frank grilled weer een goddelijke rib-eye. Daarna geven we lekker af op The Shallows, wat een verschrikkelijk slechte film!, en trekken we een lange neus naar onze vriend met de hamer, want we houden het eindelijk een beetje uit ’s avonds. Morgen beginnen we weer met opdrogen.

Dag 10.
En dan is daar zomaar ineens weer die laatste dag van de vakantie. Je weet wel, de dag die je wist dat gaat komen. Met pijn in je hart, verdrietig omdat het weer voorbij is, maar toch ook wel héél stiekem een klein beetje fijn om morgen weer naar huis te gaan. Terwijl we ontbijt halen, met een allerlaatste chocoladecroissantje, kijk ik ietwat jaloers naar de mensen langs de kant die gaan duiken. We mogen echter niet klagen, we hebben zoveel mooie dingen gezien.

Na het ontbijt gaan we de hort op, via de lange weg van zuid naar Cai Lac. Onderweg stoppen we op zijn Amerikaans bij allerlei plekken om vanuit de auto een foto te maken, een enkele keer uitstappend als we geen goede hoek kunnen maken door het raam. De buit bestaat niet alleen uit de huisjes van de slaves, maar we zien ook een troep flamingo’s vliegen en bij het pekelmeer kan ik zelfs dichtbij genoeg komen voor een acceptabele detailfoto. En ik leer ter plekke, maar wel te laat, hoe ik moet filmen met onze nieuwe camera.

Eenmaal bij de baai zoek ik een plekje op om het grootste gedeelte van de dag te vertoeven, terwijl Frank zijn surfboard regelt. We gaan het meemaken, het is 30 jaar geleden, maar toen was hij dan ook best goed. Ik volg hem vanaf de kant met de zoom van de camera. Het eerste half uurtje kan ik niet voorkomen dat ik een paar keer moet lachen, maar als hij het gevoel weer eenmaal te pakken heeft gaat hij als de brandweer. Het ziet er erg zwaar en vermoeiend uit, en dat is het ook als Frank na een uur hijgend en puffend het water uit komt. Hij heeft dan nóg een uur de tijd. ‘Ziet er stoer uit schat!’

Hij mag van de verhuurder even een half uurtje pauze nemen, om vervolgens de rest van de tijd op te maken. Gehavend komt hij het water uit, de blaren staan in zijn handen en hij heeft een schaafwond op zijn scheenbeen, maar hij straalt als een klein kind. Mooi, dat was de opzet. Tijd voor lunch, nog even in het water spatteren en dan rond een uur of vier terug naar huis om nog even Kralendijk in te gaan. En dan toch op de valreep nog een ijsje te eten. Na een relaxmomentje thuis maken we ons op voor het laatste avondmaal. Vis, uiteraard, en na het eten nog een borreltje bij Karel’s op de pier, uiteraard. Mijn vriend heeft heel sneaky in plaats van de hamer, slaappoeder in mijn Tia Maria gedaan toen ik even niet keek. Ik zag hem dus niet aankomen, terwijl ik al dagen alert ben. Shit, weer verloren…

Terugkeer naar huis.
Het is nu echt waar, we moeten vandaag naar huis. En dat betekent inpakken. Ik ga gelijk aan de slag, dan is het maar gebeurd. Als 90 % braaf in de koffer ligt gaan we ontbijten. Nog één keer om het af te leren, op de pier bij Karel’s. We eindigen dus waar we begonnen zijn. Ik trakteer mezelf op pannenkoeken en neem daarna ook nog een eitje. Frank heeft gewoon een vol bord ei, ham, kaas, bacon en worst. Verschil moet er zijn. Terwijl we genieten van het zonnetje en de laatste aanblik van de azuurblauwe zee zien we een pijlstaartrog zwemmen. Shit, ik wil niet naar huis, ik wil duiken!

Na het ontbijt geven we ons over aan het onvermijdelijke en rijden terug naar ons paradijselijke onderkomen om de laatste 10 % in te pakken. Na een korte inspectie checken we uit. De koffers mogen nog even blijven staan tot we écht weg moeten. We hebben nog twee uur, net genoeg tijd om nog even bij het Donkey Sanctuary te gaan kijken. Een park opgericht door vrijwilligers die zorgt voor onderkomen, voedsel en controle van de zwerfezelpopulatie op Bonaire. Op het park lopen zo’n 700 ezels, daarbuiten nog eens 400. We kopen een kaartje en praten even met de oprichtster/eigenaresse, die uitlegt hoe het zit met die ezels. Ze doet goed werk.

Voor de $7 p.p. mogen we met de auto door het park rijden om de ezels te bekijken en te aaien. Ik overweeg even om een zak wortels te kopen om uit te delen, maar instinctief doe ik het niet. Dat blijkt een goede zet als we ook daadwerkelijk het rondje gaan rijden. De ezels zijn allerschattigst, maar met veel, heel veel, en geconditioneerd op auto’s en eten. Met andere woorden, ze staan niet alleen pal voor je auto, binnen no time hebben we minstens vier ezelneuzen die door het raam steken en om eten bedelen. Aan allebei de kanten van de auto. En als ik uitstap heb ik direct 20 ezels om me heen staan. Frank is wat nerveus met zoveel ezelgeweld, gelukkig ben ik paarden gewend. Maar zonder wortels blijft het rustig op een enkele hap van de ene ezel naar de andere na.

Na de nodige foto’s van ezel voor, ezel achter, ezel onder, ezel boven, ezel staand, ezel liggend, een ezel, twee ezels, drie ezels, veel ezels, hele ezel, halve ezel, ezelhoofd, en ezel die ezels aait, maken we het rondje af. Vlak bij de uitgang hebben we een tegenligger, die overduidelijk wél een zak wortelen gekocht heeft. Dat dus…

We kijken nog even bij de landschildpadden en de paddock met ezels die speciale zorg nodig hebben, en ik smelt bij de aanblik van twee jonge ezeltjes met hun moeders. Frank moet me aan mijn haren meeslepen want het is nu toch echt tijd om de auto terug te brengen en naar het vliegveld te gaan. We pikken de koffers op bij het huisje en rijden voor de laatste keer over de onverharde ‘Booby Shaker Road’ weg, a.k.a. Kaya Saturnus, richting Car Rental. Daar geven we de auto af, en worden we naar het vliegveld gebracht. Met een zucht verruil ik mijn shorts voor een lange broek en mijn slippers voor schoenen met sokken. We vliegen eerst naar Curacao, waar we de voorlopig laatste hamburger eten, en maken ons klaar voor de ellenlange vlucht naar Nederland. Nederland, waar het gewone leven weer begint, ik aan de slag moet voor een nieuwe baan, de hardloopschoenen en de Weight Watchers zijn, en vooral waar het heel, maar dan ook heel, heel, heel erg koud is…

Bye, bye Bonaire. We’ll meet again!

Transavia heeft het goed geregeld in het vliegtuig, getuige het feit dat we allemaal netjes verspreid zitten. Nou ja, het is geen 8 uur vliegen denk ik dan maar. En verzonken in wat spelletjes op de iPad en een krantje gaat het eigenlijk ook zo voorbij. Eenmaal aangekomen zijn we de enigen, dus geen lange wachtrijen bij de aankoop van een Visum of door de immigratiedienst. Frank zijn koffer blijkt vergeten te zijn bij het uitladen. ‘Nee schat, ze maken geen grapje dat ze alles op de band gegooid hebben!’ Gelukkig staat het vliegtuig er nog en wordt het euvel verholpen. Nog een klein stukje in een meer dan luxer busje dan we gewend zijn maar nog steeds in het donker, komen we aan op het resort. Ook hier lijken we de enigen.

De kamer is ruim, we hebben zowaar een douchecabine en het resort ziet er nieuw gebouwd uit. Toch als je goed kijkt zie je de eerste tekenen van verval al, en ik denk dat het nog één, hoogstens twee jaar duurt voordat ook hier de woestijn aan de ene kant en de zee aan de andere zich meester zullen maken van het Egyptische bouwwerk. Ze hebben in elk geval eten voor ons bewaard en we nemen plaats in de eetzaal. Geïnspireerd door de arabische architectuur zitten we onder bogen die het geluid van de ene kant naar de andere overbrengen. Alsof je naar het geluid uit een speaker zit te te luisteren en ik kan letterlijk verstaan wat er aan de andere tafel gezegd wordt. Dat ik daardoor mijn tafelgenoot die naast me zit niet meer hoor is een tweede.

Na een korte briefing territorium bepalen in de suite door al mijn spullen op te bergen en dan lekker het licht uit. Tenslotte is morgen om 8 uur al het ontbijt en het is hier een uur later dus dat betekent jetlag. Was ik toch net gewend aan de wintertijd. Bummer. Maar het is voor een goed doel. Morgen weer kieuwen kweken.

Day 1: Nog voor de wekker gaat word ik op een belachelijk vroeg tijdstip wakker van het felle licht in de kamer. Airco uit-balkondeur open om ’s nachts te kunnen slapen heeft consequenties. Maar we zijn op duikvakantie, dus het past in de routine. En het is maar goed ook, want ik heb dan wel een wekker gezet voor het ontbijt, als ik de klok van de iPad niet netjes vooruit zet heeft het alsnog geen zin.

Ik stap de eetzaal in en pak een bord om naar het buffet te lopen. Oh ja, we zijn in Egypte. 7 dagen eieren met pitabrood, yoghurt met honing en aanmaaksinaasappelsap. Voor wie het nog kent van vroeger, a.k.a. Tang. Daarna spullen pakken en naar het duikcentrum, 50 meter verderop. Daar blijkt dat we de checkdive niet op het huisrif doen, zoals verwacht, maar gelijk met de pick up naar een dichtbij gelegen baaitje. Nog even snel een fles water pakken dan maar, want daar is verder niets. De briefing is enigszins onverstaanbaar, maar ach, hoeveel briefing hebben we nodig. Het is óf rif links en dan rechts, óf andersom. Water uit bij minimaal 40 bar en geen tijdslimiet. All we need to know.

Het water is warmer dan verwacht en het rif is mooi. Bij een thermocline zelfs glashelder waardoor de pracht van het onderwaterleven extra goed uitkomt. De eerste blue spotted stingray wordt gelijk gespot en de gids wijst ook nog op een onbekende naaktslak. Maar het wordt pas écht leuk als er een hele troep pijlinktvissen in zicht komen. Ze zwemmen boven ons en zijn helaas erg schuw. Bij 100 bar wil de gids terug maar Frank en ik zitten nog op 160 bar en mogen nog een stukje door. Nog wat verder langs het rif om een enorme grote murene te vinden. Fijn! De Rode Zee stelt me nooit teleur en al mijn vrienden zijn aanwezig. Na ruim een uur zoeken we de droogte weer op.

Ik mis mijn koekjes of elk ander soort van vast voedsel. Mijn sobere ontbijt heeft geen rekening gehouden met twee duiken achter elkaar zonder lunch tussendoor. Dat moet morgen anders! De tweede duik gaan we links en zwemmen relaxt langs het rif. De batterij van mijn camera is bijna leeg maar je weet maar nooit, 1 of 2 foto’s kan ik er vast nog wel mee maken. Ik spendeer ze aan een prachtige grote vleermuisvis. De schorpioenvis sla ik even over. Dan roept Frank me en wijst op een schildpad die lekker aan het koraal knabbelt en zich nergens wat van aan trekt. Ik blijk toch nog een extra foto te kunnen maken, maar als de schildpad naar me toe zwemt en bijna in mijn neus bijt is de batterij helaas écht leeg. Tijd om terug te gaan om nog een ‘ik doe net of ik koraal ben’ octopus te zien zitten en weer een dik uur vol te maken.

Terug in het resort lekker douchen en een groot bord pasta verslinden. Dan twee uur relaxen voordat het avondeten alweer klaar staat. Ja, dit is leven.

Day 2: De early morning dive slaan we over. Tenslotte hebben we vakantie en 6 uur op de duikschool is nét even te vroeg. 8 uur ontbijt is al op het randje. Na een broodje met scrambled egg dat niet al te goed valt en een lupa-tje (lunch pakketje) gescoord te hebben gaan we weer op weg. We beginnen links dit keer, eerst over het gras duinen en dan een soort geul over naar het rif. Wederom een mooi rif en ik concentreer me vooral op mijn vis vrienden om proberen die close up te fotograferen. Ik blijf even hangen bij een anemoon inclusief de zo geliefde garnaaltjes alvorens we alweer de terugweg aanvaarden. Het is een lange relaxte duik en dat lijkt een beetje de rode draad te worden.

Op de kant heb ik niet zo veel honger maar een dropje gaat er wel in. De tweede duik mogen we zonder gids naar rechts. Het eerste stuk is nog wat troebel maar naarmate we dieper komen wordt het ook helderder. Op 18 m zijn we met zijn tweeën en kunnen in alle rust genieten van Anemony City, waarbij de anemoonvissen niet eens zo heel erg schuw zijn. Dan nog een stukje verder zwemmen en draaien we om. De rust van weinig toeristen doet het rif écht goed, het ligt er mooi en vredig bij. Als we bijna terug zijn komen we anderen van de groep tegen en zijn we weer terug in de bewoonde wereld. Het lijkt wel een rondje hardlopen.

Terug bij de duikschool kunnen we spoelen want de geplande nachtduik gaat niet door. Ze krijgen de vergunning niet op tijd in orde. Morgen dan maar. In het resort krijg ik het voor elkaar dat we na de wederom heerlijke lunch naar een supermarktje gebracht worden om belachelijk dure koekjes te kopen. We krijgen er wel een foeilelijk koelkast magneetje bij in de vorm van een kameeltje met de woorden Marsa Alam. Gratis en voor niks. Wat zijn die Egyptenaren toch aardige mensen. Na het avondeten lekker in het zithoekje van het zwembad, door ons omgedoopt in ‘de knuffelhoek’, sterren kijken, M&M’s eten, whisky drinken en slap ouwehoeren.

Day 3: Joepie, pannenkoekjes bij het ontbijt. Één van de weinige dingen die ik écht lekker vind, en ze gaan er dan ook als zoete pannenkoek in. Vandaag gaan we naar een privébeach, dus we moeten een paar euro bijbetalen. Typisch Egypte. Vooruit dan maar. Het is een mooie lagune en we worden voor de eerste duik gedropt met de Zodiak. Hoeven we alleen maar terug te zwemmen. Vlak voor de droppunt zien we in een flits een groot beest aan de oppervlakte zwemmen. Is het een dolfijn of een zeekoe? We weten het niet maar gezien de beweging en het feit dat hij alleen was gokken we het laatste dan maar. Tijdens de duik zelf tik ik even de 30 meter aan en op 21 meter vinden we Anemoon city. Het rif zelf doet wat kaal aan totdat we de hoek om zijn en wat ondieper gaan. Daar is het weer prachtig. We redden het niet tot de kant en worden braaf weer opgepikt met het bootje.

De tweede duik is weer zelfstandig. We zwemmen naar de overkant op zoek naar een grotje. Het zicht is relatief slecht, veel zand, en de schildpad die we tegenkomen is dan ook ietwat wazig op de foto. Jammer, want het rif heeft prachtige lichtinvallen. We vinden het grotje en ook hier valt het licht mooi door de openingen van het dak. Daarna zwemmen we rustig terug. Eenmaal in de truck blijkt dat we de roodfilter van de GoPro kwijt zijn. Bummer.

Na de lunch een tukkie voor de nachtduik. We gaan terug naar dezelfde plek en duiken met 10 man. De duizend verlichte oogjes van de garnalen staren me weer aan en we zien een voor ons rare vis met baardharen en een platte start. Ze zijn erg schuw en schieten weg voor onze lampen. Er zitten veel octopussen die nu minder verscholen zitten en onder de anemoon zit een grote krab. Als we er uit gaan en ik nog even kijk of ik het roodfilter zie liggen geef ik een babyoctopus de schrik van zijn leven. Na het spoelen van de spullen en het spoelen van onszelf gaat het eten er weer met gemak in. Het internet doet het vandaag niet. Hij heeft blijkbaar de rekening niet betaald. Ook dát is Egypte. Ik ga vroeg naar bed, de vermoeidheid komt er nu uit.

Day 4: Ik heb geslapen als een blok, en voel stijf aan. Maar de ergste vermoeidheid is dan nu ook wel weg. We rijden een behoorlijk stuk naar het zuiden voor de duiken van vandaag, zelfs voorbij Marsa Alam. We gaan eerst zuid om geen last van swirl te hebben als we er uit komen. Het lijkt een saaie duik te worden, totdat ik me bedenk dat ik nog weinig murene’s gezien heb. Prompt duiken er twee van die speknekken op, en Frank probeert me te bewegen nóg dichterbij te gaan, in de hoop dat hij in mijn vingers bijt terwijl hij filmt. Grapjas. Ik maak ook wat portretfoto’s en een selfie. Aan het einde van de duik zit een school makrelen die met hun bek wagenwijd open heen en weer zwemmen. Voer voor prachtig gave foto’s.

De tweede duik weer zelf en nu naar noord. Het is weer zanderig en pas als we ver de hoek om zijn en dieper wordt het beter. Goed genoeg om een hoop pannenkoeken (blue spotted rays) te zien en nog een speknek of twee. Een daarvan zit prinsheerlijk midden in een koraalrots ‘king of the world’ te zijn, alhoewel hij wel geplaagd wordt door een paar poetsgarnalen en een klein visje. Op de terugweg komen we nog een krokodilvis tegen, de eerste van de vakantie. De lunch op het resort gaat er we prima in en kunnen we de rest van de middag chillen. Nog steeds zonder internet, dat dan weer niet.

Day 5: 5:23 word ik wakker. Dat is 7 minuten voordat de wekker gaat. Ja, we doen een early morning dive. De zonsopgang is per definitie al de moeite waard. Op een bekende stek waar nu weinig zand in het water zit doet iemand ook nog een diepe duik. Naar 30 meter dus, al blijf ik zelf hangen op 22 m. De duik zelf is verder niet spectaculair, al komen we aan het eind toch nog een groepje makrelen tegen. Mag Frank in de herkansing voor de film, die had gisteren niet goed gefocust. Water uit komen we een zwerfhond tegen die het hele stuk terug naar het resort meerent.

Na het ontbijt al snel weer de normale routine van onze duikdag in. Ik ben in eerste instantie een beetje chagrijnig omdat we naar dezelfde locatie als de checkdive gaan. Ik wil juist iets anders. Maar als we na 10 minuten al de eerste schildpad in het gras vinden is alles per direct vergeven. Ik ga los met mijn camera. Op 12 m vinden we nog een tweede en maak ik er nog een paar. Gewoon, voor de zekerheid en omdat het kan. Op het rif zie ik nog een octopus zitten. Ik ben sowieso happy.

Ook de tweede duik wil ik toch weer schildpadden kijken. 3 stuks worden het er in totaal. Met ander licht en in andere houdingen worden het toch weer andere foto’s. Het rif daarna vind ik eigenlijk niet zo interessant meer, en het enige dat me dan nog kan bekoren zijn drie batfish op een rijtje en weer twee reuzenmurenes die voor een groot deel uit hun hol hangen. Ik speel nog even voor Superwoman en dan zit het officiële duikpakket er weer op. Gelukkig kunnen we morgen nog bijboeken. Op het resort doet het internet het weer, dus na een megabord spaghetti kan iedereen weer zijn Facebookstatus bijwerken.

Day 6: En zo komen toch weer aan bij de laatste volle dag van de vakantie. Slechts 8 Souldivers hebben bijgeboekt dus stoppen ze ons met de Duitse duikende medemens in een truck en rijden heel ver naar het noorden. ‘Special place!’ En ik moet toegeven, onder water is het inderdaad de mooiste duikstek die we hier gezien hebben. De entree is door een gat in het dak van het rif, en dan op 3 meter door een opening er uit zwemmen. Om vervolgens immense koraaltuinen en een school jonge barracuda’s tegemoet te zwemmen. We gaan via stukken rif naar de diepte waar ik Frank zijn 35 m van gisteren wil overtreffen. Niet in de gaten hebbende dat hij dat ziet en er nét nog een tikkie bovenop doet. Ach ja, het blijft een man hé. Dan zien we een adelaarsrog zwemmen en het enige dat ik kan denken is, ‘shoot, ik zit te diep’. Met een stukje stijgen en veel inzoomen kan ik een herkenbare foto maken, maar voor details is hij te ver weg. De rest van de lucht maken we op door het rif te verkennen om vooral veel schorpioenvissen te vinden. Ook een octopus probeert zich te verstoppen maar ontsnapt niet aan de scherpe blik van de gids. Dan door het gat terug om ons op te maken voor de allerlaatste duik van deze vakantie.

Die maken we rechtsom. De gids kijkt uit naar een schildpad en net als ik me bedenk dat het leuk zou zijn om die om deze laatste duik nog tegen te komen zien we hem. En natuurlijk moet die dan op de foto. Even later krijgen we er nog één, om het écht af te leren. Nog één keer genieten van de mooie koraaltuin en dan is ook nu de lucht op en de tijd om. Terug op het resort na de lunch en 2 uurtjes relaxen aan het laatste avondmaal, met taart als toetje vanwege de verjaardag van één van de dames, en nog één keer zuchten bij de mooie sterrenhemel in de knuffelhoek.

Departure day: We zijn ruim voor de wekker wakker. Voldoende om vóór het ontbijt de duikspullen op te halen in plaats van erna. Helaas geen pannenkoekjes bij het ontbijt, daar had ik me nou zo op verheugd. Morgen maar goedmaken met verse croissants of zo. Gauw nog even de groepsfoto maken en alle schulden aflossen. Daarna systematisch vast de koffer inpakken en dan nog even luieren aan het zwembad om na de lunch met volle tegenzin weer in de bus naar het vliegveld te stappen. Terug naar de winter, het werkende leven waar ik weer van alles moet, maar ook naar de pindakaas, hagelslag en water uit de kraan.

Heb ik jaren gepleit om de prijs van het vliegen modulair te maken, heb ik tijdens de reis typisch een gevalletje van careful what you wish for. Bagage inchecken? € 40. Extra beenruimte? €35. Eten? Alles buiten één standaard maaltijd apart te bestellen via de kaart. Filmpje kijken? €10. Straks moet je nog muntjes in de WC gooien om te kunnen plassen. Nee, ik voel me oud en ouderwets uit de tijd dat je nog gewoon drank geserveerd kreeg als je de stewardess riep. Maar goed, ik zal met mijn tijd mee moeten. De reis verloopt voorspoedig voor zover dat kan op zo’n lange vlucht. Voor ons zit een Antilliaan die enorm zijn best doet om te voldoen aan het slechte imago dat veel mensen soms van ze hebben, en zoekt luidruchtig maar onterecht ruzie met één van de stewardessen. Daarna presteert hij het om 9 uur lang boos te blijven. We trekken ons er maar niks van aan.

Na een tussenlanding op Curacao, waar we er even uit moeten en, ja écht waar, een broodje kroket scoren, mogen we al snel weer verder voor het laatste kwartiertje en zit de reis er eindelijk op. Bij aankomst worden we netjes opgehaald en gedumpt in wat de komende 9 dagen ons onderkomen zal zijn. Vechtend tegen de slaap proberen we de 6 uur tijdsverschil gelijk de das om te doen aangezien we toch op onze koets moeten wachten. De koets komt uiteindelijk niet, de slaap wel.

Dag 1. 6:15. Met grote ogen liggen we naar het plafond te staren. Buiten is het nog donker dus opstaan heeft geen zin. Als een half uur later de eerste vogeltjes beginnen te fluiten en er een vleugje licht te zien is houden we het niet langer uit en staan op. Jetlag 1 – 0 Sas & Frank. Ik heb dorst maar durf niet zo goed water uit de kraan te drinken. En er is verder niks in huis en we kunnen niet weg. De winkels blijken om 8 uur open te gaan en we moeten wachten op de auto. Gelukkig wordt die dan toch gebracht. Joepie, we zijn mobiel! Tijd voor voedsel, dus we rijden gelijk naar de supermarkt, na eerst wat dollars uit de muur getrokken te hebben. Money makes the world go round. Er ontwaart zich een paradijs. Het is een AH en niet zomaar één, nee een XXL. We slaan de basisdingen in en worden geconfronteerd met het feit dat je in een huisje zit met niks. Dus ook geen WC papier, afwasmiddel of vuilniszakken. Dan realiseer je je weer dat thuis alles vanzelfsprekend is.

Na een heerlijk ontbijtje op weg naar Wannadive om ons te melden en mogen we onze eerste duik gaan maken in de azuurblauwe wateren. Check dive op het huisrif. Het is weer een verademing, extra gewaardeerd nu ik wat vaker in Nederland duik. Na een klein uurtje dwingt het gebrek aan lucht ons er weer uit, maar gelukkig hebben we nog vele duikuurtjes voor de boeg en rijden we naar “huis”. Lekker in de relaxmode, broodje eten en door naar de tweede duikstek. Bij de zoutpier dit keer, waar we weer een prachtige duik maken. Tussen de pijlers zwemmen grote scholen vis, het koraal is mooi en als je goed kijkt zie je ook overal kleine beestjes zitten. Zucht, dit is leven. ’s Avonds gaan we maar gewoon lekker uit eten. Vis, what else? En dat op een doordeweekse woensdagavond. Dan weet je dat je op vakantie bent.

Dag 2. We redden het tot 7:00 vandaag en omdat we toch ontbijt moeten gaan halen lijkt me dat een mooi moment om de hardloopschoenen aan te trekken. Kunnen we het nuttige met het aangename vereenzelvigen. Of moet ik zeggen het nuttige met het nuttige? Het rondje is warm en blijkt iets langer dan de 5km die ik in de gedachten heb. Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat we een paar keer verkeerd lopen, ondanks het zorgvuldig meegebrachte plattegrondje. Maar dat mag de pret niet drukken en het ontbijt is weer verdiend, inclusief een glas chocomelk.

We gaan vandaag op avontuur richting het noorden naar een niet gedocumenteerde duikstek. Zijn we 6 jaar geleden ook geweest, dus ze mogen die kaarten wel eens bijwerken. Maar goed, het is een spannend weggetje en het zal er niet druk zijn. Na de overstekende ezels ontweken te hebben, die hier als een soort ik-zeg-niks heilige koeien overal los rondlopen, en de heuvel-op-heuvel-af getrotseerd te hebben komen we flink door elkaar geschud aan. It’s a bumpy ride! Een paar banden markeren de duikstek. Denken we… Maar in principe maakt het niet uit, je kan hier overal het water in springen. Het is dan ook weer een prachtige duik en op de terugweg zien we de eerste flamingo’s in een meertje staan. Als blijkt dat we helemaal om het eiland heen moeten rijden om thuis te komen beginnen de herinneringen langzaam weer boven te komen door middel van de “oh ja” momentjes.

We scoren heel decadent een stukje biefstuk voor de lunch en rijden naar de tweede dependance van Wannadive. Hier hebben we vorige keer het zeepaardje gezien. We hebben nu te horen gekregen dat ze allemaal weg zijn omdat er teveel Amerikanen met hun poten aanzitten als ze foto’s maken. Dat doet zeer. Je moet hier met een trap het water in, waar wel drie joekels van leguanen het fort bewaken. Gewapend met een oud stokbrood en mijn camera ga ik met ze spelen. Stukje brood op de grond willen ze niet, maar uit mijn hand wel. Vind ik dan weer erg spannend als er zo’n moderne wannabe Tyrannosaurus Rex naar je vingers zit te happen. Maar het worden wel mooie plaatjes waar ik gefascineerd naar kan kijken. Maar goed, we kwamen om te duiken en de rest van het brood is voor de vissen.

Diezelfde vissen hebben geen flauw idee wat ze met het stokbrood aan moeten en dus vervliegt het in het water en zwemmen wij maar door. Als ik achterom kijk zie ik dan toch een verloren vis die voorzichtig wat hapjes neemt. Ach, she meant well. Halverwege de duik gaan we terug naar 11 meter als Frank ineens een triomfantelijke kreet uitslaakt. Dat kan maar één ding betekenen! Nou ja, een schildpad zou ook nog kunnen maar gezien de hoek waar in hij wijst denk ik dat eigenlijk niet. Het is inderdaad een zeepaardje! Mijn held! En we zijn pas op dag twee.

Na een late lunch aan de boulevard met een jalapeño burger maken we nog een nachtduik op de zoutpier. Gewoon, omdat het kan. Het is wachten tot het donker is voor we het water in kunnen. Eenmaal onder blijkt dat daar waar het overdag megadruk is, ’s avonds geen reet te beleven is, op een paar verloren jagende tarponen na. Ik zeg centrum Rotterdam. We gaan er dan ook maar relatief snel weer uit.

We eten vanavond thuis en gaan naar de andere supermarkt. Je hebt hier twee grote supermarkten. Zoals gezegd de AH en de andere blijkt de Jumbo te zijn. Ik voel me genaaid. Niks lokale producten, exotische vruchten of lappen vlees, maar gewoon pindakaas en hagelslag, ontbijtspek, croissantjes, fritessaus en voorverpakte kipfilets. Die laatste nemen we maar mee voor het avondeten. Há! Toch exotisch vlees. Het blijkt leguaan te zijn. Tenminste, dat moet haast wel want “it tastes funny” met een vleugje kippensmaak en zo taai heb ik mijn filets nog nooit gegeten.

Dag 3. Tijdens het ontbijt vergapen we ons weer aan de bouw van het zwembad naast ons. Op Bonaire hebben ze duidelijk een ander tempo. Ik geniet weer van de vele gekleurde vogeltjes en mijn camera doet zijn best. Qua duiken trekken we vanochtend weer naar het zuiden om de Hilma Hooker te bekijken, een megagroot wrak. Daar aangekomen is het druk, wel 8 auto’s. Amerikanen. Het wrak ligt er nog steeds zo mooi bij als 6 jaar geleden en dient als tarpoon ontmoetingsplaats. Het zijn er veel en ze zijn groot. Nice!

Voor de lunch zoeken we een aanbevolen tentje op en het eerste wat ik zie als we binnenlopen is een scala aan heerlijke taarten, waaronder chocoladetaart en cheesecake. Mango als ik me niet vergis. Brood is overrated, maar ik neem toch braaf een broodje Brie en de taart gaat mee als toetje voor vanavond. Een mens moet nu eenmaal niet tegen zijn natuur in gaan nietwaar? Raak je alleen maar gefrustreerd van. De middagduik gaat richting het noorden. Bij de 67 traptreden van de 1.000 steps. Frank vraagt waar de schildpad zit. Ik wijs naar rechts. Als we het water in gaan zien we rechts als eerste inderdaad een schildpad zwemmen. Een kleintje, maar toch. We zien onderweg ook nog een eagle ray in de diepte op deze prachtige stek en weer een schildpadje als we er uit gaan.

Dan snel naar huis, omkleden en naar het vliegveld om Beate en Frenk op te halen. 5 minuten rijden. Een klein eiland heeft zo zijn voordelen. Als iedereen geïnstalleerd is dineren we de lokale afhaalgrill die alleen in het weekend open is. Maar oh zo lekker. Now there is four of us. Gelukkig. Meer variatie voor de muggen, want inmiddels lijkt het alsof ik de mazelen heb.

Dag 4. Time flies. 6:35 ga ik er maar weer uit. Misschien een rondje lopen. Frank gaat mee en we gaan vandaag de andere kant op. Als we terugkomen is de rest ook wakker en tronen we na het ontbijt weer naar Wannadive om de dame en heer in te checken. Opnieuw op het huisrif dus ik zet mijn macrobril maar op. Daardoor zie ik niet de barracuda die op mijn rug zit, maar nog net wel de grote kreeft onder het wrak in mijn ooghoek.

Lunch halen we bij het enige fast food restaurant die het eiland rijk is. De Kentucky Fried Chicken. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat de Mac en de Burger King zijn opwachting maken. Tukkie doen en daarna naar The Lake voor ons middagduikje. The Lake is een prachtig dubbel rif met in het midden een zandvlakte. Beate seint dat ze iets ziet en ik ga uit mijn plaat als ik denk dat het een zeepaardje is. Het blijkt echter een grapje want het is een plastic kinderkunstwerkje. Ach ja, moet kunnen. Als we er uitkomen heb ik eigenlijk nog meer “trek” en stel voor om nog een duikje te maken. Iedereen is het er mee eens, dus we gaan naar Windsock om nog eens te zoeken naar het zeepaardje. Na een tijdje vindt Frank de exacte plek terug, maar helaas heeft het zeepaardje de benen genomen. Bummer. ’s Avonds gaan we lekker uit eten en treffen de lokale homobar met de treffende naam Cuba. Het eten is super en de bediening is zoet. Zo ook de chocolademousse die ik niet kon weerstaan. Tis vakantie zullen we dan maar zeggen.

Dag 5. Oh, oh trouble in paradise. Beate heeft oorpijn en besluit thuis te blijven om hopelijk morgen weer te kunnen duiken. Dus gaan de drie musketiers naar het zuiden om daar spannende dingen te doen. Iets té spannend als we naar de ruwe zee kijken dus rijden we een stukje terug. Eerst nog even naar vier jonge flamingo’s zwaaien. Bij The White Slaves duiken we er in om geconfronteerd te worden met stroming, véél stroming. Vanuit de gedachte eerst tegen de stroming in zwemmen doen we onze ochtendgymnastiek. Ik ben blij met de extra power van het chocoladecroissantje van mijn ontbijt, maar na 20 minuten is dat toch ook uitgewerkt. We gaan terug, het wordt een kort duikje. Dan maar foto’s maken van de rondzwevende pelikaan.

De tweede duik gaat er gelijk achteraan bij Bachelors Beach, waar de locals hun zondagmiddag doorbrengen. Wederom een prachtig rif, maar weinig groot spul. Misschien moeten we toch meer naar het noorden. Morgen eerst maar op de boot. Mijn maag rammelt inmiddels dus pikken we Beate op en rijden naar ons nieuwe favoriete tentje Between two buns. Om er vervolgens achter te komen dat ze de Pinksterdagen aangegrepen hebben om te verhuizen. Ik ben diep teleurgesteld, mijn weegschaal is blij. No cheesecake today, or chocolatecake, or any cake… Gelukkig hebben we altijd nog de ijszaak. Die weg weet ik feilloos te vinden na een bodempje burger op de pier gelegd te hebben.

Thuis gaat de relaxmodus aan. De boodschappen voor de BBQ zijn gedaan en de heren kunnen heerlijk hun oerdriften loslaten op de bak met vuur. Man hungry, eat meat!

Dag 6. We beginnen de dag met een bootduikje, dus dit is één van de weinige keren dat we op de klok moeten. Gelukkig gaat het goed met Beate haar oren. Ik neem voor de zekerheid een pilletje, ik wil mijn ontbijt graag binnen houden. We hebben een verstekeling in de vorm van een Belg. Nou vooruit dan maar. Verder de schipper en gids Andy. We gaan naar het rif waar het memorial ligt van Captain Don, de man die alle riffen op Bonaire een naam gegeven heeft. Én kans op Eagle Rays en/of schildpadden. Niet dus. Alhoewel weer een mooi rif heeft het grote spul blijkbaar ook vakantie, want we komen niks meer tegen?

We pakken er gelijk een tweede duikje achteraan richting noord. Het wordt Tolo, daar hebben we nog niet eerder gedoken. Ja, ja, mooi rif, geen beesten, nou weten we het wel. Ik ben gewoon strontverwend. We lunchen thuis waarna ik in bed ga liggen en in coma raak. Drie uur later word ik gereanimeerd maar het komt niet meer goed met mij. We gaan een nachtduik maken bij de city pier, maar ik besluit op het laatste moment om niet het water meer in te gaan. Tijd voor mijn zenmomentje als ik lekker op het strand naar een krabbetje staar tijdens het wachten.

Als iedereen weer opgedroogd is proberen we nog wat te eten te krijgen, wat niets eens zo eenvoudig is want het is al best laat. Het tentje dat we bedacht hebben doet de deur voor onze neus dicht, dus wijken we uit naar de pier. Daar eet ik een heerlijk stuk vis. De ijssalon doet echter ook de deur dicht voor mijn neus. M&M’s redden de avond.

Dag 7. We moeten Frenk het beroemde wrak van de Hilma Hooker laten zien, anders ben je niet op Bonaire geweest. And mama’s got brand new socks. Als boodschap voor vrienden zelf ook maar een paar gekocht. Gifgroen, ik lijk wel een kikker als ik naar mijn voeten kijk. Maar ze zitten heerlijk en glijden nog meer dan mijn neopreen sokjes. Het is nog drukker dan eerst maar de tarponen zitten er gewoon. Fijn, kan ik mijn hart weer ophalen.

Tweede duikje is op de zoutpier, omdat Frenk vroeg of je daar ook kon duiken. Mijn 400ste duik, en ondanks de afwezigheid van big fish geniet ik van de mooie pilaren, de scholen vis en zien we toch nog een Giant Barracuda. Hij zit aan de oppervlakte dus we gaan niet kijken.

Na een broodje de-eieren-moeten-op-en-oh-ja-de-ham-kaas-en-tomaat-ook doen we nog één duikje vandaag, om het af te leren. Oil slick in het noorden. Frenk slaat weer even over en we zien weer meer mooi rif. Ik krijg een weekendje Rome deja vuutje. Na 3 dagen komen de mooie gebouwen daar ook je de neus uit. En toch gaan we weer het water in, en zullen we ook morgen onze duikdag volmaken. Thuis eten we BBQ het-vlees-moet-op-en-oh-ja-de-boter-en-drank-ook om de avond vol te maken met discussies over muziek. Morgen alweer de laatste duikdag.

Dag 8. En daar is hij weer, de fameuze laatste duikdag. Mijn voornemen om vandaag te gaan lopen strandt bij uitslapen en een warme dag. Morgen nog maar een poging wagen. We gaan naar 1.000 steps en Karpata er achteraan. Dat betekent stiekem 2 flessen de man, wat eigenlijk niet mag omdat ze een hele grote groep hebben, maar wat ons wel ingefluisterd is. Bij de steps is het druk maar ja, je moet er nu eenmaal gedoken hebben en voor Frenk is het nieuw. Gelukkig is geen duik hetzelfde want aan het eind is het schildpadden frenzy. Wel 4 stuks, die zich ook nog goed laten fotograferen. Sassie is weer blij, want mooie rifjes ok, maar verder zeg ik niks.

Op Karpata worden we getrakteerd op “free porn” van twee leguanen, waarbij het mannetje er duidelijk meer zin in heeft dan het vrouwtje. What else is new… Karpata lijkt op bergen met glooingen, en na de schildpadden vind ik het wel prima zo. Om het af te leren zien we aan het eind toch nog een extra schildpad. Tijd voor lunch, in de vorm van de aanbevolen zelfgemaakte pizza’s in de passage. Ze zijn inderdaad heerlijk, maar ook groot. Met wat inspanning krijgen Frenk en ik hem allebei helemaal op, Frank en Beate hebben het opgegeven. Daar ga ik spijt van krijgen want het is tijd voor het laatste duikje. Twijfel, twijfel, waar gaan we heen. Uiteindelijk wordt het Invisibles, voor een laatste poging eagle rays. Dat lukt helaas niet, maar wel komt al het kleine spul nog een keer voorbij, anemoongarnaaltjes, murene, slangaal, flamingoslak, zandaal en als uitsmijter nog een megagrote krab die zich het leplazerus schrikt als hij me voorbij ziet zwemmen.

Eenmaal uit het water nog het schouwspel van een pelikaan en een meeuw en dan de rotzooi uitspoelen en opruimen. We moeten ietwat haasten want It rains fishes wacht voor het laatste avondmaal waar we weer american style geserveerd krijgen. Te weten, snel! De rest van de avond wordt de overige drank opgemaakt en gefilosofeerd over het leven als ze willen gaan stappen. Één drankje. Ja, ja. Ze doen maar, tenslotte is het nog steeds vakantie. Ik blijf braaf thuis en ga lekker naar bed met een krantje. Tenslotte is het nog steeds vakantie.

Departure day. We vliegen laat, dus we kunnen op ons gemak nog een rondje door het park rijden. Maar eerst tanken, ontbijt halen, afmelden bij Wannadive en iets regelen voor de auto zodat we naar het vliegveld gebracht kunnen worden. En vast de koffer klaarzetten en een beetje inpakken. Dan kunnen we eindelijk weg en nemen we de scenic route om nog één keer langs de 1.000 steps te rijden. Eenmaal bij het park kunnen we kiezen, de korte of lange route. De lange dan maar. Het is heet en de weg is hobbelig. Het landschap is grijs en uitgedroogd na zes maanden zonder regen. De meren liggen er maar triest bij en er is weinig leven.

Eerste stop is een blowhole. Een kustrand met gaten waar het water hoog opspuit. Tweede stop is de vuurtoren, waar niks te zien is. Derde stop de ruines van een huisje, en we nemen niet eens de moeite meer om te stoppen en uit te stappen. Wordt dan toch een kort rondje zo. Als we langs een klif rijden zie ik pelikanen zitten. Dat is dan wel weer de moeite waard. Uiteindelijk komen we bij het grote meer aan, waar nog een paar verloren flamingo’s ronddwalen. Daarna richting uitgang, wat nog een hele rit is. Via de oostkust rijden we naar Cai, om aan het grote meer eindelijk wat te eten. De tijd begint te dringen als de laatste twee uren ingaan. Nog een foto bij de zoutpier, een paar jagende pelikanen kieken en dan toch écht naar huis om de koffer in te pakken.

Op het vliegveld afscheid nemen van Frenk en Beate, die een dag later terugvliegen, en moeten wij wachten. We hebben een uur vertraging. Genoeg tijd om nog wat muggenbulten te kweken. Als ik ze later thuis optel kom ik tot 71. Het vliegtuig zit vol Dus upgraden zit er niet in deze keer. We vouwen ons op in de altijd te kleine stoeltjes. In Curacao moeten we er uit, eten we een burger en maken we het uur vol voor we weer opnieuw mogen vouwen. Als dat gebeurd is gaat bij mij het lichtje uit en pas weer aan als we op Schiphol staan. Ik piep en kraak aan alle kanten als ik weer moet bewegen. Eenmaal buiten is het koud en regenachtig en op weg naar huis hebben we ook nog file. Joepie, we zijn weer thuis. Not!

Bon Bini Holland

Dus de spreekwoordelijke vis bij zijn staart gepakt en ben ik gaan browsen op het internet, en kijken naar duikscholen in Rotterdam. Uiteindelijk kwam ik ergens uit dicht in de buurt waar je een gratis proefduik kon winnen als je een aantal vragen goed beantwoordde. Mijn competitieve drang kwam meteen naar boven want iets winnen staat me wel aan, dus met veel verve zocht ik de antwoorden op en stuurde een mail naar het opgegeven e-mailadres. Een paar dagen later kreeg ik bericht. Verdorie, ik had gewonnen en mocht een afspraak komen maken. Tja, toen kon ik er niet meer onderuit. En passant dan ook maar besloten dat Frenk, Frank zijn zoon die ook mee zou gaan op vakantie, het dan ook maar moest leren.

Dus met z’n 3-en, want Frank moest mee voor de morele ondersteuning, op naar de duikschool met in het rugzakje zwempak, handdoek en mijn haar in staartjes. We gingen van start en de instructeur kwam zich voorstellen en vertelde alvast kort wat over duiken, een eventuele cursus en ervaringen van zowel zichzelf als andere inmiddels gebrevetteerde duikers. Toen alle administratieve zaken geregeld waren gestart met een korte instructievideo waarin de basisregels van het duiken verteld werden en daarna stelde de instructeur een aantal vragen. Ook mochten de mensen zelf vragen stellen en al gauw bleek dat er vaker met dit bijltje gehakt is, immers er is op alle vragen voorbereid en een antwoord. Alles kwam aan bod, drukverschillen, zicht, ademen onder water, de duikset en een aantal wat te doen bij situaties… Dan de rondvraag en iedereen zijn schoenmaat checken en toen kon het echte werk beginnen. Op naar het zwembad.

Eenmaal in het zwembad omkleden, uitleg over wat we gaan doen en dan setjes aantrekken. Er werden twee groepjes gemaakt en in het ondiepe gedeelte van het bad en gingen we even oefenen met ademen door de automaat en dus onder water. Al gauw was het duidelijk, dit ging goed dus op naar het diepe gedeelte. In het grote bad werd er druk gezwommen, gek gedaan, uitgeprobeerd en een aantal durfde het aan om oefeningen te doen. Automaat uit je mond en weer terug, masker vol laten lopen en weer leeg, uit de automaat van je buddy ademen, alles kwam voorbij. Het viel me 100% mee en alles ging vanzelf. Had ik me daar nou zo druk over gemaakt?

Daarna  gauw omkleden en terug naar de duikschool waar we nog even napraatten over de ervaring. En direct besloten om de gehele cursus te gaan doen. In eerste instantie nog wat twijfelend of ik de buitenwaterduiken op Aruba zou doen, maar aan de andere kant was het handiger om alles maar gedaan te hebben. Ook Frenk schreef zich in zodat we samen ons brevet kunnen halen.
Ja, we moesten aan de studie. De week erna gedurende 5 maandagen zaten we elke avond in het leslokaal, maakten we trouw van tevoren de vragen uit het boek en gingen we daarna het zwembad in om te oefenen. Ik kon maar één conclusie trekken, het was heel simpel om te doen. Er moest wel het een en ander geleerd worden uit het boek maar ook dat viel best wel mee.

Dan komt de eerste dag dat je het buitenwater in moet. Richting Oostvoorne naar het meer, want als een soort oefenbad beschouwd wordt reden we op zaterdagochtend er naartoe. Eerder die week natuurlijk spulletjes gepast en dat viel ook nog niet mee. Zo’n pak aantrekken als het droog is en er dan ook nog een vinden die om mijn rare figuur paste, maar gelukkig was het toch gelukt. Als het allemaal goed beviel ging ik zeker eigen spullen kopen want die zijn toch het fijnste. Enfin, eenmaal daar aangekomen was het toch wel spannend. We kregen eerst uitleg over hoe en wat we gingen doen en er werden ervaren mensen gekoppeld aan ons, leerlingen, om er voor te zorgen dat er altijd iemand in de buurt was om een oogje in het zeil te houden onder water. En mochten we aan de slag.

Mijn eerste reactie was……KOUD! Mijn tweede reactie was……. Ik heb meer lood nodig! Mijn derde reactie was…… ook dit valt 100% mee. Niet dat ik heel erg veel zag onder water (later zal ik het verschil tussen zicht in Nederland en zicht in het buitenland leren) maar het was minder eng en spannend dan ik dacht.

Duik 1 Oostvoornse meer: Stormvogel 19-06-2004

8,5m, 26’

Net even te zwaar en ik draai op mijn rug. Paniek! Maar al gauw toch weer rustig. Verder geen bijzonderheden.

Duik 2 Oostvoornse meer; Stormvogel 19-06-2004

10,7m, 31’

Stukken beter. Nu heb ik de kans om eens rond te kijken. Een beetje saai meer, af en toe schiet er een piepklein visje voorbij. Toch nog een hoop om aan te denken.

Zo dat hadden we ook weer overleefd. Gelukkig mocht ik nu aan de chocomelk en een lekkere pannenkoek, want duiken maakt hongerig. Ik was best wel trots op mezelf en ook Frank vond me erg stoer. Helaas konden we de week erna niet dus moesten we een week later afspreken om het af te maken, maar wat in het vat zit verzuurd niet.

En inderdaad twee weken later stonden we er weer. Omdat we een andere afspraak moesten maken, kregen we ook een andere instructeur die de cursus voor ons afrondde, Willem. Toen nog niet wetende dat Willem later niet alleen eigenaar van Duikcentrum Souldivers zou worden, maar ook één van onze beste vrienden.

Duik 3 Oostvoornse meer 26-06-2004

8,7m, 45’

Oh, oh, als dat maar goed gaat met die snotneus ( letterlijk). Leuke ervaring, duiken met een “snotty mask”, maar het gaat prima. Oefeningen ok, zwemmen ok, alles wel ok eigenlijk.

Duik 4 Oostvoornse meer; Stormvogel 26-06-2004

13m, 48’

Nog 2 oefeningetjes en dat is het , hiep, hiep, hoera! Klaar! En nu de diepte in en aan het echte werk beginnen!!! Wel een beetje koud en donker, zo op 13 meter, maar wel een forel gezien

En toen was het klaar. We waren gebrevetteerd (nadat we de verplichte formulieren invulden en opstuurden) en vol trots kregen we ons voorlopige brevet, dat ik goed opborg om later in mijn mooie nieuwe logboek te kunnen stoppen. Aruba here we come! Maar voor die tijd nog wel een paar keer oefenen voor het echie. Dat laat zich dan ook niet lang op zich wachten en nog geen twee weken later lagen we weer in het water. Fanatiek als ik altijd ben in alles had ik in de tussentijd een tripje naar het oosten van het land gemaakt om daar een nagenoeg volledige duikuitrusting te kopen, want ik wilde eigen spullen hebben en geen huurspul. En met de aanschaf van een volledige set kreeg ik veel korting dus we gingen er voor.

Ready to dive, dive, dive!

Toen leerde ik Frank kennen. Frank had een vriend die duikinstructeur was en hij was nét met zijn PADI Open Water cursus bezig. Ik was een maand na onze eerste date jarig en op diezelfde zaterdag zou hij zijn tweede buitenwaterduikdag maken en dan zijn brevet halen. Als goed nieuwbakken vriendin ging ik natuurlijk gezellig mee naar het Oostvoornse meer, want daar ging het allemaal plaatsvinden. Het was behoorlijk koud en terwijl ik lekker in mijn warme jas achter de cola en de pannenkoeken zat, lag Frank met die vriend in het ijskoude water (3 graden celsius). Toen ze na een half uur terugkwamen had Frank zijn brevet gehaald en mocht hij gaan duiken. Heel leuk …. , maar niks voor mij. Dacht ik toen.

Frank vond het geweldig. Voor hem was het de ultieme manier om te ontspannen, lekker het water in en dan helemaal niks. Gewoon hangen, geen stress, geen herrie aan je hoofd, volledige ontspanning door gewichtloos in het water te hangen en slechts af en toe een vinslag geven. Verder ging er een wereld voor hem open, kreeften, krabben, vissen, van alles en nog wat dat onder water leeft. Hij was dan ook regelmatig op een doordeweekse avond of op een zaterdag of zondag onder water te vinden. Ik vond het prima, mijn hobby was paardrijden en dat gedoe onder water (en vooral ook boven water, want als ik zag wat Frank allemaal moest doen en mee moest sjouwen voordat hij in het water lag werd ik al moe) was allemaal niks voor mij. Ik vond het wel leuk en fijn voor hem dat hij een hobby had waar hij zich op kon storten en de aanwas aan accessoires die zich in de kelder opstapelden, ach die nam ik voor lief. Maar ja, ze zeggen wel eens, wie met pek omgaat raakt er mee besmeurd. Dus toen bleek dat de liefde voor langere duur was, zowel die van mij voor Frank als die van Frank voor het duiken, kon het niet uitblijven dat ik er toch in mee gesleurd werd. Frank zijn goede vriend de duikinstructeur ging emigreren naar Aruba om daar les te gaan geven. Tijdens de kerstdagen hebben we afscheid van hem genomen met de plechtige belofte dat we hem het volgende jaar in de zomer op zouden komen zoeken. En dan moest er gedoken worden.

Voor wat betreft het fenomeen water in de zin van watersport gaat mijn vroegste herinnering terug naar de ontelbare keren dat ik in het park waar ons vakantiehuisje stond (jawel, aan het water, in de buurt van de Kaag) in de sloot gevallen ben. Zo schijn ik wel eens helemaal alleen rondgezworven te hebben, in het water gevallen te zijn en dankzij het reddend vermogen van een volwassen voorbijganger van verdrinking gered te zijn. Ik was toen maar een paar jaar oud. Andere keren was het gewoon de sloot (omdat ik stiekem bij de pony’s was en in mijn haast om aan de andere kant te komen van de plank die als provisorische brug dienst deed gleed) of de vijver (omdat ik weer eens kikkervisje probeerde te vangen), waarbij mijn moeder me dan buiten met de tuinslang afspoot, want kroost en modder roken nu niet echt bepaalt lekker. Ook vertelt mijn moeder met veel plezier het verhaal van een vakantie in Italië waar ik zonder te kunnen zwemmen riep: “Papa, kijk ik duik”, om vervolgens nietsontziend het zwembad in te duiken. Slechts enkele luttele seconden daarna kwam ik proestend en spartelend weer boven om in blinde paniek te roepen: “Hellup, ik verzuip”. Want zwemmen kon ik toen nog niet. Ik was een jaar of vijf.

Na die vakantie besloten mijn ouders dat het verstandig was om niet te wachten tot ik oud genoeg was om met schoolzwemmen mee te doen maar mij al eerder op zwemles te sturen. Mijn vader heeft een hoop geduld op moeten brengen om me elke week te brengen en halen, zeker omdat ik lekker tegendraads had besloten dat ik helemaal niet wilde leren zwemmen. Het heeft me een behoorlijk pak rammel gekost toen ik heel recalcitrant mijn badpak had weggegooid (later teruggevonden in het badhokje naast de mijne) en glashard zei dat ik het kwijt was en niet meer kon vinden. Op basis van mijn kinderlogica kon ik niet zwemmen als ik geen badpak had en had niet stilgestaan bij het feit dat het relatief makkelijk weer boven water te toveren was, excusez het woordgrapje. Uiteindelijk heb ik mijn eerste zwemdiploma gehaald, het A diploma en kon ik officieel zwemmen. Later toen ik wel oud genoeg was om mee te doen met schoolzwemmen heb ik ook nog mijn B en zelfs mijn C diploma gehaald (inclusief onder water zwemmen en reddend zwemmen met je kleren aan en een aantal ringen naar boven halen). Als wij niet naar Spanje verhuisd waren had ik de rest van het alfabet ook nog wel gehaald want inmiddels had ik de smaak te pakken. Ik heb ook nog net meegedaan aan een verdwaalde zwemwedstrijd met een team via school, maar helaas zijn we niet erg ver gekomen.

Eenmaal in het vermogen om mij in het water te verplaatsen en het hoofd boven water te houden was het andere koek. Hoewel ik nu ook nog wel eens in de sloot viel kon ik er in elk geval zelf uitkomen. Daarnaast kon ik lekker zomers zwemmen in de plas waar het park aan lag. Samen met de buurjongens en meisjes, of alleen met mijn zus. Soms hangend achter de boot, daar mijn ouders eerst een tijd een zeilboot hadden en later inruilden voor een motorboot. We gingen dan ook veel met de boot op vakantie en het was de bedoeling dat ik te zijner tijd ook zou leren zeilen. Mijn zus was twee jaar ouder en die kreeg een Optimist waarbij mijn vader verwoede pogingen deed om mijn zus de edele kunst van het zeilen bij te brengen. Ik was nog te klein, en moest me beperken tot het meekijken.

Op mijn 11de zijn wij naar Spanje geëmigreerd. Mijn ouders kochten een huis midden in de sinaasappelplantages bij een klein kustplaatsje en natuurlijk kan je met die semi-tropische temperaturen niet zonder zwembad. Het duurde even maar dan heb je ook wat. Na een paar maanden, precies voordat de zomer begon in ons eerste jaar 4 bij 11 meter heerlijk verkoelend zwemwater waar we vanaf april tot en met oktober ons in konden vermaken. En daar was ik dan ook bijna iedere dag in te vinden. Overdag, maar ons prachtige zwembad had ook verlichting dus ook als het ’s avonds donker was kon ik een duik niet weerstaan. Ik zwom, dook, maakte salto’s, handstandjes, deed wedstrijdjes met mijn vriendinnen, onder water, boven water, met luchtbed, met bal, met badpak, zonder badpak, met de hond en met een hele reeks fantasierijke avonturen die mijn zus en ik in het zwembad beleefden. Er waren eigenlijk maar twee dingen niet leuk aan het zwembad, het helpen schoonmaken en de insecten die er op afkwamen. Wespen overdag en torretjes ’s avonds als het licht aan was. Ook vonden we nog wel eens een verdwaalde muis, vogel of slang in het water.

Naast het zwembad hadden we natuurlijk ook de zee. We woonden er relatief dichtbij en tegenover het zand tussen je tenen en de brandende hitte stond wel de nabijheid van de ijscoboer en de gezelligheid. Hoewel ik wel eens in de zee te vinden was, voornamelijk om even af te koelen, gaf ik toch de voorkeur aan het heldere water van het zwembad. De zee had golven, ik kon niet zien wat er in het water zat (en werd dan geprikt door “iets” ) en je moest altijd oppassen waar je je voeten neerzette. Er werd aan het strand ook veel gesurft, maar na een paar mislukte pogingen om op de plank te blijven staan en met geen mogelijkheid het zeil omhoog te krijgen heb ik het gauw opgegeven en het surfen links laten liggen.

Op een gegeven moment verloor ik mijn interesse in het zwemmen. Ja, écht waar. Daar waar ik als jonge tiener altijd in het water te vinden was had ik in mijn latere puberjaren (vanaf een jaar of 15) geen zin meer en werd het zwemmen teruggebracht tot het even in het water afkoelen om er dan weer snel uit te gaan. De verwoede pogingen van mijn ouders (ga toch lekker zwemmen) strandden op een muur van “geen zin”, “ik wil niet” en “straks misschien”. Het zal de leeftijd wel geweest zijn.

Het zwemmen werd weer iets aantrekkelijker toen ik ging studeren en op kamers ging wonen in de grote stad. Op de hete dagen verlangde ik dan weer naar een koel zwembad en met de vrienden die ik tijdens mijn studie leerde kennen zochten we dat dan ook nog wel eens op, soms in de vorm van een gewoon openlucht zwembad, soms in de vorm van een aquapark. Tijdens de zomervakantie bij mijn ouders was het zwembad gewoon altijd aanwezig en maakte ik er regelmatig gebruik van, alhoewel de aantrekkingskracht en magie van toen ik jong was wel voor een groot gedeelte verdwenen was.

Ik kon toen in elk geval niet bedenken dat het later in mijn leven weer zo’n belangrijke rol zou gaan innemen.

-Is getekend een Souldivers Dive Master-

Op het schip worden we vriendelijk onthaald, de schoenen gaan uit, want die heb je niet nodig op het schip, en de hutten verdeeld. Koffers uitpakken en wegstoppen, die zien we over 10 dagen wel weer. We maken tevens kennis met de bemanning en de duikgidsen, 3 stuks waarvan 1 (Manik) niet meer mag duiken maar wel de boel aanstuurt. Als iedereen zijn plek gevonden heeft is het tegen 12:00 en tijd voor lunch. Dat ziet er meteen al goed uit en is best belangrijk als je 10 dagen op een boot zit. Een mens moet toch goed eten, zeker als je veel gaat duiken. Even uitbuiken en dan rond 16:00 de checkdive maken. Alle duikspullen gaan op een apart bootje, de Dohni, en daar zit ook de compressor. Lekker rustig want dan hebben we op de boot zelf geen last van de herrie, plus het feit dat we gedurende de hele trip de spullen op hun plek kunnen laten en geen flessen hoeven te wisselen. Relaaaaaxed. En dan tijd om te duiken, want daar zijn we tenslotte voor gekomen. Eerst de bel voor de briefing op de boot, tekeningentje erbij plus de naam van de duikstek (handig voor je logboek straks) en dan overstappen op de Dohni die ons naar de duikstek brengt. Camera’s niet vergeten, ook niet voor de checkdive want je weet maar nooit wat je tegenkomt. Een leuk wrakje en een enorme Napeolonvis kan in de boeken. Na de duik spoelen en afdrogen, een snackje eten en een drankje en al gauw is het tijd voor het avond eten dat ook weer aan de grote tafel met zijn allen gegeten wordt. Senna, een jonge knul met een guitige lach en tevens onze barman, is druk met het bijvullen van de waterglazen want er moet wel genoeg gedronken worden, en zet het eten klaar. Hij wordt onze grootste vriend want hij zorgt voor eten en drinken. Na weer een heerlijk maal (wat krijg je toch altijd een trek van dat duiken) naar het middendek om gezellig met een biertje en een muziekje helemaal in de stemming te komen. In Nederland is het 10 graden, bewolkt en regenachtig, hier genieten we van de sterrenhemel met 25C. Dan om uiterlijk 22:00 naar bed, want een duikvakantie is hard werken. Morgen worden we om 6:00 gewekt voor de early morning dive.

Het is al veel te gauw 6:00 maar we hebben toch redelijk geslapen. Bed is wat hard en onwennig maar er is niet gevaren en de zee is kalm. Iedereen op 1 na, die trekt het echt niet en moet even wennen aan de boot in verband met zeeziekte, is er klaar voor, tenminste in gedachten want ik zie meer dikke oogjes en bleke gezichten om mij heen. Koffie met een kaakje helpt en na de briefing is iedereen dan ook wel min of meer wakker. Plonzen en als we even later allemaal in het water hangen komen we de eerste schildpad al tegen. Ook zwemt er een eagle ray voorbij die ik in de gauwigheid mis maar deze eerste échte duikdag kan al niet meer stuk. Dat belooft wat voor de rest van de trip. Een lekker duikje zoals dat heet, maar nog veel lekkerder het ontbijt in het vooruitzicht, eieren met pannenkoeken, fruit en toast. Ouderwetse Tang, een sapje op poederbasis, maakt het feest compleet. Tijd voor nog een tukkie, want het was wel erg vroeg vanochtend en klaar voor de tweede duik van de dag. Meerdere haaitjes maar ook grotere haaien, murenes, napoleonvissen en een marmerrog en dan lunch. Na de lunch ontkomen we toch niet aan weer een uurtje slapen. Ja, ja, de vermoeidheid van de afgelopen maanden hard werken komt er nu toch echt wel uit, en ook de opgebouwde stikstof doet een duit in het zakje. Dit wordt het ritueel van de komende dagen, duiken, eten, slapen, boekje lezen en weer duiken, maar je hoort niemand klagen.

We gaan op zoek naar de Walvishaai en het is pas dag 3. Op de bewuste plek zien we veel boten en veel snorkelaars in het water liggen, dus dat moet hem zijn. Allemaal masker, snorkel en vinnen aan en te water. Ja hoor, daar is hij, wat een machtig beest. Hij lijkt bijna niet te zwemmen maar is onmogelijk bij te houden. Na een paar minuten verliezen we hem dan ook uit het oog. We worden opgepikt door het bootje en even verderop weer gedropt voor een tweede ronde. Ook nu hebben we maar een paar minuten voordat hij weer verdwenen is. Tijd voor het echte werk dus terug naar de boot en de duikset aan. Nu kunnen we naar beneden en er bijna naast zwemmen. Kwartiertje en weg is hij weer. Ik mag het officieel niet eens als een duik loggen. Met nog meer dan genoeg lucht weer verder varen en opnieuw droppen om weer af te dalen. Dit maal 18 minuten als hij weg is en na nog een snelle foto van een marble stingray en bijna decotijd op naar boven. Wow! Opwinding alom over de hele boot en foto’s en filmpjes vergelijken. ’s Middags nog een relaxduikje om even het gevoel terug te krijgen en tegen de schemering komen we er weer uit. De volgende dag zijn ons manta’s beloofd en gaan we dus naar Manta Point. Ja, ja, dat kennen we van Bali, waar we destijds een uur in het niets hebben gehangen en ook niets gezien. Wij zaten in die 5% kans dat je ze niet zag. Maar dat wordt in de middagduik helemaal goed gemaakt. Na krap 10 minuten zwemmen komen we langs een koraalplateau waar een manta wel 20 minuten lang aan het rondcirkelen is. Is het een vliegtuig, is het een vogel, is het een UFO? Nee het is een manta. Man, man wat een machtig beest en wat ziet dat er gaaf uit. Weg balitrauma, Nusa Penida eat your heart uit, Malediven is de place to be. Als hij eindelijk wegzwemt zien we in de blue nog een andere er achteraan zwemmen en dan tijd om weer naar boven te gaan. ’s Middags herhalen we het kunstje met de Walvishaai en vinden hem weer tussen de snorkelaars. Oppervlakte interval tijd maakt dat we alleen kunnen snorkelen, but who cares. Als hij  na het eerste rondje weer weg is en we op de boot staan na te genieten horen we ineens een schreeuw van één van onze mededuiksters. De walvishaai zit aan de oppervlakte pal aan de achterkant van ONZE boot. Hij is zo dichtbij dat we niet eens direct het water in kunnen springen omdat we er anders bovenop springen. Als hij weer wegduikt er natuurlijk achteraan om nog één keer te genieten van dit mooie dier. Dit verzin je toch niet, en als we geen foto zouden hebben zou niemand ons geloven. We hebben goede karma. Dat blijkt wel als we twee dagen later naar een mantabijeenkomst gaan. Tenminste zo lijkt het. De avond ervoor werden we door de bemanning van de boot nog verrast met een superbarbecue op een onbewoond eiland, waar de bemanningsleden in het zand een prachtige sculptuur van zowel een walvishaai en een manta gemaakt hebben. Het lijkt wel een ritueel om de goden aan te roepen opdat we er veel zien. Het eten was super en de wandeling naar het puntje van de eiland onder de sterrenhemel met mijn lief was het toppunt van romantiek, maar toen had ik nog niet kunnen voorspellen wat we de volgende dag mee zouden maken. We duiken naar een soort zandbank langs een plat, beetje saai en dor rif als we plaats nemen en de show gaat beginnen. Eerst één manta die rondcirkelt en over ons heen vliegt, langs ons heen, naast ons, boven ons, toen een tweede erbij en nog een derde. Ze dansen gracieus door het water en lijken nergens zich wat van aan te trekken. Zeker niet van die paar duiktoeristen waarvan de camera’s overuren maken. Decotijd dwingt ons na ongeveer 20 minuten naar boven, maar dit was slechts het voorspel want als we in de middag nog een keer op dezelfde plek gaan duiken zwemmen er niet één, niet twee, niet drie maar op een gegeven moment wel minstens zeven tegelijk van die slagschepen aan alle kanten om ons heen. We hangen wel in de gierende stroming maar dat mag de pret niet drukken. Gewoon vastklemmen aan een rotsblok en als een stel paparazzi klik, klik, klik, klik, klik de batterijen leeg en de kaartjes vol maken. Het is een gekkenhuis. Dan is de show voorbij, onze muntjes zijn op en moeten we naar boven. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid en zwaai naar de 3 manta’s die ik tijdens het opstijgen onder me nog zie ronddansen. Was ik nu maar de vrouw van Atlantis. De rest van de dag kunnen we het nog maar over één ding hebben en als ik vermoeid maar voldaan ’s avonds in slaap val droom ik van een sierlijke dans met deze bijzondere zeedieren. Ik heb al best een hoop gezien, maar dit is een hoogtepunt in mijn duikleven. De dagen erna nog steeds mooie dingen gezien, zoals een luipaardhaai, nog een paar eagle rays en ook nog een keer 20 minuten naast een schilpad gezwommen die met zijn ontbijt bezig was. Mooie koralen, hard en zacht, bovenop maar ook hangend onder de overspanningen, een enorm veld met tafelkoraal, en ga zo maar door. Het is niet voor niets een divers paradise. Alles klopt, het weer, het eten, de duiken, de groep, de boot en ook speciale lof voor de bemanning. Asraf is af en toe wat warrig in zijn briefings en Sappey is een enthousiasteling, wat we noemen een echte duiker. Zelfs Manik, die dus officieel niet meer mag duiken vanwege een bloedprop in zijn nek kan het niet laten om één duik op de mantastek met ons mee te duiken. Op een gegeven moment wil hij mij een verhaal in het engels voorlezen over een Maldiviaanse jongen en een haai. Hij begint dapper maar na twee regels hoor ik hem denken, “oei, het is toch wel een lang verhaal met een hoop moeilijke woorden”. Hij stopt, bladert door het verhaal heen en zegt dan met een lachend gezicht “I give you short version” om vervolgens in 3 zinnen het verhaal te vertellen. Kokkie met zijn buikje doet zijn best op een enorme ter plekke gevangen tonijn en we krijgen daarom 4 dagen lang zelfgemaakte shashimi. De jongens op de Dhoni komen na iedere duik met handdoekjes, kokos, en water aanzetten en helpen je met het aan- en uittrekken van zowel set als pak. En de kapitein van de Dhoni geeft je elke keer een aai als je de boot op- of afstapt. Het zullen de blonde haren zijn. Iedereen is in elk geval erg vriendelijk en ze doen heel hard hun best. We hebben niets maar dan ook niets te klagen. Maar aan ieder sprookje komt een einde en zo ook moeten we op een gegeven moment van de boot af en het resort op. Wat een straf maar niet heus. Gelukkig is daarmee de overgang voor straks naar huis hierdoor minder groot, anders is het echt afzien geblazen. Nu kunnen we nog even rustig bijkomen.

Het resort is prachtig, gelegen op een bounty eiland met huisjes op palen in het water. Als groep zitten we wat verspreid omdat sommigen een beachbungalow, sommigen een waterbungalow en wij een over water suite hebben. Suite? Het is gewoon een heel huis met een enorme badkamer met bubbelbad, een huiskamer, een slaapkamer met inloopkast en een houten terras met een trappetje het water in. Het lijkt wel een aquarium want de elke keer dat we over de houten brug lopen richting het vasteland zien we roggen, vissen, haaien, tonijnen  en dergelijke zwemmen. 3 dagen relaxen, beetje zwemmen, snorkelen en vooral veel en goed eten als we veelvuldig gebruik maken van de ontbijt,-, lunch- en dinerbuffets.  Dat wordt lijnen als we terug zijn. Met het bandje om onze pols kunnen we tussendoor overal drinken halen en de dagen vliegen voorbij. Dan op donderdagavond als we op het terras aan het water met een biertje zitten bereikt ons het bericht dat we de volgende dag misschien niet naar huis kunnen. Jeetje, wat vervelend. Er is een vulkaan uitgebarsten en het vliegverkeer in noord-europa is ontregeld. Hoe dan ook, vrijdagochtend gaan we bepakt en bezakt naar het vliegveld om daar verder te kijken. En inderdaad, we kunnen, na veel sputteren en overreding wel naar Dubai vliegen, maar verder dan dat gaan we niet komen. Er wordt niks geregeld omdat het overmacht is, dus we gooien het in de groep maar het antwoord komt al snel, we vliegen naar Dubai en zien daar wel verder. Met andere woorden, er wordt unaniem voor de Dubai adventure specialty gekozen in plaats van in Male te blijven. Hmmmm, Dubai, daar ben ik  nog nooit geweest. Misschien krijgen we wel kans om daar wat rond te kijken.

We vliegen naar Dubai en daar blijkt dat we zelf onze weg moeten zien te vinden, maar dat er die dag in elk geval niet naar Europa gevlogen wordt. Op het vliegveld weten de Souldivers een hotel te regelen en we worden zelfs opgehaald met een busje. Visum is gelukkig geen probleem en al snel zijn we bij ons nieuwe maar onverwachte thuis.

En als we dan toch in Dubai zitten, dan maken we er ook maar wat van. We gaan eerst met zijn allen naar de Ierse pub om een biertje te drinken, (overigens zo’n beetje de enige plek in Dubai waar je ongestoord een biertje kán drinken) en daarna een hapje eten. Maar we zijn in Dubai en in Dubai staat het hoogste gebouw ter wereld, de Burj Khalifa, dus we blijven niet lang hangen en gaan hop de taxi in en op weg. Camera in de aanslag en klikken maar. Eenmaal aangekomen blijkt dat we er wel in kunnen maar alle kaartjes zijn uitverkocht en we kunnen niet eerder terecht dan 22:30 de volgende avond. Dat is te onzeker dus vergapen we ons aan de Dubai mall, de grootste shopping mall die ik ooit gezien heb, met allerlei dure merken die je normaal gesproken op de Champs Elysees in Parijs ziet, maar ook met een schaatsbaan en een aquarium waar zo’n beetje alle soorten vis, haaien, roggen en andere zeedieren voorbij zwemmen die ik in mijn hele duikgeschiedenis gezien heb (en meer). Ook verbaas ik mij over de vele vrouwen in burka maar waar wel een Louis Vuitton tas aan de armen bungelt. Contradictie ten top. Dan zijn we toch wel moe en gaan terug naar het hotel waar we met interesse op BBC World het nieuws volgen over de aswolk. Zoals het er uit ziet gaat het nog even duren voordat er weer gevlogen mag worden en zitten we nog wat langer in Dubai. De volgende ochtend wordt het bevestigd dus we verlengen onze kamer en gaan weer op pad, dit keer naar de Burj Al Arab, waarschijnlijker bekender dan de Burj Khalifa. Het duurste hotel ter wereld is helaas niet toegankelijk behalve als je een restaurantreservering hebt, en die hebben we niet dus door naar een nabij gelegen Souk. Het lijkt wel Fata morgana uit de Efteling en na koffie en een paar rondjes langs de winkels gaan we door naar de Emirates shopping mall. Deze heeft geen aquarium maar wel een Skibaan vergelijkbaar aan Snowworld, wat zeg ik, groter dan Snowworld met een echte kabelbaan en alles erop en er aan. Na de lunch zoeken we een van de grotere parken op om een beetje buiten te hangen. We nemen de metro (moet je toch ook gedaan hebben) en komen er al snel achter dat Dubai niet berekend is op voetgangers want onze poging om van de metrohalte naar de ingang van het park te lopen eindigt dat we ergens langs de snelweg niet verder kunnen, weliswaar naast het hek van het park maar zonder ingang in zicht. We trekken de stoute schoenen aan en klimmen ergens over een hek om het park in te komen. Oeps, later blijkt dat we een strafbaar feit gepleegd hebben want voor het park moet je 1 euro entree betalen. Snel vergeten en na een middag in het zonnetje maar wel met zere voeten terug naar het hotel en een plek zoeken om te eten ’s avonds. Ook de zondag mogen we nog niet vliegen en na 3 dagen zonder water besluiten we dat het tijd wordt om dat weer eens op te zoeken. Het wordt Wild Wadi World, een waterpretpark waar we heerlijk de hele dag kunnen zwemmen, glijden, relaxen en in de zon liggen. Bij de ingang is het even spannend want er staan borden dat je een burkini moet dragen, en die heb ik nu toevallig nét niet in mijn tas zitten, maar het wordt gedoogd dat buitenlanders een normale bikini dragen. We hebben een heerlijke dag en komen moe maar voldaan terug in het hotel. De berichten daar zijn echter weinig hoopgevend. Geen verandering in de situatie dus dat we werkdagen gaan missen is wel duidelijk. Maandagochtend wordt dan ook besteed aan het verzetten van afspraken, mensen in Nederland op de hoogte brengen en zorgen dat alles geregeld wordt voor de komende dagen. Dan gaan we naar een ander park maar dat blijkt heel saai te zijn. We krijgen van andere mensen uit de groep een bericht dat ze kaartjes voor de Burj Khalifa hebben dus wij gaan ook richting de Dubai mall, kijken of wij ook nog terecht kunnen. Helaas alles wederom uitverkocht maar dit keer nemen we de gok om de kaartjes voor de volgende dag te kopen. Na nog wat rondshoppen, daar de schone kleding begint op te raken, terug naar het hotel om bij de Afgaan om de hoek te eten. ’s Avonds bij de tv begin ik me toch wel een beetje zorgen te maken. Ik wil eind van de week eigenlijk wel thuis zijn. Volgende week Koninginnedag en op het werk beginnen de afspraken zich ook op te hopen. De berichten variëren, we horen geluiden dat er gevlogen kan gaan worden, aan de andere kant zegt men dat het nog wel een paar weken kan duren en dat er een tweede vulkaan op uitbarsten staat. Nou ja, we wachten het maar af. Dinsdagochtend naar het strand en want die dag gaan we in elk geval niet naar huis. ’s Middags dan toch de Burj Khalifa op en met diep respect kijken we over Dubai en de woestijn heen. Jammer dat het heiig is en we palmeiland niet kunnen ontdekken. Dan weer naar beneden en ’s avonds gaan we een oude wijk in om te eten bij een zeer aanbevolen arabisch restaurant. Aanbevolen in het Dubai boekje dat ik zondag toch maar even gekocht heb. Het eten is goed maar het is wel een tourist trap. Terug in het hotel horen we op het nieuws dat her en der weer gevlogen wordt en de vliegvelden open lijken te gaan. Woensdagochtend gaan onze Souldivers dan ook naar het kantoor van Emirates om te kijken wat de stand van zaken is. Rond 9 uur krijgen we een telefoontje. Als de sodemieter koffers pakken en binnen een uur op het vliegveld zijn willen we kans maken om mee te kunnen. Zo gezegd zo gedaan, uitchecken, niks vergeten? en eenmaal op het vliegveld is het een gekkenhuis. Er zijn geen vaste balies om in te checken en iedereen staat overal. In de rij zijn we na een half uur aan de beurt en dan wordt het spannend. We zijn met 14 man dus dat is niet eenvoudig. Paspoorten bij de hand, e-tickets erbij, paniek want er mist er één, verwarring want iemand staat nu twee keer in het systeem maar dan is iedereen uiteindelijk afgevinkt en worden we stand by ingechekt, oftewel we krijgen wel een label om onze koffer maar hij gaat niet op de band en we moeten hem bij ons houden. Dan als ze halverwege met labelen is krijgt de dame achter de balie een telefoontje en komt het verlossende woord. We mogen vliegen en kunnen eindelijk naar huis. Koortsachtig gaan alle gelabelde koffers weer op de band, oh jee te zwaar, snel, snel , snel, volgende koffer, niet duwen en dan is de spanning er af en kunnen we met onze boarding passes door de douane. Alle inkopen van de supermarkt wegstoppen, opdrinken of weggooien en dan nog een uurtje wachten voordat we in het vliegtuig zitten en ready for take-off. ’s Avonds 20:00 Nederlandse tijd landen we op Düsseldorf en is ons Malediven-Dubai avontuur dan toch ten einde. Op weg naar huis en straks lekker in mijn eigen bed, dromen van manta’s, het mooie onderwaterleven en de volgende reis in oktober naar de Fillipijnen. Met een transfer in Hong Kong. Ook nog nooit geweest……..

Met 11 man gingen de Souldivers afgelopen oktober op onderzoek uit in dit nog redelijk rustige duikparadijsje. Op het eiland Cebu dicht bij het plaatsje Moalboal bevindt zich Magic Island duikresort waar het, van alle gemakken voorzien zowel boven als onder water, goed vertoeven is. Vanuit het resort met de traditionele Banka boten worden we naar een grote diversiteit van duikstekken gebracht voor een zogeheten two tank dive. Met als eerste duik op het idyllische Pescador eiland waar we nietsvermoedend een enorme school sardines inzwemmen zijn we de week van start gegaan. Op een gegeven moment wordt het zelfs donker en zijn we iedere vorm van oriëntatie kwijt, overal waar we kijken zwemmen als één organisme sardientjes. Op de kompas terug naar het rif als de lucht op begint te raken om met, wauw, open mond weer op de boot te klimmen. Tussen de duiken door een zoete sappige mango en genieten van de zon en de vissers die zich weinig van de duiktoeristen aantrekken. Na de tweede duik terug naar het resort voor een welverdiende lunch, een duik in het zwembad, een uurtje slapen of een lekkere massage. In de avond een nachtduik op het huisrif waar het een waar krabbenparadijs is, in allerlei soorten, kleuren en maten.

In de dagen daarna een grote afwisseling van drop offs, vlaktes of een combinatie daarvan. Op elke duik komen we meerdere schildpadden tegen, die in tegenstelling tot ervaringen op andere plekken hier nog wat schuw zijn. Dit is waarschijnlijk overigens wel de reden dat ze er in zulke grote getallen rondzwemmen. De gidsen laten ons de pygmeezeepaardjes zien en hebben een geoefend oog voor de goed gecamoufleerde krabbetjes in de zachte koralen. In het paars, in het wit, in het rood, voor ieder wat wils. Ook ontbreken de felgekleurde naaktslakken niet en de bizarre hengelaarvissen blijven me ook nog steeds fascineren.

Bijzonder is de schemerduik naar de mandarijnvissen. Zij leven in ietwat kaal koraal en komen alleen in de schemer naar buiten om te paren. Met maximaal 4 man gaan we met de gids op pad die exact weet waar ze wonen, en gebaart ons om rustig te blijven hangen en te wachten. Dan zie ik ze in mijn ooghoek voorbij schieten en ik verbaas me over het feit dat ze nog veel kleiner zijn dan ik had verwacht. Voorzichtig zwemmen de visjes voorbij, maar blijven gelukkig alsmaar terugkomen op dezelfde plek. Het mannetje is wat groter dan het vrouwtje en voorzichtig beginnen ze aan hun liefdespel, als ze om elkaar heen dartelen en samenkomen op de uitgekozen plek. Alle lichten zijn uit en het wordt langzaam aan donker dus je moet goede ogen hebben om ze te kunnen blijven volgen. Dan komen ze ineens samen omhoog, blijven heel even hangen en poef, weg zijn ze. De gekozen plek is wel vast dus het is iets makkelijker om ze in het oog te houden. Camera in de aanslag, ze komen omhoog, flits en poef, weg zijn ze weer. Dit schouwspel gaat zo’n 20 minuten door en ik kan alleen maar hopen dat er op goed geluk een aantal scherpe foto’s uitkomen waar ze ook nog opstaan. Dan is het voorbij, het is donker en zwemmen we na 45 minuten terug naar de boot. Ik heb geluk gehad, er staan een paar herkenbare visjes op de foto.

Zo vliegen de dagen voorbij, waar we nog een wrakje van een klein vliegtuigje aandoen (erg uitnodigend om even gek te doen) en nog een vlakte van maximaal 5 meter diep dat lijkt op een buitenaardse planeet met dito wezens. Ook blijkt dit een zeer geliefde stek voor zeeslangen, die hypnotiserend door het water zigzaggen, af en toe naar boven zwemmen om lucht te happen en pijlsnel weer naar beneden komen om hun zoektocht naar een geschikte prooi te vervolgen. De gids laat ons ook nog een slangennest zien waar er wel 3 tegelijk liggen te slapen. Maar liefst 88 minuten lang en nog heb ik bijna een halve tank over.

Maar de meest onverwachte ontmoeting is die met een dier dat je bijna over het hoofd ziet terwijl je met je neus tussen het koraal zit te snuffelen. Als bijna laatste uit het water en op het punt om naar boven te zwemmen tijdens één van onze bootduiken hoor ik een gedempte schreeuw achter mij van mijn buddy. Ik draai de juiste richting op om in een gestaag tempo een enorme walvishaai van bijna 9 meter voorbij te zien glijden. Ik bedenk me geen seconde en zwem er direct achteraan, ondertussen de camera weer aanzettend en ook nog op de juiste instelling. Ik kan nog net een kort filmpje en twee foto’s maken voordat hij weer in het blauw verdwijnt. Eenmaal terug in het resort blijkt dat de mensen daar hem gemiddeld 15 keer per jaar zien, dus we hebben geluk. Hoeveel geluk een mens kan hebben? Dat blijkt een paar dagen later. Na de eerste keer dat we hem gezien hadden was duidelijk dat je altijd het onverwachte kunt verwachten. Op de terugvaart van wederom een heerlijke duik gebaart een visser. Whaleshark, whaleshark… Waar? Ik zie hem niet. Waar? Waar? Daar! Rustig cirkelend aan de oppervlakte. Adrenaline, pak aan, vinnen erbij, masker op en het water in. Hij zwemt om ons heen, onder ons, boven ons en gaat ons niet uit de weg. Het is zijn territorium en hij tolereert ons. Dan komt hij recht op me af. Nieuwsgierigheid, maar voor mij het unieke moment om hem met mijn camera te trotseren. Dan gauw uit de weg, want hij zwemt rechtdoor, niet opzij. Hij speelt met ons en beslist dat we ongevaarlijk zijn. Dan de diepte in, ons in opperste euforie achterlatend…..

Een andere groep had hem de dag eerder ook al bij Pescador gezien dus inmiddels hebben we het gemiddelde aardig omhoog gebracht. Maar driemaal is scheepsrecht. Als we aan onze laatste duikdag beginnen op het huisrif vragen we voor de gein of hij wel eens op het huisrif gezien wordt. Hij is eenmaal gespot door een bevoorrechte duiker die met zijn Open Water brevet bezig was, dus ja, het is dus mogelijk. Terwijl we na de eerste duik ons oppervlakte interval maken roept iemand ineens dat hij de walvishaai aan de oppervlakte ziet, vlak voor het rif. Aangezien we toch al van plan waren om een tweede duik te maken pakken we onze spullen en gaan direct het water in. De walvishaai is inmiddels ondergedoken, maar wie weet…… We zwemmen gedurende 20 minuten op een meter of 20 als warempel het dier ineens achter ons opduikt. Alsof hij door nieuwsgierigheid gedreven ons gehoord heeft en even komt kijken. Of is hij toch ingegaan op mijn uitnodiging om vandaag even bij het huisrif langs te komen tijdens lunchtijd en gedag te zeggen? Het zal een mysterie blijven, maar wat maakt het uit, wie kan nu zeggen dat ze 3 keer in 1 week een walvishaai gezien hebben op Cebu? Ook ik voel me een bevoorrecht mens, nog steeds na ruim 200 duiken sinds ik mijn Open Water haalde.

Na nog een laatste nachtduik waar alles nog eens de revu passeert doen we de volgende dag nog een rondje watervallen, maar dan is het toch echt tijd om weer terug naar huis te vliegen, ditmaal rechtstreeks zonder vulkaanuitbarstingen en alweer stiekem dromend van de volgende vakantie.

Een feestboot, want niet alleen wordt onze goede vriend en eigenaar van het duikcentrum 65, hij is ook 5 jaar getrouwd met zijn vrouw, bestaat het duikcentrum 3 jaar en is mijn eigen eega ook jarig deze week. Veel redenen om iets te vieren dus en bijna de voltallige Souldivers staf gaat mee. Op de liveaboard in Egypte, de noordroute, ook wel wrakkentocht genoemd, gaan we een weekje lekker duiken. En op de eerste dag is mijn duiktrauma van de afgelopen jaren gelijk al opgelost.

6 jaar geleden heb ik mijn eerste liveaboard gedaan. Het was toen allemaal nieuw wat de nodige spanning met zich bracht. Daarnaast ben ik gevoelig voor zeeziekte dus dat was toen de eerste dag gelijk raak. Ondanks de primatour was plat liggen mijn enige optie. De ochtendduik is altijd rond 6 uur, dus die heb ik na een tevens gebrekkige nacht maar over geslagen. Drama’s toen bleek dat ze niet alleen hamerhaaien hadden gezien maar ook dolfijnen. Ik heb daarna zelden nog een duik overgeslagen, en heb zeker nog hamerhaaien gezien, maar die dolfijnen miste ik keer op keer. Wel vaak aan de oppervlakte gezien, me laten droppen om te snorkelen, naar ieder dolphin house en dolphin reef geweest die er op mijn duikvakanties in de buurt waren, maar onder water alleen maar vaag gehoord. Één keer heb ik onder water gehuild toen ik een keer dacht dat ik ze gemist had (bleek een walvishaai te zijn, ook jammer, maar die had ik al eens gezien). Dit keer ging het anders.

Tijdens de checkdive geeft de gids aan dat er dolfijnen zitten. Guaranteed, 60%! Ja dat kennen we. Natuurlijk zie ik niks, zoals al die andere keren, al beeld ik me wel in dat ik ze hoor. Eenmaal boven meent iemand in de groep ze in de verte gezien te hebben en ook de gids claimt dat ze er waren. En als we wegvaren naar het volgende rif zien we ze boven komen naast een andere boot, waar de mensen aan het snorkelen zijn. Hmmmm, ik zet het maar van me af. Eens zal het gebeuren. Dat duurt niet lang.

Aangekomen op het rif waar 4 of 5 wrakken liggen wordt er geroepen dat er dolfijnen voor de boot zwemmen. En inderdaad net voorbij het rif zien we een hele school af en toe boven komen. Op een gegeven moment zelfs iets dichterbij. Maar als we later die kant op varen zijn ze al weer weg. Dan het water in afdalen naar het wrak. We zijn nog geen 10 minuten aan het duiken als ik in mijn rechterooghoek iets zie bewegen. Ik kijk om en zie een groep…wat? Haaien? Het duurt even voor het tot me doordringt dat het de school dolfijnen is. Ik ben volledig in shock. Gelukkig maak ik foto’s op de automatische piloot anders komt daar ook niks van terecht. Het zijn er een stuk of 15 en ademloos kijk ik ze na als ze weg zwemmen. Vervolgens trek ik mijn halve fles leeg van opwinding en van het wrak krijg ik de rest van de duik niet veel meer mee. Who cares? Na afloop als ik op 5 meter mijn safety stop maak komen ze nog een keer terug, helaas op dezelfde diepte dus ik zie ze nu van boven af. Maar wat een mooi gezicht. Ik ben volmaakt gelukkig, en mijn vakantie kan nu al niet meer stuk. Er volgen nog meer hoogtepunten deze vakantie zoals de duiken op de Thistlegorm, maar de dolfijnen neem ik voor eeuwig mee in mijn hart. Wat zal ik nu eens gaan wensen om nog te zien onder water?