Twee jaar geleden waren wij voor het eerst in New York om de marathon te lopen. En we waren op slag verliefd. Omdat we toen vooral ook focus op de marathon hadden en we een klein beetje onze benen moesten sparen hebben we niet alles gedaan wat we wilden doen. Kan iemand dat überhaupt in een week tijd in New York? En dus was er maar een logische conclusie om dit probleem op te lossen. We moesten nog een keer terug.

Omdat gappie Gaston nog wat in te halen had, lees de marathon nog moest lopen nadat hij twee jaar geleden onverwachts ziek werd en niet mee kon, was het natuurlijk prachtig als we een en ander konden combineren. Een dinsdagavond op de bank browsend naar vliegtickets bezegelde ons lot. ‘En toen hadden we zomaar ineens tickets geboekt…’ Een hotel in New Jersey en in de buurt van waar we destijds ook zaten bleek ook betaalbaar en we waren toch al bekend met de busdienst naar Manhattan dus dat kwam helemaal goed. We gingen opnieuw naar New York! En konden ook Gaston nog aanmoedigen tijdens de marathon.

Donderdag

De vlucht met United Airlines gaat soepel. Omdat Economy vol zit krijgen deze mazzelaars een upgrade naar Economy Plus. Het eten is zoals je mag verwachten op een 8 uur vlucht. Niet echt lekker maar het dient zijn doel. We landen op Newark, wat lekker dicht bij het hotel is, en een Uber brengt ons binnen 20 minuten naar ons onderkomen voor de komende zeven dagen. Onze vakantie kan beginnen.

Omdat we vanwege het tijdverschil in de middag aankomen en we verder toch niks beters te doen hebben duiken we gelijk de bus naar Manhattan in. We stappen uit op 42nd street en doen onze beste investering van de hele vakantie. We kopen een zeven dagen unlimited metrokaart. Omdat we toch wel een beetje trek hebben stappen we in de valkuil van McDonalds en ik verbaas me over de enorme berg slagroom die er op de milkshake gespoten wordt. Oh ja, Amerika is het land van veel. Veel in hoeveelheid, veel in keuzes en veel in eigenlijk alles. Qua eten hebben ze hier drie basisingrediënten; vet, zout en suiker. En het ging toch al niet zo best met mijn lijn de laatste tijd. Als we terug zijn moet ik maar weer streng op dieet. Maar nu nog even niet.

Onze missie van vanmiddag is de Brooklyn Bridge. Vorige keer zijn we niet verder gekomen dan de voet van de brug, dit keer lopen we helemaal door naar de andere kant. Het is enorm druk want het stikt er van de toeristen. Het mag de pret niet drukken, tenslotte zijn wij ook toerist. Na ook aan de overkant wat rondgelopen te hebben zijn we een beetje moe en nemen de metro terug naar Manhattan. Ik zoek mijn vriend Carlo nog even op voordat we de bus weer instappen en ik koop een toetje voor vanavond, een stuk rainbowcake. Nou vooruit, ik koop ook een toetje voor morgenavond, een stuk carrot cake. Dat vind ik wel weer genoeg. Om mee te beginnen.

Terug in de Meadows gaan we op zoek naar Jenny & Gaston. Ze zijn niet bij de Cheeseburger in Paradise, de stamkroeg van Rijnmond en waar we ze verwacht hadden, en ook niet in hun hotel, dus gaan we zelf maar ergens eten. Op weg naar iets geschikts kijk ik nog heel even in de Outback waar ze stomtoevallig wél zitten. We schuiven aan en blijven maar gelijk eten. Steak, what else? Daarna slaat de jetlag genadeloos toe en lopen we terug naar ons hotel en duiken ons bed in. Eindelijk.

Vrijdag

Natuurlijk zijn we belachelijk vroeg wakker. Geen probleem, ik wilde toch voor het ontbijt een rondje lopen. Ik weet nog een beetje waar we destijds onze trainingsrondjes gedaan hebben en Runkeeper is geduldig dus ik heb een mooie 7 km uitgestippeld. Uiteindelijk lopen we toch iets anders omdat Frank wil kijken of we ook via een andere weg naar de overkant van ons hotel kunnen komen. Dat kan dus niet en we moeten dezelfde weg terug. Na gedoucht en aangekleed te hebben zijn we net op tijd voor het ontbijt. Een ontbijt op papieren bordjes en plastic bestek. Met scrambled egg, smakeloze wafels, mierzoete yoghurt en droge bagels. Het lijkt er op dat we toch wel een klein beetje een budget hotel hebben, maar omdat in Amerika alles groter is, is onze kamer gewoon een grote suite en het bed is prima dus wij klagen niet. 

Het plan voor vandaag is Bleecker Street en omdat er slecht weer voorspeld is hebben we ‘s middags met Jenny & Gaston afgesproken in het Museum of Natural History. Ik wil namelijk dino’s zien. Op Bleecker Street moet een plakkaat hangen die je vaak in films ziet maar we vinden hem niet. Ik zie wel een schoenenzaak met allerlei leuke schoenen. En ze hebben nog uitverkoop ook! Frank en ik proberen nog meer korting af troggelen met onze ‘good wife, bad husband act’, maar ze trappen er niet in. Het resultaat is dat ik zonder schoenen naar buiten loop. Ach misschien is dat maar beter ook. Ik heb al zoveel schoenen.

We gaan richting het museum waar we Jenny & Gaston treffen. Als lunch eten we een beroemde hotdog van Nathan’s. Het blijkt een tourist trap maar ja, eten moeten we toch. We duiken het museum in waar we de rest van de middag doorbrengen ondanks dat de beloofde regen uitblijft. Ik zie in elk geval meer dino’s dan ik had gehoopt dus ik ben blij. Na het museum gaan we richting Times Square om ons te laten verblinden door alle lichtreclames. Maar eerst drinken we nog een biertje en sneuvelen er nog wat Chicken wings. Dan is het etenstijd! En natuurlijk gaan we naar de Dallas BBQ om de Texan Beef Ribs te eten. Ze zijn iets kleiner dan ik me herinner maar smaken nog steeds prima. Opnieuw laat de man met de hamer niet lang op zich wachten maar gelukkig zitten we dicht bij het busstation op weg naar ons bed. Time flies when you are having fun.

Zaterdag 

Staten Island is ook een ‘hebben we vorige keer niet gedaan en staat op het lijstje’ ding. Uiteraard met de gratis ferry, dus nemen we de metro naar het eindpunt downtown. Het is fris, winderig en bewolkt maar wel droog. De moderne terminal is groot en er zijn veel mensen die de ferry nemen. We hoeven niet lang te wachten. Het tochtje duurt ongeveer een half uur en brengt ons langs Lady Liberty. Tegen de tijd dat we bij Staten Island aankomen ben ik er achter dat er verder niet zo veel te beleven is op het eiland. Tenminste, niks dat wij zonder vervoer kunnen doen. We besluiten ter plekke om om te lopen en de klaarliggende ferry gelijk terug te nemen naar Manhattan. Hebben we toch maar een mooi boottochtje gemaakt. 

Het zonnetje is inmiddels doorgekomen en er staat nog iets op het lijstje dus we gooien onze plannen om en pakken de metro all the way down to Coney Island. Dat is nog best een eind met de metro maar een groot gedeelte gaat boven de grond waardoor we een beetje kunnen sightsee-en. Voornamelijk wat lijkt een Russische wijk te zijn. Eenmaal op Coney Island wacht ons een kleine verrassing. Het seizoen is nét afgelopen dus alles is dicht, op de beroemde hotdog franchise van Nathans na. We hebben best een beetje trek en lopen naar binnen, maar eerlijk gezegd is het weer dezelfde smakeloze vette hap dus we lopen net zo snel weer naar buiten. ‘We kijken nog even verder.’ 

We wandelen de pier op en vergapen ons aan de grote hoeveelheid attracties en achtbanen. Het doet allemaal een beetje apocalyptisch aan, zo stil en leeg. Toch zijn er ook op de boulevard een paar eettentjes open maar niks kan mij bekoren dus na de virtuele ‘check’ voor Coney Island pakken we gewoon lekker de metro terug. Het nieuwe plan is Little Italy, daar een pizzatje pakken, dan een beetje door Chinatown struinen en dan vind ik het wel weer mooi geweest. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat we relatief laat en veel gegeten hebben stoppen we onderweg bij Walmart om gewoon een simpele bak sla te kopen als avondeten en verder niets. Zelfs dat blijkt nog wel een uitdaging met alle grootverpakkingen en het gebrek aan groenvoer maar uiteindelijk vinden we toch iets dat er voor door kan gaan. In het hotel duiken we lekker in bed, eten onze sla en zappen hersenloos door de kanalen van de TV tot we in slaap vallen. Morgen M-day.

Zondag

Het is weer een schitterende dag die we inluiden met een rondje hardlopen. Ook nu heb ik een route opgezocht gebaseerd op de training van twee jaar geleden. Tegen de tijd dat we klaar zijn en aan het ontbijt zitten starten de rolstoeldeelnemers op de Verrazano Bridge. We gaan op tijd naar ons eerste cheeringpunt op Mile 6 in Brooklyn waar we ons installeren met camera en de Rotterdamse vlag. And now we wait…

Er komen vele lopers voorbij en de herinneringen van twee jaar geleden komen naar boven. Via wifi van het nabij gelegen hotel kunnen we Gaston volgen tot het moment dat hij ook daadwerkelijk aan komt rennen. We kletsen even en dan gaat hij weer door terwijl wij gauw de metro pakken naar punt twee, de Rijnmond Cheering zone op het 26 km punt op first avenue. Daar ontmoeten we Jenny en dit keer is het de Starbucks die voor de wifi zorgt. Het duurt even maar dan is hij toch daar. Hij lacht nog dus het gaat goed. Ook nu stopt hij even, praten we wat en eet hij wat maar dan moet hij toch weer door.

Voor ons teken om door te steken naar fifth avenue en het derde aanmoedigingspunt. Jenny gaat met ons mee. Er is echter een kleine misrekening. Daar waar wij dachten dat we met alleen recht doorsteken weer op het parcours zouden komen blijkt dat ze veel eerder het park in lopen. Ergo, wij moeten een heel stuk terug lopen én we staan in de bocht daar waar hij ons niet verwacht omdat we gezegd hebben dat we eerder staan. Nou ja, het moet maar. Terwijl we een goed plekje zoeken raken we Jenny kwijt en omdat we ook geen wifi hebben is het gokken wanneer Gaston er aan komt. Gelukkig gokken we goed en zien we hem aankomen. Na een beetje schreeuwen ziet hij ons ook maar loopt wel door.

Voor ons betekent het nu alleen nog maar naar de uitgang van het finishgebied lopen en hem daar opwachten. We zijn al met al bijna een uur later als hij bij de ontmoetingsplek van Rijnmond is. Op dat moment komt Jenny ook weer boven water. We spreken af na het eten bij het feest en gaan naar het hotel om even op te warmen en te chillen. Ik merk tijdens het eten dat ik een beetje van slag ben. De vermoeidheid, het ‘slechte’ eten en wellicht de onbewuste emoties eisen hun tol. Bovendien valt de bestelde steak enorm tegen en is het gaan regenen. Na tien uur lopen we naar de Cheeseburger in Paradise om ons aan te sluiten bij het Rijnmond feest en Gaston te feliciteren. Ik merk echter dat ik niet lekker in mijn vel zit. Ik bestel een grote cocktail die ik prompt uit mijn handen laat vallen waardoor de helft ervan op de grond en op Frank zijn jas valt. Dat is de letterlijke druppel. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het kan Frank zijn jas schoon te wassen, drink de overgebleven helft van mijn cocktail op en sein Frank dat ik graag naar het hotel wil. Die snapt me en nadat we gedag gezegd hebben zoeken we lekker ons bed op. Morgen weer een dag.

(Lees het volledige verslag van de marathondag hier)

Maandag

Er is slecht weer voorspeld en dit keer regent het ook écht. Maar ja, we zullen er toch iets van moeten maken. We gaan dit keer richting het noorden, naar Harlem, maar eerst wil ik langs de New Balance winkel. Ik heb mijn zinnen gezet op een paar NYC marathonhardloophandschoenen met de naam van de vijf wijken elk op een vinger. Die had ik twee jaar geleden al gezien dus deze kans laat ik me niet voorbij glippen. Eenmaal in de winkel is het een gekkenhuis. Er staan rijen om de kleding te bekijken en te passen en er is niks geen ‘50% off’ sale, of wat voor sale dan ook. Maar in het gedeelte van de winkel waar geen rij staat hangen mijn handschoenen. Er is alleen een probleem. Er hangt nog exact een paar, maat XL. Te groot voor mij, nergens anders te krijgen en wat er hangt is wat er is. Ik besluit echter dat ik ze best aan kan ook al zijn ze te groot en koop ze. The gloves are mine!

Nu de buit binnen is springen we weer in de metro, eerst op weg naar de George Washington Bridge. Van daar uit een stuk terug naar Colombia University. Het is gelukkig opgedroogd maar we hebben trek gekregen. Bovendien voel ik mijn voeten zo langzamerhand. We strijken neer in een soort self service eettentje, een soort Amerikaanse La Place, naast het Mount Sinaï St. Luke Hospital. Blijkbaar ook bekend van TV. Na een broodje bekijken we de nabij gelegen Cathedral Church st. John the Divine. De grootste kerk ter wereld. Hij is alleen nog niet af. We wandelen langs de rivier naar de hoogste kerk ter wereld, de Riverside Church met 21 verdiepingen, en kijken naar het dichte mausoleum van General Grant. De laatste puf gebruiken we om naar het Apollo Theater te lopen en de mini walk of fame te bewonderen. Dan is onze koek voor vandaag ook weer op. Het weer is het met ons eens want het is weer gaan regenen. We doen nog een poging om de Public Library te bekijken maar die is dicht vanwege een event.

In het hotel rusten we uit voordat we Jenny & Gaston weer opzoeken voor hun laatste avondmaal. Ze vliegen morgen weer naar huis, wij hebben nog min of meer drie dagen. Met mijn biefstuk gaat het niet helemaal goed en als goedmakertje krijg ik een gratis toetje. Tja, daar kan ik geen nee tegen zeggen dus ik bestel ook nog een stuk NY Cheesecake. Je bent in New York of je bent het niet. Het is natuurlijk weer veel te veel en met een dikke buik waggel ik terug naar het hotel. Het regent nog steeds en morgen is er ook nog regen voorspeld. We zien het wel. In het hotel zappen we nog even en dan is ook deze dag weer voorbij.

Dinsdag

Ik begin al lekker aan het nieuwe ritme te wennen. We worden niet meer zo vroeg wakker. Fijn dat we nog maar drie dagen hier zijn voordat ik weer terug mag gaan wennen. Dat gaat me zeker drie weken kosten. Opnieuw regent het vandaag en het ziet er naar uit dat we het dit keer écht niet droog gaan houden. Het moet maar.

Frank wil naar The Bronx en ik wil naar het Yankee Stadium dus dat komt goed uit. We kijken of we naar binnen kunnen. Dat kan. A raison van $ 25 p.p. Omdat het zeikregent doen we het maar, lopen we in elk geval droog. Bij de kassa staat zowaar iemand van de RMD hardloopcommunity. Grappig om elkaar zo tegen te komen. We gaan om 11 uur door de Security check als blijkt dat wij kaartjes voor 11:20 hebben. Wachten in het Hardrock café dan maar, dat officieel nog niet open is dus ook geen koffie voor Frank. Als het dan toch tijd is mogen we aansluiten bij een groep voor de Tour. Wist je trouwens dat de naam Yankees van de namen Jan en Kees afgeleid zijn? Weer wat geleerd!

Een grappige oude baas, duidelijk een Yankees fan, neemt ons eerst mee naar een klein museum met foto’s, kleding, gesigneerde ballen en een replica van alle gewonnen kampioenschapsringen. Daarna krijgen we een rondleiding door het stadion zelf. Leuk om te zien. We sluiten af bij de Hall of Fame. Grappig, ik heb niks met honkbal en toch ken je een aantal namen uit films. Babe Ruth en Mickey Mantle komen voorbij.

Omdat het na afloop nog steeds regent gaan we door naar de volgende check op de lijst. De oester bar in Grand Central. Het staat overal aangegeven en we vragen ons af hoe we die in godsnaam hebben kunnen missen vorige keer. We gaan aan een soort bar in U-vorm zitten en bestellen een tonijnburger en 8 oesters, allemaal van Amerikaanse makelij. Over decadent gesproken. Zit je gewoon in New York op Grand Central oesters te eten! 

Met de buik vol oesters gaan we richting Macy’s. In navolging van Harrods en Galeries Lafayette is dit ook een megawarenhuis waar het eigenlijk te druk en te veel voor me is. Ik wil dan eigenlijk ook rechtsomkeer naar de uitgang maken maar goed, ik wil het toch ook wel even zien. Na drie verdiepingen en zes keer verdwaald te zijn loop ik in de kelder dan toch tegen een spijkerbroek aan die voldoet aan het predikaat ‘Leuk hé? Gekocht in New York’. Hij blijkt niet alleen betaalbaar maar ook nog eens in de aanbieding. Omgerekend € 60. Koopje. En het mooiste van alles? We kunnen weer weg.

Van Macy’s gaan we naar 42nd street. Metrotechnisch gezien komen we goed uit om een derde poging te wagen om de bibliotheek te bezoeken. En driemaal scheepsrecht want dit keer is hij wél open. Het is inderdaad een mooi gebouw. We zijn er wel relatief snel doorheen dus we moeten plan de campagne maken. We willen eigenlijk wel in Manhattan eten maar het is nog vroeg. Ik opper om naar de film te gaan. Het wordt Venom en na een biertje in het tegenover gelegen restaurant duiken we de bios in. Daar wacht ons de verrassing van ons leven. Brede luxe leren stoelen, die elektrisch verstelbaar zijn. Ergo we kunnen met het bovenlijf naar achteren en met het onderlijf omhoog. Dat is nog eens luxe! En een kaartje is niet eens duurder dan in Nederland. Pathé eat your heart out!

Na de film krijgen we van Jenny & Gaston een tip voor een bistrootje waar we iets anders dan fast food kunnen eten. We zoeken hem op en een heerlijk risotto met kreeft is het resultaat. Beter dan weer zo’n vette hap met patat. Dan slaat de vermoeidheid weer toe en gaan we gauw terug naar het hotel. De laatste volle dag is alweer in aantocht.

Woensdag

Het is uitgeregend en de zon straalt. Mooi, dat kunnen we goed gebruiken. Het plan is om naar Central Park te gaan en daar te gaan hardlopen. Dan terug, douchen en ontbijten in Manhattan. Het ontbijt uit het hotel komt me namelijk echt mijn neus uit. Om 7:00 hebben we de bus en het is al spitsuur. We zijn dan ook al ruim een uur later als we aan ons rondje beginnen. Maar wat een heerlijk rondje. Ik heb ongeveer 10 km uitgestippeld. Het is enorm druk met andere hardlopers en de laatste resten van de marathon zijn ook nog zichtbaar. Als we langs het grote meer lopen kunnen we het natuurlijk niet laten om een paar foto’s te maken. Een dikke 10 km later zijn we weer bij ons startpunt en duiken we de metro in. Nog even snel een ‘oatmeal cookie’ achter de kiezen duwen anders redden we het niet.

Terug in het hotel is het douchen, omkleden en voor de tweede keer die dag met de bus naar Manhattan. Dicht bij het busstation heb ik iets gevonden waar we kunnen ontbijten, een hip mediterraans tentje waar niet zo veel toeristen komen. Daarna lopen we richting de rivier op zoek naar de start van het Highline Park, een oude spoorlijn waar ze een soort boardwalk van gemaakt hebben. Hij is langer dan ik denk en we zijn best een tijd onderweg om van de ene naar de andere kant te komen. Als we bij het einde zijn zitten we in Chelsea en vlak bij de Chelsea market. Daar duiken we dan ook maar even in en lopen een rondje, drinken een biertje, nou ja, Frank een biertje en ik een citroenmilkshake, en gaan van daar uit naar Brooklyn voor een laatste wandeling.

De grootste uitdaging is ook weer, ‘waar gaan we eten?’. We hebben twee mogelijkheden uitgezocht uit ons boekje. Probleem, het boekje is uit 2009. En inderdaad blijkt optie A permanent gesloten en optie B verhuisd en ineens heel erg duur. Dan roept Frank ineens ‘Tribecca Grill’, het restaurant van Robert de Niro. Een dag eerder al naar gekeken en geprobeerd te reserveren maar dat lukte niet. Nu kom ik er zo doorheen en we hebben iets meer dan een half uur om er te komen. We hebben maar een kwartier nodig maar we mogen gelijk aan tafel. Ook nu gewoon lekker eerlijk normaal voedsel. Een salade met Mozarella, een steak met een beetje puree en een soort citroentaartje toe. Ze maken voor Frank zelfs een Irish Coffee. We storten weer in en haasten ons naar het hotel. Vannacht vroeg op. Rammstein kaartjes kopen!

Donderdag

Frank boft. De wekker staat om 3:00 maar ik ben om 2:54 al wakker. Ik sta op zonder herrie te maken en start zowel de laptop als de I-pad op. Mij zullen ze niet krijgen. Een uur lang ververs ik regelmatig de browsers in de verwachting dat ik in een wachtrij kom. Die blijft uit. Dan is het tien uur in Nederland en start de wachtrij wél. Voor de zekerheid start ik ook mijn telefoon maar op. 3 x wachtrij is 3x kans. Inloggen, even in de wachtrij voor de site, bewijzen dat je geen robot bent, kaartjes selecteren en dan in de officiële wachtrij. 3 minuten tellen af. Na 3 minuten een melding. ‘Het is erg druk. Probeer het opnieuw als je in de wachtrij wil blijven.’ Ik druk en opnieuw 3 minuten. En dan begint het circus. Eindeloos staren naar 3 minuten aftellen, melding dat het druk is, probeer opnieuw, huh? alweer bewijzen dat ik geen robot ben? 3 minuten aftellen, huh? alweer kaartjes selecteren? En dat dan op 3 browsers. Ondertussen zit ik in een T-shirt te bevriezen onder de airco. Frank slaapt nog en ik heb beloofd hem niet wakker te maken dus op zoek gaan naar kleding is geen optie.

Na drie kwartier ben ik er bij 1 browser eindelijk door. ‘Helaas, je geselecteerde kaarten zijn niet meer beschikbaar, kies andere…’ Met als gevolg dat ik helemaal opnieuw moet beginnen. Ruim 2 uur later heb ik welgeteld 2 van de 3 gewenste kaartjes, rang 4 zitplaatsen, waarvan er 1 links van het veld en 1 rechts. En de dag moet nog beginnen. Slapen doe ik nu toch niet meer. Hopelijk helpt het wel om sneller van mijn jetlag af te komen.

Rond een uur of zeven is Frank ook wakker en na een uurtje lummelen gaan we bewegen. Douchen, koffer pakken en alles klaarleggen en uitchecken alvorens nog één keer met de bus richting Manhattan. Op het programma staat ontbijten, een beetje ronddwalen in Lower Manhattan en dan misschien toch nog een hamburger scoren. Rond een uur of twee met de bus terug en rond drie uur naar het vliegveld.

We stappen uit in de buurt van het WTC en lopen richting het Financial Centre. Daar moet een Winter Garden zijn waar we eerder die week niet meer aan toe gekomen zijn. Het blijkt een grote shopping mall met een paar plastic palmbomen, maar het gebouw met al haar ramen geeft een mooi plaatje. Er is ook een grote foodcourt in een Frans thema dus ze hebben zowaar echt stokbrood met gekookte beenham. We laten het ons smaken als ontbijt alvorens we via een soort boulevard langs de Hudson naar de punt wandelen. Het is koud maar het zonnetje schijnt en we hebben een prachtig uitzicht op New Jersey, Ellis Island en nog één keer Lady Liberty. Ik ga even op een bankje zitten om het beeld op me in te laten werken.

De wandeling eindigt in Battery Park en we lopen weer omhoog Wall Street in om de Raging Bull nog even te aaien. Nou ja aaien, Grab ‘m by the balls! Dan begint de tijd te tikken en na drie besluiteloze momenten over waar ik een hamburger wil eten eindigen we op 42nd street bij de Dallas BBQ. Onderweg komen we nog een celebrity tegen die na even navragen Conan O’Brian blijkt te zijn. Gezicht komt me vaag bekend voor, naam nooit van gehoord. Dus maak ik natuurlijk een foto van hem. Dan is het tijd. Ik neem nog even afscheid van Carlo en krijg zomaar een stuk rainbow cake mee voor in het vliegtuig. Wat aardig. Ik geef hem $8 fooi voor de moeite.

We hebben de bus terug volgens schema en zelfs de bestelde Uber komt exact om 15:00 zoals we gepland hebben. Op het vliegveld inchecken en wachten tot het tijd is om te boarden. We verzachten de pijn met een biertje en een milkshake en krijgen opnieuw een upgrade naar Economy Plus. Goeie maatschappij dat United Airlines! Het lukt me om de hele vlucht min of meer te slapen. Ik sla zelfs twee keer het eten over en dat wil wat zeggen. Voordat ik het weet zijn we alweer op Schiphol, pikken de auto op en rijden naar huis. Daar wacht ons opruimen, drie wassen, boodschappen doen (in elk geval een tas vol met groente en fruit) en vechten tegen de jetlag. De stap op de weegschaal sla ik nog even over, ik durf niet.

New York, you were great. We were part of it. We will meet again!

Dan met een gelukzalige zucht weer plaats nemen in het busje, want we moeten door. Onderweg komen we ook al wat gazellen e.d. tegen. Dat belooft wat. Als we er bijna zijn is het inmiddels donker en de gids wil een shortcut nemen naar de Lodge. Dat blijkt nog een beetje lastig maar met een beetje hulp lukt het toch.

Het is ongelooflijk dat zo’n busje vol mensen en bagage zo’n weg vol hobbels, stijl omhoog en met scheuren en spleten in de weg omhoog weet te krijgen, en ik heb nu al diep respect voor de gids, en dat zal alleen nog maar toenemen de komende dagen. En het is niet eens een 4wheel drive.

Dan aangekomen bij de Lodge blijkt het een pareltje. Erg luxe, dat je eigenlijk niet zou verwachten in de rimboe. Nadat iedereen ingecheckt heeft, de regels doorgekregen (elektriciteit gaat op generator dus is maar beperkt aan gedurende de dag, tijden voor het eten, zelfde geldt voor warm water, etc…) en de bagage naar de hutjes is gebracht kunnen we eten, een zeer uitgebreid buffet met van alles en nog wat. Na het eten kunnen we gaan kijken naar het “voeren” van o.a. hyena’s. Niet dat ze echt gevoerd worden, maar er wordt op een voederplaats vlees neergelegd met een zachte lamp voor wat licht en dan is het afwachten geblazen. We zien dat er wat in de bosjes zit, maar ze zijn erg schuw en al turend in het donker komen ze een paar pasjes uit de bosjes om er snel weer in te schieten. En dus vrij spel voor de huiskittens, die ook graag van het vlees snoepen. Na lang wachten komen er eindelijk wat kleine wilde hondjes die genoeg lef hebben om een stukje vlees te pakken en weer gauw weg te rennen. Ook de stokstaartjes durven het aan, maar de Hyena’s zijn te bang. Er rent nog een verschrikte gazelle over het gras en ik hoor de Hyena’s lachen, maar als rond 11 uur het licht uit gaat hebben we ze nog niet gezien. Die gaan straks pas feestvieren, als we allemaal weg zijn. Dan lekker naar bed en vol verwachting uitkijken naar morgen als we écht het park ingaan. Vroeg op, want dan heb je de meeste kans om iets te zien. Tja, of je nu een duiksafari of een échte safari doet, het ritueel is hetzelfde. Ochtendstond heeft goud in de mond. Ja, ja, ja, ik weet het! Welterusten.

2/10 Safaridag 1 Gelukkig nog enigszins gewend aan het bergritme valt vroeg opstaan wel mee. Eerst lekker ontbijten en om 7:30 staan we netjes bij de receptie. Met dezelfde indeling als gisteren gaan we op pad, dezelfde hobbelige weg naar beneden als we gisteren omhoog gegaan zijn, maar dan nu met licht. Al gauw aangekomen bij de gate mogen we snel doorrijden. Niet wetende wat ons allemaal nog te wachten staan spotten we de eerste zebra’s, gazelle’s, impala’s en ander hertsoortigen, die gelijk op de kiek gezet worden. Bijzonder als de hele kudde ineens stokstijf stilstaat, allemaal dezelfde kant op en een raar geluid makend. De reden: 2 jakhalzen die even verderop aan de andere kant van de weg staan. De gids legt uit dat dit een waarschuwingssysteem is voor de kudde. Het levert in elk geval leuke plaatjes op. Ook komen we een kudde gnoe’s tegen en even later verscholen in de bosjes een paar waterbuffels, de eerste van de Big Five. Met moeite maken we wat foto’s, die we later dik overdoen als we een hele kudde in het open veld tegen komen. Het landschap is erg uitgestrekt en heel in de verte, boven aan de heuvel spot de ranger een olifant. Zo, die heeft goede ogen, je kan duidelijk merken dat hij er op getraind is want ik moet 3 keer kijken voor ik hem zie. Ik wil er heen, maar dat gaat niet. Later.

Eerst verzamelen bij een paar andere busjes die ergens naar staan te kijken. Het blijken twee mannetjes leeuwen die lekker liggen te slapen in het hoge gras. Helaas voor ons zien we dan ook niet meer dan twee haarbollen in dat gras liggen. De leeuwen trekken zich nergens wat van aan en blijven stoïcijns liggen slapen. Jammer, maar het blijven (grote) katten, die doen ook altijd wat ze zelf willen. Dat is in elk geval 2 van de Big Five.

Dan maar weer verder rijden, op weg naar een poeltje waar een paar nijlpaarden zitten. Ook die zijn moeilijk te ontwaren omdat ze voornamelijk onder water liggen, maar toch, ook deze zijn in de pocket. Het gaat hard zo, en wie heeft er 5 dagen nodig als je ook alles in 1 kan zien?
Volgende stop zijn 2 struisvogels en daarna, daar zijn ze dan. De eersten van de nog vele en vele olifanten die we tegen gaan komen, met kleintjes en al. Deel 3 van de Big Five! De Afrikaanse olifant heeft in tegenstelling tot zijn Aziatische soort hele grote oren, wat hem een majestueuze aanblik geeft. We vinden het allemaal geweldig. En lang leve het digitale tijdperk want de teller van aantal foto’s gaat hard, heel hard.
Af en toe is er ook aandacht voor de natuur, een bijzondere boom of een klein knalgeel vogeltje dat rustig in een karkas van een gnoe wormpjes aan het pikken is. Maar de immensheid van het landschap en de vele dieren die er te vinden zijn maken toch wel de meeste indruk.

Dan zie ik in mijn ooghoek wat bewegen. Ik roep hyena omdat ik eigenlijk niet weet wat het is, en de gids corrigeert me. Het is een servalkat die blijkbaar iets gevangen heeft. Maakt niet uit, het is een mooi dier. Hij probeert zich te verstoppen in het gras, maar de gids gaat een klein beetje van het pad af om er omheen te rijden zodat we toch een beetje goede blik op het prachtige dier kunnen werpen. Ja, ik ben toch echt een kattenmens. Ik kan mijn geluk dan ook niet op als we na nog wat giraffen en olifanten op een boom met busjes afrijden, waaronder twee jachtluipaarden, oftewel cheeta’s, liggen. Ook zij liggen te slapen en er zit weinig beweging in, maar af en toe richt er één zijn kop op en met de zoom op de camera komt er toch een mooi plaatje.

De ochtend eindigt met nog veel meer hertenvee, en in de verte een knobbelzwijn, die we maar al te goed kennen als Pumba uit The Lion King. Die ga ik zeker nog eens kijken als we weer thuis zijn. Ik weet zeker dat ik er met hele andere ogen naar zal kijken.

Terug in de Lodge is het tijd voor lunch, en daarna even lekker bij het zwembad liggen, want tenslotte is het vakantie. Ook daar kan ik de camera loslaten op mooie gekleurde hagedissen en vogeltjes. En bij de voerplaats zitten een paar brutale bavianen. ‘S Middags is er gelegenheid om bij een Masaidorp te kijken maar het stuit me tegen de borst dat er toegangsgeld voor gevraagd wordt dus laat ik het schieten. Om 16 uur staan we echter wel weer paraat voor nog een rondje park. En het is pas dag 1!

Ook nu passeren alle dieren weer de revue, en maken we weer meer en betere foto’s. Naast Pumba zien we nu ook de Timons, de stokstaartjes overdag (ze bestaan écht!), en na nog een cheeta die op een hoop aarde in het open veld ligt wordt het al veel te gauw donker en moeten we weg. Wat een dag, wat een kadootjes!

Terug in de Lodge even relaxen, een cocktail en dan lekker eten en vroeg naar bed, niet in de laatste plaats vanwege alle indrukken, maar ook omdat we morgen weer vroeg op moeten en lang rijden naar de volgende stek. Op naar Lake Naivasha!

3/10 Safaridag 2 Weer vroeg op voor Lake Naivasha, waar we zo tegen de lunch aan moeten komen. Niet zo heel ver rijden dus en we rijden ook langs de Rift Valley, waar we over de heuvel heen een prachtig uitzicht op hebben. De gids roept 2 en een half uur. Maar uiteindelijk doen we er toch een uur of vier over. Als we aankomen is het hem gelijk vergeven. Een prachtig mooi pand met een enorme tuin die koloniaal aandoet. Dat blijkt te kloppen en veel Kenianen willen er niet werken vanwege het verleden. Dat ligt nogal gevoelig. In de grote tuin lopen een gnoe en een paar waterbokken vrij rond. Dat is nog eens iets anders dan een hond als huisdier.

Maar eerst knagen. Lekker buffet inclusief Indiase gerechten, met dank aan de eigenaar. Op zich zie je de Indiase invloeden wel meer want bij alle Lodges komt het wel voorbij. Ik kom ook het eerste lekkere toetje tegen van deze vakantie, een minibakje créme brulee. De toetjes zien er namelijk allemaal lekker uit, maar smaken helaas niet lekker. Dan naar de kamer, die weer net zo luxe is als die van de vorige Lodge. Voor het middagprogramma kunnen we kiezen, naar het ene meer en flamingos kijken, of naar het andere met bijbetaling maar dan een boottocht en nijlpaarden en zeearenden. We hoeven er geen van allen diep over na te denken, we gaan voor de boottocht. Net als de busjes hebben we twee bootjes, met dezelfde indeling. We varen langs de watervogels en een paar pelikanen en zien al snel de snuitjes van meerdere nijlpaarden. Ze blijven wel in het water maar ze zijn duidelijk herkenbaar. We blijven op gepaste afstand, want ze kunnen wel gevaarlijk zijn. Even later varen we verder. Het is erg rustgevend op het meer.  Na een tijdje is het showtime voor de zeearend. Er vaart ook een boot met Japanners en hun schipper fluit naar de arend alvorens hij de vis gooit. En dan is het afwachten. Even later vliegt de arend op en inderdaad graait hij de vis uit het water. Ik wist niet wat ik kon verwachten en heb het hele spektakel wel in mijn ooghoek gezien, maar niet omgezet in digibytes. Gelukkig hebben we zelf ook nog twee vissen dus we gaan op zoek naar de volgende. Er zitten er meer en het ritueel herhaalt zich. Fluiten, vissie gooien en wachten tot hij hem komt halen. Nu heb ik wel één of twee foto’s als hij zijn vleugels uitgeklapt heeft maar het exacte moment van het visje pakken is bijna niet te doen. Nog een laatste kans, de vis van de andere boot. Ook nu is het weer fluiten en vis gooien, maar deze arend heeft er geen zin in, of geen honger want hij blijft stoïcijns zitten. Gelukkig houden Kenianen ook niet van verspilling en krijgen we waar voor ons geld want het visje wordt gewoon opgehaald en opnieuw gegooid. Maar ook nu denkt hij “bekijk het maar, ga voor een lullig visje niet een hele show opvoeren”. Gelijk heeft ie. Dan varen we nog maar een stukje verder, beetje pelikanen aan het werk zetten door dwars door de zwerm heen te varen, en we komen ook nog een Hippo tegen. Die duikt ineens onder en we zien de bellen op ons afkomen. De schipper geeft verschrikt gas en zorgt dat hij als de hazen uit de zwemroute van de Hippo komt. Vond ik toch ook wel even een spannend momentje. Dan komen we nog een arend tegen en wordt er nóg een keer geprobeerd of deze wel wil vliegen. En na twee keer gooien geeft hij toe, om ons een lol te doen denk ik dan maar.

Op de terugweg komen we nog een groepje nijlpaarden tegen, en jawel, deze zijn wat actiever. Het lijkt zowaar of er twee….ja, nee, écht waar! Ooit parende nijlpaarden gezien? Ons kan het niet schelen wat ze aan het doen zijn, het feit dat ze gedeeltelijk het water uitkomen en hun bek opensperren is voor ons meer dan welkom voor een paar actiefoto’s.

Daarna varen we langzaam terug en anderhalf uur later zijn we weer bij de kant. Terug bij de country club zitten een paar brutale apen met pompoenen, die zich daardoor wel van dichtbij laten fotograferen. Nee, aan beestjes geen gebrek deze vakantie.

Om 19:30-20:00 inmiddels vaste prik eten, lekker buffetje weer. Halverwege het eten valt de elektriciteit uit, dus we maken het met kaarslicht af. Daarna lekker slapen en morgen alweer door naar de volgende stek, Amboseli National Park, vanwaar we de Kilimanjaro weer moeten kunnen zien.

4/10 Safaridag 3 Opnieuw vroeg op weg naar Amboseli Park dit keer. Ja, ja, we hebben vakantie, dus we staan elke dag vroeg op. We rijden weer terug langs de Rift Valley en stoppen dit keer ook even langs de weg, waarop we weer vrolijk belaagd worden door de verkopers met hun houten dieren, maskers, potjes en allerlei andere prullaria die je maar kan bedenken. Veel voor weinig zoals dat heet, en menig groepsgenoot kan de verleiding niet weerstaan. Wij hebben al een leeuwtje, maar mezelf kennende zal daar voor het einde van de vakantie nog wel iets bijkomen. Dan gauw weer op weg, want we moeten nog even. Voor de laatste keer langs Nairobi en dan na weer een aantal uur in ons tweede huis, het busje, komen we tegen de lunch aan op Amboseli. Daar krijgen we wederom een mooie kamer toegewezen en na de koffers gedropt te hebben en en passant een paar apen voor onze kamer te hebben verjaagd kunnen we lunchen. En na de lunch is het weer Game Time!

Game Drive in Amboseli is sowieso al anders dan in Masai Mara. In Amboseli zijn er alleen voor gebaande hoofdwegen en daar mag je niet van afwijken. Het lijkt dan ook of er veel minder wild zit dan in Masai. Wel komen we veel olifanten tegen, die hier talrijk vertegenwoordigd zijn. Grote kuddes, dichtbij en met kleintjes. Ook de weg overstekend, waar we met passende eerbied netjes voor stoppen. Het is toch alweer te gauw tijd om te gaan, maar eerst rijden we nog snel naar een plek waar we een paar busjes verzameld zijn. Dat betekent iets bijzonders. En inderdaad, in de verte op een soort open zandplek liggen leeuwen. Twee mannetjes en zeker en stuk of drie, vier vrouwtjes. Maar helaas voor ons liggen ze niet alleen ver weg, maar zijn ze ook weer in diepe slaap en weigeren om te bewegen. Wat een luie beesten zeg :-). Al die katten doen niets anders dan alleen maar de hele dag slapen. Het heeft weinig zin om lang te blijven hangen en het is tijd om af te nokken. Nog even snel wat aapjes meepikken en dan richting “huis”. De Kilimanjaro die alleen vanaf Amboseli te zien is heeft de hele dag verscholen gezeten achter de wolken, maar laat zich nu een klein beetje zien. Helaas is het licht al te weinig voor goede foto’s.

Eenmaal terug op het resort lekker eten, en na het eten een verrassing. In de bar komt een groep Masai voor ons dansen. Ik denk even terug aan Indonesië, waar we de Fire & Ketchak dance gezien hebben. Ook speciaal voor de toeristen, ha, ha, ha. De Masai die ons ’s middags in traditionele kledij welkom geheten heeft doet de zang, en voor zo’n grote neger heeft hij een behoorlijk hoge (piep) zangstem. De Masai springen dat het een lust is, wel anderhalve meter hoog om met platte voet weer hard op de grond neer te komen. Na een half uurtje is het klaar en wordt er voor de verandering eens geen geld voor gevraagd. Dan naar de kamer, de spullen weer klaar leggen voor morgen en slapen. Gelukkig gaan we morgen naar Tsavo waar we 2 nachten blijven. Kunnen we even uitblazen en weer een keer zwemmen.

5/10 Safaridag 4 Vandaag naar Tsavo. Na het ontbijt eerst nog even een foto maken van ons met de Kilimanjaro op de achtergrond, die nu wel duidelijk zichtbaar is. Het gaat wel rap, de eerste wolken beginnen de top al aan het zicht te onttrekken. Onderweg trekt het Keniaanse landschap weer aan ons voorbij. Heel typisch is het dat als je een bij een dorp komt, die over het algemeen altijd aan de weg liggen, er drempels in de weg gemaakt zijn zodat je verplicht wordt om langzaam te gaan rijden. In de dorpen is het altijd druk, helaas ook vies omdat er geen vuilophaaldienst is. De gids legt uiot dat vroeger alles in papieren zakken verpakt werd die vanzelf vergingen, maar tegenwoordig is alles plastic tasjes en die blijven gewoon liggen. Niemand die zich er om bekommert. Afgezien daarvan ziet het er niet uit alsof de mensen erg arm zijn. Iedereen is goed gekleed, ziet er goed uit en ze hebben allemaal, maar dan ook allemaal zonder enige uitzondering een mobiele telefoon waar dan ook de hele dag mee gebeld wordt. Alle dorpen zien er ook hetzelfde uit, een paar gebouwtjes met reclame voor mobiele telefonie of bier. Ook kom je overal dieren tegen, ezels als vervoer, geiten en koeien. De Masai zijn over het algemeen de mensen die het vee beheren. Dat klopt ook wel met hun geschiedenis waarin ze geloven dat “god” hun het vee gegeven heeft om er op te passen, en die taak nemen ze erg serieus. Qua godsdienst zijn de meeste Kenianen Christen, en slechts een enkel Moslim of Hindoestaan. Er zijn dan ook ontzettend veel kerken in Kenia en je komt ze in allerlei soorten en maten tegen, maar allemaal verwant aan het christendom. De kinderen dragen allemaal een net uniform voor school en zwaaien als we voorbij rijden. We zwaaien natuurlijk netjes terug. Verder proberen ze bij elke stop iets te verkopen, of het nu een houten masker, uien, tomaten of flessen water is. Ook staan er veel kraampjes langs de weg, voornamelijk uien en tomaten. Hoeveel uien of tomaten kan een mens eten? Kenianen rijden overigens links van de weg en er is veel vrachtverkeer. Er wordt dan ook totaal niet op verkeersregels gelet bij het inhalen, dus een doorgetrokken streep is geen reden voor onze gids om niet te kijken of hij er tóch voorbij kan. Omdat ik redelijk voorin zit en aan de rechterkant kan ik meekijken, wat ik soms maar liever niet doe als ik weer zo’n grote vrachtwagen op me af zie komen, maar het gaat altijd goed. Tenminste bij ons, want onderweg komen we ook nog wel eens een gecrashte wagen tegen waarbij de chauffeur het vermoedelijk niet overleefd heeft gezien de ravage. Omdat we het niet redden voor de lunch maar gelijk het park in gaan vanmiddag hebben we een lunchbox meegekregen die we bij de ingang opeten. Broodje, stukje kip, appeltje, sapje en een flesje water. Het park ligt aan een spoorweg, maar de gids geeft aan dat deze nauwelijks gebruikt wordt en er weinig kans is dat er een trein voorbij komt. Ja, ja, moet je net ons hebben want wat komt er 15 minuten later voorbij rijden? Jawel, een trein en wel met containers van Maersk en MSCS. Dan om 14:00 naar binnen. Ook hier voor gebaande hoofdwegen die we moeten volgen. Wat dat betreft was Masai een luxe. Bij de ingang van het park zitten al een paar zebra’s en die hadden we nog niet van dichtbij op the picture. Dan hebben we een aardig stukje met weinig wild. We zijn nu al verwend. De gids rijdt ons naar een poel/rivier met een belofte van krokodillen. Dat zou wel leuk zijn. Rond de rivier is het wel groener, maar we zien weinig bewegen in het water, behalve een verre Hippo. Dan rijden we weer door naar een plek waar we het busje uit mogen en de rivier van dichtbij mogen bekijken. Er soort van kleine watervalletjes ( meer snelle stromingen ) en prachtige rotsformaties. Het water ziet er wel groen uit, zeker door al die nijlpaarden die er in plassen of zo, ha, ha, ha. Dan even later weer in het busje en naar Crocodile Point, waar we er weer uit mogen omdat we toch boven aan een rots staan, en de rivier ver beneden ligt. En zowaar ligt er aan de overkant van de rivieroever een krokodil te slapen. Beetje inzoomen en hij is nog herkenbaar ook.

We gaan weer op pad en ineens trapt de gids op de rem. “Do you see the lion?” Vraagt hij. En er ligt inderdaad op relatief korte afstand een leeuwin naast een bosje te hijgen van de warmte. Ze ligt gelukkig wel rechtop dus we kunnen uitstekende foto’s maken. Wat een prachtdier is het toch. En wij weer gelukkig, want na twee keer een halve poes hebben we nu eindelijk haarscherpe goede leeuw foto’s. Wat ons betreft kunnen we dan ook op weg naar ons nieuwe huisje. We pikken nog wat olifanten mee voor onderweg en dan blijkt tot onze verbazing en aangename verassing dat de Lodge op het park zelf ligt en we er dus niet van af gaan. Ook nu weer niets dan lof voor de mooie locatie en huisjes. En ook hier is het eten weer prima. En niet geheel onbelangrijk, gratis internet voor het thuisfront. Morgen maar even status updaten 🙂

6/10 Safaridag 5 De laatste dag op safari alweer. Ik moet eerlijk zeggen, we hebben dan nog wel niet alles gezien, maar 5 dagen is eigenlijk ook wel weer genoeg. We vertrekken nog vóór het ontbijt zodat we geen last van de warmte hebben en de grootste kans om dieren te zien. Naast de gebruikelijke olifanten en giraffes, waarvan we het niet kunnen laten om tóch de duizend-en-één-ste foto te maken, en een keur aan gekleurde vogeltjes, inclusief de “Go away” bird (die écht zo heet omdat hij veel lawaai maakt als er dreiging in de buurt is, en het hertenvee daarmee gewaarschuwd wordt) , krijgen we bericht dat er twee leeuwinnen gesignaleerd zijn. Dus we keren om en gaan naar de doorgegeven plaats. We zien de busjes al staan, inclusief het andere busje van onze groep. Als we aan komen rijden zien we gelijk de twee leeuwinnen, 1 liggend, de andere zit op haar hurken. Eindelijk ook wat actie, maar tegen de tijd dat we gepositioneerd zijn ligt ze alweer op de grond. Ja, zo is de natuur, je moet snel zijn. Gelukkig liggen ze rechtop dus mooie foto’s komen er toch wel. Even later loopt de andere toch ook twee passen dichter naar de boom, dus gelukkig niet alleen liggende foto’s. Het blijft indrukwekkend, vooral omdat de leeuwinnen zelf er zo rustig onder blijven en niet reageren op al die busjes, het gemompel of het geklik van de camera’s. Als volleerde sterren laten ze ons, de paparazzi, ons gang gaan. Dan gaan we weer verder, maar veel meer bijzonders dan dit gaat het niet meer worden. Tot we terug in de Lodge zijn en na het ontbijt naar onze hutjes lopen. Achter is een waterpoel en omdat we nog op het park zitten lopen daar dus ook gewoon “wilde” dieren. Een troepje olifanten met hun jongen is daar lekker aan het badderen, en door de stroomdraden heen kunnen we van heel dichtbij nóg meer foto’s maken. We zijn onverzadigbaar, en ik hoop bijna dat ze zelf weggaan, want ik kan me niet losrukken van het tafereel terwijl ik voel hoe mijn scheenbenen in de bloedhete zon aan het verbranden zijn. Het kan me niet schelen, dit is zo prachtig. Dan geven ze gehoor aan mijn wens en langzaam trekt het grootste deel van de kudde weer over het vlakke landschap weg, de poel vrij latend voor nog een groepje zwijnen en impala’s. Tijd om bij het zwembad te liggen.
Eenmaal daar is het een overweldigende luxe om op je ligbedje bij het zwembad te zitten, met een drankje en een boekje, en op de achtergrond de vlakte met een kudde olifanten. Dit is geen safari meer, dit is de hemel. Nog vervelender wordt het als het alweer lunchtijd is. Het afzien van de Kilimanjaro is nog maar slechts een vage herinnering.

Na de lunch gaan we nog één keer rondrijden in het park. We kiezen voor de route rechts, maar helaas is het óf te warm, óf zitten de dieren toevallig allemaal aan de andere kant van het park, want meer dan een verdwaalde olifant, een zwijntje en een hele rare vogel komen we vanmiddag niet meer tegen. Ik heb er dan ook geen bezwaar tegen om terug te gaan naar de Lodge, en volgens mij ben ik niet de enige. Terug in de Lodge lekker douchen, relaxen, eten en dan slapen. De safari is voorbij, maar de vakantie nog lang niet!

Duiken met Peponi Divers Mombasa

7/10 Duikdag 0 Tijd om naar Mombasa te vertrekken. De gids geeft aan dat het wel een uurtje of 6 kan duren, omdat er twee punten rond Mombasa zijn waar je uren in de file kan staan. De weg is namelijk een doorgaande weg voor vrachtverkeer. Maar het is zondag, misschien hebben we geluk. Voor de laatste keer klimmen we in ons busje en gaan we op weg. De trip verloopt gladjes en we komen al snel in Mombasa aan. Ook het heikele punt is voorbij voordat we er erg in hebben en enigszins verbaasd zien we ineens het bord Severin Sea Lodge. We zijn zo’n twee á drie uur eerder op plaats van bestemming dan verwacht, maar we kunnen al wel terecht. Ook dit resort mag zich met recht een resort noemen. Twee zwembaden, luxe huisjes, meerdere restaurants en bars en toegang tot het strand. Helaas is het internet niet gratis. Ach, het is waarschijnlijk toch erg traag. Nog beter nieuws is dat we hier kunnen lunchen. We hadden lunchpakketjes meegekregen van Tsavo, maar die geven we dan maar weer mee aan de gidsen om uit te delen. We nemen afscheid van ze, met de ingezamelde fooi, en gaan ons nieuwe leven tegemoet. Lekker een hele week op één plek.

Als lunch hebben we een menu om uit te kiezen en we krijgen een heerlijke hamburger met (soort van) frietjes. Dan de kamer verder installeren want om 16 uur komt Peponi voor briefing. We spreken met zijn allen af bij de receptie. Eenmaal op dat tijdstip duurt het even voor blijkt dat er een klein misverstand is. Wij zitten bij de receptie maar Peponi wacht bij het hek. Omdat er bij het resort ook een duikschool zit is het ongeschreven wet dat ze niet op elkaars terrein komen. Nou ja, we hebben elkaar gevonden en dus gaan we op weg naar de duikschool dat bij een ander hotel zit (Bahari Beach). Chris is de Zwitserse eigenaar die er uitziet als een oude biker. Staartje in de nek, tattoo’s en een oorbel, maar een zeer geschikte peer. Hij runt de boel samen met Sven. We krijgen een uitgebreide briefing over het reilen en zeilen van de duikschool, en de regels voor het duiken. We hebben er zin in. Er komen twee bootjes, één van zes en één van 8-9, de gele en rode boot. Morgen worden we opgepikt om 7:15, want we hebben rekening te houden met het tij, dan is het duikpak aantrekken, vinnen, masker en lood mee, en naar “onze” boot. De rest wordt geregeld. Alles wordt klaargemaakt voor de volgende dag, lood uitgedeeld, kratjes gemaakt, setjes vast opgebouwd, brevetten gecheckt en een aantal moeten nog even een checkdive maken in het zwembad. Gelukkig, iedereen mag duiken. Dan brengen ze ons terug naar de Lodge en kunnen we ons klaarmaken voor het avondeten. Dat is verrassend genoeg op basis van een menu ipv een buffet wat we tot nog toe gewend waren. Het is bijna chique. De porties zijn er naar en het eten is ook prima wat dat betreft. Alleen die toetjes hé? Ook hier hebben ze daar geen kaas van gegeten. Dan na een toch wel vermoeiend dagje lekker slapen. Het is nog steeds vakantie, dus nog steeds vroeg op. Nog even ontbijt regelen, want dat is officieel pas om 7:00 en dan…..oogjes dicht en snaveltjes toe.

8/10 Duikdag 1 Het ontbijt is vanwege het tijdstip een beetje karig. We moeten het doen met toast, een sapje, wat broodjes en koffie. Pas rond 6:45 komt er wat meer, maar de eieren en pannenkoeken moeten wachten tot we weer eens wat later vertrekken, volgens planning vrijdag. We lopen naar het hek en Chris staat al te wachten. Een stief kwartiertje later zijn we bij de duikschool en kunnen gelijk omkleden. Dan lood, vinnen, masker en camera in de aanslag en de trappen af naar het strand en in de boot klimmen. Wij zitten in de gele boot met Beate, Yolanda, Joost en Henk. Daarnaast hebben we twee gidsen, Omari en Tsuma, de kapitein, Fuad, en Ben, een bootjongen bij ons.

We gaan op pad en moeten ongeveer een half uurtje varen. We zitten namelijk aan de binnenkant van het rif en de meeste duikstekken liggen aan de buitenkant van het rif. Maar daar kan je alleen doorheen door een kanaal. Binnen het rif is het rustig, daarbuiten zijn de golven hoog en is het erg onstuimig. Daar is “mama” niet blij mee, want “mama” heeft nog wel eens de neiging om zeeziek te worden als het erg veel schommelt. Nou ja, het moet maar. Eenmaal in het water bij Shark’s Point komt de volgende verrassing. We wisten dat we in stroming gingen duiken, maar dat de stroming niet alleen van links naar rechts gaat maar ook heen en weer gaat is nieuw. Yolanda heeft er ook moeite mee en komt helemaal niet beneden. Daarbij is het zicht ook niet super en met al dat bewegen is fotograferen ook lastig. We zien wel drie whitetips, maar ik ben teveel bezig met mezelf en het heen en weer gaan om er écht aandacht aan te besteden. Ik probeer een slakje te fotograferen en omdat we geen stokjes mogen gebruiken hou ik me vast aan een stukje rots. Zodra ik het vast heb weet ik dat het mis is, en ja hoor, er zit “mos” op die ik herken uit Indonesië. Daar ga ik 3 weken plezier van hebben. Ik vind de duik helaas 3x niks en voel mijn maag al opspelen. Ik ben dan ook blij als de duik er zo’n beetje opzit en we naar boven mogen. Aan de oppervlakte gaat het schommelen gewoon door en dat trekt “mama” niet meer. Ik wil alleen nog maar spugen, het water uit en in de boot liggen. En zo geschiedde. In de boot is liggen overigens ook lastig, ondanks het aangeboden dijbeen van Beate. We moeten ook beslissen wat we met de tweede duik doen, maar ik zie het helemaal niet zitten om nu weer naar beneden te gaan. In de boot blijven is echter ook niks, want het is koud en winderig. Dan komt het verlossende alternatief. We kunnen naar de binnenkant van het rif varen, waar het een stuk rustiger is. Dat lijkt me een goed plan. Omdat er op de andere boot ook een hoop zeezieken zijn wordt het een besluit. Mooi!
Tijdens het varen krijg ik tot twee keer toe een enorme plens water over me heen. Dat schiet ook niet op, en ik voel me met de minuut zieliger. Dan zijn we door het kanaal en alsof iemand een knop omgedraaid heeft is het ineens rustig. Ook mijn maag komt heel snel tot rust en als we bij de andere duikstek aankomen voel ik me alweer goed genoeg om te gaan duiken. Er is me veel klein spul beloofd, dus ik ben benieuwd. En inderdaad, eenmaal in het water zitten stukken rif met allerlei leuke kleine spulletjes. De stroming en het zicht is niet anders, maar hier word ik weer blij van. Krabbetjes in anemoontjes, murenes in drie soorten, slakjes, boxvisjes, scorpions, lionfish, blue spotted rays, garnalen en aan het eind zelfs een sepia. Eenmaal boven hebben we wel iets gemist. Henk en Joost hebben 2 zeepaardjes gezien. Bummer! Maar misschien krijgen we deze week nog een kans. Dan terugvaren naar Peponi, spullen opruimen, omkleden en debriefen. Daar blijken ze op de andere boot helemaal niet meer gedoken te hebben. Chris vertelt dat het weer, en dus de zee, niet mee zit. Vorige week was het super, mooi weer, gladde zee, maar de wind is op komen zetten en die maakt golven. Hij legt ook uit dat daarmee het duiken buiten het rif wat lastiger wordt. Vooruitzichten voor morgen zijn dan ook twee duiken op het binnenrif. Heb ik wel weer kans op de zeepaardjes. Na de debriefing brengt Chris ons weer terug naar Severin en kunnen we lunchen, buffet dit keer. Na het eten lekker chillen bij het zwembad, beetje zwemmen, boekje lezen, even liggen en uiteindelijk om 20:00 uur aan tafel voor het diner. Daarna stort ik in als een baksteen en duik vroeg mijn bed in. Welterusten!

9/10 Duikdag 2 Ik word tegenwoordig al vanzelf wakker om een uur of 6 s’ochtends. Ze zien me straks aankomen bij ADP, daar kan ik niet eens naar binnen op dat tijdstip. Gelukkig de laatste dagen later opstaan, kan ik tenminste weer een beetje in mijn eigen ritme komen. Ontbijt is gelijk als gisteren en ook staat Chris weer braaf op ons te wachten. We kennen inmiddels de drill en we kleden ons direct om, pakken onze spullen en binnen het half uur zitten we op de boot. Zoals gisteren al besproken blijven we binnen het rif vandaag. We hoeven dan ook niet zo ver te varen. We gaan eerst naar de “verre” stek, Coral Garden, waar het maar 6 meter diep is. De andere boot gaat naar Angais Point, waar de zeepaardjes zijn. Daarna wisselen we om, om te voorkomen dat het te druk wordt. Eenmaal in het water is er ook hier veel stroming en het zicht is nagenoeg nog slechter. Wat dat betreft hebben we pech. Tsuma gaat me een Sea Dragonfish laten zien. We kunnen het bij de uitleg op de boot niet thuisbrengen maar het blijkt een zeemotje te zijn. We zwemmen rondjes langs een paar pinnacles en door de stroming heb ik weinig gevoel voor richting meer. Na bijna 3 kwartier geeft Frank aan dat hij er wel klaar mee is. My thoughts exactly. Het is mijn 300ste duik, maar hij krijgt geen gouden randje. Aan de andere kant ook niet zeeziek. Dat dan weer wel, ha, ha, ha…. Op naar de zeepaardjes.

Na ons oppervlakte interval met een stukje ananas en een stukje banaan varen we terug naar Angais Point. Ik heb hoge verwachtingen, maar eenmaal in het water als ik die enorme bergen zeegras zie en hoe lastig het toch zoeken zal zijn stel ik die gelijk maar bij. Al turend kom ik gelijk weer een zeemotje tegen, en dan krijg ik een signaal door. Zeepaardje, zeepaardje! Waar, waar, waar… En verdomd, daar zit hij. Jippieeeeeeeee, mijn duikvakantie is nu al goed, wat er verder ook gebeurt. Als ik zeker weet dat ik mooie foto’s heb, ga ik door naar de volgende, want een paar meter verderop zit er namelijk…..nóg één! Deze is wat lichter van kleur, wel hetzelfde type. De batterij van mijn camera loopt er op leeg, maar ik moet het zeker weten dat de foto’s goed zijn. Te vaak gehad dat ze achteraf toch niet scherp (genoeg) bleken. Omdat we geen 45 minuten bij het zeepaardje kunnen blijven hangen gaan we weer verder maar ik kan me maar met moeite losrukken. De verdere duik zien we weer een sepiaatje, murenes, slakjes, krabbetjes en een mooie scorpion leaf. Ik kan nog net twee foto’s maken voor hij definitief zegt: ” Change battery pack”. Who cares. Het laatste stukje terug varen droom ik verliefd van de zeepaardjes en kan niet wachten om weer terug te zijn in de Lodge om ze op de I-pad te bekijken. Na het omgekeerde ritueel van spullen uit de boot, omkleden, debriefen en terugbrengen is dat dan ook het eerste wat ik doe, nog vóór de lunch. En gelukkig, ze zijn prachtig. Chris wil ze ook graag hebben en ik heb een stickie meegekregen om te kijken of ik ze via Joost zijn laptop er op kan zetten. Na de lunch weer even bij het zwembad hangen en is Joost bereid om het te proberen en het lukt dus ik kan Chris morgen blij maken. Dan even rommelen in de kamer, even liggen en relaxen. Daarna weer op zoek naar Frank. Blijkbaar is het gaan waaien en ligt Frank niet meer bij het zwembad. Ik vind hem bij de Swingbar, een ronde bar aan de rand van het complex bij het strand, en met tweepersoonsschommels ipv stoelen, die we direct omdopen in Swingersbar. Iets drinken? Ja lekker, doe mij maar een Severin Smoothie, een lekkere (alcoholvrije) cocktail met veel fruit :-). We krijgen er zelfs een bak nootjes bij en er is een DJ, een animatieteam en de entertainment manager probeert aandacht te krijgen voor alle activiteiten die ze kunnen organiseren. Het is gezellig maar tegen achten gaan we toch eten. Ook nu stort ik erna weer soort van in. Het is dan ook elke dag erg vroeg en toch wel inspannend. Morgen moeten we zelfs een kwartiertje eerder, omdat we moeten kijken of we weer buiten het rif kunnen duiken. Dan kunnen mensen beslissen of ze wel of niet mee willen. Yolanda was vandaag sowieso al niet mee geweest om even wat rust te nemen. Ik weet zelf nog niet wat ik ga doen als ik morgen voor de keuze gesteld wordt. Zien we morgen wel weer.

10/10 Duikdag 3 Het verdict van Chris is dat het er naar uitziet dat we buiten het rif kunnen, maar dat het pas écht 100% bepaald kan worden op het moment dat de kapitein voor het kanaal zit. We hebben er vertrouwen in en gokken er op. Erik is de enige die het niet waagt en blijft “thuis”. Uit voorzorg heb ik in elk geval een Primatour genomen, en dat werkt prima. Ik heb geen last, al moet ik geen gekke dingen doen. Het lijkt echter wat rustiger en daarnaast is het de derde dag, dus ik ben al aardig gewend. We gaan naar Brain Coral. Het blijft verbazingwekkend hoe anders de zee is binnen het rif en dan door het kanaal naar buiten. Ook in het water ga ik makkelijker met de stroming mee en heb er dus minder last van. In eerste instantie geen bijzonderheden, maar net als ik me bedenk dat ik wel weer iets “anders” wil zien wijst Tsuma ons op 2 enorme kreeften. Ja, die had ik hier inderdaad nog niet gezien en ze blijven leuk. Tegen het eind van de duik moet ik enorm plassen, en aangezien ik nog steeds weiger om in mijn pak te plassen zal ik het nog even moeten uithouden. Maar na twee minuten en wetende dat ik ook nog een safetystop moet doen gebaar ik om de duik te beëindigen. Gelukkig vind men het ok dus ik ga gauw naar 5 meter om aan de stop te beginnen. Het begint zeer te doen maar dan ben ik toch klaar. Naar boven, spullen afgeven, lood afdoen, setje uit, en inmiddels is Frank ook boven dus snel, snel, snel pak openritsen, uitdoen en dan…………oef, wat een opluchting. Dat moet volgende keer anders. 

Tijdens de Surface Interval zien we twee dolfijnen bij de boot. Grappig, ik zou zweren dat ze er anders uitzien dan wat we van bijvoorbeeld Egypte gewend zijn. We varen er een beetje achteraan, zo ook de andere boot. Als ik daar echter bij het tellen 3 mensen mis, de gidsen en de kapitein druk met elkaar en daarna met de andere boot aan het discussiëren zijn én er een hele andere boot druk aan het gebaren is beginnen we het vermoeden te krijgen dat er toch iets aan de hand is. Na wat vraag om uitleg blijkt dat er inderdaad drie man missen. Ze zijn te dicht bij het rif gekomen en er uiteindelijk overheen gegaan om vervolgens opgepikt te worden door lokale vissers en veilig afgezet aan het strand. Peponi wordt gelijk gebeld om te waarschuwen. De rest van het verhaal komt later als we terug zijn.

Het plan is dus om ze met beide boten op te pikken, en de tweede duik binnen het rif te maken. Men is namelijk toch wel een beetje geschrokken. Omdat we al een plan B hadden voor als de zee te ruw was, namelijk driften van Angais Point naar Peponi, besluiten we om dat als tweede duik te doen. Er is ook nog een mogelijkheid om op Angais Point zelf te duiken en zeepaardjes te zoeken, maar niemand kiest daarvoor. Driften it is dus.

De drift brengt ons in de geul en stuwt ons richting Peponi. Het landschap bestaat uit vlak zand, zeegras en op één plek zelfs kunstmatige reefballs. En met succes, want er schuilen porcupines, lionfish en onder één zit zelfs een hele grote kreeft. Voor de rest zijn ze bezaaid met zee-egels die we gedurende de hele duik tegen komen. In het zeegras zit ook meer dan je zou denken. Ik kom twee verschillende murenes tegen en halverwege ligt er een zeenaaldje heel erg zijn best te doen om op een verdord blaadje gras te lijken. Jammer voor hem heb ik hem in het vizier en gaat hij op de kiek. Na iets meer dan 50 minuten komen we precies voor de deur bij Peponi uit. Dat is nog eens gidsen!

Eenmaal alle spullen weer opgeruimd en iedereen omgekleed debriefen. Het incident wordt besproken in de groep en je kan duidelijk merken dat niet alleen de betrokkenen (Nasja, Willem en Annemieke) er mee in hun maag zitten, maar Chris en Sven ook. Het is natuurlijk nooit leuk als er iets gebeurt, en ook al is nog niet helemaal duidelijk wat er exact gebeurd is, de kapitein was ze wel uit het zicht verloren en de weersomstandigheden (stroming e.d.) hebben ook zeker een rol gespeeld. Gelukkig was er de hele tijd een gids bij gebleven en is iedereen er met de schrik vanaf gekomen. Morgen zal er meer duidelijk zijn, als Chris ook met de bemanning van de boot gesproken heeft. In de groep wordt er ’s avonds ook nog over nagesproken. Maar omdat ik er niet bij was en niet alle feiten ken treed regel 1 van duikincidenten in werking zoals ik net geleerd heb tijdens mijn Dive Master, namelijk geen aannames doen, niet invullen en heb er dus ook geen mening over.

Eenmaal terug op de Lodge en na de lunch komt de man met de hamer en ga ik lekker op bed liggen. Hoe gek het ook klinkt, vakantie kenmerkt zich voor mij dat ik gedurende de dag, als ik moe ben, gewoon even lekker kan gaan slapen. En dat doe ik dan ook, een hele luxe drie uur lang. Als ik wakker word is het borreltijd. Ze zitten niet bij de Swingersbar, waarschijnlijk omdat het toch een beetje regent, en ik vind ze in de andere bar. Daar neem ik even een colaatje als Frank gaat douchen en zich klaarmaakt voor het eten. Ik ga daarna ook terug naar de kamer en samen kijken we nog een uurtje TV voordat we gaan eten. Het lukt weer niet om daarna nog wat te drinken dus dan maar naar bed. Morgen hopelijk allebei de duiken buiten het rif.

11/10 Duikdag 4 Het heeft de hele nacht geregend, en ook nu komt het met bakken uit de hemel naar beneden. Voor het duiken en de zee ziet het er echter goed uit vandaag, dus we hebben goede hoop. Richard en Erik besluiten niet te gaan en ook voor Ilse is het duiken überhaupt mooi geweest, dus die gaan lekker relaxen. Voor de zekerheid neem ik maar een Primatourtje en gaan we gebruikelijke tijd weer op weg. Eenmaal bij Peponi klopt het, we gaan naar buiten. De eerste spot van de dag is Green Turtle. Op de boot maken we grapjes over onze Djudju. Frank “zorgt” voor mooi weer en ik “zorg” voor leuke beestjes, te weten dolfijnen, turtles en een whale shark, ha, ha, ha. Het stopt zowaar met regenen en als we aankomen op de duikspot zien we inderdaad dolfijnen in de branding van het rif zwemmen. Ze zijn lekker aan het spelen en dartelen in de golven, een geweldig gezicht. Nu nog onderwater, dan ben ik volmaakt gelukkig.  Eenmaal in het water zien we wat leuk spul, een los zwemmend flatwormpje, een octopus in zijn holletje, een nieuw slakje en zowaar, inderdaad ook een babyschildspad. Hij is echter erg schuw en zwemt zo hard als hij kan weg. Ik zwem er een stukje achteraan en hoor wat geschreeuw achter me. Tegen de tijd dat ik omkijk en weer bij de groep ben heb ik iets gemist. Iedereen is in euforische stemming, er wordt gejuicht, ge-highfived, en ge-yessed. En ik heb de dolfijnen gemist! Dit kan niet waar zijn. Met wanhopige blik gebaar ik aan iedereen dat ik het niet gezien heb. Frank kijkt me verbaasd aan en gebaart dat het er wel 1-2-3-4-5-6 waren. Ik ben zo enorm teleurgesteld dat ik wel kan janken. En een paar seconden later, als het besef van het gemis helemaal tot me doordringt doe ik dat dan ook. Nooit geweten dat je kon huilen onder water. Snikkend en gierend zwem ik door, tranen biggelen over mijn wangen en mijn masker loopt vol met snot. Ik ben ontroostbaar, zo ontroostbaar dat als Frank me op een grote kingfish wijst ik hem wel zie, maar er geen enkele aandacht voor heb. Terwijl hij toch best mooi is. Gelukkig is het aan het eind van de duik en het duurt niet lang voordat we naar boven gaan. Stilletjes geef ik mijn spullen af en klim in de boot. De rest van de groep is in alle staten. Dan hoor ik het woord Whaleshark vallen. Whaleshark? Het waren toch dolfijnen? Ik zoek bevestiging bij Frank. Nee, roept hij, het was een Whaleshark. Hoe gek het ook klinkt, ik voel me gelijk 100 kilo lichter. Een whaleshark! Ook geweldig om te zien en enorm jammer dat ik hem gemist heb, maar die heb ik vaker gezien. En wat veel belangrijker is, ik heb dus géén dolfijnen gemist! De wereld ziet er op slag anders uit en ik kan nu zonder moeite naar de verhalen luisteren. Voor Beate, Yolanda, Henk en Joost was het de eerste keer. Beate zat er heel dicht bij. Het was twee jaar geleden dat ze hem voor het laatst gezien hebben, etc, etc, etc. En het dringt nu ook pas tot me door dat mijn Djudju voor de volle 100% gebracht heeft wat ik heb gevraagd, dolfijnen, turtles en whaleshark. Tja, ik had niks gespecificeerd over de vorm en dat ik ze zelf ook allemaal zou zien hé? Als je iets te wensen hebt, be specific blijkt maar weer. En het gebaren van Frank betrof zijn verbazing dat 1-2-3-4-5-6 mensen hem gezien hebben en ik niet. Zo zie je maar weer hoe je communicatiestoornis kan hebben onder water.

Ik ben echter nog wel een beetje in de war, wat blijkt uit het feit dat ik iets op de kleine filmcamera wil terugkijken, in het menu zit en een verkeerde knop indruk. Alles wat er op stond is hierbij gedelete als ik tot mijn schrik na de actie “No files” zie staan. Oh, oh….. Dus ook alle filmpjes van de Kilimanjaro. Ik breng Frank het slechte nieuws, die gelukkig anders reageert dan dat ik in zo’n situatie zou doen. Namelijk balen maar niet kwaad worden, want dat heeft toch geen zin. Het lijkt mij verstandig om de camera niet meer te gebruiken, misschien valt er thuis nog iets te redden, maar als ik één ding weet, is dat je dan niks nieuws meer moet opnemen omdat je dan gaat overschrijven. Frank heeft zoiets van “gewoon door filmen “.

De tweede duik ben ik al met al toch een beetje in mineurstemming. De whaleshark, de filmpjes, het zit toch dwars, en er is ook meer deining en ik heb het koud. Desondanks zien we toch wel we leuke dingen, een grote murene, grote kreeften, 2 mantis shrimps en als kleine pleister op de wonde toch ook nog een schildpad. Een grote dit keer, die niet bang is en ons gewoon negeert en dooreet. Toch ben ik er niet rouwig om als de duik afgelopen is en we terug gaan naar de duikschool. Daar moet ik Chris helaas teleurstellen omdat ik geen foto’s heb van de whaleshark. Ook Frank zijn filmpje is niet gefocust. Alleen Joost heeft enigszins bruikbare beelden, en Chris vraagt of ik nog een keer de usbstick truc wil doen. Ja hoor. Dat is goed. Dan terug naar de Lodge, waar we weer lekker kunnen chillen. Maar eerst lunchen natuurlijk. ‘S Middags op bed samen filmpje kijken, het einde van Kung Fu Panda 2, en het begin van The Last Airbender, tot het weer borreltijd is. Het is relatief droog dus gewoon naar de Swingersbar voor een drankje en dan eten. Vanavond hebben we Keniaans buffet, en lopen ze allemaal in een shirt met giraffe print. Ook staat er Ungali op het menu, een soort aardappelpuree maar dan van maïs. Dat is wat de gidsen op de Kilimanjaro elke dagen aten, dus dat moet ik proeven. Niet eens zo slecht te hakken. Na het eten toch maar we direct naar bed. Morgen “uitslapen” want we hoeven pas om 9:00 weg. Eindelijk een keer normaal ontbijten. Ik verheug me nu al op een pannenkoek. En met die gedachte val ik in slaap.

12/10 Duikdag 5 Officieel de laatste duikdag vandaag, maar er is morgen ook nog gelegenheid om bij te boeken. Ik twijfel nog, maar ik vermoed dat Frank niet twijfelt en ik weet dat ik dan ook mee ga. Stel je voor dat ik iets mis, alhoewel dus wel gebleken is dat meegaan geen garantie is, dan kan je nog steeds van alles missen dus (ha, ha, ha, als een boer met kiespijn). Vandaag worden we pas om 9:00 opgepikt dus we kunnen eindelijk uitgebreid ontbijten. Ik word gewoon om 6 uur wakker maar draai me dit keer gewoon nog een keer om. Ik hou het anderhalf uur uit, en dan ga ik toch maar vast aankleden en spullen klaar leggen. Frank moet dus ook opstaan, ha, ha, ha. Omgekeerde wereld. Dan ontbijten en eindelijk pannenkoeken! Én een eitje, lekker puh! Beetje sap en het gemis van de bruine boterham wordt een beetje gecompenseerd. Omdat we ineens later zijn is alles anders. Het is veel drukker, de zee is anders en zelfs het licht lijkt anders. Het is wel weer bewolkt en regenachtig, maar vooruit. De routine is echter hetzelfde, dus, spullen pakken en naar de boot. We hebben gisteren besloten om naar het wrak te gaan. Het is een kunstmatig gezonken boot van een privéeigenaar, dus we moeten een tientje p.p. extra betalen, maar vooruit. We zijn er toch al aan gewend dat alles extra betalen is. We nemen ook de banner mee voor de gelegenheid. Leuke locatie en de enige die enigszins diep is. We moeten best een stukje varen, zoals gewoonlijk om het rif heen door het kanaal, maar dan bijna weer helemaal terug.  Eenmaal aangekomen gaat de andere boot eerst even en dan wij. Afdalen via de ankerlijn tot we het wrak tegenkomen. Gelijk de banner maar uitvouwen en op de kiek. Het zicht kan beter maar het moet maar. Dan helemaal naar de bodem om even 30 meter aan te tikken. Een middelgrote baars is wonderbaarlijk erg nieuwsgierig en komt op ons af, blijft ons volgen, poseert voor de camera en vind het licht van Frank zijn camera ook erg lekker om in te zwemmen. Ik kan hier wel uren blijven hangen maar moet aan mijn lucht en decotijd denken wil ik ook nog wat van het wrak zien. Het is een erg mooi wrak en er zit veel vis. Grote vis ook, batfish en groupers en zo. Ik red het net om naar het achtersteven te zwemmen, een paar foto’s te maken en weer terug naar de boeg om te voorkomen dat ik in deco schiet. Ik zie Frank nog onder mij. Die moét decotijd hebben, kan haast niet anders. En dat klopt, al valt het mee en kan hij het combineren met de safety stop. Via de ankerlijn dan gauw weer naar boven, de stop en er uit. Banner? Check! Ik moet lachen als blijkt dat mijn computer 0,1 meter meer aangeeft dan die van Frank. Ik heb namelijk wel exact 30 meter, Frank is op 29,9 met blijven hangen.(Als ik overigens later mijn logboek invul heeft hij gecorrigeerd en heb ik nu ook 29,9 meter er op staan. Bummer L)!

De tweede duik is op White Sands. We blijven bij het wrak in de buurt, dus dat wordt straks nog een aardig stukje terug varen. De zee wordt ook wat ruwer en het is fris, maar vooruit. Onderwater een relaxed duikje zonder bijzonderheden. Slakkie, octopusje en een rotsblok met daaronder weer hele grote kreeften, alleen dit keer van een andere soort. Deze zijn al rood vóór ze gekookt worden. Na 3 kwartier houden we het voor gezien. Officieel zijn onze duiken nu op, maar we gaan morgen nog een keer extra aangezien we pas laat vliegen. En wie weet wat we nog tegen komen.

Eenmaal terug bij Peponi, als we klaar zijn, gaan we met de hele groep pizza eten. Het restaurantje zit één verdieping tussen Peponi en Bahari Beach. Het is een soort grotje en de vloer is van zand. Ze kunnen maximaal 8 pizza’s tegelijk in de oven hebben, dus het wordt nog een avontuur om allemaal eten te bestellen, te krijgen en waarschijnlijk daarna af te rekenen. En dat allemaal binnen een uur en een kwartier. Ik heb enorme trek en bestel een lekker pizza calamari mét knoflook (sorry lief). En het gaat inderdaad op zijn Keniaans, één voor één, maar met griezelige precisie, want het moet wel kloppen. We willen nog een groepsfoto maken, maar met de nog beschikbare tijd gaat dat nét niet lukken. Daarnaast is het weer gaan regenen, dus het plan van op het strand de foto maken laten we ook maar varen. Dan maar terug naar de Lodge, en omdat het inmiddels al “laat” is, even omkleden en gelijk aan de borrel bij onze favoriete bar. Om 20:00 zoals gewoonlijk eten en ondanks dat de gedachte aan een slaapmutsje voorbij komt, en we nog een mislukte poging wagen voor de groepsfoto (omdat een aantal mensen een beetje zitten in te kakken en we het liever overdag doen), gaan we toch maar direct naar onze kamer. Morgen écht de laatste duikdag. Het einde komt alweer in zicht. Chris heeft gevraagd of we nog een biertje met hem willen drinken om even te evalueren, dus we moeten even kijken of we dat morgen of zondag doen. Even afhankelijk van hoe laat we zondag opgepikt worden. De geboekte massage is sowieso verzet naar zondagochtend, want zaterdagmiddag ga ik waarschijnlijk qua tijd niet redden. Volgende week om deze tijd……

13/10 Extra duikdag 6 Ondanks dat we vandaag wéér een uurtje later mogen, word ik gewoon weer om 6:00 wakker. Dan maar nog een keer omdraaien tot het bijna 8:00 is en dan ga ik er toch maar uit. Bij het ontbijt weer goedmaken met én een omelet, én pannenkoeken. Dan naar de kamer, nog een beetje bloggen en voor de laatste keer naar Peponi. Drie man gaan niet extra duiken, Erik, Peter en Richard, gezien de andere verwachtingen die ze hadden. Om die reden hebben ze bij Peponi ook de setting op de boten veranderd. Wij zitten nu op de grote boot, met toegevoegd Gert, en de overgebleven rest met een aangehaakte duitser zitten op de kleine boot. Ook qua gids is alleen Tsuma mee, Omari moet op de kant blijven. Deze boot is hoger en gaat harder dus dat is even wennen. Zeker omdat de wind weer wat aangetrokken is en dus hogere golven. We merken het gelijk als we het kanaal doorgaan, de boot gaat behoorlijk tekeer en klapt regelmatig op de golven, één keer zelfs zo hard dat er een grote golf water in de boot komt. De Primatour wordt dan ook tot het uiterste getest, maar houdt zich vooralsnog goed. We gaan weer naar Sharks Point en dat vind ik wel ok. Omdat mijn eerste ervaring daar natuurlijk niet zo geweldig was voelt dit als een herkansing. Ik merk duidelijk dat het veel beter gaat, inmiddels gewend aan de deining, nu wél wetende wat me te wachten staat, en met de Primatour.  Eenmaal beneden zien we al gauw een enorm grote netmurene, die vrijwel los zwemt, half onder een rotsblok. Daar komen een paar mooie plaatjes uit. Even later zien we er nog één, ditmaal wel in een hol, maar met een poetsvis en dus met zijn bek nóg meer opengesperd dan de eerste. Ook leuke plaatjes. Ook zie ik nog twee mantis shrimp (het lijkt wel of ze per twee verkocht worden, want áls ik ze zie, zie ik er altijd twee). Dan komen we nóg een keer een netmurene tegen, en dan zijn we bij de “vlakte” waar Tsuma me gebaart dat ik in de rondte moet kijken, omdat de haaien hier rondzwemmen. Ik zie weinig tot Frank een gebaar geeft dat hij er één ziet. Een whitetip. Ik zwem wat dichterbij en zie hem dan ook. Dat dan weer wel. Als Frank zijn lamp aandoet voor de film schiet de haai met een noodgang weg de vlakte verder op, maar wel mijn kant op, dus ik hou hem redelijk in het vizier. Hij zwemt terug Frank zijn richting op en is dan weg. Frank, Tsuma en ook na een seintje aan de kant van Beate en Yolanda, zwemmen een stukje tegen de stroming in, in de hoop hem weer te zien. Omdat mijn lucht al aardig richting de 50 bar gaat én mijn non decotijd richting de 5 minuten blijf ik even wachten en ga gauw wat hoger zitten. De rest geeft het blijkbaar ook op want ze komen ook terug en met z’n allen zwemmen we weer recht boven het rif, en wat ondieper. Na een paar minuten moet ik toch wel aangeven dat ik op 50 bar zit en eindigen we de duik. Eenmaal boven zijn er inmiddels best hoge golven. Er moet besloten worden wat we met de tweede duik doen. De andere boot gaat binnen het rif duiken. Ik voel me niet helemaal 100% met de golven, maar de rest wil graag de tweede duik buiten doen. Nou vooruit dan maar. Zo erg is het namelijk nou ook weer niet, meer dat ik voel dat ik gewoon strak naar de horizon moet blijven kijken om te voorkomen dat ik misselijk word.

Voor de tweede duik gaan we naar Mushroom, vernoemd naar het koraal dat er zit. De duik zelf is prima en onder water heb ik weinig last, ondanks de toch wel aanwezige heen en weer stroming. Swurf noemen ze het hier overigens. Weer zien we een grote kreeft, diverse blue spotted en als ik een mooi boogje fotografeer zie ik zelfs een crocodile. Die had ik hier nog niet gezien. Omdat het zonnetje eindelijk weer eens is gaan schijnen hebben we mooi licht op het koraal, waarvan opvalt dat het in tegenstelling tot bijvoorbeeld Egypte, nog volop, kleurrijk en nagenoeg onbeschadigd aanwezig is. Dan zit ook deze duik er op en gaan we voorlopig voor de laatste keer omhoog en er uit. We moeten nog een stukje varen maar gelukkig is deze boot zoals gezegd sneller, dus het valt mee. Je kan nu overigens aan de kustlijn goed zien hoe hoog het water komt, en het is zo hoog dat je nauwelijks het rif nog ziet. Dat betekent wel dat nu ook op het binnenrif wat golven te voelen zijn.

Terug bij Peponi moeten we de spullen spoelen en opruimen. We springen met toestemming van Chris met de hele zooi in het zwembad, dus dat schiet lekker op. Dan is het moment gekomen om afscheid te nemen van de crew. Vooral Beate geeft Tsuma een dikke knuffel, met wie ze erg gelachen heeft de afgelopen dagen. De fooi gaat in de pot en we kiezen nog een Peponi T-Shirt uit, want dat hoort er gewoon bij, of we nu willen of niet. Er moet ook nog een en ander afgerekend worden, dus op de terugweg even stoppen bij de ATM alvorens verder te rijden naar Severin. Daar aangekomen snel de spullen dumpen en gaan we nog even een biertje drinken met Chris en “debriefen”. Hij neemt ons mee naar een lokale strandtent, waar we even rustig kunnen praten en evalueren over de week. Hij is blij met onze feedback, vraagt wat gunsten in de vorm van de rest van de foto’s, film en promotie recensies, en vertelt ons nog een paar leuke verhalen. Dan is het tijd om ook afscheid van Chris te nemen en hij zet ons rond 18:00 af bij Severin. Precies op tijd voor de borrel alvorens te gaan eten. Omdat het droog is gaan we weer gezellig bij de Swingersbar zitten tot het etenstijd is. Vlak voor het eten bij de receptie nog even een groepsfoto,  en dan Arabian Buffet. Na het eten nemen we nog één slaapmutsje bij de Swingers en dan gaan we toch écht naar bed. Morgen wordt een drukke dag. Spullen inpakken, nog even snel een massage en om 16:00 zullen we opgepikt worden voor het vliegveld. Het zit er al weer op. 3 weken, maar ik heb het gevoel dat ik 3 maanden weg geweest ben. Dat lijkt me een goed teken. Slaap lekker.

14/10 Departure day Zowaar tot 8:00 doorgeslapen. Kunnen we vast weer een beetje wennen. We kunnen niet in de kamer blijven tenzij we 45 euro betalen. Nou dan kijken we iemand in de groep wel lief aan om vanmiddag nog even te douchen. En dus is het spullen inpakken, tassen klaarmaken, daypack bepalen, en kleren klaarleggen voor het vliegveld. Schoenen, sokken, broek, vest en jas. Báh! Maar ja, in Nederland is het 8 graden of zo terwijl hier inmiddels eindelijk de zon weer is gaan schijnen. Dan nog een beetje opschieten want we moeten vóór 10:00 de kamer uit zijn, ontbijten (voor de laatste keer pannenkoeken, fijn, morgen weer bruin brood met hagelslag), en om 9:45 word ik verwacht bij de masseuse. Die pik ik nog mooi even lekker mee. Na de massage maar aan het zwembad hangen tot lunchtijd (oef, alweer eten. Dat zeg ik niet gauw). En dan het wachten op onze transfer. Afscheid nemen van iedereen en off we go. Bye, bye Severin. Bye, bye Peponi. Bye, bye Mombasa. We zijn snel op het vliegveld en ook de check in gaat redelijk snel. De bagage wordt gelukkig doorgelabeld en we krijgen ook beide boarding passes al. Security check done en dan in de wachtruimte wat drinken. Er is gratis internet dus wij vermaken ons wel. Voor we er erg in hebben mogen we boarden. Het is een uurtje vliegen dus ook dat is voorbij voordat we het weten. Op Nairobi komen we door hetzelfde poortje als waar we bijna twee weken geleden de rest van de groep opgepikt hebben. We moeten naar het andere gebouw lopen voor de internationale departures. Niks transferruimte, niks binnen blijven. Het zijn gewoon twee losse vluchten en we zouden zo de stad in kunnen. Alsof we de bus naar Nairobi gepakt hadden. Hier moeten we dus wel door de douane, waar alles strikt gecontroleerd wordt. Ik moet nu wel in de camera kijken en mijn vingerafdrukken achter laten. Eenmaal er doorheen kijken wat we met onze laatste apenknaken doen, want we hebben nog zo’n 40€ aan Keniaanse Shilling. En de hamvraag, krijgen we nu wel of geen eten op de vlucht? We proberen toch maar wat eten te scoren maar we moeten officieel al om 21:00 boarden, dat is al over een half uurtje. Eerst naar de ene kant van het gebouw, daar is wel een eettentje maar dat gaat lang duren. Dan maar naar de gate en het vragen. Het vliegtuig zit vol, vandaar dat het zo vroeg is, maar als hij de papieren gecheckt heeft en onze boarding pass achter houdt mogen we wel wat gaan eten. Andere kant op is dichterbij maar de cafetaria die daar zit blijkt geen warm eten (meer) te hebben. Dan maar een pie uit de magnetron en mijn laatste flesje Fanta ananas. We hebben nog 2.900 Ksh, die we kunnen wisselen met de gast uit het cafetaria, maar niet nadat hij even uitgerekend heeft dat de 25$ die we er voor willen hebben wel érg gunstig is. Dan terug naar de gate, door de security, waar we eerst wel ons drinken mee mogen nemen, en dan toch we niet. Dus zitten en opdrinken, want ik ben wel Hollander hé! Dan nog langer wachten en rond een uur of 22:00 mogen we eindelijk het vliegtuig in. Het zal tijd worden, ik doe altijd mijn best om het over me heen te laten komen, maar het is in feite verloren tijd. En ik ben moe en wil slapen. Tenslotte is het volgens mijn biologische klok allang bedtijd. Ik val dan ook gelijk in slaap en laat alles aan me voorbij gaan. Eten (dus toch!), drinken, oordopjes voor de film, en merk alleen dat mijn lief een dekentje om me heen legt tegen de kou. De schat! Morgenochtend zijn we weer thuis. Waar het koud is en regent. Waar er file is en werk. Maar ook waar die bruine boterham met hagelslag is. En niet geheel onbelangrijk, mijn eigen bed!  Waar zullen we de volgende keer heen gaan? Retorische vraag. Pom pom eiland in Maleisië, natuurlijk ook weer met Duikvakanties Souldivers!  En ik hoef maar één ding te doen. Bepalen wanneer ik vrij ga vragen aan mijn baas. 

2 weken eerder hebben we eerste voet op griekse bodem gezet. Ik moest nog even wachten, want Athene stond als laatste op het programma. Met een gehuurde auto eerst op weg naar Nafplio, een sjiek vissersplaatsje aan de oostkust van de Peloponessos, via het kanaal van Korinthe en de indrukwekkende ruïnes van het theater van Epidaurus. Bij het kanaal de eerste griekse lunch van velen, karbonade van de grill met patat. Dat wist ik toen nog niet, maar die patat krijg je dus overal bij. Die grieken moeten allemaal dichtgeslibde aderen hebben. Anyway, na het kanaal te hebben bewonderd en al snel te zijn geacclimatiseerd door heel gauw de warme lange broek, sokken en schoenen uit, en de korte broek en slippers aan te trekken, door naar Epidaurus. Één van de best bewaarde amfitheaters in griekenland. De camera draait nu al overuren en een snelle rekensom komt uit op een prognose van meer dan 1.000 foto’s deze vakantie. En niet alleen van oude stenen, maar ik zie prachtige vlinders en grote dikke insecten die zich mooi lenen voor de macrostand. De zon brandt genadeloos op mijn bleke benen tijdens de klim naar boven, maar ik ben nu al helemaal in mijn element. Griekenland is OK. Op de middenstip van het theater zijn Frank en ik een beetje melig en willen de Sirtaki dansen als een boos gefluit ons doet opkijken. Wat is er mis? Een gids van een groep fransen legt uit dat het verboden is om te zingen en dansen in het theater! Wij zijn een beetje lost? Rare jongens die grieken, maar later leren we dat respect voor de oude artefacten een groot goed zijn. Dan door naar Nafplio waar we even moeten zoeken, maar eindigen in een heel smal steegje waar ons schattige hotelletje zich bevindt. Na de check-in een klein drama, want met een tas vol kabels en laders ligt de oplader van de videocamera nog thuis. Lang leven de GoPro! Bijgekomen met een drankje op zoek naar wat eten en eindigen we in het kleine haventje, waar we de eerste mooie zonsondergang van velen gaan zien. Ik moet in het begin nog even wennen aan de oprechte en onvoorwaardelijke vriendelijkheid van de grieken, en de gratis hapjes en toetjes die je bij elke maaltijd krijgt. Dan nog een colaatje voor mij en een ouzo voor de rest en onze eerste nacht in Griekenland.

Ontbijten op het terras en weer on the road naar Olympia. Maar eerst nog een bezoek aan het oude fort op de heuvel, met een prachtig uitzicht over het stadje en de baai. Het blauwe water ziet er uitnodigend uit, maar we moeten door. Door de bergen en heuvels om de griekse natuur van de binnenlanden aan ons voorbij te laten trekken. Hier en daar een stop voor een Kodakmomentje, en op een idyllisch pleintje de lekkerste lamskoteletjes ooit eten voor de lunch. Dan weer door als we aan het eind van de middag in het oude Olympia aankomen. Een historische plek, want hier is het ooit allemaal begonnen met die Olympische Spelen. Ik kan dan ook niet wachten om er even rond te lopen, maar eerst wat drinken. Het dorpje bestaat voornamelijk uit eettentjes en souvenierswinkeltjes, maar dat maakt niet uit en ik kan het niet laten door gelijk een souvenir te kopen. Uiteraard een bronzen beeldje van een paard. Daarna lopen we richting de ruines om vast een beetje te kijken, en op aanwijzen van de hoteleigenaar loopt er een wandelpad achter het museum langs terug naar het hotel. Wat hij er niet bij verteld heeft is dat het een wandelpad is door de wildernis en waar je je wandelschoenen voor moet aantrekken. Mijn klomphakken blijken dan ook minder geschikt om door het gras, zand, modder en steile hellinkjes te lopen. Daarnaast is het langer dan we dachten en tegen de tijd dat we weer enigszins bij de bewoonde wereld komen begint het al donker te worden. Nou ja, ons eten weer verdiend zullen we dan maar denken. De volgende dag nog vóór het ontbijt gaan we een rondje hardlopen op deze bijzondere plek. Speciaal er voor meegenomen dus de Runkeeper gaat ook aan. Moet natuurlijk wel vastgelegd worden voor het nageslacht. Een goede route is wat lastiger en de zon warmt heel snel op, dus meer dan 5 kilometer wordt het niet. Dan ontbijten en naar de archeologische site, waar we ons hart weer kunnen ophalen aan alle historie. De overgebleven resten van de tempels, de renbaan, de plek waar het Olympische vuur aangestoken wordt elke 2 jaar (en een paar keer door onze hoteleigenaar en zoon gedragen), en nadat we het tentje bij het museum voor de lunch gekocht hebben (gezien de prijs van een stuk droge cake, een cola/koffie en een stuk spinazie-kaas taart), duiken we ook nog even het museum in. Daarna leren we wat 600 griekse meters zijn als we in de brandende zon via haarspeldbochten de berg opklimmen om het hotel-met-zwembad-waar-we-mogen-zwemmen-als-we-zeggen-dat-we-bij-Pelops-logeren te bekijken. Ziet er goed uit dus terug naar ons eigen hotel, spullen pakken en relaxen in de zon. ‘s-Avonds kunnen we daar ook “sjiek” eten met een mooi uitzicht.

Next stop is Delfi, om te horen wat het orakel ons te vertellen heeft. Delfi ligt in de bergen dus ik kan mijn lol weer op in de auto. Voor de lunch dalen we af naar een dorpje met een haventje. We willen vis eten, maar voor een land dat grotendeels aan zee ligt is het moeilijk vis eten. Een bord gefrituurde ansjovis komt dan als enige in de buurt, de rest is uit de diepvries. Tja, we wisten al dat de zee hier een beetje leeg is. Gelukkig lust ik ook graag vlees, en de komende dagen zorg ik wel voor een lamsvlees tekort in Griekenland. Maar nu laat ik me de ansjovis smaken en scoor nog een ijsje toe. We zijn al snel in Delfi en ook hier is het uitzicht weer prachtig als we ’s avonds op het balkon van een restaurant aan de geit uit oven zitten. Mijn oog is ook op een blauw met zilveren ring gevallen, en wat Sassie wants, Sassie gets dus die prijkt de avond erna gauw nog even aan mijn vinger. De volgende ochtend vroeg naar het orakel, want er wordt weer warm weer voorspeld en dan zijn we ook de bussen met toeristen (voornamelijk bejaarden of aziaten) vóór. Het is veel klimmen, wat een klein beetje het vele eten compenseert. Een klein beetje maar, thuis zal ik weer hard aan de arbeid moeten. Maar het is ook weer de moeite waard en kan ook dit van mijn lijstje afstrepen.

Op naar Meteora, waar rotsen met kloosters staan. Ik kan me er niet echt een voorstelling van maken, totdat we het dorpje aan de voet van de rotsen binnenrijden. Ik word overweldigd door de majestieuziteit van de rotspartijen die helemaal glad zijn en hoog oprijzen naar de hemel. En boven op die rotsen op een lijkt wel onmogelijke plek zijn een aantal kloosters gebouwd. Het zijn er 6 dus na de lunch gaan we gelijk aan de slag en omdat ze allemaal 1 dag in de week dicht zijn moeten we even goed plannen. We pakken gelijk het klooster dat als decor heeft gediend voor een James Bond film, For your eyes only. Als goed James Bond fan ben ik natuurlijk zo blij als een kind. We moeten via een pad naar beneden, en daarna een trap in de rosten naar boven lopen om bij het klooster te komen. Eenmaal bij de ingang mag een vrouw geen broek dragen maar er liggen rokken klaar om om te knopen. Fashion statement of the year, ik zeg nieuwe trend in Parijs voor 2015! Van boven is het uitzicht net zo mooi als van beneden, en in de verte kan je de andere kloosters op de rotsen zien liggen. Ik ben stil van de van binnen volledig beschilderde kerk, vol met iconen die allerlei heiligen uitbeelden en wat ze meegemaakt hebben. Egyptische tombes, maar dan in een andere stijl. Het is te veel om grip op te krijgen, en zo is het misschien ook bedoeld. We hebben nog tijd om naar het naastgelegen nonnenklooster te gaan, waar de heren bijna niet naar binnen mogen vanwege de broeken op kniehoogte. Maar uiteindelijk geeft de doorbitch-non toch toe. Ik koop een doosje voor mijn ring. Na een voor het eerst heerlijk geslapen nacht en uitgebreid ontbijt gaan we eerst vanaf het klooster van gisteren via het wandelpad naar beneden lopen, een ochtendwandelingetje zeg maar. Op zoek naar wilde schildpadden die hier overal rond zouden moeten lopen. En verdomd als we er in totaal 4 tegenkomen. In het stadje laten we Jenny achter om in de helft van de tijd weer omhoog te stekkeren om de auto op te halen. Tenslotte is het alweer bijna lunchtijd. Daarna doen we nog een kloostertje (of 2) aan als we voor het eerst regen krijgen. We redden het redelijk om nog enigszins droog de kloosters te zien, maar daarna komt het met bakken uit de hemel. Tja, dat kan ook. De temperatuur blijft aangenaam en we vinden het niet zo erg. De hooikoorts waar Frank en ik allebei enorm last van hebben trekt er door weg. Zoals Johan als zei… We besluiten tijdens het eten om de ochtend erna toch ook nog even naar de andere 2 kloosters te gaan, zodat we ze toch allemaal kunnen zien. Helaas geen rekening gehouden met de sluitingsdagen, dus die ene is dicht. De nonnen met de “enge” brug, die totaal niet eng is kunnen we wel zien. Dat slechts 2 ruimtes toegankelijk zijn voor het publiek mag de pret niet drukken en als we daarna op aanwijzen van de restauranthouders nog een verborgen (nog in aanbouw en niet open voor het publiek) klooster in de rotsen vinden wordt dat weer gecompenseerd. Dan is het even gedaan met ruïnes, archeologische sites en andere oude meuk en gaan we op weg naar 5 dagen relaxen aan het strand in Pilio.

Eenmaal aangekomen bij het hotel van de Amsterdams sprekende griek duiken we na de lunch gelijk het zwembad in. De volgende dag doen we lekker helemaal niks, behalve uitslapen en relaxen. Zondag zijn we sportief en rennen we 5 km om daarna op stap te gaan naar het uiterste puntje van het schiereiland. Hier komen we in een havenstadje wat dicht in de buurt komt van het beeld dat Frank en ik van griekenland hadden, met houten bootjes en blauwe luiken. En waar we dan toch een keer verse vis bestellen. Op de terugweg ploffen we nog even neer op het strand en proberen we de zee uit. Helder, strakblauw en geen vis te bekennen. Maandag gaan we naar de andere kant van de berg, waar ons het mooiste strand van de wereld beloofd is. Dat durf ik niet te beweren, maar mooi is het wel. Er staan hoge golven en we hebben pret in de branding. De laatste dag voor Athene staat gepland aan het zwembad, maar na weer een sportief rondje rennen betrekt het tijdens het ontbijt stiekem toch weer en gaat het ook nu weer regenen, dus ik gebruik de tijd om een beetje bij te slapen. Dan weer koffer pakken voor het laatste deel van de reis, Athene.

Na de auto te hebben ingeleverd brengt de metro ons vlak bij het hotel. Inchecken, koffers dumpen en na de lunch een stukje lopen richting het Nationaal Archeologisch Museum, waar we de middag zoet zijn. Eenmaal terug in het hotel is het dakterras open met een prachtig uitzicht en richt ik mijn ogen voor het eerst op mijn hoofddoel, de Akropolis! Zucht. Morgen. Eerst eten in de wijk er omheen, Plaka, waar een wirwar aan oude straatjes met evenveel eettentjes en souvenirswinkeltjes te vinden is. Op weg naar de metro pikken we gelijk de wisseling van de wacht voor het Parlamentsgebouw nog even mee. Daarna op het dakterras genieten van het zicht van een verlichte Akropolis by night.

We hebben mazzel! Het is 5 juni, internationale dag van het Milieu, en dan is de toegang tot alle archeologische sites gratis. En er staan er genoeg op het programma, maar eerst…Akropolis. En dan sta je ineens op de Akropolis naar het Parthenon te staren. Ook hier ben in onder de indruk van de intensiteit van het bouwwerk, maar ook van de historische waarde en mijn eigen emotie, die ik niet helemaal kan onderdrukken. Vergelijkbaar met toen ik bij de piramides in Caïro stond. En een streep op mijn bucketlist. Ik zou hier uren kunnen doorbrengen maar er is nog meer te zien. Na mijzelf verzekerd te hebben dat ik het goed op mijn netvlies én op de memory card van mijn camera te hebben gebrand lopen we dan ook langzaam richting de uitgang om via de oude agora, inclusief herbouwde Stoa en bijna intacte tempel richting lunch te gaan. Na de lunch op zoek naar de toren van de 4 windstreken, de poort van Adrianus en de Tempel van Zeus, check, check, check. Frank en ik gaan nog even door en lopen naar het “oude” Olympische stadion (van de eerste moderne spelen) om terug te rennen en nét op tijd te zijn voor de wisseling van de wacht, nu bij daglicht.

De belangrijkste punten hebben we gehad, maar deze laatste dag kunnen we nog even de heuvel op met de Teleferik, wat een enorme touristtrap blijkt te zijn, maar wel met een mooi uitzicht. Eenmaal beneden pakken we nog even het Akropolismuseum en na de lunch nemen we nog één heuvel, ditmaal lopend door een bosachtig park, waar ik eindelijk de hopvogel van Delfi op mijn camera vang. Ook hier is het uitzicht prachtig en we genieten nog één keer van de aanblik van Athene en de Akropolis. Het afscheidseten bestaat uit kleine hapjes die de griekse keuken nog een keer de revue laat passeren, Tzaziki, griekse salade, visjes, stoofvlees, gefrituurde courgette…. Alleen de lamskoteletjes ontbreken, maar die heb ik tijdens de lunch al gehad. Nog een drankje, een ijsje, een borreltje op het dakterras en dan koffer pakken en ons opmaken voor de thuisreis. Eenmaal terug in Nederland en terugkijkend op de foto’s en mijn paardje in de vitrinekast kan ik maar 1 ding zeggen…

Greece, douce points!

De volgende dag redelijk vroeg op. In het daglicht kunnen we de Lodge pas goed bekijken en het ziet er erg mooi uit. Totaal geen last van het nabij liggende vliegveld. Mooi zwembad en ik vermaak me prima met het fotograferen van de vele verschillende gekleurde vogeltjes die er rond vliegen. Alleen hebben we wat moeite om de Kilimanjaro te ontwaren. We turen in alle richtingen in de verte, zien wel bergen maar kunnen niet thuisbrengen welke daarvan de Kili is. Ook als we op de aangegeven “Kilimanjaro View Point” staan zie ik niks. Nou ja, dan maar lekker aan het zwembad liggen. We zitten nog een beetje in onze maag met de rugzak, maar calculeren dat als hij niet zou komen we uiteindelijk tóch de Kili op gaan en we dan wel zien hoe we het regelen. Aan het zwembad zit een groep Ieren die net terug zijn, dus vol belangstelling vragen we hun naar hun avonturen en eventuele tips. Ik hoor woorden als “tough”, “hard” en “difficult” en begin hem een beetje te knijpen. Ik lig hier prima op mijn bedje aan het zwembad met een boekje en een colaatje light, in tegenstelling tot de gedachte dat ik vanaf morgen een week moet gaan afzien. Maar we gaan er gewoon voor. Ik zie het wel. Verder hebben ze nog een tip die later van onschatbare waarde blijkt te zijn. Wij hebben Diamox meegekregen met het voorschrift om vanaf 4.000 meter hoogte te beginnen met slikken, en dan twee per dag. Zijn geven aan dat je beter vanaf vandaag kan beginnen met een halve per dag en dit gewoon de hele tocht aanhouden. Dan kan je lichaam vast wennen aan het meer opnemen van zuurstof, want dat is wat het doet. Één van hun is namelijk arts en die heeft het helemaal uitgezocht. Het enige waar zij last van hadden was tintelingen in handen en voeten, maar als dat alles is willen we het er wel op wagen. Intussen is in de loop van de dag de Kilimanjaro zichtbaar geworden. Hij lag vlak voor onze neus, maar was verscholen achter de wolken. We zitten inderdaad dichtbij en met ontzag kijken we naar de besneeuwde top, ons afvragend hoe we daar in godsnaam omhoog moeten klimmen. Ik vermoed one step at a time. Dan krijgen we goed nieuws. De rugzak is terecht en ligt op het vliegveld. Hij was teruggevlogen naar Schiphol en met de vlucht van vanochtend weer mee hier naartoe gekomen. Frank gaat hem persoonlijk ophalen, om zeker te weten dat hij hem terug krijgt en gelukkig is dat ook zo. Nu zijn we er klaar voor morgen, in theorie dan. Morgen, morgen is de grote dag. Morgen zullen we het weten en gaan we het meemaken. En met die gedachte gaan we na het eten en ons laatste slaapmutsje naar bed. Morgen zal blijken of we er tegen op gewassen zijn, of de maanden hardlopen voldoende bijgedragen hebben, of we sterk genoeg zijn, en of we ons kunnen meten met de mensen die ons voorgegaan zijn, bekenden en onbekenden. Ik hoop/denk van wel. Het moet. Never give up! Failure is not an option… Wat denken jullie? Can we kill the Kili?

24/9 D-Day: Machame Gate naar Machame Hut Vandaag gaat ons avontuur beginnen. Helemaal in de stemming met onze rugzakken klaar. We worden opgehaald door onze gids, Gideon, en rijden naar de gate. Blijkt dat KIA gewoon op het terrein van het vliegveld ligt! Vandaar. Toen wij gisteren heel onschuldig vroegen wat KIA eigenlijk betekende kregen we als antwoord “Kilimanjaro International Airport”. Aha! Maar dat terzijde. Eerst langs de preferred supplier supermarkt voor water.

Eenmaal bij de Machame gate inschrijven en dan wachten. Het is een drukte van belang. Toch een tourist trap :-). Wachten op permits, kiezen van dragers, bagage wegen etc… Iedere drager mag namelijk maar maximaal 20kg dragen, 15kg van ons en 5 voor zichzelf. We krijgen een lupaatje (lunch pakketje) met hamburger, stukkie kip, banaantje en een muffin. Voor straks. Straks is 2 uur later als we nog steeds wachten. Inmiddels de eerste apen gespot die brutaal eten proberen te stelen maar voor fotos erg schuw zijn. De apen zijn het dier van de dag.

Dan mogen we eindelijk gaan inmiddels half 2. Het eerste stuk is een weg omhoog en gaat soepel. Gideon stuurt ons vast vooruit, de overige acht (!) man zien we niet (6 dragers, 1 kok, 1 assistent gids). We lopen lekker door, als dit het is valt het mee. Dan wordt het pad wat ruwer maar nog steeds prima. Als Gideon ons eindelijk inhaalt is hij verbaast over hoe ver we al zijn. Dat duurt niet lang. Het pad krijgt wat trap- en klimgedeelten en al gauw lopen we een stuk langzamer. Shoot, toch wel zwaar en we zweten ons te pletter. Dan komt het eerste spijtmomentje. Wat doen we hier en waarom liggen we niet gewoon lekker aan het strand zoals de gemiddelde Nederlander? Omdat we dat nu eenmaal niet zijn. Dus beulen we onszelf af op een berg in donker Afrika. Wel met een hele hoop anderen, dat wel. Alle nationaliteiten. We zijn benieuwd hoeveel daarvan de eindstreep gaan halen. Leuk nieuw tv programma. Sterren op de Kilimanjaro. Anyway, als we er drie uur op hebben zitten en we nog maar een uurtje moeten, ben ik al redelijk verrot. Ook mijn rugzak is te zwaar. En dan komt het laatste stuk, bijna recht omhoog, klim, klim, klim. Steep, steep, zegt Gideon. You’re kidding! Dat wordt dus stapje voor stapje en als we er bijna zijn zien we wel de top liggen. Daar doen we het voor! Dan komen we eindelijk bij het kamp, Machame Hut, overal tenten. Eerst even inschrijven. Die gasten hebben de tent al opgezet dus we kunnen al snel relaxen. Eerst nog even installeren. Fijn dat we selfinflating matjes hebben gekocht. Ja, self inflating, m.a.w. je moet ze zelf opblazen. Het past allemaal maar net in de tent. Dan eten, soep vooraf en gefrituurde aardappeltjes met diep gefrituurde vis (oh, is het vis?) in de krappe tent van de crew maar met een tafel en twee stoeltjes, en dan lekker op tijd naar bed. Wassen, want het is erg stoffig, met een bakje water (of in mijn geval met vochtige washandjes van het Kruidvat, hoera!) en naar de WC in een houten hokje met een gat in de grond. Maar daar was ik al op voorbereid en de vochtige hygiënische toiletpapiertjes (ook van het Kruidvat, hoera!) zijn ook zeker geen miskoop. Qua temperatuur valt het gelukkig mee. Als ultieme antifan van k(r)amperen is dit op zich al afzien, maar ja het hoort er bij en is onderdeel van de experience. We zijn behoorlijk afgedraaid en morgen is er weer een dag. Dan gaan we weer steep, steep. Yeah! 🙂

25/9 Dag 2: Machame Hut naar Shira Cave Na een uiteraard rusteloze nacht waarbij zowel de tent als de slaapzak per definitie te klein is, het matje te hard, de omgeving te rumoerig en het kussen, gemaakt van een jas en een rugzak, te oncomfortabel worden we rond een uurje of 6 wakker van de mensen en de zonsopgang. Het is een liveaboard ritme geworden (waarbij duiken toch een stuk relaxter is). We beginnen met frisse moed na een zeer voedzaam ontbijtje (PAP! Gatver, gelukkig nog een stukje omelet met een worstje er achteraan.) Maar die moed slaat al snel om in wanhoop als ik al na een half uurtje klimmen naar adem loop te happen. En dat minstens 3 uur lang. Blijkt later 5 uur te zijn, maar gelukkig weet je niet alles van tevoren. Gisteren was al stap voor stap en mij rijst het vermoeden dat dat alleen maar erger wordt. Achter iedere heuvel ligt weer een nieuwe heuvel, achter iedere richel nog een richel en zo gaat het maar door. Stukje klimmen, stukje hijgen, stukje stilstaan, stukje klimmen. En ik dacht dat ik met het hardlopen een redelijke conditie had, maar boven de 3.000 meter ligt dat toch anders. Je kan je van tevoren geen voorstelling maken wat die hoogte met je doet. Na iedere simpele handeling sta je te hijgen als een labrador in de gloeiend hete zon, laat staan dat je zware inspanning verricht zoals stijl omhoog lopen, wat we dus de hele dag door doen. Gelukkig af en toe ook nog een foto maken, want het uitzicht is mooi. Dan, als ik denk dat we er bijna zijn blijkt dat dat gedeeltelijk klopt. We zijn er inderdaad bijna, bijna halverwege dat is. Zucht. Nou ja. Nog maar even verder stapje voor stapje. Dier van de dag is de grote zwarte raaf met een witte kraag. Die hangen rond op de picknick site om eten te stelen. Als ze laag overvliegen hoor je het zwiepen van de vleugels. Wow.

Dan zijn we boven de hoge heuvel, zien we wat waarschijnlijk de eerste afvaller is, en moeten we het laatste stuk langs de richel en dan omhoog en er overheen. De temperatuur is aardig gezakt ondanks dat de zon nog schijnt en de vliesjes gaan aan. Stap, stap, stap nog 5 meter maar eerst uitblazen. En dan gehaald! Ik ben over de richel. Nu nog een kleine honderd meter naar beneden en zijn we bij het kamp dat we al gauw zien liggen, Shira Cave. Joepie dag 2 ook gehaald, ik kan wel janken van vermoeidheid. Dan het ritueel van het tentje, wassen want het is weer enorm stoffig, lunchen (wortel soep, pannenkoeken, vis en boterhammen met jam en een beetje fruit) en dan dood neervallen in de hut, siesta , relaxen en weer krachten opdoen. Frank kan trouwens zijn lol op. Wortel is zo’n beetje nationale groente en wordt overal in verwerkt. Ooit een Tanzaniaan met een bril gezien? Nee, nu je het zegt eigenlijk niet. Ha, ha, ha, ik kan weer lachen 🙂 De rest van de dag kunnen we weer een beetje op krachten komen. Morgen moeten we veel langer lopen, maar minder stijl. Kijk, daar houden we van! 26/9 Dag 3: Shira Cave via Lava Tower naar Barranco Hut Vannacht redelijk geslapen. Je merkt wel dat het kouder wordt en ook tijdens het lopen gaat het vliesje inmiddels gewoon aan. Maar we zijn op (bijna) alles voorbereid dus ok. Dan weer mijn lievelingsontbijt (not!) Pap met toast, ei en een worstje. De pap wordt er niet beter op naarmate ik het vaker eet, dus geen kwestie van gewenning. Maar het is goed voor me en ik moet eten hou ik mezelf maar voor. Al snel gaan we weer op pad, vandaag langer lopen maar minder stijl dus voor mij in elk geval makkelijker. Het eerste stuk gaat dus op zich wel.

Het landschap verandert en elke dag komt die ontzagwekkende top een beetje dichterbij. Hoe moeten we in vredesnaam dat ding omhoog, ik zie alleen maar hele stijle wanden. Maar goed, one day at a time. We zien ook de eerste zieke onderweg. Dat zag je mijlenver aankomen, zo grijs in het gezicht als dat ze was en het huilen stond haar nader dan het lachen. Het is echt enorm druk, het is één grote slang van mensen (voornamelijk dragers) en je komt constant dezelfde mensen tegen, dat is wel grappig. Vandaag komen ook twee routes bij elkaar, maar er gaan ook weer
mensen afsplitsen. Dier van de dag is een bergmuisje, bruin met zwarte strepen, of zwart met bruine strepen het is maar hoe je het bekijkt. Na een relatief vlak en dus makkelijk stuk komen we bij de splitsing naar de Lava Tower. De dragers nemen een shortcut rechtstreeks naar Barranco Hut, maar wij gaan via Lava Tower. Daar gaan we naar 4.400 meter om te acclimatiseren, uitermate belangrijk om geen hoogteziekte te krijgen, en te lunchen. Shoot toch weer een heel stuk omhoog. Dat is iets dat ik me niet zo had voorgesteld. Ja, wat had ik dan verwacht als je een berg opgaat zal je denken, maar ik had verwacht dat het wat geleidelijker zou gaan. Helaas laat de berg zich niet sturen en is het niet alleen omhoog, maar ook soms een stuk omlaag om dan weer omhoog te gaan. Mijn rugzak is killing me, maar de lupaatjes van kip, sinaasappel, banaantje, wentelteefje met jam en pakje sap zijn welkom, dus het moet maar. Dan eindelijk aangekomen bij die indrukwekkende rots, die ze Sharks Tooth noemen en lunchen. Ik zie mensen boven op de rots staan, die toch ook een paar honderd meter hoog is, en vraag met een benauwd stemmetje of wij ook omhoog moeten. Frank en Gideon beginnen te lachen, gelukkig, wij hoeven niet helemaal omhoog maar gaan gewoon aan de voet van de rots zitten. Na een kleine 3 kwartier gaan we weer op pad, nu weer 600 meter naar beneden naar Barranco Hut kamp. Afdalen is een stuk makkelijker en ik verheug me al op a.s. vrijdag als we weer op de terugweg zijn 🙂 (wist ik toen veel!). Het stuk naar het kamp is erg mooi met een riviertje, mooie begroeiing en de bergwand. Maar ook in de verte het begin van het stuk dat we morgen moeten doen. Stijl omhoog weer. Fuck! En dat 3 keer, dan lunchen “and then we walk some more”. Ja, ja… ik weet het, ik moest zo nodig die berg op, dus ik zal lopen ook. Leuk verjaardagskado voor Frank. Tegen het eind van de middag komen we in Barranco Hut aan, waar we dan eindelijk kunnen uitrusten. Maar eerst het ritueel van matje uitrollen en opblazen, slaapzak uitpakken, wassen, thee drinken (met popcorn, Joepie!) en relaxen in afwachting van het eten. Misschien een klein dutje ;-). We hebben vandaag weer dekking, dus ook maar een SMSje eruit. Morgen wordt weer zwaar, en aansluitend de zwaarste nacht van mijn leven tot nu toe vrees ik. Maar dat is morgen, eerst vandaag afmaken ;-). Had ik trouwens al verteld dat naar de WC gaan een heel avontuur is? Nee? Even snel voor het eten? Toilet bestaat hier uit een open houten huisje met een gat in de grond. Zal de details besparen maar niet iedereen kan even goed mikken. Het is dus kwestie van zeer zorgvuldig je broekspijpen oprollen, dan de rest van je broek naar beneden, waarbij je goed moet uitkijken dat je hem vasthoudt en hij niet de grond raakt, hurken, je behoefte doen (en proberen te mikken), ergens uit een zak een WC papiertje frommelen (of in mijn geval een natte hygienische tissue) afvegen, papiertje in het gat mikken, broek weer omhoog ( en opnieuw oppassen dat de onderkant de grond niet raakt) naar buiten stappen en je broekspijpen weer afrollen. Voordeel voor de man, plassen is makkelijker voor hem, voordeel voor de vrouw, wij zijn gewend om “boven de pot te hangen”. Ha, ha, ha. Goeie oefening voor je bovenbenen. Overigens wordt het nóg spannender als het donker is, zo na een uurtje of 18:00. Er is namelijk geen licht, maar een hoofdlampje biedt uitkomst. Alleen daarom brengt het zijn geld al op. Ha, ha, ha… maar dat even terzijde. Tot morgen!

27/9 Dag 4: Barranco Hut via Karanga Hut naar Barafu Hut Er is er een jarig (en tegelijk ook harig, want er begint al een aardige baard te groeien) hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is Frank! Zit je dan, op een godvergeten berg je 47-ste verjaardag te vieren. Was mijn verjaardag op de floatels in Thailand toch een stuk relaxter. Maar goed. Vandaag beginnen we na ons ontbijtje met de beklimming van de Barranco Wall. Ja, die enorm stijle wand ja! Maar vol goede moed beginnen we er aan. We zijn nog niet halverwege of een drager ver boven ons verliest zijn evenwicht en daarmee zijn lading die met veel gedonder naar beneden rolt. Oeps, ben benieuwd of hij die nog terug krijgt. Zal in elk geval niet makkelijk zijn. Het is nog rustig want Gideon wilde vroeg weg. We (lees ik) zijn namelijk nogal traag en hij wil voorkomen dat we de dragers in de weg lopen omdat het pad erg smal is. Maar ik moet eerlijk zeggen, het valt me mee en stiekem vind ik het ook wel een beetje leuk dat klimmen. Gewoon niet naar beneden kijken! Dan eenmaal bovenop een prachtig uitzicht op het kamp, en een redelijk vlak stuk lopen daarna totdat we na een klein uurtje aan de overkant van een kloof Karanga Hut zien liggen, waar we zullen lunchen, en waar de mensen die een 7-daagse trip hebben als extra tussenstop overnachten. Moeten we nog wel even de kloof door, dus een behoorlijk stuk (metertje of 200-300?) en daarna natuurlijk ook weer omhoog. Voelt als verloren tijd en energie, want efficient is het niet, eerst naar beneden en dan weer omhoog. Maar ja, ze hebben nu eenmaal geen loopbrug. Het pad naar beneden gaat eerst snel maar dan wordt het daar toch ook wel stijl en er loopt een soort riviertje dus het is glad. We gaan allebei wel bijna een keer op ons muil maar het gaat goed. Onderweg komen we een grote rotsformatie tegen die ze de Crocodile rock noemen. Hij ziet er met een beetje fantasie inderdaad uit als de bek van een krokodil. Dan het stuk weer omhoog en als ik er bijna ben is mijn batterij gewoon leeg. En we moeten daarna nog ruim twee uur door naar boven lopen na de lunch. Eerst maar lunchen stukje kip en lekker patatjes. Gideon is streng en al gauw na het eten stuurt hij ons weer op pad. Redelijk stijl omhoog en dan eindelijk een wat vlakker stukje. Dan weer een soort dal maar aan de overkant de beloning, Barafu kamp, onze laatste stop naar de top. Het stuk omhoog lijkt een beetje op het stuk omhoog naar Karanga, maar is heel verraderlijk, want wat je niet kan zien is een heel stuk stijl omhoog extra om het laatste eindje naar het kamp te komen. Ik ben helemaal verrot, dat beloofd wat. Dan tentje klaarmaken en heb ik nog een verrassing voor Frank, een verjaardagskadootje! Een klein flesje Jameson en een klein flesje Tia Maria. Bedoeld om nu te drinken maar met alle medicijnen en wat nog voor ons ligt bewaar ik hem maar voor morgen, en Frank na een slok ook. Ook de Snicker die ik van Schiphol meegenomen heb als verjaardagstaart bewaren we nog even. Morgen, wat lijkt dat nog ver weg. Nu wachten op eten, dan gelijk wat proberen te slapen en dan de Piece de Résistance. Dier van de dag is overigens de zwarte spinnetjes die op deze verrekte berg op ruim 4.000 m hoog door het gravel kruipen. 28/9 Dag 5 Barafu Hut via Stella Point naar Uhuru Peak en terug naar Mweka Camp Vandaag is het zover, vandaag moet het gaan gebeuren. Eindelijk. We krijgen van kokkie nog een lekker bord spaghetti voor de koolhydraten en gaan gelijk naar bed. Helaas komt er van slapen weinig terecht, niet in de laatste plaats omdat het nog vroeg is. Maar ook zitten er nog een stel kerels te kletsen en als die eindelijk hun mond houden komt er wind opzetten van windkracht 10 of zo, die het zeil van de tent oorverdovend laat kletteren. Als ik het opgeef is het kwart over elf en aangezien we toch om half twaalf gewekt zouden worden komt dat goed uit. Thermo ondergoed aan, kleding, dikke jas, muts, handschoenen en hoofdlampje. Minimale inhoud in de rugzak met halve zak water, camera en energy bars. Gideon is ziek dus hij stuurt twee assistenten mee, Ferdinand en Kurua, die we gelijk omdopen in Ku. Ku gaat voorop en daar gaan we dan. Ferdinand maakt gelijk een onvergetelijke move door aan te bieden mijn rugzak te dragen. Dat laat ik me geen twee keer zeggen want ondanks dat er niet veel in zit, wordt het al zwaar genoeg. Met een blik op de berg waar de route begint zien we al een slang van lampjes gaan van mensen die al gestart zijn met lopen.

Lampionnenoptocht, maar toch ook wel een beetje begrafenisstoet gezien de wijze waarop men zich voortbeweegt. Iedereen gaat in schilpadden snelheid maar wij kiezen voor de slakkentocht, wij willen het halen, niet de eerste zijn. De eerste lampjes zitten al redelijk bovenaan maar het wordt wel spannend want het ziet er best ver en stijl uit en wij moeten nog beginnen. Maar goed, dat doen we dan ook en ondanks het tijdstip van de nacht en het weinige slapen doen we gewoon wat we de afgelopen dagen ook gedaan hebben, stap voor stap omhoog. In het begin gaat het nog wel redelijk en als we een paar uur verder zijn wordt het snel koud, lang leve het thermoondergoed, en wijst Ku ons op een paar lichtjes bovenin die bijna bij Stella Point zijn, de eerste stop voor Uhuru piek. Inmiddels zijn we bij de gravellaag aangekomen en hebben we het zwaar. Moe, snel in ademnood door de hoogte, en nog een lange weg te gaan. De eerste twee energybars zijn er al doorheen en drinken is lastig. Niet alleen omdat je eigenlijk geen dorst hebt, maar ook omdat het uit de rivier gekookte water met een drupje Hadex, Karvan Cevitam en door een rubberen slangetje nu eenmaal niet te zuipen is. Daarnaast is het water koud, wat slecht op de maag valt, en heb ik door al het stof op de berg een permanente droge strot, waartegen geen water meer bestand is. Enfin, wat een uurtje of zes had moeten duren, blijkt dat we zo langzaam gaan dat we nog minstens 2 uur moeten lopen voor we er zijn. We zien de zon dan ook opkomen als we nog volop in het gravel staan, en dan zien we ook pas hoe ver we er nog van verwijderd zijn. Meerdere malen slaat de wanhoop toe, weet ik zeker dat ik het niet ga redden, en vraag ik me weer af waar we aan begonnen zijn. Ondanks mijn wens bij de vallende ster dat we allebei zonder problemen de top halen. Bij zo’n exercitie als deze kom je jezelf écht tegen, en wordt je wilskracht tot het uiterste getest. We zien ook meerdere mensen weer naar beneden komen deze nacht. Ook wij, die nul last hebben van hoogteziekte (lang leve de Diamox), maar waar ik toch één moment heb midden op het gravel, waarbij mijn maag een beetje raar doet en ik denk dat het voorbij is. Maar gelukkig is het toch de inspanning en het feit dat de energybar uitgewerkt is. Dan, wonder boven wonder en vraag me niet hoe, zetten we twee uur later dan gepland voet boven aan en zijn we bij Stella Point. Ik kan wel janken. Nu komt de hamvraag, zijn we zo afgedraaid en is dit ons eindpunt, ook al een prestatie op zich, of lopen we toch nog een uur verder naar Uhurupeak? Ik hoef er niet lang over na te denken, hier ben ik voor gekomen, Uhurupeak lopen is relatief vlak en al moet ik kruipen! Het enige dat een probleem zou kunnen zijn is de tijd, maar gelukkig zijn de gidsen heel simpel en duidelijk, ze zijn er voor ons dus geen probleem. Frank hoeft gelukkig ook niet lang na te denken, hij laat het aan mij. Het is 10 over 8, dus half negen lijkt me een mooie tijd om te vertrekken, kan ik nog even bijkomen, maar dat plan vinden ze minder omdat het weer kan omslaan. En we moeten ook nog terug dus het liefst gelijk op weg. Vooruit dan maar. Op de heenweg komen we een hoop mensen tegen die we kunnen feliciteren en andersom wensen ze ons succes voor het laatste stukje.

Het uitzicht is prachtig. We kunnen Moshi zien en ook het zicht op de gletsjer is fantastisch. Daar wil ik wel even een momentje voor stoppen. Dan weer verder lopen. Het valt mee en op een gegeven moment roept Frank om een bochtje dat hij het bord ziet staan. Dan zijn we er en hebben we het gehaald. Ik moet weer huilen, van blijdschap, van vermoeidheid, en van de spanning. Naar dit moment hebben we tenslotte de afgelopen 4 dagen toe geleefd. Sterker nog, hier hebben we de afgelopen maanden naar toe geleefd. Het lijkt wel een eindexamen van alles wat we de afgelopen dagen gedaan hebben, qua lopen en klimmen, en dit is de prijs! Dan foto’s maken, samen, samen kussend, met de Aware banner, met de jongens die ons boven hebben gebracht, en met de Souldivers sticker. Ik heb zelfs een foto met dat maffe ADP petje 😉 Dan zijn we wel zo’n beetje klaar en moeten we aan de terugtocht beginnen, die toch ook wel behoorlijk zwaar zal zijn. Nu kunnen wij tegen de aanlopende mensen zeggen dat ze er bijna zijn en worden wij gefeliciteerd.

Omdat we zo laat zijn pakt Ku de shortcut naar beneden, een nog stijlere gravelwand waar we zo’n beetje op onze schoenen van af skiën. Killing voor je benen (en schoenen) en we gaan allebei dan ook wel een keer op onze snufferd. Er komt nog een gids over die route met wat lijkt een dronken chinees. Dat zou kunnen want die heb ik op de piek gezien met een kerstmus op en er lag een lege fles champagne naast. Ik krijg last van mijn benen en ben er helemaal klaar mee. Maar uiteindelijk komt ook daar een einde aan en om 13 uur zijn we eindelijk terug op het kamp. Het zit er op, we hebben het gehaald!

Dan even een uurtje liggen, lunchen en dan moeten we gelijk door want we moeten naar Mweka kamp. Ook weer omlaag. Het eerste stuk gaat nog wel soepel maar ik had al pijn in mijn knie en nu komt er ook pijn in mijn tenen bij want die hebben de hele ochtend al tegen mijn schoenen aan lopen drukken. Het eerst gedeelte van het pad doen we een half uur langer over en het tweede gedeelte is al niet veel beter. Het pad loopt zwaar omlaag met allerlei rotsen waar ik vanaf moet springen. Lekker voor mijn knieën, maar niet heus. Dier van de dag zijn wij bij deze zelf, als een soort gemuteerde berggeiten. We zijn dus ook pas laat, 19:15 in het kamp ipv de geplande 18:00. Nou ja, we staan toch al bekend als de slakken. Gelijk eten en dan eindelijk de whisky en de Tia Maria. Dan nog even
foto’s kijken, sms-je versturen en naar bed, want morgen moeten we weer vroeg op. We moeten nog 3 uur lopen, in ons tempo dus minstens 4 en anders moeten we te lang in de rij staan voor de administratie. Uitschrijven en ons certificaat in ontvangst nemen! En dan is dit avontuur voorbij en gaan we door naar het volgende. Safari in Kenia! Maar eest, douchen, scheren en haar wassen!!! En een echt bed. En een normaal toilet. En een biertje en een cola light. En, en, en….

29/9 Mweka Hut naar Mweka Gate Eindelijk een beetje goed geslapen. Toch om 6 uur op en snel inpakken. Ons laatste ontbijtje (dit keer specifiek gevraagd om geen pap te maken en een gekookt eitje) en dan het ritueel van afscheid nemen van de crew. Groepsfoto, het Kilimanjarolied en wat heibel en misverstand over de fooi, die toch wat te karig blijkt te zijn. Zijn we dus niet helemaal goed over geïnformeerd. Lullig, maar het is niet anders en kunnen we slechts een klein beetje rechttrekken. Dan voor de laatste keer op pad. 3 uur over een pad dat als een soort uitvergrote trap de laatste kilometer naar beneden loopt. Gideon gaat vast vooruit om transport te regelen en Ferdinand loopt met ons mee. Eerst gaat het snel maar al gauw toch weer last van mijn knie en mijn tenen, en dan gaat het wat langzamer. Wat dat betreft is omhoog makkelijker voor mijn lichaam dan omlaag. Toch gaat het niet in slakkentempo en halen we zelfs mensen in. Uiteindelijk zijn we na twee en een half uur al bij de gate. Ik vind het een beetje een domper want meer dan een parkeerplaats en een registratiehuisje is het niet. Wat dat betreft is het écht de uitgang van de berg. De verwachte drukte treffen we ook niet aan en zijn dus al snel aan de beurt om “uit te checken”. Dan is het weer wachten, beetje babbelen met 2 Rotterdammers, en dan bye , bye Kili en eindelijk in de auto op weg naar KIA om onze koffers op te halen en door naar Arusha voor het Impalahotel, met zwembad. Afscheid nemen van Gideon na overhandiging van de certificaten. In het hotel aangekomen kleren laten wassen, douchen, internetten en foto’s kijken (en weer janken)! En natuurlijk bij het zwembad, pizzaatje eten en een cola en een biertje (is een Fanta geworden want ik zag alleen Pepsi staan). De hele week geen spierijn gehad, maar nu kunnen we beiden haast niet meer lopen. Het lijkt wel of ons lichaam weet dat we niet meer verder hoeven. Dan eten en slapen in een écht bed met een écht kussen. Morgen naar Nairobi voor fase 2 van de vakantie. Het Kilimanjaro avontuur is ten einde. Het zwaarste dat we ooit gedaan hebben, maar enorm trots op onszelf en een onvergetelijk avontuur!

Jambo! Jambo Bwana! Habari gani Mzuri Sana Wageni! Mwakaribishwa Kilimanjaro Hakuna Matata … Tembea pole pole Hakuna matata Utafika salama Hakuna matata Kunywa maji mengi Hakuna matata Jambo: Greetings Bwana: Respectful address Habari gani: How are you? Mzuri sana: Very fine Wageni, mwakaribishwa: Foreigners, You are welcome Hakuna matata: There are no worries Tembea pole pole: Walk slow, slow Utafika salama: Come safe Kunywa maji mengi: Drink plenty of water. 30/9 De dag in het midden Ondanks het zachte bed slecht geslapen. Zou ik gewend zijn geraakt aan dat matje en die slaapzak? Of was het toch het feit dat het bed bij elke ademhaling kraakte? Nou ja. LB, oftewel lekker belangrijk. Wat belangrijker is, is het ontbijt. Eindelijk weer eens normaal ontbijten. Nou ja, normaal. Het blijft Afrika hé, dus geen bruine boterham. Helaas ook geen pannenkoekjes, dus ik moet het doen met toast en ei. We zorgen dat de spullen klaar liggen en gaan dan maar bij het zwembad liggen. Het internet ligt er uit, en omdat het zondag is, wordt het ook niet hersteld. Ook moeten we nog even kijken hoe het zit met die bus naar Nairobi. We besluiten het maar even te gaan checken en moeten een klein stukje lopen naar het kantoor van het busbedrijf. Die plegen een paar belletjes en het is confirmed. We worden netjes opgepikt bij het hotel. Nu kunnen we écht nog even relaxen en ook nog even gauw lunchen voor we die bus instappen. We bestellen lekker lasagne met gehakt. Frank heeft prijs, na 6 dagen op een berg voornamelijk groente gehad te hebben, hij alle soorten groentesoep voorbij heeft zien komen van groente die hij normaal niet lekker vindt (wortel, pompoen, komkommer, prei) hij wortel verafschuwd en wortel tevens zo’n beetje het nationale voedsel is hier, wat zit er naast de gehakt in de lasagne…….? Precies! Wortel! Ik vind het overigens heerlijk. De bus is netjes op tijd en brengt ons 100 meter verder naar de busstopplaats. Daar stappen we over op een ander busje, een halve slag groter. Er zitten nog meer mensen in, niet alleen Tanzanianen. Het duurt even voor we op pad gaan. Intussen hebben we ook alweer de nodige verkopers aan het raam gehad. Dan gaan we eindelijk rijden. Het is ruim 6 uur rijden, dus dat betekent sowieso dat we in het donker in Nairobi aankomen. Onderweg stappen er ook nog een aantal, hoe kan het ook anders, Spaanse hippies in.

Die kom je ook overal tegen. De weg is goed geasfalteerd en ik laat mijn ogen over het veranderende landschap glijden. De Kilimanjaro is nog een tijdje zichtbaar voordat ik hem niet meer kan zien. Ik zal het verder met de foto’s en de herinneringen moeten doen, en misschien nog even tijdens de safari. Ik richt mijn ogen weer naar de uitgestrekte velden, afgewisseld groen en droog. Hier komt blijkbaar ook het rode zand vandaan dat we vroeger altijd in het zwembad vonden na de rode regen. Wat opvalt zijn in elk geval de enorme grote hoeveelheid termietenheuvels, en niet zulke kleine ook. Dan zie ik ineens zebra’s staan. De eerste wilde beesten van de vakantie! Hopelijk komen we die nog tegen op de safari, vermoedelijk wel. Na een kleine drie uur komen we aan bij de grens van Kenia. We moeten twee formulieren invullen, uitchecken van Tanzania, en inchecken in Kenia. Gelukkig hebben we al een visum, maar we zijn ook afhankelijk van de rest van de bus. De grens is niet meer dan een stuk land tussen twee hekken, met veel busjes en auto’s en een gebouwtje. Het lijkt eerder een parkeerplaats. Gelukkig gaat het uitchecken redelijk snel. Stempeltje en klaar is kees. We moeten lopend naar het volgende gebouwtje voor het inchecken in Kenia. Met andere woorden, we gaan lopend de grens over. Ik wil eerst even plassen, maar ook daar wordt geld voor gevraagd. Dan hou ik het wel op, al was het alleen maar omdat we überhaupt geen los geld bij ons hebben. Het inchecken in Kenia gaat op zich ook wel snel. Ik hoef alleen mijn paspoort te geven en het formulier, Frank krijgt the works. Oogscannen, vingerafdrukken controleren, paspoort uitpluizen, ha, ha, ha, verschil moet er zijn. Ach, we moeten toch wachten tot iedereen in de bus er door is, en er zijn er bij die geen visum hebben dus het duurt even. Dan rijden we de grens over en stoppen we nog even bij een tentje voor wat drinken, en toch maar even plassen. Hier is betalen vrijwillig. Volgende keer maar weer dan. En dan de tweede helft van de trip. Als we nog een kilometer of 20 verwijderd zijn van Nairobi begint het donker te worden, en eenmaal bij de ingang van de stad is het gekkenhuis. Het is enorm druk en op een 3 baans-weg rijden 5 rijen dik auto’s en busjes. Ogen dicht en op hoop van zegen. Gelukkig komt ook hier een eind aan en zijn we in de stad, waar het dan weer opvallend rustig is. Het busje stopt en iedereen stapt uit. Wij moeten nog naar het Boulevard Hotel, dat was ook afgesproken en blijven dus als enigen zitten. Nog even de check bij de chauffeur (oh ja!) en dan brengt hij ons naar het hotel. Ziet er ook goed uit. Inchecken, internet is betaald dus slaan we over, en we zoeken het restaurant op, want het is inmiddels acht uur geweest. Tijd voor een lekkere steak. Frank ruilt het Kilimanjaro bier in voor wat de ober noemt ” het beste bier van Kenia” Tusker! Geloof dat het het enige bier in Kenia is. We checken nog even bij de ober hoe het zit met de taal, want inmiddels hebben we al een woordje of twee opgepikt uit het Swahili, maar het klopt, ze spreken het in Kenia ook. En dus kunnen we gewoon door Jambo-en en ook Asante Sana en Hakuna Matata doen het hier goed. Na afloop waag ik mij aan een ijsje als toetje, en geloof me, op zo’n moment zijn 3 bolletjes chemisch aardbeienijs het lekkerste ijs dat je je kan voorstellen. We zoeken ons bedje al snel weer op want morgen begint de safari. Hard werken, zo’n vakantie. Valt wel gelijk op dat Kenianen overigens een stuk vriendelijker zijn dan Tanzanianen. Ook nieuwsgierig naar de safariverhalen? Lees dan verder in KENIA – SAFARI BOVEN ÈN ONDER WATER DUIKVAKANTIES MET SOULDIVERS. Saskia Uit den Bogaard