Zo gezegd, zo gedaan en ingeschreven. Natuurlijk geen rekening gehouden met een drukke week, die tijd van de maand, vrijdag laat naar bed, zaterdag vroeg op voor een super te gek Anita event waar ik helemaal los ga op springschoenen maar daardoor wel volledig uitgeput op de bank beland zaterdagavond, en een slechte nachtrust omdat een of andere gek midden in de nacht op straat staat te schreeuwen en tegen de tijd dat hij eindelijk ophoudt een van de buren het vervolgens overneemt door hem heel luid en duidelijk te kennen te geven dat hij de hele buurt wakker maakt met zijn geschreeuw. Haar hond stemt luid blaffend in. Voor de rest een hele rustige buurt hoor waar wij wonen.

Ietwat brak word ik dan ook nu vroeg wakker van de wekker. Ik moet om 10:10 starten maar ja, ontbijten, er naar toe rijden, parkeren, startnummer ophalen en natuurlijk minimaal twee keer naar de wc. Het is prachtig mooi weer en ze hebben een nieuwe route dus ik ben benieuwd. Frank heeft besloten om mee te gaan en de 12 km route te wandelen als ik aan het rennen ben. Kan hij een beetje ‘uitlopen’ van de 50 km van gisteren. Hij doet zijn best maar. Officieel mag hij het startterrein niet op maar niemand die het controleert dus hij loopt gewoon mee. Als ik er helemaal klaar voor ben maken we wat foto’s en wachten we tot ik mag starten. Wacht even! Ben ik er helemaal klaar voor? Nee! Op het laatste moment bedenk ik me dat mijn oortjes nog in mijn tas zitten! Ik pak ze gauw en dan mag groep 1 weg. 5 minuten later groep 2 en dan is het mijn beurt. Frank wil nog een foto maken maar als we beginnen met rennen blokkeert zijn camera. Helaas pindakaas. 

Het eerste stuk loopt lekker weg. De snelle jongens en meisjes zijn al gauw weg maar ik ga mee met de leftovers. ‘Maisveld’ is het woord van de dag. We mogen er straks dwars doorheen om de grens met België te kruisen en moeten opletten voor de fotograaf. Voor nu lopen we er alleen maar langs maar met de zon geeft het nu al een prachtig plaatje. Sowieso kan ik het niet laten om her en der al wat foto’s te schieten. Dat andere deelnemers me voorbij rennen neem ik maar voor lief. Tenslotte is het geen wedstrijd. Oh ja, toch wel…

Na 5 km zandpaden en wat bospaden komen we bij het aangekondigde maisveld. Er staat een fotograaf bij de ingang en als ik halverwege ben besluit ik zelf ook foto’s te maken. Ten slotte ben ik opgevoed dat een trailrunner altijd zelfvoorzienend is, dus moet ik ook mijn eigen foto’s maken. Dat valt nog niet mee. Als ik mijn telefoon in de houder op de juiste positie wil zetten komen de lopers van startgroep 4 achter op lopen dus moet ik even wachten. Poging twee. De foto is niet naar mijn zin dus nog maar een keer, en weer een groep lopers die ook nog eens in de verkeerde groef lopen. Als ze eindelijk voorbij zijn poging drie, en terwijl ik dat doe zie ik een fotograaf van de organisatie aan het eind zitten, geduldig wachtend tot ik eindelijk eens een keer besluit om door te lopen tot het eind. Vooruit dan maar, maar niet nadat ik gecheckt heb of mijn foto ok is. Ik maak het goed door breed lachend te poseren terwijl ik het maisveld uit kom lopen.

Ik ren weer verder en bij kilometer 7 merk ik dat ik aan het racen ben. Dat is niet de bedoeling. Niet alleen ga ik dat niet trekken in mijn huidige staat maar ik heb allang gezien dat het een mooie, lees betere dan vorig jaar, route is en ik wil er van genieten en foto’s maken. Ik ben dol op de single track paadjes door het bos en als we even later een stuk hei op lopen moet ik gewoon weer even foto’s maken. Ook dit gaat niet zonder slag of stoot want er komen weer veel lopers langs die geen boodschap hebben aan mijn fotoshoot, enkele uitzondering daar gelaten. Het kost me de nodige tijd, maar als ik naar de verbeten gezichten kijk van de lopers die langs komen rennen en alleen maar met hun tijd, of nog erger hun PR, bezig zijn en niks meekrijgen van hun omgeving, weet ik dat ik de juiste keus gemaakt heb.

In het bos maak ik een filmpje voor Facebook, inclusief een ‘bijnaopmijnmuil’ momentje. Zou wat wezen aangezien ik live ben. Ongecensureerd dus. Gelukkig blijf ik rechtop en kan ik zonder kleerscheuren verder. Tenminste, als ik door dit stuk bos kom waar een heel erg naar luchtje hangt. Alsof je in een gierput rent. Op 11 km gaan we de grens weer over terug Nederland in en natuurlijk een foto bij het grenspaaltje. Dan nog een kilometertje en hebben we alweer de eerste verzorgingspost. Waarschijnlijk ben ik een beetje verwend want hij valt een beetje tegen. Water en sportdrank, maar geen cola. Zoute sticks en energy bars, maar geen chips, chocola of sinaasappel. Ik neem wat sticks en een bekertje water, en als ik weer weg ren worden er toevallig wat stukjes banaan neergelegd. Te laat, ik eet de rest van mijn Liga wel.

Het is maar 4 kilometer tot de volgende verzorgingspost en de route loopt nog steeds afwisselend door en langs het bos. Inmiddels heb ik al een tijdje niemand gezien en loop ik heerlijk met me, myself and I. Ik doe zelfs af en toe stiekem een dansje want niemand kijkt toch. ‘Niemand weet, niemand weet, dat ik een dansje doe en Saskia heet…’ Ondertussen volg ik braaf de bordjes maar als ik over een heel lang paadje tussen de bomen door loop begin ik te twijfelen of ik niet iets gemist heb. Nou ja, we zien wel en aan het eind van het pad hangt gelukkig weer een bordje.

Inmiddels zit ik op 16 km en nog geen verzorgingspost. Ik vermoed dat hij aan het eind van het pad staat en dat klopt. Ook nu weer hetzelfde aanbod, maar dan direct met de bananen. Ik hoopte stiekem dat er nu wat meer zou liggen maar goed, ik ben zelfvoorzienend. Ik neem hetzelfde, een bekertje water en wat zoute sticks. Op naar de volgende 5 km, opnieuw kleine paadjes door het bos, met af en toe een verloren fietser. Dan beginnen er wat rode lampjes te branden in mijn systeem. Het batterijtje is even leeg en ik krijg het niet opgeladen. Misschien toch iets te enthousiast gesprongen gisteren? Het worden een paar kilometer afwisselend dribbelen en wandelen tot aan de 21 km. Ik ben dan al lang overduidelijk de laatste loper want ik heb al eeuwen niemand meer gezien. Ik vraag het de mannen van de verzorgingspost maar die weten het eigenlijk ook niet.

Ik app Frank zodat hij een beetje weet waar ik ben en waar hij aan toe is. Nog 6 km en een beetje. ‘Uurtje?’, vraagt hij. Zoiets, misschien minder als ik mijn playlist wijzig. Daarom zijn die oortjes zo belangrijk. De nieuwe playlist doet wat hij moet doen, de motor herstarten. Als ik dit nog even volhou wordt het zeker minder dan een uurtje. Het laatste deel van de route bestaat uit hardere zandpaden en ik tik de kilometers aardig weg. Voor de zekerheid gaat er nog een spekje in voor de laatste drie kilometer en als ik op het lange bekende zandpad naar het start/finishgebied ben en mijn klokje nog twee kilometer zegt app ik Frank. Ik haal dan ook nog wat lopers in al weet ik niet welke afstand zij lopen. Frank appt terug dat ik ‘deftig laatste ben’. Ik dacht het niet! Linksom of rechtsom. Maar hé, boeien. Ik heb leuke foto’s.

Ik weet op dat moment al dat de route geen complete 27,5 km zal zijn, maar we zien wel waar we op uitkomen. Als ik op 26,5 km ben mag ik het bos in naar de finish. Nu is het nog maar een klein stukje en stuur ik Frank nog gauw een appje want die wilde een finishfoto maken. Met 26,8 km kom ik over de finish terwijl Frank zijn foto maakt. Natuurlijk moet ik het rondje even volmaken en terwijl ik dat doe komen de paar lopers die ik ingehaald heb ook binnen. De organisatie is al aan het afbouwen maar ik ben tevreden met mijn 3:18:22. Daarna gauw naar huis en eindelijk mijn haar wassen, wat ik al sinds vrijdag wilde maar niet aan toe kwam. Lopen we volgende week wel weer 30 km op asfalt in Barendrecht. Gaan we racen. Lees, ik vlieg enthousiast van de start weg, bedenk me op 5 km dat ik te lui ben geworden, dreutel 15 km verder, sjok scheldend en vloekend de volgende 8 km naar de finish en sjees de laatste 2 kilometer met de Terminatorknop naar het eind om daar dood neer te vallen. 

Some things never change…

De Smokkelaarstrail wordt in Goirle gelopen, tegen de Belgische grens aan. Slechts een uurtje rijden maar omdat we als eersten starten moeten we desondanks nog steeds vroeg op om er op tijd te zijn. 7 uur gaat dus gewoon de wekker en nog voor achten zitten we alweer in de auto. Omdat we vroeg en een van de eersten zijn hebben we genoeg plek om te parkeren. Naast ons komt een man in gewone kleding staan en als we aan de praat raken vraagt hij of we gelijk een voorbeschouwing willen geven voor het Brabants Dagblad. Wat leuk! Het is een verslaggever en we worden dus geïnterviewd. We vertellen enthousiast over het  trailen, de Bello Gallico en de Biesbosch en hoe we hier zo beland zijn. Daarna is het toch nog haasten naar de start.

Daar is het coronaproof geregeld door een Eftelingachtige hekkendoorgang waar we netjes in de rij anderhalve meter afstand kunnen houden. De speaker telt af en we mogen gaan. De route is uitgepijld maar het eerste stukje is toch nog even zoeken. Dan komen we op een wat langer zandpad dat helpt om even onze pas te vinden alvorens we het bos induiken. Ineens herken ik het weer van drie jaar geleden, toen liepen we hier ook maar was het aanzienlijk drukker en moest ik om de haverklap opzij om snellere lopers voorbij te laten. Nu zijn we lekker met zijn tweeën en kan ik meer genieten van de mooie omgeving. Het bos blijft toch mijn favoriet. 

We draven lekker door, we hebben het weer mee en de zon straalt prachtig door de bomen heen. We lopen redelijk op met twee dames en zijn al gauw bij de eerste drankpost. Maar niet nadat we een paar honderd meter door Belgisch grondgebied lopen. De echte lus door België is er een paar dagen geleden vanwege de Coronamaatregelen uitgehaald maar dit stukje is er in gebleven, getuige het bord ‘Welkom in Belgie’ en het grenspaaltje bij de drankpost. En ook loopt de route een stuk exact over de grens.

Omdat we besloten hebben voornamelijk selfsupporting te zijn hebben we niks nodig bij de drankpost en kunnen we gewoon doorlopen. We lopen afwisselend door het bos en over langere stukken zandpaden, waar ze niet al te lang geleden overduidelijk met grote tractoren het pad geëffend hebben. Lastig want niet alleen lopen we door mul zand, ook zitten er af en toe verraderlijke stukken boomwortel verscholen in datzelfde zand. Wat men noemt een hoog ‘op je muil’ gehalte. Gelukkig blijft het bij af-en-toe-bijna-struikelen-maar-net-niet-helemaal.

Rond de 10 km wil ik wat eten. Met onze nieuwe oven heb ik eindelijk het bananenbrood kunnen bakken waarvan ik het beslag noodgedwongen in de diepvries moest gooien toen de oude oven het begaf, en ik moet eerlijk zeggen dat hij uitermate goed gelukt is. Het royale stuk dat ik vanochtend afgesneden en meegenomen heb gaat er dan ook in als zoet bananenbrood. Het is wel snel kauwen en doorslikken want Frank heeft er zin in en wil lekker doorlopen. De Smokkelaarstrail is voornamelijk vlak dus hij wil een beetje tempo maken en vooral niet te vaak stilstaan. Slavendrijver.

Helaas voor hem krijg ik last van mijn rug en schouders en moet ik af en toe even rekken of langzamer lopen. Het lijkt er op dat ik mijn spieren iets anders aan het belasten ben nadat ik de boel los heb laten maken bij de fysio afgelopen donderdag en daar heeft mijn lijf het moeilijk mee. Of misschien heb ik gewoon mijn dag niet of heb ik misschien stiekem toch iets te veel gedaan de afgelopen maanden. ‘Komt wel weer goed schatje’, maar ik neem me voor om écht de komende weken wat rustiger aan te doen. Het hoeft niet altijd veel en ver te zijn.

We hobbelen door naar de volgende waterpost en ook deze slaan we over want we hebben nog genoeg eten en drinken. De flow blijft er wel in alhoewel we nu vaker worden ingehaald door lopers die na ons gestart zijn maar veel sneller. We komen zelfs een paar bekenden tegen. Zo langzamerhand kennen we zoveel mensen in de loopwereld dat we altijd wel bekenden tegen komen maar het blijft toch leuk. 

Op 18 km staat de laatste drankpost waar we kunnen bijvullen voor de laatste 9 km, maar ook nu is het eigenlijk niet nodig. Ik eet nog wat uit mijn eigen voorraad en we rennen door. Ook hier herken ik weer stukken van de vorige keer. Frank had het toen zwaar, dit keer ben ik het maar het aftellen is begonnen dus tanden op elkaar en door. Uiteindelijk komen we weer op een lang zandpad en ik zou zweren dat dit hetzelfde pad is als de heenweg na de start. Dat zou betekenen dat we bijna bij de finish zijn. Mijn klokje staat echter pas op 24 km en een beetje. Frank zegt dan ook dat we er nog lang niet zijn.

Een kilometer verder moet hij me toch gelijk geven en blijkt dat het parcours formeel gezien te kort is. Waarschijnlijk door het uitsnijden van de lus door België. Normaal gezien zou ik enorm balen en ondanks dat mijn autistische brein het toch ook even moet verwerken vindt mijn lichaam het dit keer meer dan ok. 26 km is ook een hele mooie afstand. Dat het 25,86 km is als we over de finish komen is dan toch weer teveel gevraagd dus maak ik hem daarna nog even rond tot 26 km. Dit keer geen pakje boter maar een heuse medaille en zowaar ook nog een kwartier sneller binnen dan destijds.

We zitten nog heel even bij de picknicktafels om een droog shirt aan te trekken en even bij te komen maar als we gevraagd worden om niet te lang te blijven hangen zodat andere lopers die binnenkomen ook de ruimte hebben pakken we onze tas en verhuizen naar het naastgelegen restaurant voor een welverdiende lunch in de zon. Als we op de terugweg nog even boodschappen doen geef ik de verslaggever via Messenger nog wat feedback over de gelopen route en kunnen we de Smokkelaarstrail weer netjes afvinken. Nu drie weken rustig aan en dan gaan we weer spannende dingen doen. 

Écht waar!