Toen ik voor mijn werk verhuisde was het niet duidelijk waar ik zes maanden later zou zitten. Dat kon overal in Nederland zijn en ik had geen zin om elke keer een nieuwe tandarts te zoeken, dus zolang ik niet formeel gesetteld was vond ik het niet erg om twee keer per jaar voor controle naar Bussum te rijden. Eventuele gaatjes werden altijd direct gevuld dus dat ging jaren goed. Toen ik eenmaal gesetteld was, was ik zo verknocht aan dokter Kilian dat ik nooit meer naar een andere tandarts omgekeken heb.

Ook de jaren erna was het nooit een probleem. Die enkele keer dat ik een wortelkanaalbehandeling moest hebben en dokter Kilian zijn nek brak uitgezonderd. Niet schrikken, hij heeft het overleefd en kan alles weer, maar zijn toenmalige vervangster, nou ja, ik heb met dat akkefietje in een maand tijd iets vaker naar Bussum gereden dan ik gemiddeld in vijf jaar deed. Kan gebeuren. 

Frank verklaart me nog steeds voor gek maar ook nu ik geen auto heb zorgt hij er braaf voor dat hij zijn afspraken zo inplant dat ik zijn auto mag lenen voor mijn halfjaarlijkse controle annex grondige reiniging. Dat ging voor deze keer even mis. Geen probleem, ik ga gewoon met de trein. Via Utrecht is er op zich een prima verbinding naar Naarden-Bussum.

Om die halve wereldreis niet alleen voor 20 minuten tandartsstoel te maken combineer ik het nuttige met het aangename. Ik moet nog een 8 km rondje lopen en dat kan prima over de Bussumse Hei. Het blijft droog, ik heb dat de vorige keer ook gedaan en heb berekend dat als ik vanaf de tandarts naar station Hilversum ren ik precies 8 km kan rennen. Een prima plan! Ik vraag nog even of mede Anitameisje Janneke zin heeft om mee te rennen, die woont in Hilversum, maar ze moet helaas werken.

En zo gaat vandaag om 6:30 de wekker. Frank heeft aangeboden om me op Rotterdam Alexander af te zetten. Daar moet ik de trein van 7:58 hebben dan ben ik om 9:10 in Bussum. Met mijn afspraak om 9:30 haal ik dat makkelijk. En mocht er iets gebeuren onderweg dan kan ik ook nog een trein later nemen, dan ben ik er om 9:17. Ik wil om 7:45 op het station zijn dus Frank wil om 7:15 de deur uit. Just in case. Prima, vroeg is het toch wel. Omdat ik ga rennen en verder niks mee wil nemen trek ik mijn loopspullen aan en neem alleen het meest essentiële mee. Mijn Flipbelt met een waterflesje, mijn oortjes en mijn telefoon. Voorruit, ik gooi ook nog een proteïnereep in mijn zak. Voor de zekerheid neem ik een dun jasje mee voor erna. Die kan ik wel om mijn middel binden tijdens het rennen. Mijn horloge gaat om en heel enthousiast zet ik mijn zonnebril op mijn hoofd. Ik verwacht zon want het wordt 22 graden. Na wat twijfel korte broek dus. Ik ben er helemaal klaar voor!

Als we de deur uitstappen regent het zachtjes. Ik check de buienradar maar om 9:00 is het droog. Eenmaal op het station voel ik me toch wat ongemakkelijk. Het is pas 7:30 dus ik ben lekker op tijd maar door de regen loopt iedereen in lange broek en dikke jassen. Ben ik nu gek? Zo koud is het toch niet en het droogt zometeen op. Omdat ik vroeg ben check ik de NS app en zie tot mijn vreugde dat ik een trein eerder kan pakken naar Utrecht, die van 7:43 richting Leeuwarden. Die vreugde verdwijnt stante pede als de omroepster aangeeft dat de bewuste trein door verschillende storingen vertraging heeft. Intussen wordt het op het perron steeds drukker.

Om 7:55 komt hij eindelijk binnenrijden. En dan komt de twijfel. Zal ik deze vast pakken of wachten op mijn ‘eigen’ trein? Je kan maar vast in Utrecht zijn, aan de andere kant zit deze inmiddels propvol en het spookwoord ‘storingen’ zingt nog na achter in mijn brein. Wat als ik deze nu pak en hij weer een storing krijgt? Sta ik daar straks stil ergens tussen Gouda en Woerden en kom ik te laat. Ik besluit op mijn eigen trein te wachten, die komt toch over drie minuten binnen en ik heb de route en aansluitingen nu al in mijn hoofd zitten. Een wijs besluit.

Een dom besluit als de deuren van de trein dichtgaan en deze langzaam het station uitrijdt. Ondertussen verschijnt er een bericht op het bord en een nieuwe aankondiging van de NS dame. Mijn eigen trein is gecancelled! Hij komt niet over drie minuten binnen. Hij komt gewoon überhaupt niet. De eerstvolgende trein naar Utrecht is om 8:13, of die van 8:09 naar Gouda, waar je kan overstappen voor Utrecht. Gelukkig had ik marge ingepland en zal ik om 9:17 aankomen in Bussum.

Ik trap er natuurlijk geen tweede keer in en neem de trein van 8:09 om in Gouda over stappen naar Utrecht. Het maakt niks uit, uiteindelijk zal ik toch moeten wachten op de trein naar Bussum. Mijn nieuwe trein rijdt niet verder dan Amersfoort vanwege een aanrijding ergens in het oosten van het land. Amersfoort is ver genoeg, ik hoef maar tot Utrecht. Als we aankomen op perron 12 ren ik gauw naar perron 1 om daar op de trein richting Hilversum te stappen. Ondertussen gaat het zeikweer onvermoeid door. Opgeleukt met onweer. De weerapp geeft nu aan dat het om 10:00 droog wordt. In elk geval zo rond de tijd dat ik wil gaan rennen. Vooruit dan maar.

Op perron 1 ben ik even in verwarring. Ik kijk op de borden maar zie niets staan. Dan de app maar weer en het drama voltrekt zich onder mijn ogen. Blikseminslag op de route. Alle treinen richting Hilversum zijn gecancelled! Ik geloof mijn ogen niet maar het staat er toch echt. Hoe kom ik nu in Bussum? De app geeft uitkomst. Terug naar perron 12, naar de trein waar ik net uitgestapt ben. Doorrijden tot Amersfoort en daar overstappen naar Hilversum om dan weer over te stappen naar Bussum. Dit verzin je toch niet!

Gelukkig hoorde ik de conducteur vlak voor het uitstappen zeggen dat ze een korte stop van 7 minuten zouden maken alvorens door naar Amersfoort te rijden. Ik trek een sprintje terug naar perron 12 en spring net op tijd weer in de trein. Op dit moment toch wel handig dat ik mijn hardloopschoenen aan heb. Volgens planning zou ik nu om 9:40 in Bussum aan moeten komen. Wetende dat ik dan nog 550 meter naar de tandarts moet lopen kom ik zeker een kwartier te laat. Met een zucht pak ik mijn telefoon om te bellen.

De assistente is aardig en begrijpt het maar ja, er is een half uur ingepland. Controle zal de dokter dan nog wel kunnen doen maar gebitsreiniging zit er niet meer in. Maar ik ken mijn tandarts. Al 23 jaar, dus daar zal vast wel een mouw aan te passen zijn. Desalniettemin blijft het vervelend. Ondertussen zit ik te wachten tot de Sprinter uit Amersfoort vertrekt richting Hilversum. Als we daar bijna zijn check ik voor de zoveelste keer de app.

Ik krijg een halve hartverzakking als het reisadvies van Hilversum naar Bussum grijs uitvlakt en aangeeft niet beschikbaar te zijn. Een klein kwartier te laat valt nog iets van te maken, helemaal niet aankomen niet. Als ik een halve seconde daarna de app ververs geeft hij weer normale dienst aan. Dat dacht ik ook! Er is een grens aan de hoeveelheid pech die je achter elkaar kan hebben. Zelfs als je met de NS reist. 

Om exact 9:40 kom ik dan eindelijk aan op station Naarden-Bussum. Buiten regent het nog steeds en ik trek opnieuw een sprintje richting de tandarts. Daar aangekomen staat hij al op me te wachten en zegt dat ik rustig aan moet doen. Hortend en stortend vertel ik hem mijn avonturen waarop hij onze lange relatie bezegelt met de woorden: ‘De assistente wist natuurlijk niet dat je helemaal uit Rotterdam komt, dus we doen gewoon rustig alles. Dan moeten de andere patiënten maar even wachten.’ Ik ga in de stoel liggen en ontspan. Hij stelt me niet teleur. 

Met mijn gebit is alles in orde, hij maakt de boel nog even schoon, update het dossier met twee nieuwe foto’s en ik krijg ook nog mijn inmiddels gebruikelijke fluorbehandeling vanwege mijn blote tandhalzen. We zijn snel klaar, het is 10:05. Ik maak gelijk een nieuwe afspraak en mag gaan rennen. 8 km, ongeveer een uurtje. Precies de tijd waarin ik vanwege de fluorbehandeling niet mag eten of drinken, maar dat is ingecalculeerd. 

Voordat ik naar de hei ren check ik nog even de NS app. Er rijden nog steeds geen treinen tussen Utrecht en Hilversum, dus naar Hilversum rennen heeft geen zin. Dan kan ik beter via Weesp, Amsterdam, Schiphol en Den Haag terug naar Rotterdam. Weesp? Daar werkt Marjon van Anita. Ik stuur haar snel een app of ze vandaag op kantoor is en zin heeft om te gaan lunchen. Misschien dat ik van deze dramadag nog iets positiefs kan maken. Buiten regent het nog steeds maar ik kan moeilijk nog een uur blijven wachten. En dus zet ik mijn tanden op elkaar en ren de regen in.

Tegen de tijd dat ik bij de hei ben is het zowaar droog. Eindelijk! Niet dat de zon doorbreekt want het blijft grijs en vochtig. Desondanks is het heerlijk rennen over de hei. Ik maak een foto en gooi deze in de groepsapp van de Anitadames waarmee ik een paar weken terug hier ook gelopen heb voor onze ijsjesdate. Terwijl ik mijn telefoon weer wegstop zie ik een appje van Frank en van Deborah binnenkomen. Straks. Eerst verder rennen. Maar als ik daar mee bezig ben bedenk ik me dat Deborah niet zomaar appt. Ik heb een hardloopdate met haar a.s. vrijdag voor 12 km. Wat als ze nu appt dat die niet door kan gaan? Dan kan ik beter hier mijn tijd besteden en 12 km nu lopen. Doe ik vrijdag die 8 km wel. Ik check de Whatsapp en inderdaad heb ik goed gegokt. Het wordt vandaag dus 12 km. 

Ik loop kris kras over de hei om kilometers te maken. Ondertussen ontvang ik weer een paar appjes. Marjon is de hele dag buiten de deur dus lunchen gaat niet en Janneke vraagt gekscherend of ik langs kom op haar werk bij de school. Een snelle rekensom geeft aan dat met twee extra kilometers het wel zou kunnen. En dus draai ik alsnog richting Hilversum op weg naar Janneke. Ondertussen gaat mijn telefoon. Ik besluit toch maar even op te nemen. Het is het opleidingsinstituut. Over de opleiding die ik over twee weken ga starten. HBO Arbeidsrecht op de dinsdagavond in Rotterdam. Ze hebben slecht nieuws. Vanwege te weinig inschrijvingen gaat hij niet door op deze avond/locatie. Het alternatief is op de vrijdagavond in Amsterdam of Eindhoven. Hmmm even denken. Nee, ik denk het niet. Ook de zaterdagen is geen optie voor mij gezien de data. Dan blijft er niets anders over dan de E-Learning variant. Shoot, ik had me zo verheugd op de bijeenkomsten! Het is overduidelijk zo’n dag vandaag.

Ik ben snel in Hilversum en het is enorm leuk om Janneke te zien. We kletsen wat, ik drink een glas water en ga dan toch écht weer op weg terug naar Bussum voordat ik te veel afkoel. En terwijl ik de kortste route richting het station neem begint het weer te regenen en te onweren. Natuurlijk, dat kan er ook nog wel bij! Ik twijfel heel even bij de McDonalds omdat ik al met al nog steeds de hele dag niks gegeten heb. Ik ben sterk en duik in plaats daarvan de AH in voor een appel en een rozijnen-notentwister. 

Vanaf dat moment gaat alles beter. Verkleumd duik ik snel de trein richting Schiphol in en de overstap naar Rotterdam gaat ook soepel. Dat ik in de Intercity Direct zit en de blijkbaar vereiste toeslag niet heb betaald kan me op dat moment even niks schelen. Knappe conducteur die mij hier na alles op aan gaat spreken of een boete gaat geven. Hij blijft uit, alsof hij ook wel weet dat vandaag geen goede dag is om te controleren. Want het is me een dagje wel. Leuk, zo’n uitje met de stichting. Stichting Rampenfonds. Rond 14:30 ben ik eindelijk terug in Rotterdam.

Rotterdam. Waar het droog is en de zon schijnt…

Dat huis staat in Denia, Spanje. Een grote villa midden in de sinaasappelplantages waar we 37 jaar geleden als gezin naar toe emigreerden. Ik was toen bijna twaalf en had eigenlijk nog geen goed besef wat het inhield om naar het buitenland te emigreren. Ik nam afscheid van mijn vriendinnetjes op de lagere school, kreeg nog een in elkaar geknutseld boompje mee met berichtjes en verzamelde muntjes om een afscheidskadootje van te kopen en weg waren we, tussen Sinterklaas en Kerst in. Waarschijnlijk de eerste keer dat ik bewust geconfronteerd werd met het begrip ‘loslaten’. En ik zeg ‘bewust’ omdat ik als peuter ook al een keer van het ene gezin in het andere terecht gekomen ben van de een op andere dag en alles wat ik aan kleding en speelgoed had achter moest laten. Iets met een scheiding dat ik diep weggestopt heb in mijn onderbewustzijn. Lang verhaal, ander moment.

Terug naar Spanje. De eerste drie maanden voelden als vakantie, daarna begon het door te dringen dat het toch echt permanent was. Voor mij in elk geval de 13 jaar die daarna volgden. 13 jaar waarin ik Spaans leerde, mijn eigen kamertje boven tot mijn wereld maakte, nieuwe vrienden kreeg, van kind naar jong volwassene evolueerde, naar de middelbare school ging en mijn vleugels uitsloeg richting Valencia voor een studie Bedrijfseconomie. Daarna vloog ik onverwachts terug naar Nederland, opnieuw alles achter me latend. Lang verhaal, ander moment.

In die 13 jaar en ook de jaren daarna als ik weer ‘op vakantie’ kwam transformeerde het huis van een kleine villa met een verwilderde achtertuin en open terrassen naar een uitgebouwde villa met een zwembad, een serre en een grote mooie tuin met gras. De kamers van mij en mijn zus werden logeerkamers, het huis ging van wit naar zachtgeel en de vieze garage werd een mooi afgewerkte opbergruimte. Een palmboom kwam er bij, een citroenboom werd gepland en groeide groot, een palmboom ging dood en een amandelboom verdween om plaats te maken voor een pruimenboom. Mijn vader overleed, de honden gingen één voor één met hem mee en uiteindelijk ook de laatste kat. Het vele antiek, porselein en de oude schilderijen in het interieur bleven net als boeken uit mijn jeugd, foto’s, een paar teddyberen en andere decoraties die het huis al die jaren gesierd hebben. Maar wat er ook veranderde en hoe lang ik er ook al niet meer woonde, het bleef mijn ouderlijk huis.

En dat huis was nu dus verkocht. Het stond al langer te koop maar was ook alweer een paar keer van de markt gehaald om diverse redenen. Maar mijn moeder had onlangs de knoop doorgehakt en een nieuw te bouwen appartement gekocht dus nu mocht het definitief weg. De oplevering is in september, als ik nog formeel afscheid wilde nemen werd het krap. Met een beetje passen en meten lukte het toch om nog een weekje weg te boeken dus zo gezegd zo gedaan, we zijn er. Voor de laatste keer. Dit keer écht.

Nog even in het zwembad duiken. Nog één keer met de nieuwe hond ‘s avonds na het eten een rondje naar het bos en het kasteeltje wandelen. Nog één keer mijn oude fietsroute naar school afleggen, maar dan hardlopend in plaats van fietsend. En nog één keer met iedere ademhaling en blik door de vele herinneringen uit mijn jeugd. 

Ik help mijn moeder ook met opruimen. De boel leeghalen en sorteren. Wat gaat er mee, wat kan er weg en wat blijft achter voor de nieuwe eigenaren. Een exercitie die de kunst van het loslaten tot in de puntjes weergeeft. Bij iedere kastdeur of la die ik opentrek word ik overspoeld met herinneringen. ‘Oh kijk nou, die oude strandmatjes die we toen goedkoop gekocht hebben. We gingen alleen nooit naar het strand want wat moet je met zand tussen je tenen als je een zwembad hebt?’. Of wat dacht je van de sprookjesboeken uit de kast waar ik als kind altijd zo lekker in weg kon dromen? Een kist met oude fotolijstjes is helemaal erg. Wat waren we jong. En wat zagen we er uit! 

Veel zaken heb ik gelukkig geen binding mee. ‘Die 20 jaar oude speakers bovenin de kast? Nee mam, die kunnen gewoon weg. De nieuwe eigenaren zullen ze niet willen hebben en zelf doe je er ook niks meer mee.’ En zo verdwijnen ook een stapel oude kussens, diverse boeken, dekens, een keukenweegschaal en een paar pannen in de zak van Max. Als een bulldozer ga ik door de keuken. Kruiden van 15 jaar oud hebben toch geen smaak meer, zakjes prefab kaassaus uit 2011 eet niemand meer en die open doos toostjes zijn inmiddels oudbakken. 

Toch zijn er ook zaken waar ik meer moeite mee heb dan mijn moeder. De bronzen horse brasses hadden mijn fascinatie als kind omdat ik nou eenmaal gek van paarden was. En eigenlijk nog steeds ben. Ik zoek de leukste er uit en leg ze in mijn koffer, samen met het goudkleurige kistje met de foto van mijn vader en zijn eerste vriendin. De handvol spijkertjes en schroefjes die er nog in zitten verdwijnen in de vuilnisbak. Over het sprookjesboek twijfel ik nog. Ik heb hier weliswaar rekening mee gehouden en 10 kilo extra ruimte, maar hij is wel erg zwaar, ik heb al zes andere boeken die ik mee wil nemen en ik ben geen kind meer. De verhalen zitten tenslotte in mijn hoofd. En niet in de laatste plaats hoor ik Frank al zeggen: ‘Jezus, nog meer troep?’ 

Het ruimen heeft een louterende werking. Soms een pijnscheut in mijn hart als ik het knappe gezicht van mijn vader op een foto zie, soms opluchting dat die ouwe troep eindelijk weg gaat en soms een klank van weemoed als ik denk: ‘ach ja, das war einmal…’ Maar linksom of rechtsom creëert het een heleboel ruimte. Vooral ruimte in onze geest. Ruimte voor nieuwe dingen. Ruimte voor de toekomst. Of gewoon ruimte om lekker leeg te laten. Het geeft me in elk geval nieuwe inspiratie voor als ik straks weer thuis ben. En ik denk direct aan een stapel boeken, kleding en spullen die ik in de kasten heb staan alsmede wat er nog in de kelder ligt ‘voor als ik het ooit nog nodig heb’. Nooit dus. En anders kopen we toch nieuw omdat we niet meer weten dat we het hebben of omdat het verouderd is.

Mijn ouderlijk huis is straks niet meer. En dat is niet erg. Ik heb er vrede mee, Want hoe gehecht je ook aan sommige dingen bent en hoeveel emotie er ook aan dingen kleven, uiteindelijk zit het allemaal in jezelf. 

Dus soms moet je ook gewoon dingen durven loslaten…

Ik check nog even wat we al in huis hebben, maar verder dan het snufje zout en kerriepoeder kom ik niet. Ik vraag me even af of ik de gist kan mengen met de bloem die ik nog heb staan, overblijfselen van mijn vorige ‘ik ga dit vandaag nog bakken!’-bui, maar ik durf het toch niet aan. Op het lijstje komt dan ook een kilo wortels, zelfrijzendbakmeel, gember, pompoenpitten, een sinaasappel en 8 grote eieren. 8 grote eieren? Dat is best veel toch? Nou ja, het zal wel, als het recept het zegt.

Gewapend met mijn briefje en een rugzak spring ik op de fiets en rij naar de AH.  Alles is snel gevonden, alleen de pompoenpitten ontlokken een frons aan mijn gezicht. Tering wat zijn die krengen duur. Ik zoek nog even buiten de biologische afdeling maar dat is toch echt de enige afdeling waar ze ze verkopen. Alleen de wetenschap dat ze in de biosupermarkt 100 meter verderop waarschijnlijk nóg duurder zijn doen ze met een zucht in mijn mandje belanden. Gelukkig lust ik ze ook in mijn muesli, dus de overige 300 gram die ik níet nodig heb voor het brood komen vast ook wel op.

Dan ga ik op jacht naar het belangrijkste ingrediënt, namelijk een tulband bakvorm. Want die gebruiken ze in het recept ook. Ik zie het al helemaal voor me, een prachtige oranje tulband met het lekkerste wortelbrood ooit gebakken. Ik duik eerst nog heel even in de biosupermarkt om naar de prijs van de pompoenpitten te kijken maar die zijn daar net zo duur. Vooruit dan maar. Bij de Hema hebben ze geen tulbandvormen en ook tussen de cakeblikken van de Blokker geen tulbanden te vinden. Zucht, wat nu? Niet voor één gat te vangen graai ik naar een siliconen cakebakvorm. Doet u die dan maar. 

Ik kijk nog even snel op de foto van het recept dat ik veiligheidshalve heb gemaakt voordat ik weer naar huis wil fietsen en de schrik slaat me om het hart. Zie ik nou geitenkaas staan? Shit, helemaal niet op mijn briefje geschreven. De kaasboer is dicht en om nu met mijn volle rugzak terug de AH in te gaan met het risico dat ik alles er weer uit moet halen om te bewijzen dat ik het al betaald heb zie ik ook niet zitten. Dan de biosupermarkt maar weer in, waar ik knarsetandend een stukje geitenkaas koop voor twee keer de prijs die ik bij de AH betaald zou hebben. Biologisch, dat dan weer wel.

Met gezwinde spoed begeef ik me weer naar huis, met jeukende handen om te beginnen. Eerst het meel met de eieren, de kerrie, de sinaasappelrasp, het zout en de gember mixen in de keukenmachine. Die hebben we niet. Wel een grote plastic bak en een staafmixer. What’s the difference? Even later is alles gemixt. Het beetje meel in mijn haar en de rondgevlogen klodders beslag op de muur poetsen we straks wel weer weg. Het lijkt zowaar op echt beslag. Dan mag ik de wortels gaan raspen. Er moest een kilo in maar dat verkochten ze niet. 600 gram vond ik ook goed nadat ik een half uur gezocht had naar aanvullende zakjes wortel en de reeds gesneden zakjes wortelrasp drie keer gepakt en weer teruggelegd had. Het moet een wortelbrood worden, geen driesterren haute cuisine. 

Na drie wortels geraspt heb ik een lamme arm en bedenk me dat ik met de staafmixer en een aanvullend hulpstuk ook groente kan fijnsnijden. De volgende vier wortels worden dan ook aan stukjes gehakt. Gaat een stuk sneller zo. Toch ben ik niet blij. De stukjes zijn grof en vierkant, in tegenstelling tot de zachte draadjes van het raspen. En ik wil toch wel een klein beetje haute cuisine. Eeeeeen weer door. Met raspen dat is. Gelukkig liggen er nog maar vijf wortels in. De bak begint aardig gevuld te raken met het beslag en als alle wortels klaar zijn en ik de veel te dure geitenkaas er doorheen gebrokkeld heb mag ik alles nog een keer door elkaar roeren. Ik vraag me serieus af hoe ik hier nóg 400 gram wortel doorheen had moeten krijgen.

De volgende uitdaging is om het beslag in de siliconen vorm te krijgen. Het past net, maar dan ook nét. Sterker nog, aan één kant zakt hij zelfs een beetje door. Nou ja, het moet maar. Voorzichtig zet ik mijn creatie in de voorverwarmde oven en als hij eindelijk staat zoals ik hem hebben wil mag hij lekker gaan bakken. Ik draai me om en begin alle rotzooi op te ruimen. En dan zie ik het. In het midden van de tafel achter mij staat een onaangebroken zak pompoenpitten me pontificaal uit te lachen. ‘Je bent me vergeten!’, schreeuwt hij tussen zijn tranen door terwijl hij niet meer bijkomt. Maar dat laat ik me natuurlijk niet gebeuren!

En dus gaat de oven uit, haal ik voorzichtig de bakvorm er weer uit, giet alles terug in de plastic bak en schiet donder en bliksem terwijl ik de pompoenpitten afweeg tot 200 gram. Niet wetende hoe ik het hele boeltje mét pit en al in de vorm ga krijgen zonder er een gedrocht van te maken besluit ik 50 gram minder te doen. Tenslotte had ik ook al 400 gram minder wortel, dus verhoudingsgewijs klopt het dan ongeveer weer wel. Ongeveer. Nadat ik de pompoenpitten door het beslag heb geroerd doe ik een nieuwe poging om alles weer in het vormpje te krijgen. Wonder boven wonder lukt dat, alhoewel de randen nu toch wel gevaarlijk uitpuilen. Ik besluit om een vuurvast bakje te gebruiken om de boel een klein beetje te stutten.

Na 55 minuten is mijn lieve kleine bakvormpje met het wortelbroodbeslag uitgegroeid tot een Godzilla die nauwelijks nog in de oven past. Yup, that’s me. Dr. Frankenstein is my middle name. Voorzichtig zonder mijn handen te branden haal ik hem uit de oven en start de twijfelfase. Is hij gaar? Heeft hij lang genoeg in de oven gestaan? Moet ik hem voor de zekerheid nog 10 minuutjes extra doen? Had ik toch niet een grotere vorm moeten hebben? Plakt die prikker nou wel of niet als ik hem er in steek?

Ik besluit dat hij goed is zoals hij is. Niets meer aan doen. Eerst lekker laten afkoelen en dan straks een stukje proberen voordat we gaan hardlopen. Frank lust eigenlijk helemaal geen worteltaart, wortelcake, wortelbrood of wat voor wortel dan ook, maar die vertel ik niks. Komtie vanzelf achter. The proof of the pudding is in the eating. En dat blijkt als hij prima te hakken is. Ok, het stuk in het midden is niet helemaal gaar, of beter gezegd helemaal niet, maar dat halen we er wel uit. Wat mij betreft gewoon gelukt.

Op de andere pagina staat een recept voor een bananenbrood. Met amandelmeel, ook te koop bij de biosupermarkt, dadels, banaan en eieren. Lijkt ook niet moeilijk te maken.

Zal ik morgen…?

Hoe is het met je? Het is alweer bijna een jaar geleden dat je hier was. En ondanks dat ik je in November nog even opgezocht heb in Spanje, heb ik de afgelopen tijd best vaak aan je gedacht. Het is erg ongezellig zonder jou. Helemaal als ik terugdenk aan hoeveel lol we vorig jaar gehad hebben.

Weet je nog, die mooie vrolijk gekleurde bloemen die je komst aankondigden? Ik meende ze twee weken geleden ook gezien te hebben en dacht dat je kwam. Ik helemaal blij, mijn winterspullen waren alweer halverwege de kelder. Helaas was dat valse hoop. Vorig jaar was je er veel eerder. Toen je er eenmaal was, was het weerzien wel een beetje emotioneel. Wat was ik blij om je weer te zien! Daarna zijn we gelijk lekker naar buiten gegaan, jij en ik. Jij zorgde voor een aangename temperatuur zodat ik weer in een korte broek en een enkel shirtje kon rennen. Na het rennen natuurlijk die speelse zonnestraal op het terras. Uit de wind in de zon, wie kent het niet? Af en toe natuurlijk ook een regenbuitje om even de boel schoon te spoelen. Zodat we daarna weer fris en fruitig aan de wandel konden.

En natuurlijk hebben we uitgebreid mijn verjaardag gevierd, en de CPC gelopen, waarbij ik nog twijfelde wat ik aan zou doen. Je beloofde dat ik in mijn korte broek zou kunnen lopen, ondanks dat ik het best fris vond. Maar je had gelijk, toen ik eenmaal aan het rennen was, was het heerlijk. Eenmaal weer aan elkaar gewend liepen we een paar weken later de marathon. Wel een beetje gemeen om de temperatuur zo op te schroeven dat al die stoere mannen het zwaar hadden, maar ja, in liefde en oorlog is alles geoorloofd. Ik vond het achteraf superlief van je want ik had nergens last van. Ik liep iedereen er lachend uit die dag. Ja, ja, ik ken je langer dan vandaag. Tenslotte was je er bij toen ik geboren werd.

Daarna hebben we nog even een paar weken van elkaar genoten voordat ik naar Bonaire op vakantie ging. Toen ik terug kwam gingen de dagen supersnel en voordat we het in de gaten hadden was het voor jou alweer bijna tijd om te gaan. Ik heb je nog overgehaald om iets langer te blijven, maar daarna moest je toch echt weer aan het werk in andere delen van de wereld. Eenmaal weg werd het stil en na onze laatste ontmoeting heb ik je eigenlijk helemaal niet meer gesproken. Wat dat betreft was winter streng, ik mocht nauwelijks naar buiten, behalve dan diep weggestopt achter een dikke laag kleding, wat de communicatie er niet makkelijker op maakt. En dan duren die maanden lang.

Anyway, wat ik je eigenlijk gewoon wil zeggen is dat ik heel veel van je hou en je ontzettend mis. Ik wil je zien, spreken, voelen. Kom je gauw weer deze kant op, want ik denk niet dat ik het nog heel lang volhou?

Heel veel liefs en kusjes,

Saskia

Zeven kilo in zeven weken. En op de weegschaal zevenzeventig kilo. Exact. En laat zeven nu ook mijn geluksnummer zijn. Zeven weken waarin het groen, geel, rood, oranje, blauw en bruin van mijn voedsel al lang niet meer de kleuren in een zakje M&M’s vertegenwoordigen, maar gevormd worden door komkommer, paprika, tomaat, wortel, bes en af en toe een stukje brood. Volkoren uiteraard. Gedurende zeven dagen van de week.

En bevestiging heb ik hard nodig, zeker de laatste maand die we nu ingaan. December, een maand van ultieme verleidingen. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Thuis lukt het nog wel aardig. Ondanks dat er een grote chocoladeletter op het dressoir staat kan ik er braaf alleen maar naar kijken. In de supermarkt is het alweer wat lastiger. Je wordt doodgegooid met aanbiedingen kruidnoten, banketletter en sinterklaaschocolade. Bij de bakker is het helemaal een ramp. Terwijl de geuren van gevulde speculaas mijn neus binnendringen kijken de ogen van het marsepeinen varken me smekend aan. ‘Koop mij, eet mij!’, roepen ze en raken me in het diepste van mijn ziel. Maar ik ben sterk en draai mijn hoofd af terwijl ik mijn handen op mijn oren druk. Blik op oneindig, verstand op nul, nergens aan denken en op de automatische piloot één bruin broodje in mijn boodschappentas. Met die zeven kilo op het netvlies.

Op die manier overleef ik Sinterklaas wel. De test van kerst is veel moeilijker. Niet alleen de kerstkransjes en hulstblaadjes liggen op de loer, maar de verborgen calorieën van de copieuze maaltijden zijn echte sluipmoordenaars. Een stukje kaas bij de borrel, een voorgerechtje met het aantal punten van een hoofdgerecht, het op het oog magere vlees van wild maar met de calorieënbommen van de saus, aardappels en zoete vruchtencompote die er bij geserveerd worden, laat staan het totale weekextraatje als toetje van je driegangenmenu op kerstavond. En dan komt eerste kerstdag. Volledig in de herhaling met daar bovenop ook nog een glaasje dessertwijn, om het af te leren. Na de schade van twee dagen geïnventariseerd te hebben blijkt dat we in Nederland ook nog een tweede kerstdag hebben. De dag dat je de restjes van de overige twee dagen opmaakt. Slag verloren, maar de oorlog is nog niet voorbij.

Denk je dat je alles gehad hebt, alles overleefd, het gruwel eindelijk voorbij is, krijg je op de laatste dag van de maand nog een trap na. Oud & Nieuw is een avond van lekkere hapjes, en na het doorlopende buffet, in het laatste uur, komen de oliebollen & appelbeignets vergezeld met champagne en andere suikerhoudende likeuren. Met extra veel tijd om het allemaal op te eten omdat je zo laat naar bed gaat. Om het begin van het nieuwe jaar de volgende dag de laatste oliebollen –weggooieniszonde- nog even op te warmen onder het motto, ‘oorlog ook verloren, morgen beginnen we aan een nieuw tijdperk’. Een tijdperk waar we de draad weer oppakken, alleen maar mager eten en veel sporten. Met de herinneringen aan overdadig eten en suikerboosts in het achterhoofd, terug naar de wortelen en komkommers, crackers met banaan en liters water. Zeven dagen per week.

Mag ik op de zevende dag van de week ook weer een heel klein stukje chocola. Van 7 gram.

Waar zal ik eerst naar toe gaan? Eerst maar naar de bakker, voordat alle broodjes weer uitverkocht zijn. Ik fiets lekker door, maar ben achteraf gezien toch al te laat. De twee zielige broodjes die er nog liggen kunnen me niet bekoren, dus ik besluit om straks maar gewoon wat oud brood uit de diepvries te halen. Tenslotte moet dat ook op. Dan maar naar de Action. Frank heeft vorige week al gevraagd of ik langs wilde gaan om te kijken naar lampjes in de vorm van een kaarsje. Ik kan het niet laten om te glimlachen. Zo stoer als hij is, is hij ook dol op gezelligheid en met de donkere winterdagen in aantocht is hij gek op lichtjes en kaarsjes. Precies de reden waarom ik zoveel van hem hou.

Bij de Action is het druk en rommelig. Ik kom er niet graag, maar voor dit soort dingen is de winkel perfect. Ik loop alle paden af maar kan niks vinden dat er op lijkt. Ik klamp me vast aan een voorbij lopende medewerker en stel hem de vraag. Zijn antwoord interpreteer ik als dat ze niet hebben wat ik zoek, maar verrassend genoeg brengt hij me toch bij exact wat ik in mijn hoofd heb. Ik reken af en kijk op mijn lijstje. Alleen de boodschappen staan er nog op. Vanavond krijg ik bezoek van een vriendin en bovendien wil ik Frank verrassen met een speculaasboterkoek. Een niet al te moeilijk recept dat zelfs ik moet kunnen maken.

Een klein uurtje later ben ik klaar en sta ik in de keuken de boodschappen uit te pakken. Dan valt mijn oog ineens op een onbekende doos. Verbaasd sta ik er naar te kijken. Waar komt die vandaan? Ik loop er naar toe en til de deksel op. Ik moet twee keer met mijn ogen knipperen, terwijl mijn hersenen proberen te verwerken wat mijn ogen zien. Ik doe ze nog een keer stevig dicht, eigenlijk verwachtend dat als ik ze weer open doe de doos er niet meer is. Maar hij ligt er nog steeds, met de inhoud brutaal naar me terug starend. Alsof deze wil zeggen, ‘je kan het wel ontkennen, maar het is toch écht waar!’

Ik graai in mijn zakken op zoek naar iets dat de aanwezigheid van de doos kan verklaren en haal er een stapeltje papier uit. Een vieze zakdoek, het bonnetje van de Albert Heijn, het opgevouwen boodschappenbriefje en een onbekende bon die blijkbaar bij de doos hoort. En terwijl ik de stukjes van de puzzel langzaam naast elkaar leg begint zich de verschrikkelijke waarheid te ontvouwen. Alsof door een hamer geslagen word ik een beetje duizelig, ik moet me vastgrijpen aan het aanrecht om niet om te vallen. Het besef is overweldigend. Het is weer gebeurd!

Langzaam begint mijn geheugen zich te ontsluiten en flarden herinneringen dringen zich mijn onthutste brein binnen. Ik zie me mezelf door de stad fietsen na de Action, en ineens afwijken van de route, als door een onweerstaanbare kracht aangetrokken tot de Koopgoot. Of liever gezegd het Koopgat. Het zwarte Koopgat. Felle kleuren groen en rood dansen voor mijn ogen. Dezelfde kleuren groen en rood die in de doos voor me liggen. Opnieuw een flits. Een flits van vier letters, een L, een A, een S en een E. En getallen. 20%, 30%, 50%.

Nu ik niet langer in de ontkenning zit volgen de beelden zich in razendsnel tempo op. Sneller dan het licht maak ik verbinding met het feit dat ik al drie keer ben wezen kijken. Ik zie mezelf vervolgens door de winkel lopen en als volslagen bezeten door een andere entiteit volmondig zeggen ‘Ja, ik wil!’ Het volgende beeld is die van de doos onder mijn rechterarm geklemd, daarbij de spierpijn van het paaldansen van de dag ervoor negerend. Daarna niets meer. Slechts een zwart gat, net zo zwart als het gat waar ik doorheen gegaan ben tussen de Action en dit moment hier, in de keuken. Met de boodschappen half opgeruimd, het bonnetje brandend in mijn hand en mijn ogen gefixeerd op die felle groen met rood gekleurde inhoud van de doos. En terwijl ik dit allemaal in een split second onderga dringt zich een nieuwe gedachte aan me op. Een gedachte die alle pijn, ellende, schaamte, ongeloof en wanhoop wegdrukt.

Het zijn wel hele mooie schoenen!

De vraag is wat die verandering op gang gebracht heeft? Was het een samenloop van omstandigheden die er toe aangezet hebben? Of is het onderdeel van een master plan, zorgvuldig uitgedacht en getimed, en op het juiste moment in werking gezet? En hebben die omstandigheden dan de verandering ingezet, of heeft de verandering de omstandigheden gecreëerd? Maakt het uit? Voor het resultaat niet.

Het duurt even voordat het volle besef komt dat die veranderde vrouw ikzelf ben. Nooit gedacht dat ik het ooit nog eens zo ver zou brengen. De laatste keer dat ik een dergelijke verandering door maakte was 15 jaar geleden. Toen absolute noodzaak. Nu was het ook wel nodig, maar het viel minder op en had ik de schijn nog heel lang op kunnen houden. Maar uiteindelijk komt de weg toch altijd uit waar hij uit moet komen.

En alhoewel ik blij ben met het resultaat, voel ik ook een greintje nostalgie. Een greintje waarin ik mezelf mis. Het lekkere vetrolletje om mijn middel, mijn muffintop, dat nu niks meer is dan wat slappe huid, de kussentjes onder mijn schouderbladen, de stevige billen, de varkenspootjes en de bolle wangetjes. Allemaal verdwenen als sneeuw voor de zon. De weegschaal begint al lang niet meer met een acht als ik er op ga staan, en zelfs de zeven begint in gevaar te komen. ‘Er blijft weinig van me over’, schiet er door mijn hoofd. Straks ben ik niet gezellig meer en word ik ook zo’n magere pinnige oude vrouw. De broeken hangen als hobbezakken om mijn smalle heupen, en voor het eerst sinds jaren begint zich een taille te tonen. Geen grapjes meer van Frank over mijn zwembandje. ‘Waar is je zwaantje gebleven?’ Het ventieltje is in dit geval letterlijk opengetrokken en het bandje leeggelopen.

14 weken en 10 kilo. What a difference Weight Watchers makes. Ik zal mezelf missen. Heel even maar.

Ik mis een gen. Ik vind shoppen vreselijk. Ik ben erg kieskeurig als het om kleding gaat, ik heb een zeer uitgesproken smaak en ik heb totaal geen gevoel voor combineren. Doe mij maar gewoon een spijkerbroek met een T-shirt met een of ander superhelden logo. Staat prima toch? Ben ik helemaal blij. Je doet mij dan ook geen plezier met een zaterdagmiddag over de Lijnbaan struinen. Tussen duizenden mensen heen laveren, een winkel binnen stappen en dan tig rekken doorkruisen op zoek naar een speciaal shirtje. Voor mij is alle kleding hetzelfde, dezelfde saaie kleuren, met lelijke strepen, stomme sterretjes en een afzichtelijk kraagje dat vast heel erg ongemakkelijk zit.

Natuurlijk zie ik kleding die ik ook best leuk vind. Het enige grote nadeel is dat het er op de pop altijd leuker uitziet dan dat ik het aantrek. De juiste maat bepalen is altijd een gok. Ik heb statistisch meer kans om de Staatsloterij te winnen dan dat ik direct iets uit het schap trek dat niet alleen leuk is, de juiste maat heeft en ook nog eens leuk staat. Meestal lijkt het leuker dan het is. Qua maat varieer ik tussen L en XXL, afhankelijk van het merk, model, type, kleur, dag van het jaar en stand van de maan. Meestal is een L te klein en een XL te groot. Maar goed, stel dat ik iets gevonden heb dat qua maat juist is, dan is op de één of andere manier dat truitje dan toch ergens tussen de maat S op de paspop naar maat L op mijn lijf vervormd in een heel ander model. Of liever gezegd, geen model.

Ergo, 999 van de 1.000 keer trek ik het bewuste truitje weer uit, hang het netjes terug en loop gedesillusioneerd de winkel weer uit. Als ik dat drie keer gedaan heb ben ik er klaar mee, scoor nog ergens een vietnamees loempiaatje zodat de middag niet helemaal voor niets geweest is en ga weer naar huis met de gedachte: ‘Ach, dat Superman T-Shirt kan nog best!’

Nu moet ik eerlijk bekennen dat de vorm van mijn lichaam niet altijd meehelpt. Model ‘Michelin’, ‘Muffintop’ en ‘Zwembandje’, het past allemaal. Dat dan weer wel. Die 20 kilo extra doen ook geen goed. Gelukkig zie je dat onder zo’n T-shirt niet. Die grote S in maatje XL verdoezelt alles. Dus misschien moet ik wel héél erg eerlijk zijn en toegeven dat het niet helemaal aan de kleding ligt, maar toch ook wel een beetje aan mezelf.

Daar hebben we drie maanden geleden dan ook eindelijk maar eens wat aan gedaan. Spartaans afzien, maar het resultaat mag er zijn. 9 kilo minder en zowaar beginnen de eerste contouren van iets dat men ’taille’ (wat is dat, een ’taille’?) noemt zich te ontwaren. Mijn comfortabele broeken zitten inmiddels veel meer dan comfortabel en zakken van mijn reet, tenzij ik er een riem omheen doe om de boel een beetje bij elkaar te houden. Shirts maatje ‘L-maar-stiekem-toch-iets-te-strak’ zitten ineens heel aardig en zelfs dat te kleine bloesje uit de uitverkoop waarvan ze alleen nog een maat te klein hadden kan ik ineens met goed fatsoen aan.

Hoog tijd dus om een nieuwe poging te wagen en te gaan shoppen. Het merendeel van de kleding is nog steeds lelijk en saai, het is nog steeds druk, en het is nog steeds gokken welke maat ik moet hebben. Maar er ontvouwt zich een totaal ander drama. Iets dat ik nooit heb zien aankomen en mijn verstand te boven gaat. Ik kan het dan ook nauwelijks bevatten, maar het resultaat is onmiskenbaar. Ik weet dan nu ook honderd procent zeker dat ik nooit meer ga shoppen. Er is namelijk een nieuwe reden bijgekomen die het shopstressniveau naar ongekende hoogte laat stijgen. Als ik nu ga shoppen krijg ik onmiskenbaar een enorme aanval van keuzestress.

Alles past!

Mijn relatie met eten is al eeuwen oud. Als kind lustte ik bijna alles. Alleen groenten waren niet mijn favoriet, met name andijvie. Al helemaal als ik die koud had laten worden en mijn vader er toch écht op stond dat ik mijn portie alsnog op zou eten. Diezelfde vader maakte overigens altijd ontzettend lief mijn ontbijt klaar. Boterhammen met hagelslag, met speculaas of met ontbijtkoek. En ja, dat deden we vroeger op ons brood ja. Hoe dan ook, bordje leeg was het devies. Meestal had ik daar echter geen moeite mee. Macaroni met kaas? Heerlijk, en als mijn nichtje bij ons logeerde, die niet van kaas hield, at ik haar bord ook gewoon leeg. Ik lustte zelf toen ook nog geen kaas, behalve als het gesmolten was. Of in de vorm van marsepein. Heel flauw van Sinterklaas om juist die in mijn schoen te doen.

Vervolgens ontwikkelde ik een snoepverslaving. Vooral met de smaak citroen. Dextro Energie Citroen en Napoleonsnoepjes waren dan ook favoriet, alsmede citroenijs. Maar eigenlijk ging alles wat zoet was en bij de drogist of kruidenier verkrijgbaar was er wel in. De kruidenier had bij de kassa een bord waar alle soorten snoep op vastgeprikt zaten, en dan kon je aanwijzen wat je wilde hebben. Daar heb ik jaren later nog regelmatig over gedroomd, over dat paneel. Ik roofde de binnenzakken van mijn vader leeg (sorry pap), die in elk colbertje wel wat losgeld had zitten, en als dat niet ging graaide ik in de portemonnee van mijn moeder (sorry mam), en een heel enkele keer stopte ik ook gewoon wat bij de drogist in mijn onderbroek (sorry drogist), als ik maar aan mijn suikerbehoefte kon voldoen. Pas toen ik gesnapt werd realiseerde ik me waar ik mee bezig was en ben er mee gestopt.

Voor mijn eet- en snoepzucht maakte dat echter niks uit. Die ging onverminderd door. Mijn zus kon mij niet kwader krijgen dan het zorgvuldig tot het laatst bewaarde lekkerste hapje op te eten met de opmerking: ‘Oh, lust je dat niet?’. Of door een hapje te vragen van iets, en dan alles in één keer op te eten. Wat dat betreft was ik net Garfield. Kom niet aan mijn eten, want dan kom je aan mij. Getuige een voorval met een bakje appelmoes wat geleid heeft tot één van de weinige échte ruzies die Frank en ik in de afgelopen 14 jaar gehad hebben. Ik had een actief leven, speelde graag buiten, en toen ik de leeftijd er voor kreeg ging ik dansen in de discotheek, waardoor ik niet echt dik werd. Een beetje mollig, maar dat was dan ook alles. Roken hielp overigens ook mee. Het ging pas mis toen ik én stopte met roken én stopte met uitgaan omdat ik na mijn studie in een werkend leven terecht kwam. 5 kg, 10 kg, 15 kg, en op mijn hoogtepunt tot ruim 20 kg. En dat voor een meisje van 1,63 m.

Ik schrapte systematisch snoep en suiker uit mijn leven. Ik ging zelfs Cola light drinken. 13 kg in één jaar tijd, en toen vond ik mezelf weer acceptabel. Dat duurde niet lang, want zodra ik weer ging snoepen en eten, kwam ik ook weer aan. Gelukkig niet in hetzelfde rappe tempo, maar wel de gevreesde kilo per jaar. Dus 10 jaar later was ik ook weer 10 kilo verder. Niet zo ontploft, maar wel net zo zwaar. Ik ging hardlopen, maar at het er net zo makkelijk weer bij. Tenslotte mocht ik een zak M&M’s als ik 10 km had gelopen, toch? Toen kwam de marathon. En berekende ik dat 5 kg minder meesjouwen toch wel erg prettig zou zijn. De suiker ging weer in de ban en ik viel 7 kg af. Ik liep een goede marathon.

Uiteraard mocht ik daarna weer snoepen, dat had ik inmiddels wel verdiend vond ik. En ik liep nog steeds hard. Begon te trainen voor de volgende marathon. Kreeg wat blessures. Kwam weer wat kilo aan. En liep opnieuw de marathon, zij het iets zwaarder, en daardoor was het ook zwaarder. Langzamer ook. 3 minuten, maar toch. Gelijk door met trainen, want de derde marathon diende zich aan. New York dit keer. Het gewicht leek stabiel, maar de weegschaal schoot toch elke keer een beetje verder uit naar boven. Spieren! Van de krachttraining in de sportschool. Dat ik toch weer aan de chips, M&M’s en Tony Chocolonely’s zat had daar natuurlijk niks mee te maken. Of toch wel?

En dan komt de Weight Watchers om de hoek kijken. En slaat mijn verslaving om in fobie. Want alles wat je eet kost punten. En je krijgt maar een beperkt budget per dag. Ik word teruggeworpen naar mijn puberbestaan waarbij ik zakgeld kreeg. Natuurlijk ga ik cold turkey, en krijg het minimaal aantal punten, zowel per dag als per weekextraatje. Dat wordt rekenen. En rekenen. En rekenen. En ervaar ik voor het eerst in mijn leven wat het betekent om een gat in je hand te hebben. Want ik heb altijd goed met geld om kunnen gaan, maar niet met eten. Er zit niets anders op. Ik moet bijverdienen. Gelukkig helpt het hardlopen daar bij. Maar het is hard werken voor een paar miezerige rotpunten. Zuinig leven is het geworden. En bij alles wat ik zie aan voedsel denken: ‘Hoeveel punten kost dat?’ Ieder puntje omdraaien om rond te komen. Wat structureel mislukt. Ik eet op te grote voet. Ik durf dan ook bijna niks meer te eten. Niet alleen suiker is dit keer in de ban, maar ook de snacks en nootjes. Als ik er alleen maar aan denk begin ik al te bibberen en te beven. Laat staan de vette patat met mayonaise of gehaktbal met satésaus waar de rillingen van over mijn rug lopen. Zelfs voor de broodjes gesmolten kaas uit de oven heb ik tegenwoordige panische angst en loop ik met een grote boog voorbij. Van gebakken eieren met spek breekt het zweet me uit, van moorkoppen ga ik hyperventileren en mijn benen weigeren het pad in te gaan waar de blikjes Fernandes staan. Dat ene schuimpje bekijk ik met argusogen en het suikerhartje wat een collega laatst op mijn bureau legde deed me opspringen uit mijn stoel en heb ik met minimale aanraking zo snel mogelijk teruggelegd waar het vandaan kwam. Gezien de omvang had me die toch tenminste drie punten gekost.

En zo is maar weer eens bewezen dat de grens tussen liefde en haat heel erg dicht bij elkaar ligt. Maar ik heb hoop. Want ik weet ook dat als de balans helemaal links ligt, er een moment komt dat je het roer omgooit. Meestal slaat de balans dan eerst door naar de andere kant, om uiteindelijk ergens in het midden uit te komen. En als het dan zover is, dan ga ik terug naar die collega om alsnog dat suikerhartje op te eten. Want het is met liefde aangeboden en dan dien je het met liefde aan te nemen. Van foodlove naar foodfobia. Om uiteindelijk uit komen op ‘Just food.’

Als Frank eindelijk thuis is wordt er gekibbeld over wie er pizza moet gaan halen. Ik heb mazzel, hij weet nog niet wat hij wil. En alhoewel ik ook twijfel tussen twee soorten, kies ik uiteindelijk voor de 4 Formaggio. Niet te versmaden zo lekker. Frank moet dus gaan halen, en terwijl hij de deur uit stapt, glip ik in iets makkelijks om het tafelkleed op tafel te leggen. Ik pak gelijk wat drinken. Cola Zero? Of toch maar dat blikje Fernandes? Hmmm, bij pizza hoort Fernandes. De meeste mensen gruwen bij de aanblik van de chemische paarse kleur, en nog erger van de zoete kunstmatige smaak. Ik niet, ik ben een zoetekauw en vind het heerlijk. Frank heeft het altijd over ‘zo zoet dat het glazuur van je tanden springt’. Ik heb in dat kader zo langzamerhand geen glazuur meer dat er vanaf kan springen, dus wat dat betreft. Ook vind ik de felpaarse kleur rete-interessant. Ik hou wel van apart.

Een uur later zit ik voldaan op de bank naar een spannende film te kijken. Tijd voor een toetje. ‘M&M’s of chocola?’, vraag ik aan Frank. Het kan hem niet schelen, doe maar wat. Keuzes, keuzes, keuzes. Het wordt chocola. Er is een nieuwe smaak Tony Chocolonely uit die ik nog niet geprobeerd heb. Melk met cola. En de cola in de vorm van stukjes knettersnoep. Dat spreekt enorm tot de verbeelding en brengt me terug naar mijn jeugd. Nou ja, jeugd. Nog niet zo heel lang geleden heb ik de ijsjes met knettersnoep ontdekt. Ik was toen écht geen acht meer, maar als een kind zo blij met de zoete smaak van de stukjes snoep en de prikkels in mijn mond als de stukjes uit elkaar spatten. Jammer dat er maar zo weinig in één ijsje zit. Het is dan ook menig keer voorgekomen dat er na het eerste ijsje gewoon een tweede volgde. Maar goed. De chocola voldoet aan al mijn verwachtingen, en moeiteloos gaat er een halve reep naar binnen. De hele had ook gekund, maar dat gaat zelfs mij te ver. Tenslotte heeft het weekend nóg twee dagen. Eet ik morgen de rest op, en probeer ik zondag die met witte chocola. Na de film ga ik met een dikke buik en vermoeid naar bed. De volgende ochtend op tijd op om te gaan paardrijden, voor een beetje beweging. De weegschaal piept en kreunt als ik er op ga staan. Nog even en ik moet stoppen met paardrijden omdat ik de bovengrens overschrijd. Ach, zo’n vaart zal het toch niet lopen?

En dan word ik wakker! Deze levensechte droom is… is wat? Een hunkering naar het verleden? Een weergave van mijn leven tot drie weken geleden? Een waarschuwing van wat er kan gebeuren als ik zo door was gegaan?

In realiteit ontbijt ik niet mijn standaard bakje yoghurt met muesli, maar 4 lichtgewicht crackers met een banaan. Om 11 uur heb ik toch wel wat trek maar een kiwi brengt redding. Met een lunchafspraak buiten de deur heb ik voor het ontbijt dus al rekening gehouden. Die geitenkaassalade past dan ook prima in het ‘budget’. Ik schrik even van de zongedroogde tomaten in olie die er in zitten, maar de salade vult voldoende waardoor ik het stokbrood met boter weliswaar met pijn in mijn geest, omdat ik het zo lekker vind, maar fysiek moeiteloos kan laten staan. De tompouce laat ik ook staan, er komt wel een andere gelegenheid om weer eens een gebakje te eten. Een gelegenheid die specialer is dan de verjaardag van die vage collega. En ik zit nog redelijk vol van mijn salade, dus ik zou hem alleen opgegeten hebben vanwege de lekker. Eenmaal thuis knabbel ik op wat wortels in afwachting van Frank. Die brengt een stukje zalm en een zak voorgesneden groente mee als avondeten. Ik trakteer mezelf op een lekker glas Cola Zero. Ik weet dat het ongezond is voor het lichaam, maar tenslotte is het weekend. En in elk geval zonder suiker. Daarna ploffen we op de bank voor een spannende film en Frank pelt nog een mandarijntje voor me als toetje. Zondag gaan we 30 km lopen voor onze training en beloof ik mezelf een klein stukje chocola. Gewoon, omdat het lekker is. Daarna lekker naar bed en de volgende ochtend weer vroeg op voor paardrijden. Ik word blij van de weegschaal. Nog twee ons er af, en dan heb ik mijn tussendoel bereikt. Nu al!

En dat is alle bevestiging die ik nodig heb. Weight Watchers is soms best moeilijk, maar met een beetje doorzettingsvermogen, zelfdiscipline en creativiteit, krijg je in hele korte tijd een beloning die veel langer duurt dan de zoete smaak van snoep in je mond.