Omdat de eerste avond dat we weer beginnen samenvalt met mijn tweede werkdag is het even zoeken hoe laat ik weg moet rijden uit Rotterdam. Bovendien moet ik naar een ander adres én heb ik een nieuwe auto waar ik aan moet wennen. Ik ben om 8:00 begonnen dus half vijf weg lijkt me wel geoorloofd. En doordat ik aan de goede kant van Rotterdam zit en het niet druk is op de weg schiet ik gelukkig lekker op. Even voor de goede orde, Rotterdam heeft natuurlijk alleen maar goede kanten, maar richting 020 is de ene kant toch iets handiger dan de andere.

De navigatie brengt mij naar een ietwat eenzaam en verlaten atletiekbaan. Ik moet dan ook twee keer kijken om zeker te weten dat ik goed zit. Als even later één van de medecursisten ook aan komt rijden haal ik toch opgelucht adem. Om 18:00 is iedereen present en in één van de gebouwtjes beginnen we met de theorie. Vanwege het feit dat de baan ook door anderen gebruikt wordt is de boel omgedraaid, we behandelen eerst de theorie en gaan daarna aan de slag met de praktijktrainingen.

De focus ligt deze en de volgende week op het maken van trainingsschema’s. Niet geheel onbelangrijk maar best complex. Macrocycli, mesocycli, periodisering, jaarplanning, allemaal termen die om de oren vliegen als je je aan een schema gaat wagen. En dan moet je nog gaan puzzelen met de juiste opbouw, de juiste timing en de juiste keuzes als het gaat om loopeconomietraining versus capaciteitstraining. De huiswerkopdracht om een schema te maken kost dan ook de nodige uurtjes zweet. Achter de computer welteverstaan, want dit kan je niet rennend doen. Gelukkig komt dan ook het moment waarop we weer buiten mogen spelen.

Stappen op een atletiekbaan heb ik slechts twee keer eerder gezet, namelijk tijdens de Ekiden bij PAC. Het zachte tartan is een aangename verrassing ten opzichte van het normaal gesproken harde asfalt, of zelfs de zachte maar onregelmatige ondergrond van een bospad. Het veert, het is licht, en het is de hemel op aarde voor mijn autistische trekjes, er zijn vakjes, banen, lijntjes en het hardlopen kan heel geordend en gestructureerd plaatsvinden. Het inlopen doen we dan ook netjes in baan vijf. De eerste week hoef ik nog niks te doen, de week erna neem ik het inlopen zelf voor mijn rekening en onthou dan ook goed wat wel en wat niet handig is. De techniek en het programma gaan heel gestructureerd tussen de lijntjes, op exact 200 meter stukjes, en rondjes rond het gras. Alleen het uitlopen moet buiten de baan omdat deze dicht gaat en we geen tijd meer hebben. Voordeel is wel dat we een half uur eerder beginnen en dus ook een half uur eerder klaar zijn. Meer dan welkom als we de tweede week overvallen worden door de nodige stortbuien van de eerste herfststorm.

Zo steven ik langzaam af op de laatste loodjes van de opleiding. En terwijl ik hier kan gaan aftellen, tel ik bij mijn nieuwe baan op. Nog 4 weken opleiding, en nog vele weken aan het werk. Weken die nu nog in het teken van warmlopen staan. Zodat ik straks alles netjes in de juiste banen kan leiden.

Dat heb ik dan nu alvast op de baan geleerd!

Nou ben ik geen grote boze wolf die biggetjes op wil eten, alhoewel het haar op mijn benen en de spareribs op mijn bord soms anders doen vermoeden, maar ik weet ook wel een goede reden om krachtige ademhalingsspieren te hebben. Tenslotte houdt die reeks PR lopen toch een keer op, en komt er een dag dat Frank toch weer een keer sneller is dan ik. Dus moet ik alles uit de kast halen om dat moment zo lang mogelijk uit te stellen.

De oplettende lezer weet waar dit naar toe gaat. Voor diegene die iets gemist heeft roep ik Powerbreathe! Lees de blog er nog maar eens op na (The power of breathe). Want zoals gezegd heb ik de afgelopen zes weken braaf iedere ochtend, en misschien iets minder braaf iedere avond, mijn ademhalingsoefeningen gedaan. Het ziet er niet uit, maar dat doet hardlopen toch ook niet, dus dat kan er ook nog wel bij. Toch komt er een moment dat je wil weten wat het nu precies doet. Voor lul zitten is niet erg, maar het moet wel zinvol zijn. Natuurlijk merk ik zelf wel dat de oefeningen steeds makkelijker gaan, maar wat zeggen de cijfertjes? En zo troon ik afgelopen vrijdag opnieuw naar Fysioteam ART in Geldermalsen voor het uur der waarheid. Frank is ook nieuwsgierig geworden en gaat mee om zich ook te laten testen. Nieuwsgierig, of zou het toch een beetje dwars zitten dat ik alsmaar sneller ben?

Ik ben een beetje verkouden maar dat mag geen excuus zijn. Ik weet hoe het werkt, en nadat ik heb laten zien hoe ik mijn oefeningen heb gedaan zet ik mijn mond aan het apparaat. Daar gaat ie, adem in, adem uit, nog een keer en nog een keer. Voordat ik het verlossende woord krijg vraagt Joris of ik er tijdens het lopen ook iets van gemerkt heb. Natuurlijk heb ik dat. Want ondanks dat er veel factoren zijn waardoor ik mijn PR’s verbreek de laatste tijd durf ik te beweren dat ik makkelijker de finish haal. Ademtechnisch dan. Minder benauwdheid bij het einde van een 10 km, ontspannender ademen, getrainder en soepeler. Alsof het me veel minder moeite kost zeg maar. Ik krijg een duim omhoog, ondersteund door een verbluffend resultaat. Van een gemiddelde waarde van 114 cmH2O zes weken geleden ben ik verbeterd naar een gemiddelde waarde van 140 cmH2O. Dat is een verbetering van pakweg 23%! En zwaar boven mijn ambitieuze van 120. Qua weerstand zit ik van een normale 50 op een krachtige 80. Ik ben overtuigd.

Frank mag ook en zoals verwacht heeft hij nog ruimte voor verbetering. Een score van 140 zou voor hem te verwachten zijn. Hij zit er iets onder. Joris print voor hem ook een mooi trainingsschema uit waar hij de komende weken mee aan de slag mag. Voor mij is het een kwestie van onderhouden. Kan gewoon mee in de routine van het planken ’s ochtends. En zo gaan we tegenwoordig allebei met het trainingsapparaatje aan onze mond aan de slag om onze oefeningen doen. Met het risico dat Frank ook weer beter en sneller wordt en mij weer gaat inhalen. Gelukkig krijg ik daar wel weer wat voor terug. Ik zit niet meer dagelijks in mijn eentje voor lul. Wie goed wil zijn kent geen schaamte.

En ik adem diep in…

Gelukkig geeft mijn plan nog voldoende ruimte om het kind in mij vrij spel te geven. Ik heb een parcourtje bedacht met vier oefeningen, en om ze te helpen herinneren welke oefening ze moeten doen wil ik bordjes maken waarop niet alleen de oefening uitgelegd staat, maar ook wat aanvullende informatie. En dus zit ik ’s ochtends lekker te tekenen, kleuren en knutselen. De grootste uitdaging is het meenemen en zorgen dat het ongeschonden op het oefenveld terecht komt.

Als ik een paar uur later op het sportcentrum arriveer dreigen donkere wolken roet in het eten te gooien. Het regent, en ik zie visioenen voor me van mensen liggend in het natte gras en uitgescheurde stukjes papier die heel zielig half aan hun satéprikker hangen waarbij de met viltstift getekende instructies onleesbaar geworden zijn omdat alles is uitgelopen. 2 uur noeste arbeid weggeregend in een park in Amsterdam. Buienradar geeft echter aan dat tegen de tijd dat we aan de oefeningen gaan beginnen, het wel weer droog zou moeten zijn. Maar ja, mijn ervaring is dat het nog wel eens op wil schuiven. Enfin, we zullen het wel zien. In het ergste geval kan ik de kwaliteit ‘omgaan met onverwachte omstandigheden’ proberen te scoren.

Maar geluk is met de dommen, want als we ruim een half uur later aan de training beginnen is het droog. En als we na het inlopen een grasveld opzoeken is zelfs het gras niet al te nat, slechts een beetje vochtig, en kunnen we ook de grondoefeningen doen. Het kost tijd om ze uit te leggen en om ze één keer met de groep voor te doen, maar het is een keuze. Een keuze die later uit blijkt te betalen als ik de feedback krijg dat men dat prettig vindt. Voor nu zorgt het er alleen voor dat ik me gehaast voel, wat zijn weerslag heeft op de uitleg. Lang leve mijn spiekbriefje.

Dan kunnen we eindelijk aan het parcours beginnen. En gelukkig heeft iedereen er lol in. Als een sergeant-overste loop ik rond met mijn fluitje en kijk ik hoe iedereen het doet, her en der een compliment uitdelend of een correctie gevend. Ondertussen staat Dave ijverig te filmen, zodat ik straks zelf kan terugkijken. De tijd vliegt voorbij en voor ik het weet moet ik affluiten. De kritieken zijn goed met slechts een klein verbeterpuntje van Dave. Ik heb het weer overleefd en ben ongeschonden de strijd uitgekomen. Sterker nog, het training geven gaat steeds beter. Ik word nog eens een echte trainer(t). Tenslotte kennen we niet voor niets het oudhollandse spreekwoord.

Oefening baart kunst!

Als ik 10 minuten later weer het Vondelpark inloop zie ik de groep wél gelijk staan en sluit aan. Het thema is blessurepreventieve oefeningen. Ik krijg nog net mee, dat bij kuit- en achillespeesklachten je langzaam kan opbouwen met heuvel af rennen. Dan beginnen we aan de echte les. We hebben een verstekeling uit de vrijdagavond, een jonge knul. Hij trekt de gemiddelde leeftijd in elk geval flink naar beneden.

We werken onze routine af maar ik merk tijdens het inlopen al dat ik nog steeds stijf ben. In het kader van luisteren naar je lichaam hoor ik een duidelijke schreeuw. Iets te veel gedaan de afgelopen twee weken. Mijn heupen mopperen, mijn bovenbenen piepen en mijn kuiten klagen. ‘Ok jongens, ik luister en doe het rustig aan vandaag. En ik beloof morgen ook langzaam te lopen.’ Gelukkig is er door een wissel geen techniekonderdeel vandaag. Dat halen we volgende keer wel weer dubbel in.

De oefeningen zijn leuk. Carolien heeft een spelelement bedacht en ik mag tegen Koen. En alhoewel ik hem een paar keer aftroef heeft hij me aan het eind toch te pakken en moet ook ik wat extra herhalingen doen. Het programma bestaat vandaag uit rondjes lopen tegen de anaërobe drempel aan. Snel dus. Dapper begin ik aan het eerste rondje maar tijdens het tweede rondje gaat mijn linkerkuit in zwaar protest. En aangezien ik beloofd heb om te luisteren staak ik mijn programma, daarbij even advies vragend aan Dave. Ik maak gelijk van de gelegenheid gebruik om mijn eigen idee voor de oefeningen te bespreken die ik over twee weken moet geven. Er hangt zeker iets in de lucht vandaag, want ook nu ben ik verstandig en besluit wat aanpassingen te maken naar aanleiding van zijn opmerkingen, ook al betekent dat een minder uitgebreid parcourtje.

Cooling down staat twee keer op het lijstje vandaag, en ik doe voorzichtig mee, tenslotte is het niet zwaar. Daarna gaan we terug naar het centrum voor de theorie. Voor mijn gevoel gaan we nu écht beginnen aan de opleiding, want we krijgen trainingsleer, oftewel de eerste basisprincipes van het maken van een trainingsschema. Termen als capaciteit, overload, mesocyclus, tapering en loopeconomie vliegen me om de oren, en het blijkt dat er zoveel trainers, zoveel meningen zijn als het gaat om het juiste schema. Het lijkt complex, maar naarmate we verder komen wordt het vanzelf duidelijk. Kwestie van er even goed voor gaan zitten. En zo vliegt de avond weer voorbij. Een relatief rustige avond met weinig spannende onderdelen. Eigenlijk was er maar één ding waar ik vanavond nog het meeste moeite mee had.

Besluiten wat voor provocerend Rotterdams hardloopshirt ik nu weer aan zou trekken!

De ballen zelf zijn zo opgevraagd via Facebook, #durftevragen. Maar ze stuiteren allebei even hard of zacht. Kapot snijden brengt geen oplossing en lopen kloten met zand of vulling lijkt me ook niks. Dan maar een beetje smokkelen door de ene wat actiever op de grond te gooien dan de ander. Het verhaal is ook zo uitgedacht. Tenslotte is schrijven schrijven, of dat nu voor een blog is of als verhaal voor een groep. Nou maar hopen dat ik het ook zo mijn strot uit krijg. En natuurlijk gaat het ook over paarden. Daar maak ik echter een misstap. Er is een techniek oefening die de pendelpas, of paardenpas heet. Helemaal leuk, past perfect in mijn plaatje. Maar zelf krijg ik hem bijna niet uitgevoerd. Dat wordt oefenen.

En ik oefen, en oefen en oefen. Als een Bonfire loop ik door de woonkamer (Bonfire, leuke vergelijking om te kunnen maken tijdens de training!). Nou ja Bonfire…, als het paard van de schillenboer dan. Maar ik ga er vanuit dat ik op magische wijze tijdens de rit van Rotterdam naar Amsterdam ineens de oefening perfect uit leer voeren. Als ik uitgeoefend ben moet ik nog haasten ook, en vergeet mijn Flipbelt mee te nemen. Daar kom ik pas achter als ik al mijn spullen voor de training wil pakken en mijn tennisballen niet kwijt kan. In mijn sportBH durf ik niet aan, ik ben alweer genoeg provocerend bezig door het shirt van De Marathon film te dragen, dus gaat er één tussen de linkerkant van mijn broek en één tussen de rechterkant. Gelukkig is ook mijn L shirt inmiddels wat te wijd.

Het is erg warm en we worden verblijd door Dave met oefeningen die overgaan in techniek. Op verzoek van Alex. Van je medestudenten moet je het maar hebben, ik voel meer voor een ijsje op een terras. Maar ja, ik wilde per sé hardlooptrainer(t) worden dus nu moet ik ook niet zeuren. Als we even later uitgezweet wachten tot de rest van de groep ook aansluit probeer ik mijn paardenpas nog eens uit. Om er achter te komen dat ik nog steeds kreupel ben. Het moet maar. Na het inlopen sla ik de oefeningen over om mijn parcours met de pionnen uit te zetten. 3 m, 5 m en 50 m. Op de gok. Ik ben niet helemaal happy met hoe het staat en verzet het, om 5 minuten later als er meer ruimte langs het grasveld komt het nóg een keer te verzetten. Beter voor mijn zelfvertrouwen. Datzelfde zelfvertrouwen rent keihard weer weg als Dave me tot drie keer toe vraagt waar ik zelf ga staan om het goed te kunnen zien, of ik er al goed over nagedacht heb en of ik het zeker weet. Op dit punt weet ik niks zeker meer. En dan mag ik weer voor het echie.

Het eerste stuk gaat goed. De tennisballen stuiteren, mijn verhaal klopt, en de eerste rensessie gaat netjes langs de pionnen. Dan moet ik de paardenpas demonstreren. Als een ezel met reuma strompel ik langs de troepen waarbij ik duidelijk probeer te maken hoe ze moeten lopen. Niet één keer, niet twee keer, maar drie keer. Want dat hoort zo. Het lukt fantastisch. Iedereen doet me precies na, net zo slecht en fout als dat ik het zelf deed. Als ik niet verstijfd stond van afgrijzen zou ik hardop lachen en ik denk aan mijn Dive Master lessen. ‘Pas op met wat je doet, want je cursisten doen je exact na!’ Dat geldt dus niet alleen voor het duiken.

Zo goed en zo kwaad als het kan sla ik me door dit drama heen. De derde sessie met Kaatsen sla ik over. Het is te warm en ik ga over op de arminzet en stukje lopen met focus op techniek, wat heel sjiek ‘doorlopende organisatie’ wordt genoemd. Dat gaat gelukkig beter. Denk ik, want in de feedback krijg ik op mijn flikker dat ik bij het voorbeeld niet netjes heb gelopen. Oeps, niet op gelet. Gelukkig is dat eigenlijk het enige punt van kritiek. Ik heb het weer overleefd en kan tijdens de theorieles weer gewoon ademhalen.

De theorieles gaat over fysiologie en wordt gegeven door een collega, Dennis, die er een heuse quiz met een prijs van gemaakt heeft. Naarmate de vragen vorderen, waarvan ik bijna alles goed heb, komt mijn zelfvertrouwen ook weer rustig terug wandelen. Om vervolgens weer prominent op te staan als Dave een vraag stelt, en ik brutaal antwoord dat als hij had opgelet, hij het antwoord had geweten omdat Dennis dat net heeft zitten vertellen. Ach ja, je kan ook gewoon zelf je doodvonnis tekenen. De groep is het er in elk geval over eens dat als ik de prijs win, ik hem bij deze dan ook wel extra verdiend heb. Voor de rest krijg ik een hoop geschokte en meewarige blikken. ‘Maar ik heb wél gelijk!’, probeer ik mezelf een beetje op te monteren. Het feit dat ik de quiz een half uurtje later ook daadwerkelijk win verzacht de pijn een beetje.

De verrassing is groot als de prijs een test met een Powerbreathe blijkt te zijn, om te kijken hoe sterk mijn ademhalingsspieren zijn. Want die kan je trainen. Mag ik vrijdag 30 minuten als Darth Vader in een masker hijgen. May the force be with me.

Ik zal het nodig hebben, 6 down, 9 to go…

Er wordt geadviseerd om ruim van tevoren aan de opdracht te beginnen. Er moet veel gedaan worden en de taken moeten verdeeld. Ik ben er dan ook vroeg bij, roep iedereen op om een groepje te maken en te starten met de voorbereidingen en team zelf uiteindelijk samen met Heleen en Joep. Bij de eerstvolgende bijeenkomst geeft Heleen echter aan dat zij overstapt naar de vrijdag omdat de maandag eigenlijk niet in haar schema past. Dus ik blijf met Joep over. Meer werk, minder afstemming.

Vanwege diezelfde reden van ingewikkeldheid schuif ik de opdracht alsmaar voor me uit, tot het moment dat het Pinksterweekend voorbij is en we alsnog nog maar een week de tijd hebben om hem uit te werken. Met een zucht duik ik er dan toch maar in, en terwijl de technische termen van maximale hartslagfrequentie, anaërobe drempels, hartslagzones, en rusthartslag me om de oren vliegen stem ik met Joep af wat we gaan doen. Er zijn namelijke meerdere tests die allemaal hun eigen organisatorische uitdaging hebben. Gelukkig heb ik op dinsdagochtend inspiratie, en naarmate ik er meer in duik blijkt het wat minder gecompliceerd dan het lijkt en tover ik zowaar een concept plan tevoorschijn. Misschien dat het toch nog wat gaat worden.

Na wat mails en belletjes over en weer met Joep maken we er samen een mooi geheel van. Toch handig zo’n combinatie van een mannen- en vrouwenbrein. Daar waar ik het mooi op papier kan zetten is Joep heel praktisch in een aantal organisatorische zaken waar ik nóóit aan gedacht zou hebben. Er blijft uiteindelijk slechts 1 discussiepunt over, maar dat hebben we ook gauw opgelost. We leggen het gewoon aan Dave voor. En dan is het wachten op de uitslag. Dave kiest van alle opdrachten er één uit om tijdens de les ook daadwerkelijk in de praktijk uit te voeren. Dat groepje is dan ook de lul, maar dat krijgen we pas op zondagavond te horen. Ik vrees het ergste.

Als de boel eindelijk klaar is sturen we het in en begint het wachten. Het lange wachten. Op zondagavond komt de verlossende mail. Onze test is goed bevonden, maar we hoeven hem niet uit te voeren. En stiekem voel ik teleurstelling. Ik had me er eigenlijk al een beetje op verheugd en nu al lol over de te maken polsbandjes met aanbevolen hartslagen. Als ik de volgende dag druk ben met een heleboel andere dingen komt het dan toch wel weer goed uit dat ik niks meer hoef klaar te maken vandaag.

We beginnen de les met een extra half uur techniektraining van Dave voor ons zelf. Ik voel dat ik stijf ben na de Ladiesrun dus het is best pittig. Als daarna blijkt dat er twee mensen zijn die vandaag ook nog eens techniektraining geven om hun vaardigheden te scoren haak ik een beetje af. Ik voel mijn been, ben moe en wil toch wel graag de test lopen. De VIAD test, bedoeld om je anaërobe drempel te bepalen, en waarbij ik fijn 6x een km mag lopen in oplopende snelheden, met een minuutje rust. En morgen staat ook nog de RRC run op het programma. Het begint verdacht veel op werken te lijken!

De anaërobe drempel is overigens het moment waarop ‘shit, waarom doe ik dit eigenlijk’ overgaat in ‘dit doe ik nóóit meer, morgen gaan die hardloopschoenen de deur uit!’. Aan de hand van mijn 10 km wedstrijdtempo, momenteel op 11 km p/u, wordt mijn startsnelheid bepaald, 8 km p/u. Dat leert mij twee dingen. Ten eerste ben ik de langzaamste van de groep, en ten tweede kan ik niet meer op dat tempo lopen. Als ik voor mijn gevoel heel rustig wegloop geeft mijn klokje iets meer dan 10 km p/u aan. En dat mag ik pas in ronde 5 lopen.

Ik doe mijn uiterste best om de snelheid aan te houden en irriteer me mateloos dat ik niet sneller mag. Maar het is voor het goede doel denk ik dan maar. Als ik na uren eindelijk aan het eind van de kilometer kom geef ik braaf mijn hartslag door, rust 1 minuut, geef nogmaals mijn hartslag door en ga weer rennen, nu op 8,5 km p/u. Nou ja, rennen, ik heb nog steeds het gevoel dat ik niet vooruit kom. Zo hou ik die 6 km wel vol. Pas bij ronde 5 als ik eindelijk op 10 km p/u mag lopen heb ik het gevoel dat ik lekker aan het lopen ben. Daar piepte ik vorig jaar wel anders over, maar het kan verkeren.

Het laatste rondje is 10,5 km p/u en zou mijn anaërobe drempel moeten zijn. Ik heb tegen die tijd allang bepaald dat die hoger ligt en dat ik te langzaam gestart ben, en als Dave naast me komt fietsen doe ik mijn beklag. Hij vraagt of ik de test af wil maken, en ik antwoord bevestigend, niet wetende wat dat betekent. Daar kom ik gauw genoeg achter als ik meedogenloos op 11 km p/u nóg een kilometer mag rennen. Maar ik laat me niet kennen en ren nog een keer extra de andere kant op terwijl de rest aan de cooling down begint. Dit lijkt er meer op, maar stiekem denk ik dat ik nóg wel een halve kilometer sneller had gekund. Ik zoek de rest op en dan gaan we gelukkig terug naar het sportcentrum want ik heb het nu wel koud gekregen en mijn maag roept ook dat het de hoogste tijd is.

Volgende week krijgen we de resultaten doorgestuurd, maar mijn conclusie is al lang getrokken. Ik kan harder dan 11 km p/u, ik moet alleen even die mentale drempel over. Dus gij zijt gewaarschuwd. This summer, on a track nearby, Sas is coming. En voor je het weet ben ik je voorbij geraced.

In een hartslag.

Als ik een beetje smokkel kan ik prediken dat ik aan cooling down doe. Als het namelijk zo uitkomt, wandel ik het laatste stukje altijd rustig naar huis. Afhankelijk of ik al dan niet voor de voordeur sta als ik 8,08 of 12,12 km geklokt heb. Maar even los van het uitlopen, ik ben oprecht een enorme fan van rekken. Niet dat ik gelijk na mijn loopje op straat met 1 been omhoog naar huis huppel, maar zo ’s avonds voor de TV werk ik braaf mijn hele lijf af om de stijfheid er een beetje uit te trekken. En natuurlijk ga ik trouw regelmatig naar de masseur om alles soepel te houden. Met een schuin oog beschouw ik dat ook als een cooling down. Nou ja, een stukje dan.

Vanavond aan mij de schone taak om niet alleen iedereen te overtuigen van het nut van een cooling down, maar ook om deze uit te voeren. Ik heb een hoop tekst, meer dan met het programma van twee weken geleden, dus heb ik alles braaf op een briefje geschreven zodat ik niks kan vergeten. Vervolgens treed direct het protocol ‘vergeet het maar’ in werking, tenslotte heb ik het opgeschreven. En dus ben ik ietwat nerveus tijdens de training, ook al heb ik geoefend thuis. Want mijn aandacht moet ook naar de andere onderdelen van de training, en alle informatie die ik daarmee door mijn grijze massa laat vloeien dreigen het geoefende stukje tekst te overschrijven. Briefje bij de hand houden dus.

Als alle overige onderdelen klaar zijn schiet ik gelijk in overlevingsmodus. Ik moet op, wat was ook alweer mijn tekst? Oh ja, iets met paarden en uitstappen. Eerst maar uitdribbelen. Gelukkig doet mijn horloge nu wél wat ik wil, ook dát heb ik voorbereid. Helaas ben ik volledig gedesoriënteerd geraakt tijdens het programmaonderdeel en heb ik geen flauw idee waar ik ben in het Vondelpark. Om nog maar te zwijgen of ik het zorgvuldig vooraf uitgekozen stukje gras voor de rekoefeningen terug kan vinden. Ik vrees van niet. Als een wanhopige drenkeling klem ik me direct vast aan het eerste de beste stukje wei dat ik na het dribbelen tegenkom, ten koste van het wandelen. Ai, dat kost punten.

Als iedereen netjes in een cirkel staat ga ik naar fase twee, de rekoefeningen en het stukje informatief. Ik hoor mezelf met ietwat hysterische stem praten over de voordelen van cooling down en vraag mijn medecursisten of ze zelf redenen kunnen aangeven. Gelukkig geen radiostilte en de antwoorden zijn goed. Ik hoef niet te corrigeren. Ondertussen werk ik de oefeningen af, waarbij ik zelf letterlijk bij het verkeerde been begin. Met een beetje mazzel heeft niemand het in de gaten.

Dan ben ik uitgerateld en interpreteer uit het gezicht van Dave dat ik tijd over heb. Waarschijnlijk denkt hij gewoon aan zijn avondeten, maar ik vraag nog even of er vragen zijn én wat ze van de training van vandaag vonden. Misschien dat ik bonuspunten kan verdienen door de kwaliteit ‘feedback vragen’ te scoren. Nu heb ik écht geen tekst meer. Dave vraagt nog even door over de informatie die ik heb gegeven over het nut van cooling down. Gelukkig heb ik het uitgezocht, het langzaam verlagen van je hartslag tegen hartritmestoornissen, het terug brengen van je normale bloedruk tegen flauwvallen en het beter afvoeren van melkzuur en afvalstoffen uit je spieren.

We moeten naar de theorie en Dave vraagt of we het van elkaar beoordelen van looptechniek binnen of buiten willen doen. Buiten graag, maar wel met pauze om iets te eten, want dat heb ik door de zenuwen maar even naar voren geschoven. Tijdens de beoordeling heb ik nog een roze olifant momentje als ik als voorbeeld moet dienen over de stand van mijn voeten tijdens het lopen. Ik moet het laten zien, ‘maar vooral niet nadenken tijdens het lopen!’ Om natuurlijk intensief na te denken over hoe ik mijn voeten dan hou tijdens het lopen. Ik realiseer me dan ook pas dat ik eigenlijk helemaal geen feedback heb gehad op mijn training. Als we ruim een uur later alsnog in het lokaal een stukje theorie doen kan ik eindelijk aan mijn eigen cooling down beginnen. Mijn geestelijke cooling down.

Ga ik vrijdag wel weer lekker een uurtje naar de masseur…

We gaan twee complete theorielessen wijden aan het trainen van techniek. Les drie over de techniek zelf, en les vier over het aanleren ervan. Want ook dat is niet zo eenvoudig. De huiswerkopdracht van deze week is dan ook, ‘pak een foto van een hardloper, of van jezelf, en noem minstens 5 punten met betrekking tot zijn of haar techniek. Benoem ook of deze punten goed of fout zijn.’ En dat is nog best lastig.

Als we in de les wat voorbeelden bespreken en hoe die foto voor de opdracht er dan uit moet zien roep ik met ingehouden trots dat ik vorige week foto’s van Patrick Kwist gemaakt heb tijdens de Ronde van Katendrecht en vraag of ik die mag gebruiken. Ik maak me op voor de bewonderende blikken en de ‘Oooh’s en ‘Aaah’s’. Ze blijven uit en terwijl ik de kring rondkijk zie ik alleen vragende gezichten. ‘Die kennen jullie toch wel?’, vraag ik tegen beter weten in. Er wordt wat schaapachtig gelachen. Nooit van gehoord. Ik vestig mijn laatste hoop op Dave als ik hem smekend vraag: ‘Jij kent Patrick Kwist toch wel?’ ‘Nederlands kampioen hardlopen op de 10 km, 15 km?’, voeg ik er nog zachtjes aan toe. Maar ook bij Dave blijft enige vorm van herkenning uit, er gaat niet eens een lucifertje branden. Even ben ik teleurgesteld, maar dan realiseer ik me dat ik de 020 filter vergeten ben die alles blokt wat uit 010 komt. Gelukkig, het ligt niet aan mij, maar noteer wel in mijn hoofd dat ik maar even met Dave moet bespreken dat ik extra punten verdien in de opleiding omdat ik met een handicap moet werken.

De dagen die er op volgen besluit ik om toch maar wat aan mijn eigen techniek te doen. En ‘en passant’ aan die van anderen. Tijdens het rondje met mijn dinsdagavond loopmaatje geef ik haar een loopaccent mee, zoals we dat noemen. Een klein detail waar je op kan letten om je techniek te verbeteren. In haar geval de arminzet die ze rechts wel doet, maar links niet. Daardoor gaat ze een beetje overroteren in haar bovenlichaam. Ik zie gelijk het resultaat. Ze vindt het lastig om op te focussen, check, maar ze loopt er wel beter door, check. Zelf loop ik op de donderdag een 5 km rondje en let op mijn knie-inzet en ook het beter bewegen van mijn armen. En ook ik vind het lastig om vol te houden, check, maar krijg prompt bij thuiskomt een mailtje van Joep, een medecursist die in Rotterdam werkt, en me net heeft zien lopen langs de Maasboulevard. ‘Mooie variabele armhoek en goeie hielaanslag!’ krijg ik als commentaar. Check. Frank blijft allerminst bespaard van mijn allesziende oog over hoe hij loopt. Dat dat allesziende oog af en toe nog een bril nodig heeft mag de pret niet drukken. Ik ben tenslotte pas bij les drie.

Een van de dames van de opleiding roept dat ze vanaf nu nooit meer normaal kan lopen. Ik antwoord: ‘Ik herken het. Frank ook niet!’ Nu nog zorgen dat hij mijn aanwijzingen over gaat nemen.

Maar ook dat is gewoon een kwestie van techniek!

Dolblij als een kind met nieuw speelgoed lopen we weer naar huis. Daar kan ik wel mee aan komen zetten! De dagen erna zwoeg ik op mijn eerste huiswerkopdracht -schrijfeentrainingssessievoorbeginners-, het lezen van de theoriehoofdstukken voor de volgende les en het voorbereiden van mijn trainingsonderdeel. Ik mag het programma geven. Het voelt als gelijk voor de leeuwen gegooid te worden, tenslotte heb ik dit nog nooit gedaan en moet ik nog wennen aan de structuur van de opleiding en de formulieren en documenten die gebruikt worden. Gelukkig heb ik wel enige ervaring met een zweep. De tanden van een leeuw zijn daarentegen wel iets scherper dan die van een paard.

Op de bewuste maandagmiddag en na de nodige correcties van Dave op mijn voorbereiding sta ik in de huiskamer mijn verhaal te oefenen. Stopwatch ernaast, want de uitleg mag niet langer dan drie minuten duren, met pen de letters van de volgorde op mijn hand als geheugensteuntje, en de belangrijkste aandachtspunten op een briefje. Voor de rest is het maar duimen dat ik alles onthoud, en het mijn strot uitkomt, en het loopt zoals ik het bedacht heb, en het is wat er van mij verwacht wordt, en het een beetje overkomt, en, en, en…

Met een knoop in mijn maag rij ik naar Amsterdam, demonstratief in mijn Rotterdam Running Crew shirt. Als ik dan ten onder ga, dan in elk geval in stijl. Gelukkig komt het praktijkgedeelte altijd eerst, alhoewel ik wel moet wachten tot het onderdeel inlopen, drie keer oefeningen en het onderdeel techniek geweest is. Ik ben zo te zien niet de enige die zenuwachtig is, ik heb minstens één lotgenoot. De anderen zien er uit alsof ze het al jaren doen. En dan is het mijn beurt. Licht uit, spot aan, en twaalf paar ogen kijken me indringend en verwachtingsvol aan! Mijn hart klopt in mijn keel, het zweet loopt over mijn rug, mijn handen trillen een beetje en mijn gedachten schieten koortsachtig door mijn hoofd. ‘Stap 1, vertel enthousiast over hardlopen!’ En ik start mijn verhaal…

Ik heb vanmiddag geoefend. Godzijdank heb ik vanmiddag geoefend! Het lukt, het komt er enigszins vloeiend, duidelijk en overtuigend uit. Ik spiek even op mijn hand. Shit! De opdracht vergeten mee te geven, maar ik ben nog op tijd en geef hem alsnog mee. Er zijn geen vragen meer. Ik pak mijn fluitje, en zoals zojuist uitgelegd fluit ik 1x, het signaal om te starten met rennen. Damn, wat klinkt dat hard, maar het is wel duidelijk. Stopwatch aan. Shit! Mijn stopwatch loopt niet. Geen flauw idee of er al een minuut voorbij is. Op de gok dan maar. 2x fluiten, nu moeten ze wandelen. Ik ben zo van slag dat ik de tweede minuut ook niet in de gaten hou. Even herpakken en op een hele minuut fluit ik opnieuw. Nu tel ik wel en gaat het goed. Tenminste…

De groep valt wat uit elkaar. Op zich is dat prima, maar als het maar niet te veel is. Als dat dreigt te gebeuren laat ik de voorsten een lusje lopen. Shit! Vergeten diegenen erna te waarschuwen dat zij wél rechtdoor moeten lopen. Gauw corrigeren. Dan weer fluiten en de laatste sessie. Terugkomen bij het begin. Shit! Pionnen vergeten mee te nemen. Bij het bankje starten dan maar. En dan zit mijn tijd er op. Nog even mijn ingestudeerde grapje maken en dan ben ik klaar. Shit! Vergeten te vragen of er nog vragen waren. Damn, wat moet je op een hoop dingen dingen letten tijdens het geven van een training.

Het feedback rondje valt mee. De meeste mensen zijn alleen maar positief en ik krijg zelfs een compliment dat ik het aangedurfd heb om ze een lusje te laten lopen. Ik geloof dat ik opgelucht adem kan halen. Zelfs als we na het laatste onderdeel teruglopen naar het leslokaal en tijdens de pauze krijg ik nog van deze en gene te horen dat ze onder de indruk waren van mijn optreden. Maar er was één ding dat het meeste indruk van allemaal gemaakt heeft…

Één fluitje to rule them all!

Van de antwoorden op mijn mails word ik niet echt wijzer. De meesten verwijzen me door naar de Atletiekunie, en die verwijzen me weer door naar een Atletiekvereniging. Om nog maar te zwijgen over portfolio’s, begeleiding, stage lopen en oefenen. Het probleem met een Atletiekvereniging is puur praktisch. Ik wil vrij kunnen zijn, want ik heb mijn eigen schema’s, wil blijven paardrijden en duiken en ook nog eens een avondje vrij zijn om uit eten te kunnen.

Op zoek naar een onafhankelijke cursus of training dan maar. Hmmm, een driedaagse cursus. Voelt niet écht lekker solide. En voor die langere training is basiservaring vereist. Nee, het moet iets zijn waarbij ik een gedegen opleiding krijg, waarbij ik geen ervaring of vooropleiding voor nodig heb, geen lid hoef te zijn van een Atletiekvereniging en mijn ‘stages’ geregeld worden. En het moet in mijn agenda passen. Wonderen doen we gelijk, het onmogelijke duurt wat langer. Maar komt tijd, komt Facebook. De perfecte advertentie dient zich aan. Running Holland biedt exact wat ik wil. Er is echter maar één kleine maar… De bijeenkomsten zijn in Amsterdam!

Ik slik en probeer af te wegen of ik 15x naar 020 afreizen op de maandagavond overleef. En met een diepe zucht besluit ik ‘ut moet maar’. Gelukkig zijn ze uitgespreid over een paar maanden. Ik schrijf een mailtje en wacht in spanning af. Het antwoord komt al snel. Of ik even een vragenlijst wil invullen met voornamelijk motivatie waarom ik de opleiding wil doen. Tenslotte zijn er beperkte plaatsen en vaak meer aanmeldingen. Okeeeeeee, je komt er dus niet zomaar in!

Ik schrijf mijn mooiste sollicitatiebrief, en gelukkig, ik word toegelaten. Ruim een week voor aanvang krijgen we 3 hoofdstukken om door te lezen, voor te bereiden en een kort verslag over te schrijven. Bovendien worden we geacht op tijd te zijn en is al snel duidelijk dat het geen pretstudie is. Veel zelfstudie, hard werken maar oh zo ontzettend gaaf!

En zo sta ik ietwat zenuwachtig en onwennig een half uur voor tijd voor de deur van Sport371, een multifunctioneel sportcentrum aan de Overtoom bij het Vondelpark. Ik ben de tweede en langzaam druppelen mijn ‘collega’s’ zoals Dave Baars, de instructeur, ze noemt, binnen. Allemaal mensen van ongeveer dezelfde leeftijd, ervaren lopers, uit verschillende richtingen, zeven man en vijf vrouw, met uiteenlopende redenen om de opleiding te volgen. En gelukkig allemaal even onwennig als ik.

We gaan gelijk aan de slag. Daar hou ik van. Niet lullen maar poetsen. We krijgen les alsof we een beginnersgroep zijn, want dat is het hoofdthema van vandaag. Kunnen we elkaar gelijk een beetje leren kennen. Er wordt aandacht besteed aan de opbouw van een training, oefeningen, techniek en waar je allemaal op moet letten. En dat is nogal wat. We krijgen gelijk zelf ook wat techniek instructie mee. En dan ben ik stiekem toch best een beetje trots als ik het compliment krijg dat ik een goede techniek van mezelf heb. Nou ja, van mezelf, en een beetje van AnnemiekLoopt, en Robert Lathouwers, en van die man die tijdens de Bruggenloop in 2013 riep dat ik rechtop moest blijven lopen. Ik mag zelfs een keer voordoen.

Na ruim anderhalf uur dribbelen we terug om aan de twee uur theorieles te beginnen. Het is best pittig, maar Dave weet overduidelijk waar hij het over heeft. Zoals gezegd wordt het hard werken, maar ik weet nu al dat ik heel erg veel ga leren en er ook veel plezier aan ga beleven. Ondanks dat ik Dave zijn grapjes niet altijd snap. Amsterdamse humor. Gelukkig kunnen we heel even bijkomen want de volgende bijeenkomst is pas over twee weken. Het wordt een mooi avontuur.

Ik hoop alleen één ding. Dat Feyenoord aanstaande zondag kampioen wordt. Anders worden het zes hele lange maanden.