Ik werd ouder, we verhuisden naar Spanje, ging studeren en kreeg interesse in de disco en jongens, maar de paarden zijn altijd ergens in het achterhoofd blijven hangen. Na mijn studie eenmaal terug in Nederland kocht ik op de vrijmarkt in een opwelling een fluwelen cap. Ik heb hem nooit gedragen want als volwassene was ik mijn kinderlijke gevoel voor avontuur even kwijt. Dus paardrijden was lastig, duur en ‘ik was er toch te oud voor’. Ik verhuisde naar Eindhoven en verhuisde naar Rotterdam. Ik ging werken in Den Haag. En daar kreeg ik een manager die mij leerde dat je nooit ergens te oud voor bent. Als vijftig jarige was hij begonnen met paardrijden en vond het geweldig. Mijn oude jeugddroom laaide op, hij bood me een proefles aan en een paar weken later had ik mijn eerste officiële paardrijles ooit. ‘T is wel een beetje raar, twee en dertig jaar, trillend op mijn benen.’ Een half uurtje op Igor, een koddige maar oh zo brave Fjord, want stiekem vond ik het ook wel best spannend. Geen flauw idee wat ik moest doen maar de instructrice was geduldig. Ik had in mijn leven toen welgeteld vijf keer op een paard gezeten. Ik stapte die dag op de rug van een paard en ben er figuurlijk gesproken nooit meer van afgestapt.

Inmiddels vijftien jaar en de nodige rijlessen, buitenritten, springlessen, valpartijen en paardrijvakanties verder sta ik nu écht voor de deur van de Larense Manege. Om eindelijk de eindeloze heidevelden en bossen uit de omgeving te verkennen. Te paard dan, want wandelend en op de fiets heb ik ze al vaak genoeg gezien. Het voelt als back to my roots en het plaatsen van een overgebleven puzzelstukje.

De ontvangst is vriendelijk en de manege ligt er goed bij. We zijn met een club van 8, de Buitenruiters, waarvan 6 van mijn eigen manege. We hebben eerder met elkaar gereden tijdens een buitenrit en zijn allemaal ervaren ruiters. De indeling is dan ook snel gemaakt en na de uitleg waar we alle spullen kunnen vinden mogen we gelijk aan de slag. Ik mag vandaag op Daantje, een lieve bruine merrie maatje ‘past precies voor Sas’. Het is een stralende zomerdag en de zon brandt fel. Het zal een rustige rit worden. Het plan is ongeveer twee en een half uur rijden, dan stoppen bij een restaurant voor lunch en dan ongeveer anderhalf uur terug. We vertrekken rond half elf.

Als iedereen zit zoals hij zitten moet krijgen we nog een paar aanwijzingen. Sommige paarden kunnen beter wat voorop lopen, de rest van de volgorde is niet zo belangrijk, ze mogen niet eten en absoluut niet inhalen tijdens de galop. Het klinkt bekend. De instructrice pakt ook haar paard en dan gaan we op weg. In het bos valt het mee met de warmte en ik herken min of meer waar we rijden. Als we over de hei rijden zie ik de boom waar ik afgelopen winter nog aan gehangen heb om een foto tijdens het hardlopen te maken. Was ook leuk maar vandaag is nu al beter. Alle paarden zijn heel braaf en mijn merrie heeft fijne gangen. Je kan merken dat ze goed aangereden worden en vaak buitenrijden. Ze zijn niet snel bang en gedragen zich voorbeeldig. 

Na een tijdje komen we bij wat ze hier ‘de kuil’ noemen. Letterlijk een zanderige kuil met een helling naar beneden en daarna weer omhoog. We krijgen wat extra instructies voor het naar beneden rijden en mogen daarna in galop weer omhoog. Tenminste dat is het plan. Als we net aangezet hebben merkt de instructrice al gauw op dat boven aan de helling een enthousiaste loslopende hond rondspringt. Helaas voor ons maar ze breekt de galop gelijk af. Veiligheid voor alles en enthousiaste loslopende rondspringende honden kunnen de paarden behoorlijk van slag maken en dat wil niemand. Het geeft niet, er komt nog wel meer gelegenheid voor een lekker galopje. 

Die gelegenheid komt inderdaad even later op een lang bospad. Dit is ultiem genieten. Niets heerlijkers dan op de rug van een paard de wind door je haren te voelen met het geluid van paardenhoeven en paardengebries op de achtergrond. Geen enkele twijfel mogelijk. Ook op mijn leeftijd ben ik nog steeds een paardenmeisje. En zo trekken de hei en het bos aan ons voorbij en zelfs een aantal wilde koeien. In stap, in draf en in galop. De omgeving leent zich er perfect voor en door de koelte van de schaduw in het bos hebben we het niet al te warm en ook de paarden lijken er weinig last van te hebben. Het enige wat beter kan is de enorme hoeveelheid stof die zich inmiddels in de diepste groeven van mijn hersenstam begint op te hopen. Ik begin dan ook langzaam visioenen te krijgen van een koele zee Cola Zero met ijsblokjes. Voorzichtig vraag ik hoe ver het nog is tot aan het restaurant. ‘Een half uurtje’ krijg ik te horen, ‘maar als we nog een stukje draven iets korter’. Een stukje draven dan maar.

Het restaurant bevindt zich in Lage Vuursche en de terrasjes zitten vol. We kunnen de paarden kwijt in de stallen van het restaurant. Tenminste allemaal behalve één. De instructrice offert zich op en blijft bij de paarden terwijl wij na het aanbinden en verzorgen ervan naar het restaurant mogen. Een pannenkoek met appel en spek gaat er prima in, na mijn droge keel met minstens drie Cola Zero te hebben afgespoeld. Als iedereen weer een beetje uitgerust is zoeken we een klein uurtje later de paarden en onze instructrice weer op. 

Omdat een medeamazone niet helemaal comfortabel heeft gezeten tijdens de heenrit en er mogelijkheid bestaat om te ruilen heb ik Daantje aangeboden. Niet omdat Daantje niet leuk is, integendeel, maar omdat ik weet hoe vervelend het kan zijn als je niet lekker zit en dan nog anderhalf uur moet. Bovendien vind ik het niet erg en eigenlijk ook wel leuk om nog even een ander paard uit te proberen. En zo stap ik nu op Bobbie, een iets grotere ruin. Ik snap gelijk wat ze bedoelt. Bobbie is een stevig paard met grote gangen. Ik zou hem bijna ‘zwaar’ noemen en hij heeft een beetje ondersteuning van zijn ruiter nodig. Maar superfijn ook om te rijden.

De terugweg gaat iets sneller dan de heenweg. Gelukkig maar. De rit is fantastisch maar het stof onder mijn hersenpan vindt snel zijn weg terug naar mijn keel en zo langzamerhand begin ik me ook te realiseren dat ik iets vergeten ben. Iets involving talkpoeder. Over de hei maken we nog een laatste snelle galop en stappen we terug naar de manege. Daar verzorgen we de paarden zoals het hoort, nemen afscheid van ze met een snoepje en een dikke knuffel en als alles weer netjes opgeruimd is blussen we onze dorst op het terras met wat te drinken. Daarna is het toch écht tijd om weer in ons ijzeren paard te stappen en naar huis te rijden. Het was een dag met een gouden randje en een die ik niet snel zal vergeten.

Gelukkig hoef ik vrijdag pas weer een zadel op te zoeken. Dan heb ik vast wel weer een nieuw velletje op mijn billen!

De aanleiding is gelukkig leuk. Ik word om 10:00 verwacht in de middle of nowhere voor een dagje paardrijden met de Buitenrijders, een paardrijclub die door het jaar heen een aantal buitenritten organiseert bij diverse maneges door het land heen. Die middle of nowhere is overigens vandaag in Holten. Was daar niet iets in oktober met hardlopen in een hel?

Ik rij samen met Manon, een vriendin die uit Den Haag komt, dus we spreken af in Gouda zodat we een auto kunnen laten staan en de rest samen rijden. Het voordeel van zondagochtend heel vroeg is dat het rustig is op de weg, en we komen dan ook zonder problemen op tijd aan, ondanks dat het twee uur rijden is. De manege ligt er mooi bij en we kijken gelijk naar de paarden die buiten staan en de eik waar de manege zijn naam aan verleent, manegestal De Eik. Binnen zitten al een paar mensen op ons te wachten. Zij rijden ook mee en komen hier vaker. In totaal zijn we met acht, plus de begeleider, een wat oudere man die heel toevallig Hans heet net als onze eigen manegeeigenaar.

De eerste vraag die we krijgen is uiteraard wat onze rijervaring is. De tweede is: ‘Jullie zien er niet bang uit, kan je een bok uitzitten?’ Ik lach een beetje schuchter. Over het algemeen lukt dat wel, maar ik ben wel voorzichtig. ‘Gewoon in de galop het hoofd omhoog houden’, en met die instructie wordt besloten dat ik Murphy toegewezen krijg. Een 6- jarige lieve Ierse Tinker ‘die een beetje aan het puberen is’. En er wordt nog bemoedigend aan toegevoegd dat hij niet zo groot is, dus dat de afstand tussen paard en grond dus ook niet zo hoog is. Ach, we gaan het wel zien. Manon krijgt ook een jonge Ier. Het plan is om te gaan rijden en voor de lunch terug te komen op de manege. Kan er altijd nog gewisseld worden voor het tweede gedeelte.

Tijdens de heenweg heb ik een beetje uitgevraagd hoe de ritten gaan. Over het algemeen stappen en draven en een beetje galopperen. Geen wilde toestanden, geen rengalopjes zoals in Frankrijk, alles heel beheerst en gecontroleerd. Mooi, daar houden we van. Tenslotte zijn het toch vreemde paarden met vreemde mensen in een vreemde omgeving. Ik zadel mijn paard, die inderdaad heel braaf is, en neem hem mee naar de binnenplaats voor het opstijgen. Ik krijg een van de stalhulpen zo ver om een groepsfoto te maken als iedereen er op zit. Het is een prachtige dag, dus we boffen.

We gaan op weg, de twee Ieren lopen direct achter Hans en blijven bij elkaar. Gezellig, dan kunnen we ook een beetje kletsen. Murphy blijkt al gauw een prima paardje en als we al snel ook de eerste galop maken weet ik gelijk wat er bedoeld wordt met het puberen, maar ook dat ik dit prima kan handelen. De eerste spanning is er dan ook uit, dit komt wel goed. De omgeving is prachtig, en vanwege de meivakantie en het mooie weer is het druk. Dan komen we bij een pad dat iets omhoog loopt en gaan weer in galop. Ditmaal gaat het sneller, een lekkere voorwaartse galop. We zijn dan 20 minuten onderweg. Ik kijk Manon na afloop verwonderd aan. ‘Wordt het zo’n rit?’ vraag ik stilzwijgend maar met een schitterende opwinding in mijn ogen.

In mijn hoofd zet ik de knop op een andere stand en geniet met volle teugen van de rit en vooral de vele en lekkere galopjes. Ook Murphy heeft het enorm naar zijn zin, ondanks dat hij van mij de kans niet krijgt om gekke dingen uit te halen. Ik kan merken dat hij niet iedere week de kans krijgt om eens even lekker zijn benen te strekken. Aan het einde van de rit wordt het even te bont als we op een lang breed pad galopperen. Er wordt wat ingehaald, met een klein ondeugend bokje. Iedereen blijft goed zitten en ik hoor de opmerking dat dit een mooie avontuurlijke rit is. Hans merkt het ook op. We rijden verder rustig terug voor de lunch. We hebben er dan twee uur opzitten.

Na het verzorgen van de paarden staat er een keur aan broodjes op ons te wachten. Die gaan er wel in na al het harde werk. We kunnen het eten even laten zakken en gaan om 14:00 weer op pad. Er worden twee paarden gewisseld om diverse redenen en ook Manon en ik besluiten om te ruilen, gewoon omdat we het leuk vinden om twee verschillende paarden uit te proberen. Enjoy staat iets hoger op de benen en is iets ranker, dus het is even wennen. Maar ook zij is enorm braaf en galoppeert gemakkelijk, vlak en snel. Dat ik op een aantal momenten met toestemming inhaal is dan ook geen probleem.

Dan merkt Manon op dat mijn peesbeschermer los zit. Goed gedrild meld ik het bij Hans, zodat hij kan afstappen en hem goed kan doen. Daar kom ik bedrogen uit, we zijn niet bij Wittebrug. Ik krijg dan ook de laconieke opmerking: ‘Nou, dan zal je er af moeten.’ En hij heeft natuurlijk gelijk. Lachend stap ik af, doe de peesbeschermer goed en ben enorm blij met -17kg als ik zonder al te veel moeite en met slechts twee pogingen weer opstijg. Al helemaal omdat het later nóg een keer gebeurt.

Ook deze rit is helemaal geweldig, al merk je wel dat de paarden wat vermoeider zijn dan vanochtend. En overigens geldt dat niet alleen voor de paarden. We halen tijdens de rit de maximale snelheid van 33 km p/u maar we zijn allemaal blij en tevreden als we na anderhalf uur de manege weer op zien duiken. We verzorgen de paarden, spoelen ze lekker af, krijgen zelf ook nog wat te drinken en praten nog even na alvorens de lange rit naar huis aan te varen. Het was een heerlijke gezellige dag met twee fantastische ritten en zeker de moeite van het vroege opstaan en de afstand waard.

En er staan twee nieuwe namen in mijn paardenhart gegraveerd, Murphy en Enjoy.

Toen ik 13 jaar gelden bij Wittebrug kwam rijden, behoorde jij al tot het assortiment. En dus heb je al mijn uurtjes zweten op een paardenrug meegemaakt. Een groot gedeelte op die van jou. Je was toen al een puber, en dat ben je al die jaren ook gebleven. In eerste instantie had ik niet zo door wat voor uitdaging je was. Ik was alleen nog maar bezig met in het zadel blijven en niet zozeer met netjes aan de teugel rijden of zorgen dat ik mijn figuur netjes op de letter reed. Dat kwam later pas, en bleek jij niet het makkelijkste paard om dressuur mee te doen.

Voor de buitenritten daarentegen vond ik het heerlijk op je rug. Ook toen Joke me tot mijn grote verbazing waarschuwde voor je ‘blije sprongetjes’, wat synoniem was voor dat je je ruiter nog wel eens met een grote boog van je rug af kon bokken. Het klonk me totaal onbekend in de oren. Tot na dat ritje, waarin je Joke’s woorden tot drie keer toe kracht bij zette. Alsof je wilde zeggen: ‘Fooled you!’

Ook in de stal hadden wij een haat-liefde verhouding. Je was dol op het spelletje ‘halster omdoen’, waarbij je braaf met je hoofd naar beneden stond, ik het halster om je hoofd legde en als ik dan het bit in wilde doen je je hoofd langzaam omhoog deed. Daar stond ik dan, met gestrekte armen vloekend en tierend op het feit dat het niet eerlijk was dat ik zo klein was en jij zo groot. Vervolgens deed je je hoofd weer naar beneden en zei ‘vooruit, kom dan maar’, om op het moment suprême je hoofd weer omhoog te trekken. Ik zweer dat je me gewoon stond uit te lachen. Pas als ik het écht zat was bleef je braaf staan. Ongeveer. Om me vervolgens in mijn borst te bijten als ik het zadel op je rug legde.

Pas de laatste twee jaar had ik het door. Je vond binnenrijden gewoon saai! Je wilde uitgedaagd worden in plaats van rondjes sjokken. En dus daagde ik je uit en liep je de sterren van de hemel. Stond ik even raar te kijken toen je prachtige wijkmanoeuvres maakte, uit jezelf in galop aansprong en ontspannen door de manege draafde. Was dit écht Nugget? De schrik van de manege? Het paard dat voor mijn ogen instructeurs en zelfs Hans van zijn rug af bokte?

Ja, dat was allemaal jij. Dat rare paard met die gekke ponypasjes in de galop. Met die grote wiebeloren. Die héél erg chagrijnig kon zijn op stal. Die altijd om aandacht vroeg. Maar die ook heel lief kon knuffelen, mooi kon lopen en waar je vreselijk om kon lachen. En die gewoon bij de stal hoort.

Vandaag heb ik afscheid van je moeten nemen. Je kwakkelende pezen hebben het nu écht opgegeven. Morgen ben je er niet meer. En moet ik het doen met de herinneringen en de foto’s.

Nugget. Nuggie. Nukkepuk. Een paard met gebruiksaanwijzing die ik de afgelopen 13 jaar een beetje heb leren lezen. Ik zal je missen. Gek beest!

La Ferme de Borgirault@Grancey-le-Chateau, Frankrijk. Geleid door Christopher Lenz en zijn vrouw Sabine. Twee Duitsers die zich meer dan 25 jaar geleden hier gevestigd hebben en het jachtige ongezonde leven in Duitsland zat waren. Beginnen een biologische boerderij op de route van Santiago, waar vele pelgrims 1 of 2 nachten blijven. En ze hebben paarden, een hele kudde. Daar kan je op rijden. Zoons Leon en Felix maken het gezin compleet.

Het is als vanouds als we zaterdagmiddag het terrein op komen rijden. Als trouwe gasten worden we hartelijk onthaald, het voelt als thuiskomen. In de verte hebben we de paarden al zien staan in de wei en als alle tassen op zijn plek liggen kunnen we de verleiding niet weerstaan om even bij ze te gaan kijken. Want dat is toch waar we primair voor komen. De kudde is groot geworden nu de 7 veulens die vorig jaar geboren zijn al een jaar oud zijn. Het lijkt of ze ons van vorig jaar herkennen en we worden vol enthousiasme en onbevangenheid begroet, besnuffeld, beknabbeld en belikt. Soms een beetje té enthousiast. Ook Zelia, het enige muilpaard, doet weer erg haar best om geliked te worden. De hooikoorts slaat gelijk toe, maar ja, je moet er wat voor over hebben. Daarna terug naar de Ferme voor het overheerlijke avondeten van Sabine. Altijd vers, biologisch, gezond en simpel maar om je vingers bij af te likken!

Dag 1. Iedereen kiest zijn favoriet om op te rijden. In mijn geval Shogun, mijn indianenpaard. Ook mogen Ron, Agadir, Haltair, Bossanova en Rodeo mee. We hebben dit jaar gekozen voor bodywarmers en die komen goed van pas, want hoewel het droog is en niet specifiek koud is het nét niet warm genoeg voor alleen een shirtje. We halen de paarden na het ontbijt al uit de wei, dan hoeven we dat na de lunch niet meer te doen als het warmer is. En we hebben dan tijd om op ons gemak te poetsen en te zadelen. Nog even het juiste zadel voor iedereen en we kunnen lekker op tijd weg.

De rit is heerlijk, in stap, draf, galop en zelfs de ons geliefde rengalopjes komen voorbij. Door het bos, de akkers en de uitgestorven dorpen. Ik heb mijn hardloophorloge bij me dus ik kan meten hoe de route loopt, hoe ver die is en hoe snel we gaan. We halen de 43,45km per uur! Christopher pakt uit en na 3,5 uur ben ik blij dat de Ferme weer in zicht komt. Mijn billen zijn ook blij overigens. Het voordeel is wel dat we na het douchen praktisch gelijk aan het avondeten mogen. Het toetje van vandaag is tevens het hoogtepunt, zelfgemaakte chocolademousse. En Christopher geeft aan dat we die misschien nog wel een keer krijgen deze week. Jammie!

Dag 2. We hebben bezoek. Twee Zwitsers die hun eigen paard meegenomen hebben gaan dagtochten maken. We vinden het niet erg dat ze op eigen houtje gaan want het zijn oudere heren die nagenoeg geen andere taal dan Duits of Frans spreken. En alhoewel mijn steenkolenduits met Christopher best enige conversatie op kan houden, lukt dat met andere mensen wat minder. Laat staan Frans, waar ik vloeiend een gerecht kan bestellen, maar dat is dan ook het enige. Leer een hond een truukje. Tussen het ontbijt en de lunch door ga ik weer even paarden fluisteren. Dat wil zeggen even in mijn eentje tussen de kudde staan en knuffelen. Ik heb nog steeds een hoop in te halen van vroeger. Als de rest arriveert nemen we de paarden weer mee.

Vandaag gaat de rit op Bossanova. Niet eerder gereden maar goede verhalen en met een hele week in het verschiet genoeg tijd om uit te proberen. Hij is te koop. Jammer, want het is een prima paardje. Het is net een jonge hond, enthousiast, nog niet helemaal vast op zijn benen, tenslotte is hij pas 4, maar met een leuk hoofd en wil graag voor je werken. Ik moet elke keer lachen als we in draf gaan, oortjes naar voren, hoofd omhoog en dansend de draf in. Inez is thuis gebleven, lekker uitrusten. Alles kan dus dat is prima. Het weer is vergelijkbaar met gisteren en dat vind ik prima. We slaan weer een hoop steekvliegen dood, want daar ontkomen we niet aan. 3 uur later komen we moe maar voldaan terug en hebben we tijd om even te relaxen alvorens we we weer mogen eten. Het regent dus ik laat de avondwandeling voor wat het is.

Dag 3. Ik begin een beetje tot rust te komen. Het zonnetje breekt ook door en we kunnen lekker buiten zitten. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een rondje hard te lopen en kom onderweg een enorm grote haas en een ree tegen. Er is veel wild te zien dit jaar. Reeën, vossen, roofvogels en nu dan een haas. Eenmaal terug en gedoucht alweer tijd om de paarden te halen. Alleen sneu dat Manon ziek is, dus ook vandaag zullen we niet compleet zijn tijdens het rijden. Dat verandert overigens wel mijn plan en ga ik in plaats van op Ron maar op Rodeo. Komt beter uit en dan is hij vrij voor wie er de rest van de week nog op wil rijden. Al helemaal omdat er donderdag ook nog drie Duitse dames bij komen. Het is druk dit jaar, maar beter voor Christopher nu voor het vierde jaar achtereen de grasoogst mislukt is door gebrek aan regen.

Ik vergeet iedere keer weer hoe Rodeo altijd loopt te dribbelen. Ik probeer het te negeren en geniet van de rit, die dit keer nagenoeg zonder vliegen verloopt. Het heeft geregend en het waait en beetje en ook de zon heeft een rustdag vandaag. Toch ben ik er na anderhalf uur een beetje klaar mee en wordt pissig, maar het helpt allemaal niets. Zelfs niet als we een flink stuk in de rengalop gaan. Christopher lijkt even de weg kwijt te zijn, maar uiteindelijk komen we altijd weer goed uit. We houden het weer 3 uur uit en ik ben blij dat morgen rustdag is. Alle spieren beginnen nu toch wel een beetje te piepen en te kraken.

Dag 4. Vandaag hoeven we niks en zijn we lui. Het is heerlijk weer dus we vermaken ons prima in de zon. De hoefsmid is er dus er is toch ook nog enige vorm van afleiding maar voor de rest doen we niet veel. Uiteindelijk besluiten we toch maar te gaan bewegen om de lunch te nuttigen bij een aanbevolen restaurantje aan een meer. Het is drie kwartier rijden en gelukkig makkelijk te vinden. Een mooie omgeving en we kunnen op het terras in de zon zitten. Menu du Jour is het enige dat ze hebben. Nou doe die dan maar, vijf keer. Het eten is prima en we hebben op en top vakantie gevoel. Als we om 2 uur er uitgeschopt worden omdat ze dicht gaan zoeken we nog even de supermarkt en pinautomaat op alvorens weer naar “huis” te rijden. Om nog meer in de zon te zitten en verder te luieren. Het heet niet voor niets een rustdag. Na het eten nog een rondje lopen en ons weer overgeven aan keuzestress, want op welk paard gaan we morgen rijden?

Dag 5. Het ziet er naar uit dat het niet meer gaat regenen deze week. Na langzaam wakker worden tijd om maar weer eens paarden te gaan knuffelen. Alsof ik dat deze week nog niet gedaan heb. Vandaag krijgen we bezoek. Er komen 3 Duitse dames die met ons mee gaan rijden. Gelukkig hebben wij eerste keus en aangezien we alle paarden moeten halen komt dat ook wel goed. Eenmaal in de stal zijn ze net gearriveerd. Ze lijken best aardig en dat beeld wordt bevestigd tijdens de lunch. Maar de échte test komt natuurlijk bij het rijden. Marieke gaat op de kar met Christopher en Raki, ik neem vandaag Ron en de rest kiest ook een paard dat bij hun past. Het rijden zelf gaat wat onrustig, niet in de laatste plaats doordat de Duitse dames wel kunnen zitten, maar niet kunnen rijden. Gevolg dat hun paarden alle kanten op lopen. In de stap en de draf gaat dat nog goed maar in de galop komen er brokken van getuige het feit dat er twee afvallen. Inez vangt de hardste klap en is danig bont en blauw dat rijden niet meer gaat. Marieke to the rescue en neemt het paard van Inez over zodat zij verder op de kar kan meerijden.

We gaan naar Marieke’s corner en de heuvel met het beeld van de maagd. Vernoemd naar Marieke omdat Soriure daar vorig jaar met Marieke en al omviel toen ze een hoek van 90 graden probeerde te maken. De heuvel is geweldig, in volle galop omhoog! Boven even afstijgen en 5 minuutjes rust alvorens we weer verder rijden. Op wat we de “snelweg” noemen, een lang pad door het grasveld die parallel aan de weg ligt. We maken een gecontroleerde galop maar achter de kar springen er toch weer 2 paarden opzij met opnieuw een valpartij tot gevolg. Of om met de woorden van Christopher te spreken, “sportief afstijgen”. We maken de rit op een rustige manier af, we hebben wel even genoeg opwinding gehad. Thuis blijkt Inez toch wel minimaal een gekneusde pols te hebben en ook de ribbenkast doet zeer. In Nederland zeker even foto’s maken.

Dag 6. Het laatste lange ritje. Er lijkt even paniek als we niet helemaal uitkomen met het verdelen van de paarden, maar gelukkig lost het zich zelf op. En kan ik zonder zorgen nog één keer uitgebreid van Shogun genieten. Inez kan sowieso niet rijden maar de rest gaat gewoon mee. Na het halen van de paarden rijden we nog even naar Grancey om naar het worsten- en kazenstandje te kijken, waar we uiteraard worst en kaas kopen.

De rit gaat naar het sprookjesbos. Het is warmer dan welke dag ook en dat is ook gelijk te merken aan de vliegen dus bospaadjes doen het goed vandaag. We merken ook aan Christopher dat hij voorzichtig is en een paar galop paden vermijdt. Gelukkig niet allemaal dus er zitten toch ook nog wel twee snelle galopjes in. De rit duurt ook langer dan normaal, bijna vanwege het feit dat het de laatste is. We houden het ruim 3,5 uur uit. En dan ben ik ook wel blij dat de Ferme weer in zicht is. Morgen nog een klein ritje en dan is het weer gedaan. Bij het avondeten krijgen we iets speciaals, parfait aux chocolat en ook nog een glas champagne erbij. Het moet niet gekker worden.

Dag 6. Voor dit laatste korte ritje probeer ik Agadir uit. Een aantal jaar geleden nog leren kennen als pas geboren veulen, nu mogen we er op rijden. Inez en Petra gaan vast richting huis, want ze hebben nog een lange weg te gaan. Agadir loopt lekker rustig achterop, voorzichtig luisterend naar mijn aanwijzingen. Het is niet zo warm zo ’s ochtends vroeg en dat scheelt enorm met de vliegen. Het ritje duurt 1 uur en 45 minuten en we maken zelfs nog een snelle galop, waarbij ik gelijk kan kijken hoe snel Agadir nu eigenlijk is. Snel genoeg blijkt, want als ik het hem vraag houdt hij nu netjes bij en dicht zelfs het gat. Na afloop nog één keer de paarden naar de wei brengen, koffers in de auto gooien, van de overheerlijke lunch genieten en dan is de vakantie weer voorbij. Met iets meer PK’s 630km naar huis rijden en weer beginnen met aftellen. Totdat we weer terug mogen naar ons tweede huis. En onze kudde.

Of zoals ik tegen Christopher zei toen hij opmerkte dat we een huis in de buurt moesten kopen en hij onze paarden dan wel in pension zou nemen: “Christopher, jij hébt onze paarden al in pension!”

Tot mijn eerste paardrijvakantie wist ik niet wat de term “zadelpijn” inhield. Ik dacht eerst aan beurse billen of zo en snapte niet waarom vaseline daarbij kon helpen, zo mijn voormalig manager en paardrijvriend plastisch kon uitleggen. Na 3 uur in een canadees mountyzadel gereden te hebben, die van nature de onhebbelijke eigenschap hebben om hard te zijn, was het gevecht met mijn billen klaar. Mijn billen verloren door een technische K.O. Gelukkig hadden ze ook kunststof zadeltjes, maar toen was het kwaad al geschied en is het die vakantie niet meer goedgekomen. Ook de jaren daarna namen mijn billen de terugkerende rijvakantie niet in dank af. Ook al bleef ik vastgeplakt aan de kunststof zadels, en heb ik nooit meer de slachtpartij van het eerste uur te weten evenaren, kwam ik toch niet altijd ongeschonden uit de strijd. Katoen, zweet, schuren en dat allemaal langdurig, zijn geen goede combinatie. Om over de randen in mijn liezen en de naden aan de zijkant maar te zwijgen.

Maar nu heb ik dan de saddle pants. Ergonomisch gevormd volgens het model paardrijbroek zodat de naden buiten je contactplekken zitten, van een zachte elastische stof en met halflange pijpjes zodat schuren in de liezen uitgesloten is. Als ik hem aantrek en voor de spiegel sta krijg ik een cultuurschok. Twee zaken komen namelijk in mij op die ik totáál niet met elkaar kan rijmen. Ik zie er uit als in de vorige eeuw, toen lang ondergoed nog heel gewoon was, maar voel me heel modern “commando”. En voor wie de term commando niet begrijpt, dat roepen we als we gaan duiken, ons duikpak aantrekken en dan onze zwembroek vergeten zijn. Maar goed we hebben Anita beloofd om te testen, dus dan doen we dat. Gelukkig wen ik snel aan het ik-heb-niks-aan-gevoel. En Lotje Schoots gebruikt hem ook heb ik me laten vertellen, dus wat wil een mens nog meer?

De eerste rit van de week is gelijk de vuurproef, want we maken een tocht van wel 3,5 uur! Met alle pracht en praal om me heen vergeet ik dat ik hem aanheb. Een goed teken, lijkt mij. Totdat ik iets via mijn bilnaad omhoog voel kruipen. Een luchtbel, en die komt niet uit mij, ik zweer het! Blijkbaar trekt er tijdens het lichtrijden na meer dan een uur toch ergens iets vacuüm, wat dan lucht naar binnen zuigt wat er ook weer uit moet. Bijzonder maar niet echt storend. Na 3,5 uur rijden voel ik toch iets aan mijn poezelige billetjes en vrees ik het ergste. Eenmaal terug in de kamer knijp ik mijn ogen dicht, ga voor de spiegel staan, draai me om en doe héél voorzichtig één oog open. Op twee rode plekken na echter he-le-maal niets te zien. Saddle pants. Check!

Enige nadeel? 1 saddle pants, 5 dagen paardrijden. You do the math…

Maar goed, dat schrikt ons niet af en we begeven ons verder op pad. Om 2 km later het volgende obstakel tegen te komen. Een gigantisch gevaarlijk blauw monster verspert het pad, waarop Dijcke heel terecht weigert om ook nog maar één pas te zetten. Nugget volgt de leider, dus die zet ook geen pas meer, behalve naar achteren. En dus moet mijn eeuwig trouwe vriend Lapaz er aan te pas komen om de dag te redden. Zonder enige vrees loopt hij stoutmoedig op het monster, in de vorm van een verloren blauwe boodschappentas, af en er vervolgens omheen, waarbij de rest enigszins schichtig volgt.

Na dit euvel te hebben overwonnen rijden we naar de vlakte waar we een stoutmoedig galopje maken. Zo stoutmoedig dat Valentino er drie bokkensprongen aan waagt. Daarna stappen we over de Waalsdorper vlakte, waar gisteren de klepel nog van de klok viel. Ik kan niet zien of hij er inmiddels weer hangt, het zand waait me in de ogen. Het rondje terug is nog erger, nu we geen beschutting meer hebben van de bomen en de wind vrij spel heeft om golven van zand over de vlakte te verplaatsen. 5 hardlopers met een death wish rennen over het ruiterpad en komen van achteren vlak langs de paarden oplopen. Vinden we fijn….not! Na de natuurlijke gezichtspeeling te hebben overleefd zijn we op de helft en is er dus nog ruim tijd om er ook nog een rondje Watertoren uit te persen.

En om de tweede helft natuurlijk niet saaier te maken dan de eerste, laat Valentino weer van zich horen, doen Nugget en Vrony vrolijk mee en laat Bjuka zien dat hij al volledig ingeburgerd is bij Wittebrug en de bijbehorende manieren tijdens de buitenritten, ergo er via het fietspad vandoor gaan. Nadat hij ziet dat hij de enige is en hij dat helemaal niet leuk vindt staat hij dan ook gelijk stil en gaat dan maar weer braaf in lijn lopen.

Na nog de nodige takken te hebben ontweken bereiken we “lekker uitgewaaid” weer het thuisfront om na de paarden te hebben naverzorgd te beginnen aan onze volgende niet geheel onbelangrijke taak.

Het zorgvuldig verwijderen van zand uit ogen, oren en BH!

“Grrrrrr, ik negeer je mens, zie je dat dan niet?” “Lazy……., Lasertje, draai je eens om voor tante Sas.” “Zie je dan écht niet dat ik chagrijnig ben, geen zin heb en met rust gelaten wil worden terwijl ik mijn ontbijt eet? Ga weg!” “Hallo lieverd, zal ik dat dekentje eens van je af halen? Anders kan ik je niet poetsen hé?” “Zucht, je gaat écht niet weg he? Oh, ben jij het. Nou ja, meestal vind ik je wel aardig, je hebt altijd snoepjes in je zak, maar nu heb ik gewoon geen zin.”

Ik pak de borstel en begin Laser te poetsen. Dat vindt hij altijd zo fijn maar niet heus. In de loop der jaren heeft hij dan ook de onhebbelijkheid aangeleerd om met zijn hoofd te gaan schudden en zijn tanden te klapperen tijdens het borstelen. “Maar daar hebben wij gewoon lak aan, je moet je gewoon niet zo aanstellen Laser…” Iedere keer weer hetzelfde liedje. “Ja, en zo lang jij het volhoudt om mij onder mijn buik te blijven poetsen, waar ik dus totaaaaaaal niet tegen kan, al dat gekriebel, blijf ik lekker volhouden om er tegen te protesteren. Oooooh nee, niet daar, nee, nee, NEE! NIET! DAT! PLEKJE!” En hap zegt Laser, zo in mijn been. Gelukkig heb ik mijn chaps al aan. Hij krijgt dan ook direct een pak op zijn donder, want bijtende paarden op een manege, dát kan natuurlijk niet. “Ach Laser, ben je er nu helemaal beduusd van? Je weet donders goed dat dat niet mag!”
“Ja, sorry, ik weet het. Sorry, sorry, sorry.” Ik krijg een heel voorzichtig duwtje van zijn neus tegen mijn arm. “Het spijt me écht heel erg. De volgende keer doe ik het gewoon weer, maar wil je me voor nu vergeven?” Nou vooruit dat maar, en we poetsen de laatste stukjes en krabben de hoeven. Nog een klein protestje als ik het zadel opdoe maar verder is hij rustig.

“Wat? Gaan we niet naar buiten? Maar het is zulk mooi weer, en de andere paarden gaan ook naar buiten? Ik ga écht niet binnenlopen. Nee hoor, vergeet het maar! Ik wil geen saaie les.” Pech voor Laser, ik ben de baas en we gaan gewoon naar binnen. Sporen in de aanslag en stappen maar. “Kom op Laser, niet zo sloom. Gewoon luisteren naar wat ik zeg en actief aan de gang.” Ik spoor hem aan, letterlijk, maak wat snelle overgangen en zet hem aan het werk. “Ja daaaaaaag, bekijk het maar, ik zei toch dat ik geen zin had en al helemaal niet binnen wilde lopen? Op een spoor zet ik 3 stappen snel, maar net zo makkelijk ook weer langzaam. Dat spelletje van jou kan ik ook spelen hoor. Ik ben toch groter en sterker dan jij. Jij bent… jij bent….uuuuuh, jij bent gewoon een vlieg voor mij! Lekker púh!” De instructrice hoort mijn klaagzang en zet Laser bij. Is hij wat handelbaarder. Tenminste, dat zou je denken. Voor Laser is het een extra motivatie om vandaag vooral niet te doen wat ik hem vraag. “Jij speelt vals. Mij bijzetten, durf je wel? Eens even kijken hoe het met je balans is.” En bok, bok, bok gaat het. Met een gemiddelde van twee bokken per rondje doet hij zijn best om deze les voor mij net zo onvergetelijk te maken als ik voor hem. Het rondje galop wordt de omgekeerde taktiek. “Zo, dus jij denkt dat je me hebt? Eens even kijken. Galop, ja hoor, ik spring wel gewoon aan hoor in de galop als je me het signaal geeft…..om er nét zo hard weer uit te vallen als je even ontspant. Word je lekker moe van hé? Weet je ook eens hoe ik me voel als ik geen zin heb en tóch moet van jou.”

“Zeg Laser, nou ben ik het wel een beetje zat, die nukken van jou! Kunnen we alsjeblieft de laatste 10 minuten gewoon normaal rijden?” “Nou, misschien. Maar het is je eigen schuld. Jij wilde zo nodig, dan kan je het krijgen ook.” Bij het einde van de les stappen we buiten een rondje uit. “Yes, ik heb gewonnen. Je hebt het opgegeven en gaan we toch nog even naar buiten. Haaaaaa, lekker dat zonnetje.” “Zo Laser, dat was one hell of a lesson. Maar ik heb toch maar mooi gewonnen, want uiteindelijk heb je wel gewoon een uur gelopen en moeten doen wat ik zei. Tenslotte ben ik de baas, en niet jij.”

Terug in de stal zadel ik hem weer af en mag hij lekker aan zijn lunch beginnen. “Zo, nomnomnom…dat was een nomnomnom leuk uurtje. En ik nomnomnom was braaf hé? Hé, lekker eten. Nomnomnom, oh je bent er nog. Nou dag mens nomnomnom.” “Dag Laser, we hebben lekker gereden hé? Ondanks dat je een uur lang strontvervelend was heb ik toch van je genoten hoor. Hier een knuffel. Dag knul!”

Volgende week weer?

Het is nog licht als we vertrekken en er staat een lichte bries die zachtjes door de lange zwarte manen van mijn paard waaien. Het zal nu snel donker worden en dan zal ook de temperatuur zakken. We vertrekken langzaam en ik maan mijn paard tot stappen. We hebben nog even te gaan en we willen ze niet uitputten. Iedereen rijdt in stilte, verzonken in zijn eigen gedachten. Alleen de sherrif geeft af en toe een commando. Na een tijde krijgen we het sein om te gaan draven. We volgen de sporen waarbij we om de beurt even afbuigen om meer terrein te verkennen. Vervolgens rijdt diegene in een cirkel om weer achteraan aan te sluiten. Plots uit het niets staat mijn paard stil. Een onzichtbare dreiging die ik niet zie, hoor of voel. Is het een ratelslang, een schorpioen of iets dat zich meer in de verte schuil houdt? Ik weet het niet en vertrouw op mijn paard, die een beter instinct heeft dan ik. Het is inmiddels donker geworden maar tegen beter weten in probeer ik te turen in de verte nu ik dichtbij niks kan ontwaren. Niets te zien. Dan lijkt de dreiging voorbij en zet mijn paard zich weer in beweging. Ik zet mijn spoor in zijn zij om even vaart te maken zodat we weer bij de rest komen.

We komen bij de canyon, een smal pad tussen twee rotspartijen. Sporen volgen heeft hier geen zin, het is één rechte weg zonder mogelijkheid om af te wijken, en de grond is te hard en te kaal om überhaupt een spoor achter te laten. De sherrif geeft dan ook opdracht om aan te sporen tot de galop. De voorste rijders van de posse eerst, maar al gauw volgt de rest. Ik doe even mijn ogen dicht en concentreer me op het geluid van de verschillende paardenhoeven, en de beweging van mijn paard die vanwege zijn omvang grote passen maakt. Zodra we de canyon door zijn gaan we terug in draf en komen we bij wat we in de regio “de barre landen” noemen. Een verraderlijk stuk grond met kuilen, cactussen en losse rotsblokken. Ik moet dan ook regelmatig wijken, links, rechts, links, om te voorkomen dat mijn paard struikelt. Even stapt hij toch mis en verlies ik bijna mijn teugels. Ik was er niet op voorbereid. Ik hoor een raar geluid waardoor ik even afgeleid ben en we ineens stuiten op een groter rotsblok omringd door hoge cactussen. Te groot om er overheen te stappen. Stilstaan en voorzichtig achteruit is de enige optie.

Als we eenmaal door de barre landen heen zijn komen we bij de grens van het grondgebied waar we gerechtigd tot handhaving zijn. En dus maken we voorzichtig een halve cirkel om het grote meer heen, om langzaam aan weer richting ons dorp te keren. In de verte brand het licht van een kampvuur en als we dichterbij komen worden we met argusogen bekeken door een groepje indianen. Ze ondernemen geen actie en bewegen zich niet, maar ik voel hun priemende ogen in mijn rug prikken. Ik bedwing mezelf om om te kijken, uit angst dat dit als een daad van agressie opgevat wordt en we alsnog hommeles hebben. Ik begin honger te krijgen en verlang naar een warm bad en wat te eten. Nog even een laatste galopje voordat de sherrif het sein geeft om vanuit de draf terug te gaan in stap. De lichten van het dorp komen dichterbij en we stappen de paarden rustig uit zodat ze droog en uitgerust thuiskomen. Ik laat me vermoeid uit het zadel vallen en plof op de grond. Eten! Maar niet na eerst mijn paard goed verzorgd in zijn stal achter te laten en het tuig weer netjes opgehangen te hebben. En hem natuurlijk de beloofde traktatie te hebben geven. De sherrif vraagt of we volgende week weer mee kunnen rijden. Ik knik bevestigend, die veedieven moeten we geen kans geven dus ik zal er zijn. Ik doe mijn sporen uit, die heb ik nu even niet meer nodig. Een laatste groet aan de rest van de posse en ik ga naar mijn eigen ranch. Eten en dat warme bad wachten op me. In de verte hoor ik een wolf huilen. Het is mooi geweest.

Het was een heerlijke les op Dijcke!

Eenmaal daar snel een blik op het bord voor de indeling. Yes!!! Ik zit op mijn all time favourite Lapaz. Joke probeert gelukkig altijd wel rekening te houden met de voorkeuren van iedereen tijdens het inplannen, ook als dat in dit geval voor sommigen betekent dat ze halverwege moeten ruilen. Mijn dag is in elk geval nu al goed. En dat wordt alleen maar beter. Na de financiële afhandeling (want dat moet ook gebeuren), worden de paarden lekker geborsteld en gepoetst. Zeker bij zo’n lange rit is het erg belangrijk dat er geen schuurplekjes kunnen ontstaan onder het zadel . Dan zadelen en nog even wachten voordat we mogen opstijgen in de binnenmanege. Het is een drukte van jewelste.

16 amazones en ruiters hebben zich ingeschreven en zijn druk in de weer met een rondje stappen, beugels goed doen, nog een extra gaatje aansingelen en nog even gauw de juiste peesbeschermers. Ondertussen wordt er druk overlegd wie eventueel naast wie mag en kan rijden, wie vooraan moet en wie achteraan. Maar de meesten zijn vaak genoeg mee geweest op een buitenrit om te weten op welk paard ze zitten, waar het paard ongeveer moet lopen om geen problemen te veroorzaken, en welke paarden wel met elkaar overweg kunnen. Hans rijdt met Valentino natuurlijk voorop, en ook Nick op Orion is mee en mag naast Hans. Op die manier hebben we twee stoere mannen die de troepen aanvoeren en gelijkertijd twee grote paarden die de boel een beetje kunnen opsluiten. Het is lekker warm dus t-shirts en korte mouwen voeren de boventoon. Achter de schermen zijn er een aantal mensen die straks naar Meijendel komen rijden met de auto met spullen voor de paarden, appels en blikjes drinken voor de straks dorstige ruiters.

Als iedereen goed zit en zijn plek gevonden heeft gaan we op pad. Heehaa, een bonte stoet vertrekt in opperbeste stemming richting ……ja, waar gaan we eigenlijk naartoe? Eerst maar naar het strand. De commando’s worden netjes doorgegeven en al snel komen we op het strand aan. Er waren meer mensen die vanochtend met de zon in het bolletje wakker werden, dus het is uitzonderlijk druk. Gelukkig is de sfeer relaxed en zo ook de paarden, dus ze trekken zich weinig aan van de honden, de kinderen of de blote mannen die we op het naakstrand tegen komen. Hilariteit des te meer bij de jongere amazones die het allemaal maar niks vinden, ouwe mannen in hun blote kont. Helaas is het vloed, dus de paarden moeten best wat ploeteren door het zand, maar we hebben tot 2 keer toe een open stuk waar we kunnen galopperen. Na eerder twee keer halt gehouden te hebben voor een verloren zweepje (strandgangers bedankt voor het oprapen) stoppen we nu snel om een groepsfotootje te maken. Want het is toch bijzonder, zo’n hele club.

Dan krijgt Hans een telefoontje. Ook bij Meijendel is het stinkend druk en moeten we nog 3 kwartier wachten voor we daar terecht kunnen. Maar goed, wij rijden gewoon lekker verder, we zien het wel, niks kan de stemming verpesten. Dan gaan we toch de duinen in. We komen op plekken waar ik nog nooit geweest ben en het is er erg mooi. In de verte worden zelfs de wilde pony’s gespot en verder rijden we langs mooie beekjes. Hans maakt van de gelegenheid gebruik om nog eens goed te wijzen op de uiterst giftige doornappels die op de middenberm groeien, waar Laser laatst een opgeblazen hoofd van opgelopen heeft. Het zal Laser weer eens niet zijn. Dan toch richting Meijendel en we gaan een behoorlijk lang stuk in gedeeltelijk galop maar voornamelijk in draf. Zowel ruiters als paarden hebben het erg naar hun zin, al heeft iedereen wel behoefte aan een momentje rust en wat te drinken. Lapaz is stout en pikt stiekem een hapje gras hier en doet een galopsprongetje daar terwijl we moeten draven, maar het is zwaar voor ze dus ik knijp een oogje toe op deze laatste buitenrit, waarbij altijd wel de veiligheid van allen in het oog houdend. Dan komen we aan in Meijendel. In de 10 jaar dat ik nu bij Wittebrug rij altijd alleen maar langs gereden en nu dan eindelijk een keer gestopt. De achterhoede heeft halsters meegebracht dus we kunnen de paarden aanbinden, de singel een gaatje losser en ze krijgen appeltjes. Voor de ruiters en amazones hebben we blikjes en een lekkere muffin. Even een uurtje relaxen, en voor mij een goede gelegenheid om een paar leuke foto’s te maken. Dan gaan we toch écht weer op pad voor de laatste kilometers naar huis. Nog even een lekker galopje, drafje, stukje stappen, nog een drafje en dan écht het laatste galopje (Go Rajn!) uitdraven en dan is daar al weer veel te snel de manege. Buiten afstijgen en Hans doet nog een woordje. Vooral fijn dat iedereen er op is blijven zitten en op een verloren momentje na dat een commando niet goed genoeg doorgegeven werd en het is draf dichten van een gaatje is Hans erg tevreden en mogen we de volgende keer weer mee. Eenmaal binnen de paarden goed naverzorgen, spullen opruimen, worden de paarden zelfs nog even afgespoeld en mogen ze nog even droogstappen en gras grazen voordat ze weer op stal moeten voor de avond. Het is inmiddels 18:00 uur, en einde van een heerlijke dag. Als ik 31 dagen moest verzamelen voor een maand die zich continue zou herhalen, dan komt deze dag er in! Ik verheug me al op volgend jaar.

P.S. Nog een extra bedankje voor de organisatoren en de achterhoede.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik voor het eerst op Lapaz mocht rijden. In de privéles op zaterdagochtend, ik was een jaartje bezig, mocht ik na menig ritje op Haquilla, Laser, Nugget of Igor een keer op Lapaz, toen nog het paard van Hans wat me veel ontzag inboezemde. Daarnaast vond ik het sowieso het mooiste paard van stal met zijn watergolfstaart, zijn glimmende zwarte vacht en zijn mooie manen. Ik was helemaal alleen in de les en bij het tweede rondje toen we langs de deur liepen en hij iets hoorde sprong hij weg en stond binnen no time aan de overkant. Wow, dat was spannend en moest ik dus op letten. Ik leerde ook gelijk dat een paard niet automatisch op de volte wil als je niet de juiste hulpen geeft, iets waar ik vandaag de dag nog steeds last van heb. Maar dat gaf allemaal niet, want ik reed op Lapaz!

In de jaren die volgden heb ik vaak op Lapaz gereden en veel samen meegemaakt. Een botsing in galop met Nugget op de volte, mijn eerste sprongetje waar ik prompt van hem af viel omdat hij schuin sprong, maar ook mijn eerste rengalopje buiten en die ene keer dat er iets in de bosjes zat en alle paarden schrokken en iedereen er af viel, behalve ik op Lapaz omdat hij gewoon bleef staan en zich afvroeg waar al die commotie om was.

Met Lapaz durf ik alles en voel ik me 100% vertrouwd. Een springwedstrijd rijden met hindernissen die behoorlijk wat hoger zijn dan in de les? Ik hoef alleen maar te blijven zitten. Onverwachts in rengalop er vandoor gaan achter Joke aan? Ik voel me net een cowboy uit een film. Steigeren als hij al hinnikend alleen in de binnenmanege naar de andere paarden roept? Ik lach alleen maar verbaasd.

Het is dan ook niet zo raar dat ik hem schandelijk verwen, en dat weet hij. Ik bewaar altijd een snoepje voor hem ook al heb ik niet op hem gereden, ga altijd even kroelen en geef hem een extra knuffel als ik op vakantie ga. Hij weet ook feilloos in welke zak ik de snoepjes bewaar maar tilt ook uit zichzelf zijn voeten op als ik zijn hoeven moet krabben, zo is hij dan ook wel weer. Joke heeft wel eens gezegd dat het mijn lievelingspaard is, maar ook het paard waar ik het slechts op rijd. En dat klopt wel. Als hij stout is moet ik altijd alleen maar om hem lachen, en dat is opvoedkundig natuurlijk niet zoals het hoort. Dus probeer ik tegenwoordig ook streng te zijn.

Ik ben het gelukkigst als hij in de les lekker loopt, zich ontspant en aan de teugel gaat lopen omdat hij het naar zijn zin heeft. Een enkele keer lukt dat ook en ben ik zo trots als een pauw.

Met weemoed kijk ik tegenwoordig naar hem en zijn steeds duidelijker wordende grijze haren, wetende dat er een dag komt dat ik hem moet missen. Maar tot die tijd mogen ze me altijd indelen op Lapaz, het liefst tijdens de 2 uur zomerbuitenritten ;-)!