Omdat de start pas om twee uur is kan ik me het permitteren om de avond ervoor lekker uit eten te gaan en laat naar bed. Tenminste, dat denk ik. Ik slaap uit maar word brak en met hoofdpijn wakker. En nee dat is niet van de drank want ik drink niet. Écht niet! Vraag maar aan Frank. Gelukkig is het ‘maar’ tien kilometer. Frank maakt pannenkoeken. Iets meer dan normaal omdat hij per ongeluk de verhoudingen van meel en melk omdraait. En hij drinkt wel. Ik weet in elk geval wat we morgen ontbijten!

We parkeren bij stadion Galgenwaard met een vooraf geboekt ticket. Supergeregeld. De start is een kleine kilometer verderop en we komen langs het finish gebied waar we ook onze tas achter kunnen laten. Daar komen we Astrid van de RMD tegen en maken we een foto. Een foto die gemaakt wordt door een fotograaf die ik ken. Johann van de Facebookpagina ‘HARDlopen en meer fun’ blijkt de huisfotograaf van de Singelloop te zijn. Ik ben al langer lid van de groep en heb al een paar keer contact gehad met Johann maar het is leuk om elkaar nu eindelijk een keer in het echt te ontmoeten.

We zijn ruim op tijd als we naar de start lopen. Onderweg stoppen we nog even voor een foto bij ‘Reis je fit’ en komen Anitameisje Meike tegen die ook nog een foto maakt alvorens ons startvak op te zoeken. We staan in startvak 1. Het voordeel is dat we geen last zullen hebben van mensen die langzamer zijn, onervaren of al snel gaan wandelen, het nadeel is dat we waarschijnlijk opgejut worden om te snel te starten en door Jan en alleman ingehaald worden. Maar Frank wil snel lopen en eerlijk gezegd wil ik ook wel even kijken waar ik sta. Ik ben niet PR fit, heb stiekem een extra kilootje weer mee te slepen (of vier), en ben zoals gezegd een beetje brak.

We starten als een speer, wat ook wel te verwachten was. Tegenwoordig laat ik het maar gaan de eerste twee kilometer. Daarna moet ik noodgedwongen wel wat langzamer. Ik voel me vadsig en completely out of shape. En vooral lui als ik denk aan de langzame Berlijn marathon die ik honderd keer liever loop dan vandaag een snelle tien. Maar ja, ik heb een afspraak met mezelf gemaakt dus ik ren maar door. Metallica en Rammstein trekken me er wel doorheen hoop ik dan maar.

Ik ben aangenaam verrast door het feit dat we voornamelijk op asfalt lopen. Ik had klinkers verwacht, mijn minst favoriete ondergrond. Bovendien is de route erg leuk en staan er veel supporters langs de kant. Het is wel wat warmer dan ik had gedacht en mijn linkerbeen is ietwat onwillig. Beide problemen lossen zich gelukkig bij de waterpost op als ik even wandel en gelijk een beker water in mijn gezicht gooi. Ik peuter nog een winegum uit mijn Flipbelt voor de tweede helft en begin weer met rennen. Frank heb ik achter me gelaten maar geen idee hoe ver. Voor hetzelfde geld loopt hij me straks ineens weer voorbij.

Kilometer zes is snel maar des te langer zijn zeven, acht en negen. Helemaal omdat ik heel even een steek in mijn zij krijg. Bij 8 km kijk ik op mijn klokje en zie dat ik sowieso geen sub 50 ga halen. Maar het zal niet veel schelen een beetje afhankelijk van hoeveel motivatie ik nog kan opbrengen. Want alhoewel het nog maar twee kilometer is lijkt het wel of ik minder gedreven ben om snel te lopen sinds ik mijn sub 4 in Rotterdam gehaald heb. En ook die kilootjes kosten nu eenmaal tijd. Ik besluit om maar te focussen op het feit dat het nog maar twee kilometer is. Oftewel mezelf nog ongeveer tien minuten masochistisch afbeulen.

Bij kilometer 9 word ik weer blij omdat ik dan mag gaan aftellen. En de organisatie helpt me een handje als er vanaf 500 meter om de 100 meter een bord staat. Dat helpt enorm en het gaat ineens heel snel. Joepie de poepie bij de finish waar ik uiteindelijk 50:25 afklok. Ik wacht nog even op Frank die uiteindelijk twee minuten achter me zit en samen halen we de medaille op. We blijven niet lang hangen. We zijn alleen en we hebben het koud. En ondanks dat ik 25 seconden boven de 50 minuten heb, ben ik meer dan tevreden omdat ik met mijn vadsige lijf toch bijna 12 km per uur heb weten te lopen. Maar wil ik weer richting mijn PR’s gaan dan weet ik wat me te doen staat. Shit, heb ik net vier repen special edition Tony Chocolonely gekocht. Maar dat is zorg voor morgen. Voor vandaag geldt…

Singelloop Utrecht? Check!

Gaston loop ook met ons mee, dus de dame en heer zijn de dag ervoor al onze kant op gekomen. Met ’s avonds pasta voor het eten. Althans, voor de heren, want ik ben drie dagen geleden met een Weight Watchers programma begonnen. Punten tellen dus. Maar daarover op een ander moment meer.

Het ontbijt bestaat uit volkoren pannenkoeken met banaan en blauwe bessen. Experimentje wat me eigenlijk wel prima bevalt. Daarna een half uurtje rijden richting Breda en een parkeerplek zoeken. We hebben weer eens mazzel en staan dicht bij de start. Gelukkig maar, want buienradar laat een hoop ellende zien waardoor we besluiten gezellig in de auto te wachten. De ellende blijft uit. Tenminste, tot aan de daadwerkelijke start, als het alsnog begint te regenen. Kloteapp. We komen Frank van de RMD groep tegen. Hoe vaak heb ik al niet gezegd hoe handig die groene groepsshirts zijn?

Het plan voor vandaag is samen oplopen. De heren gaan mij een beetje hazen. Zij willen niet te snel, en ik wil lekker langzaam, maar dat mag dus niet. Nou vooruit dan maar. 9 km p/u moet te doen zijn. Ik heb er alleen een hekel aan om van tevoren een tempo te bepalen. Ik ben meer een ‘ik zie wel’ type. Hoef ik mezelf niet teleur te stellen als het niet lukt, en ik weet van mezelf dat ik toch wel probeer om een beetje tempo te maken. Alleen doe ik dat liever stiekem.

De eerste kilometers gaan we natuurlijk veel sneller dan de beoogde 9 km p/u. Ach, de eerste 5 km vind ik dat niet zo erg, en ik zal er ook niet zo’n last van hebben later. Het is een leuke loop. Er staat overal muziek langs het parcours en het is een gezellige bende. De toeschouwers zijn reuze enthousiast en ik hoor meerdere malen mijn naam. We komen nog een RMD-er tegen op jacht naar een PR. Zo rond de 7 km beginnen de benen echter een beetje te sputteren. De eerste drankpost was al op 3 km en heb ik overgeslagen, de tweede mis ik omdat ik gefocust ben op de sponzen die uitgedeeld worden. 10 meter daarna staat het water, maar ik loop er straal voorbij omdat ik op dat moment een spons over mijn gezicht trek. Foutje in de regie. Gelukkig staat er een reddende engel in het publiek met een bekertje water, door Frank geregeld.

Toch lukt het niet helemaal om de snelheid er weer in te krijgen, en voor Gaston gaat het te langzaam. Frank blijft bij me, totdat hij in de gaten krijgt dat er meer speelt dan lege benen. Lege benen, maar een vol hoofd. Vol met stress die er uit moet. Ik stuur hem weg. Gelukkig kent hij me langer dan vandaag en vindt het niet erg, en gaat snel achter Gaston aan nu het nog kan. Ik ga met mijn spoken op weg naar de 10 km. En dan komen de Kenianen er aan!

Omdat het twee rondjes zijn worden we ingehaald door de wedstrijdlopers. For once loop ik voor de Kenianen uit. Dat zij al bijna klaar zijn, en ik nog een rondje moet mag de pret niet drukken. Het publiek juicht voor mij net zo hard als voor die mannen, en dat geeft me weer wat vleugels richting kilometer 11, 12 en 13. Ik permitteer het mezelf zelfs een beetje te experimenteren met mijn looptechniek. Het begint weer te regenen, waardoor het publiek een beetje uitdunt. Desondanks blijven de mensen die er wél staan enthousiast klappen en aanmoedigen, en het record van aantal keren dat mijn naam geroepen wordt, wordt verpletterend verbroken. Dankzij mijn vlechtjes word ik zelfs een paar keer aangesproken met Heidi. Grappige lui, die Bredanaren.

Bij 15 km schreeuwt Frank me vanaf de andere kant van de singel toe, iets van ‘gas er op’, bij 16 km gooi ik er toch maar een gelletje in en accepteer nog een beker water van een klein meisje en bij 19 km begin ik eindelijk met aftellen. Even snel rekenen en 2:15 is haalbaar. Nog een keer door die gezellige straat, iets minder druk dan de eerste keer vanwege de stevige regen die nu valt, maar nu mag ik rechts blijven lopen richting finish in plaats van links afslaan voor het tweede rondje. In de gauwigheid zie ik Jenny ook nog staan. Bij de finish krijg ik van de commentator nog een extra naam, Pipi Langkous. Wel ja, die kan ook bij de verzameling.

Frank staat me gewoontegetrouw op te wachten, en op dat moment komen mijn spoken er uit. Ik snik ze weg terwijl we langzaam naar de uitgang lopen. Omdat we enorm om moeten lopen zijn de tranen snel opgedroogd. Dat is dan ook het enige dat droog is, want het komt nu met bakken uit de hemel. Zo goed en zo kwaad als het kan proberen we snel Jenny & Gaston te vinden en daarna terug naar de auto voor droge kleren.

’s Avonds na het eten trakteer ik mezelf op een los stukje chocola wat ik nog heb liggen. Screw the Weight Watchers! Als ik een halve marathon gelopen heb mag ik best een stukje chocola vind ik zelf. Tenslotte heb ik toch ook weer 43 Active Points verdiend.

Volgende week de halve van Eindhoven. Ik heb nog twee repen liggen.