Dat laatste, daar wil ik het overigens met de dames nog eens even over hebben. Want deed hij dat überhaupt wel toen je hem kocht? Nee hé, ga je het nou weer over die fantastische Anita Active BH’s hebben? Ja dat ga ik! Weet je waarom? Omdat het gewoon zeer doet. Zeer voor diegene die de boel niet op slot zet en zeer aan mijn ogen als ik ze zie gaan. Vanochtend op weg naar mijn werk zag ik er weer een. Een tietenschudster, een borstenbungelaarster, een boezemshaker, een boobymover, een voorgeveltrilster. Hop, hop, hop, met iedere pas ging ze vooruit en de boel ging omhoog en omlaag met een actieradius van ongeveer anderhalve kilometer. Ze sloegen zowel loopster als omstanders nog net niet in het gezicht. En dan denk ik bij mezelf, ‘meid, meid, meid, wat doe je jezelf en die mooie borsten van je toch aan?’

Ik was op jonge leeftijd al gezegend met een aardig gevulde boezem, waar ik veel succes mee heb gehad. Het heeft me in elk geval een hoop gratis drankjes en permanent entree tot menig disco verschaft. Ach ja, je bent jong en je gebruikt wat de natuur je gegeven hebt. Pas op latere leeftijd word je daar wat kritischer in en hou je het exclusief. Nou ja, de meesten van ons dan. Het enige waar je niet bij stil staat is dat je niet eeuwig jong blijft en dat je er aandacht en zorg aan moet geven om het mooi te houden. Aangezien ik vroeger nogal eens gierig kon zijn kocht ik mijn kleding bij de goedkopere winkels en aan goede lingerie gaf ik al helemaal geen geld uit. Met als gevolg dat diezelfde natuur die me in eerste instantie goed bedeeld had, in de vorm van zwaartekracht net zo hard toesloeg. Ergens tot aan mijn navel zullen we maar zeggen.

Reden te meer om er nu extra goed voor te zorgen. Aan het hangwerk valt niet zo veel meer te doen zonder menselijk ingrijpen, maar voorkomen dat ik er last van heb tijdens het stevigere beweegwerk des te meer. Of ik nu ren, spring, of op een paard zit te hobbelen lijkt het in elk geval alsof het betere chirurgwerk plaats gevonden heeft. Alleen Frank weet hoe het zit. Nou ja, jullie nu dus ook, maar niet verder vertellen. Of eigenlijk juist wel. Maar goed, even los van het oog in het kader van ijdelheid is het nou eenmaal ook zoveel fijner als het punt van je zwaartekracht tijdens het rennen gewoon in het midden van je lijf zit en niet bij iedere pas dan weer 3 meter links en dan weer 3 meter rechts hangt. 

Terug dus weer naar alle dames die daar geen aandacht aan besteden. Het klinkt misschien gek, maar sinds ik ambassadrice van Anita Active ben kijk ik naar de borsten van andere vrouwen tijdens het rennen. Ik kan er niks aan doen, het is nou eenmaal het eerste waar mijn oog naar trekt tijdens het passeren. Soms zie ik ze al van een kilometer aankomen. Moet ik gelijk aan een liedje denken. ‘Zie je die borsten gaan, dan komt de hardloopster met een flut-BH er achter aan, la, la, la, la…’ De tekst was geloof ik iets anders maar past prima. 

Ik heb dames er ook al regelmatig op aangesproken. De meesten weten helemaal niet wat het doet, staan er niet bij stil. Wat de vastberadenheid van mijn missie alleen maar versterkt. Het uitbannen van alle slechte BH’s in de wereld. Vooral sport BH’s maar ook in het dagelijks leven koop ik alleen nog maar BH’s die aan de kritische eisen van stevigheid en ondersteuning voldoen. Weg met de losse niemendalletjes waar je niks aan hebt, branden met de zacht elastische frutsels die een belofte doen van ‘ik ondersteun je’ maar ondertussen net zo hard mee bewegen. Voor mij alleen nog maar stevige structuren en precisie raamwerk. Ze zeggen wel eens dat er niks erger is dan een bekeerde gelovige. Ik was ook ooit onwetend maar nu heb ik geen excuus meer. 

Even voor alle duidelijkheid. Het mag best mooi zijn, sterker nog, mijn collectie bestaat uit allerlei kleuren en soorten. Ik ben verwend, ik weet het want net als met schoenen heb ik altijd wel een bijpassend setje in de juiste kleur, en voor elke activiteit heb ik een andere soort qua model en stevigheid. Maar de belangrijkste stelregel is dat het past. Je kan de mooiste meest fancy en kwalitatief beste sport BH hebben, als hij te klein of te groot is heb je er nog niks aan. Sterker nog, dan is de remedie nog erger dan de ziekte.

Maar weet je wat het allerergste is? Ik heb Frank er ook al mee besmet. Zit ik tijdens het lopen met mijn gedachten ergens anders, roept Frank na het passeren: ‘Nou, die kan ook wel een Anitaatje gebruiken.’ Wat dat betreft is hij een bevoorrecht mens. Want welke man kan nu zeggen dat hij toestemming van zijn vrouw heeft om naar de borsten van andere vrouwen te kijken!

Alleen tijdens het hardlopen dan hé?

Maar waarom zou je in hemelsnaam zo’n Performance Outer Top willen hebben? Ik heb toch al de perfecte sport BH? Sterker nog, ik heb er inmiddels een heleboel, in allerlei kleuren en uitvoeringen? Nou, niet in de laatste plaats omdat hij gewoon MOOI is! Want alhoewel Rotterdam wel wat gewend zal zijn op het gebied van schaars geklede mensen op straat, en ik weinig gêne heb, schroom ik toch wel een beetje om alleen in mijn BH over straat te gaan rennen als het heel erg warm is. Wat dat betreft nog een oneerlijk voordeel voor mannen. Die kunnen niet alleen overal waar ze willen staand plassen, maar niemand kijk raar op als ze in blote borst over de Erasmusbrug hollen. En met een singlet krijg ik nooit een bruine buik.

Ik zie mezelf al helemaal rennen, als een soort strakke sexy Bo Derek in de film ‘10’ (Jezus, ben je oud dan als je jezelf vergelijkt met Bo Derek rennend over het strand. Halle Berry in Casino Royale dan?). Alleen dan zonder de kraaltjes in mijn vlechten. In werkelijkheid heb ik natuurlijk nog steeds een blubberbuik, niet vanwege het vet maar vooral vanwege los vel. Maar een mens mag dromen toch?

De tweede reden is omdat de Performance Outer Top, hoe vaker je het zegt, hoe makkelijker het uit je mond rolt, nét nog een beetje extra ondersteuning geeft. Vooral bedoeld voor dames bij wie onze maker een beetje extra klei over had. Frank is er nog steeds niet overheen, maar daar hoorde ik vroeger ook bij. Gelukkig is de POT ook bedoeld voor dames die dat extra beetje klei door de jaren heen verloren zijn. Dames zoals ik, bij wie de meloenen teruggeworpen zijn naar trieste uitgelekte theezakjes. Een hoop los vel dus. En die kunnen dus ook wel een extra laagje gebruiken. Want twee is beter dan één niet waar? En in dit geval is 1+1 gewoon 3.

Tot zover de theorie. Marjon heeft bij de Ladiesrun een verrassing voor me. De bestelde top, (heeeeeee, top, dat is POT omgedraaid. Een extraatje voor het OCD deel van mijn brein) is binnen en ik kan hem gelijk passen. De maat is goed en zoals Nico in De Marathon al riep, hij zit heerlijk. Zelfs ik kan het bijna niet omschrijven. Hij voelt zacht en toch stevig. Een beetje zoals Frank. Je moet alleen even een klein truukje weten om hem goed aan te trekken zodat alles goed zit. Dat zeg ik, een beetje zoals Frank. Op de Ladiesrun hebben we een andere outfit, maar ik kan niet wachten om hem uit te proberen. 

Die gelegenheid komt een paar weken later, als de temperaturen weer tot onmenselijke hoogten gestegen zijn. De zomer is begonnen in Nederland. Een rondje langs De Esch lijkt me wel een goede plek. Het voelt nog wat onwennig als ik met volledig blote armen en blote buik de flat uitstap. Er zijn loodgieters bezig met de centrale riolering, die hebben nu ook een leuke dag. Tenslotte ben ik een ‘hot blonde’ in een strak broekje en een mooie top. Voor de zekerheid hou ik toch mijn buik maar een beetje in. Eenmaal buiten voel ik de hitte van de zon en de stad en weet ik nu al dat ik heel blij ga zijn.

Tijdens het lopen zit de boel lekker strak. Ik hou van strak. Het geeft me een veilig gevoel. Ik voel me ook stoer. Kijk mij eens hip wezen! Halverwege stop ik dan ook voor een paar selfies. Op dat moment zet Tom Jones een heel toepasselijk liedje in. Want naast stoer voel ik me ook wel een beetje een ‘Sex Bomb’. Ik heb net mijn nichtjes van 15 en 16 een week op bezoek gehad, die weten wel hoe je moet poseren voor een mooie Instagram foto. Toch ziet het er bij mij net even iets anders uit. Ik ben blijkbaar nog niet zo ervaren. Of zou het komen omdat ik geen 16 meer ben? Nee joh, gewoon beter opletten hoe ze dat doen de volgende keer. 

Als ik thuis ben ben ik tevreden. Ik heb lekker gelopen, ik heb het niet warm gehad ondanks de brandende zon, en het is de eerste stap naar een nieuwe aftekening van de zon op mijn lijf. Heb ik vast een onderlaagje als ik straks nog een week naar Spanje ga want dan neem ik hem zeker mee. Misschien dat ik dan wel een beetje insmeer met zonnebrand want dat zijn we vandaag natuurlijk weer vergeten. Lees, daar was ik te lui voor. 

Als ik het zo bekijk dan heb ik inmiddels bijna een complete Anita outfit buiten de schoenen om. Ondergoed, sportBH, top en zelfs Anita sokken. Nu alleen nog een Anita hardloopbroek. Maar die hebben ze niet. Of toch wel? Spoiler alert! Hoe dan ook jullie weten dat ik sowieso fan van Anita ben, en opnieuw kan ik uit de grond van mijn hart zeggen:

De Performance Outer Top is TOP!

P.s. Meer weten over de top? Klik hier Anita

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

In tegenstelling tot mijn ‘control-freak’-ik maar volledig in lijn met mijn ‘wezienhetwel’-ik hebben we niet echt getraind en vertrouw ik er op dat ook het zwemmen en het fietsen wel zullen lukken. Ik kan redelijk zwemmen en heb twee jaar geleden een keer meegedaan aan 500 meter Like2Swim. En 750 meter is maar een klein stukje verder. Met de Road through Rotterdam hebben we 30 km gefietst op onze crappy citybikes dus 20 km lukt ook wel. En 5 km hardlopen? Nou ja, dat hoef ik niet uit te leggen. Vlak voor onze vakantie hebben we zelfs 10 km gefietst om gelijk daarna 5 km te lopen. Wij zijn er helemaal klaar voor! Tot gisteravond…

Bij de inschrijving hebben we een racefiets gehuurd. Maar dat is zo’n beetje de enige voorbereiding die we hebben getroffen. Terwijl ik vlak voor het slapen gaan de deelnemershandleiding lees komen de vragen en de bijbehorende twijfels. Wat moet ik aan? Hoe doe je dat met een wissel? Kunnen we ons tussendoor omkleden? Waar laat je je spullen? Had ik toch niet het aanbod om een tri-suit te lenen aan moeten nemen? Waar ligt mijn zwembrilletje eigenlijk? Moeten we eten onderweg? En wat betekent ‘stayeren’ eigenlijk? Het is slechts een greep uit alle vragen die ik heb en die duidelijk maken dat we dit nog nooit gedaan hebben. En wellicht ons er iets meer in hadden moeten verdiepen. Nou ja, hoe was het ook alweer? We zien wel.

We spreken rond 9:00 af met Herman. We zitten in startwave 2 om 11:00. Dan hebben we genoeg tijd om de fiets af te halen en even te kijken hoe of wat. Ik besluit dat ik met zwemmen alleen mijn badpak aan doe en me ergens omkleed in mijn hardloopkleding waar ik ook mee ga fietsen. Een chip en badmuts krijgen we met het startnummer, een band voor het nummer kopen we daar wel, een helm zit bij de fiets en ik heb zelfs mijn zwembrilletje gevonden in de kelder. Datzelfde zwembrilletje vergeet ik in de auto waar ik pas achter kom als we al op het terrein staan. Nou ja, dan maar zonder.

Als eerste halen we de fiets op. Ik bedacht me in de auto dat ik nog nooit op een racefiets heb gezeten en geen flauw idee heb hoe zo’n ding werkt. Maar gelukkig wordt het me uitgelegd en kom ik niet helemaal uit een ei. Fiets? Check! Na de fiets kopen we een startnummerbandje en halen we ons startnummer op. Je moet je startnummer met het fietsen namelijk op je rug dragen en tijdens het lopen op je buik. Dan is opspelden niet handig. Tegen die tijd mogen we inmiddels ook de wisselzone in waar we onze spullen en fiets neer kunnen zetten. Als alles op zijn plek ligt en alle startnummers en stickers geplakt zijn gaan we even kijken bij de start van Wave 1 waar René, een andere vriend, start. Daarna handelen wij ook de laatste voorbereidingen af. Op advies van een vriendin doe ik toch maar mijn sportBH en onderbroek onder mijn zwempak aan. Dat droogt snel genoeg tijdens het fietsen, dus de Anita gaat aan. Heb ik gelijk het probleem van het omkleden opgelost. 

Op de steiger voor het zwemmen krijgen we tien minuten voor de start nog een briefing en dan is het even wennen aan het koude water. Frank duikt er zo in maar bij mij slaat mijn ademhaling altijd dicht als ik ineens in koud water spring dus dat moet geleidelijk. Eerst voeten, dan benen en dan de rest. Als ik er in ga voelt het even flink koud en als ik er dan weer uit wil klimmen verrek ik mijn rechterschouder. Shit, daar ga ik last van krijgen. Ik kan er wel mee zwemmen maar het doet wel zeer. Bij de start hangen we aan de boei tot het startschot klinkt. Ik bedoel, waarom zouden we energie verspillen als dat niet nodig is? Het startschot dat om exact 11:00 klinkt. We zijn officieel gestart met onze eerste triathlon!

Frank en ik hebben afgesproken om samen te blijven. Tijd is niet belangrijk, fun en de ervaring des te meer. Het zwemmen gaat echter kut. Niet alleen is het erg druk waardoor ik aan alle kanten handen en voeten tegen me aan voel, maar overduidelijk zijn we onervaren en bovendien heeft Frank last van zijn slechte schouders. Binnen no time liggen we dan ook redelijk achteraan. ‘Ach’, zeg ik tegen Frank, ‘dat halen we met het hardlopen wel weer in.’ Toch valt het me niet tegen. De afstand is goed te doen, het water is lekker en het zwemmen is leuk. Alleen het continue kietelen van de waterplanten aan mijn benen vind ik niks. 

Als we richting het einde van het zwemtraject komen proberen we toch een beetje voor de laatste vijf mensen te blijven zwemmen. Helemaal als laatste het water uit is onze eer toch te na. We gaan het water uit via een trapje waar ons een verrassing wacht. RMD-er Edwin is komen kijken en staat te filmen. Leuk! We snellen naar de wisselzone waar ik even de kluts kwijt ben. Wat moest ik nu ook alweer doen? Oh ja, omkleden. Valt toch niet mee als je hele lichaam vochtig is om je hardloopkleding aan te trekken. Met name mijn sokken willen niet lukken maar uiteindelijk sta ik dan toch aangekleed met een helm op en een fiets in mijn hand klaar. Op naar deel twee.

Het fietsen is waar ik het meest tegenop zie. Ik vind het niet leuk en krijg er een houten reet van. Toch merk ik het al gelijk. Ik ben mijn uit elkaar vallende citybike van de Megabike gewend. Een officiële racefiets is toch iets anders. Het schakelen gaat best makkelijk en ik kan lekker snelheid maken. Het eerste rondje is even wennen maar bij het tweede rondje begin ik er lol in te krijgen. Alhoewel fietsen nooit mijn favoriete sport zal worden snap ik waarom een hoop mensen het leuk vinden. Lekker snelheid maken en de wind door je haren voelen geeft best een kick. Alleen maak ik de beginnersfout om lekker op mijn armen te leunen met mijn gewicht, en dat vinden mijn schouders dan weer niet zo fijn. Zeker niet de verrekte rechter. Als Frank even iets langzamer gaat om wat te eten haal ik hem in, net als een paar andere mensen. Kan ik mooi even zwaaien naar Evert Buitendijk die foto’s staat te maken. Toch ben ik blij als de laatste ronde ten einde komt. Frank heeft mij inmiddels dan alweer ingehaald. 

Ik ben meer bezig met het zwaaien naar Edwin en René, die inmiddels al binnen is, dan opletten op de wissel. Je moet remmen voor een balkje, er overheen en dan mag je naar de wisselzone. Op het laatste moment kijk ik op en ben even vergeten waar mijn rem zit. Het lukt gelukkig net op tijd en vol op mijn rem sta ik net stil voor het balkje. Nou ja, bijna dan als ik 50 cm over het balkje door rol. Ik moet er zelf om lachen en ook de man die de controle doet komt niet meer bij. 

Het voelt raar om ineens weer te lopen na 20 km fietsen en met wiebelende benen proberen we met de fiets aan de hand naar de wisselzone te rennen. Daarna door naar de start om aan mijn favoriete onderdeel te beginnen, het hardlopen. Het duurt een halve kilometer maar dan heb ik het gevoel wel weer te pakken. Ik ben totaal niet moe, het is alleen dat mijn spieren in de war zijn van al die verschillende inspanningen. Veel mensen, waaronder Frank, vinden het lopen toch wel zwaar na het zwemmen en het fietsen. 1+1+1 is bij een triathlon toch iets meer dan 3. Ik heb echter nergens last van.

Het lopen is twee heen en weertjes. Ik heb zelf drinken bij me maar heb het eigenlijk niet nodig. We slaan de drankpost sowieso over. Het tweede rondje heeft Frank een steek in zijn zij en wil toch wat drinken. Dan gaan we voor de grande finale. Ik neem me voor om nog minstens twee mensen in te halen en dat lukt. We gaan samen over de finish waar ook Evert weer staat en ons prachtig op de kiek zet. We nemen onze medaille in ontvangst en feliciteren elkaar. We zijn nu officieel triatleet! De rest van de middag brengen we door op een zonnig terras met veel bier en cola. En het onderwerp van gesprek? 

Wanneer is de volgende, gaan we een kwart doen en wat kost een racefiets… Zucht!

Anitameisje Deborah pikt me op, dubbelluxe en zeer welkom gezien een uur minder slaap, om team Rotterdam te vertegenwoordigen. Samen reizen we af richting Haarlem waar we de trein voor het laatste stukje Zandvoort pakken. Eenmaal daar wacht het treintje van Reis je Fit ons op en maken we een leuke foto. Daarna is het nog maar een klein stukje lopen waar we de VIP box in mogen. Heel sjiek staan we op de gastenlijst. De gezelligheid is al volop aanwezig en het is een weerzien van bekenden van andere evenementen en kennismaken met nieuwe Anitameisjes. Een fijne afleiding van het wachten tot aan de start.

Er worden broodjes geserveerd maar ik wil eigenlijk niet eten voor de wedstrijd behalve dan mijn eigen energiebar. Dan hoor ik een stemmetje. ‘Saskia’, roept die. Ik kijk om maar zie niks of niemand bijzonders. Nog een keer, nu iets indringender. ‘Saskia,…Sas, hierzo, op de bar!’ Ik kijk naar de bar en zie nu waar de stem vandaan komt. Een groot plateau met brownies die me vragen of ik ze wil eten. Ze vragen het zo lief dat ik toegeef. Één stukje kan nog net voor de wedstrijd, daar zal ik geen last van krijgen.

Als iedereen er is, omgekleed en van startnummer voorzien, gaan we naar buiten voor de groepsfoto en daarna naar het startvak. Nog meer luxe want we mogen starten vlak achter de wedstrijdlopers. We hebben nog een dik kwartier, dat natuurlijk volgemaakt wordt met selfies, foto’s, filmpjes en een hoop heen en weer bewegen. Tja, wat wil je dan ook met 30 vrolijke bloggende en instagrammende vrouwen op een hardloopevenement? De fotograaf heeft er zijn handen vol aan om het allemaal bij te houden!

Maar dan is het toch tijd om te starten. Ik heb maar één doel. Make Anita Proud! Mijn pijnlijke been van de CPC is zo goed als terug naar zijn natuurlijke staat. Dat wil zeggen, permanent zeuren maar niet zo erg dat ik er veel last van heb tijdens het lopen. Ik geef Metallica een seintje dat ze kunnen beginnen met spelen en vertrek achter de écht snelle dames van onze club. Die lopen vandaag voornamelijk op trainingstempo en gezien de inspanning die ik moet plegen om ze bij te houden heb ik nog een lange weg te gaan.

Ik herinner me nog van drie jaar gelden het schuine parcours op het circuit, maar het op en neer gaan ervan was ik even vergeten. Misschien toch maar eens mijn eigen wedstrijdverslagen terug lezen de volgende keer? Gelukkig is Zandvoort mentaal goed op te delen. In feite zijn het namelijk maar drie stukjes van 4 km en dat is goed te doen. Desondanks ben ik de dames kwijt aan het einde van het circuit, als we een steile heuvel, die ik gemakshalve ook vergeten was, richting strand oplopen. En dat is maar goed ook, want op dat tempo had ik mezelf vroegtijdig kapot gelopen.

Het strand op is een klein stukje maar altijd zwaar, het zand daarna daarentegen is lekker hard. Toch realiseer ik me dat zandlopen per definitie zwaarder is dan asfalt omdat je weinig vering hebt. Leuke interessante feitjes die ik tijdens mijn opleiding geleerd heb. Ik kan toch redelijk tempo houden en het strand is iets korter dan de volle 4 km. In opperste concentratie loop ik door en daardoor zie ik de Anita fotograaf pas op het allerlaatste moment. Dat wordt vast een vrolijke foto. Not! Ik kom nog wat RMD-ers tegen maar Ik ken ze niet persoonlijk en ik heb al mijn aandacht bij het lopen nodig. Sorry jongens, volgende keer weer. Het strand af is net weer wat zwaarder dan er op. Niet alleen een langer stukje, maar gelijk daarna een opnieuw conveniently vergeten heel stuk steil omhoog het duin op. Gelukkig komt juist op dat moment mijn favo nummer voorbij. Desondanks laten mijn benen me even niet onmiskenbaar weten dat ze dit niet leuk vonden en even bij moeten komen. Dat kan. Op de klinkers met wind tegen en zolang ze maar doorlopen. Uitrusten doen ze maar als ik vanavond weer op de bank zit.

Het laatste deel van 4 km is aftellen. Op ongeveer km 10 word ik ingehaald door twee mede Anitameisjes die op hun gemak al kletsend voorbij komen. Ik beken, inwendig loop ik te vloeken ook al weet ik dat ik me niet moet meten aan anderen maar alleen aan mezelf. Het is in elk geval een goede stimulans om de Terminatorknop aan te zetten. Het helpt, op 11,5 km loop ik ze weer voorbij. Stiekem weet ik diep in mijn hart dat als ze gas geven ze me schaamteloos en zonder enige moeite achterlaten maar soms is een illusie leuker dan de realiteit, zelfs als je weet dat het een illusie is. Na een laatste heuvel en een zeer onaangenaam stukje grindpad, ja ook allebei uit mijn geheugen gewist, kom ik het circuit weer op voor de laatste paar honderd meter tot aan de finish. Aanzetten zit er niet meer in, tempo houden wel.

Eenmaal over de finish kan ik weer op adem komen. Ik ben nét niet onder het uur gebleven. Mijn kritische kant is een beetje teleurgesteld, mijn realistische kant weet dat ik het heel goed gedaan heb gezien het toch wel zware parcours. Ik tref een stel andere Anitameisjes na de medailleuitreiking en opnieuw vullen we onze tijd met het maken van foto’s en filmpjes. Iets minder lang dan bij de start in verband met afkoeling, waarna we weer naar ons stekje in de VIP lounge teruglopen. Zucht, net als de CPC van twee weken geleden kan ik wel wennen aan deze luxe. Ik heb het koud dus ik kleed me om en pak nu wel een broodje.

Langzaamaan komt iedereen binnen en als de bitterballen rond gaan zijn we vol verwikkeld in de verhalen over hoe het gegaan is, wat het volgende doel is en andere races die we gelopen hebben. En natuurlijk de eerste foto’s delen met elkaar en op Social Media. Het Anita geweld zal vandaag niemand ontgaan, de wereld zal weten dat we in Zandvoort gelopen hebben!

Deborah en ik begaan de vergissing om comfortabel op een bank te gaan zitten om er vervolgens niet meer af te komen. Pas als de laatste meiden naar huis gaan kunnen we het opbrengen om ook op te staan en afscheid te nemen. Terwijl we naar het station lopen zien we een enorme file. Die was ik niet vergeten, we hebben er destijds twee uur over gedaan om überhaupt Zandvoort uit te komen. Dan is de optie met de trein die we nu hebben een stuk beter. Op weg naar huis hebben we het uitgebreid over de aankomende marathon. Nog twee weken. Maar eerst? Eerst nog de patatrun, de kapper, mijn verjaardag vieren, nóg een keer mijn verjaardag vieren met High Tea en een etentje, een training geven met Anita aan de Running Angels, de Stripdagen, de Ronde van Park16hoven en shoppen en nog een keer uit eten. En dat alles met tussendoor de laatste trainingen, paardrijden, de sportschool en solliciteren. Pfff, als ik er aan denk word ik al moe.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ik loop liever een marathon!

Maar jij schrijft toch over hardlopen? Ja. En deze blog gaat over paaldansen? Ja. Dat heeft toch niets met hardlopen te maken? Nee. Ja. Het is maar hoe je het bekijkt. Want als ik één ding gemeen vind van het hele hardlopen, is dat je nagenoeg niet kan hardlopen zonder op den duur blessures te krijgen als je niet ook aan krachttraining doet. Tenzij je van geboorte uit al een killer body hebt. En dat heb ik dus niet. Ik kan ongetraind met mijn body namelijk nog geen deuk in een pakje boter slaan. Maar dat terzijde.

Krachttraining dus. En dat kan je op heel veel verschillende manieren doen. De sportschool, bootcampen, cross training, body pump of… juist ja, paaldansen kan ook. Uitermate geschikt om je kracht op de proef te stellen. Bovendien heb ik na jaren dansen op een podium in een kooi in de discotheek altijd al een keer willen paaldansen. Now is my chance. 20 jaar te laat weliswaar, maar beter laat dan nooit.

Dus hoe werkt dat nou, dat paaldansen? Nou gewoon, je gaat aan een paal hangen en je danst. Toch? Nee? Niet? Niet! Na ontvangst met een glaasje bubbels, want het is een productlancering, maar zonder alcohol, want we moeten nog aan een paal hangen, kleden we ons om. Mijn ego wordt in elk geval gelijk al gestreeld. ‘We hadden geen 80C omhanden dus we hebben je maar even een 75C gegeven, kan je later ruilen. Oh kijk nou, hij past eigenlijk als gegoten! Wil je een stukje brownie, je kan het hebben?’ Speciaal voor mij, en voor al die andere meiden ook omdat dat nu eenmaal de lanceerkleur is, in het rood, met bijpassend rood haarbandje, dat dan weer wel exclusief voor mij.

Fleur geeft de workshop. En net als bij het hardlopen, eerst een goede warming up. Als ik een kwartier later voor pampus lig na te hijgen vraag ik me af hoe het nou zit met die conditie van me. Heb ik vorige week écht een marathon gelopen? Alleen het onderdeeltje planken ging goed, maar ja, dat doe ik dan ook dagelijks voor een sterke core. En ja, misschien zit het tussen mijn oren, maar ik geloof écht dat het helpt. Als ik het opgebracht heb om op te staan kunnen we aan de slag.

Move 1 is relatief makkelijk. Aan je armen hangen en om de paal heen swingen. Mijn dansjaren komen nu wel van pas en mijn gazellesoepelheid van het lopen ook. Dat ik na twee keer zwaaien het gevoel heb dat ik drie rondjes in een achtbaan heb gereden mag de pret niet drukken. Zwaaien we gewoon de andere kant op om tegenwicht te geven. Move 2 noemt ze de ‘Brandweer’. Ze doet het even voor. Ik spring. Zo simpel. Zo gracieus. Zo soepel. Zo sexy. Tenminste, zo zag het er bij Fleur uit. Ik voel alleen het schuren van de paal tegen mijn rechterwreef en mijn linkerhiel, en het getrek aan mijn armen. En ik maar denken dat ik 20 kilo afgevallen was. Zo voelt het nu niet. Ik voel mee eerder een nijlpaard. Maar net als tijdens het lopen van een marathon na de klap met de hamer, gaan we dapper verder.

Move 3 in aantocht. We haken onze rechterkuit om de paal, maken een klein sprongetje, moeten klemmen en dan het andere been buigen om rond de paal te draaien. Diezelfde rechterkuit die tijdens het hardlopen altijd zo ontzettend goed zijn best doet, schiet nu stante pede en onherroepelijk in de kramp. Een ultieme vorm van protest tegen dit misbruik van mijn spieren. Niks meer mee te beginnen. ‘En nee, dat ligt niet aan mijn ongetrainde kuit, maar gewoon aan het feit dat ik inderdaad vorige week die marathon heb gelopen’, lieg ik mezelf maar voor. We proberen het gewoon de andere kant op. De linkerkuit is solidair met rechts, en schiet ook in de kramp. Nou ja, ben ik in elk geval in evenwicht. Op naar move 4.

Armen aan de paal, buikspieren aanspannen en beentjes optillen in een V. En dan toch profijt van het dagelijks planken, want dit kan ik. Ongeveer. Move 5 ziet er dan weer wat uitdagender uit, want in een paal klimmen staat dan weer heel erg ver weg van hardlopen. Om dan ergens halverwege je benen om de paal te klemmen en te gaan ‘zitten’. Met je armen los. Als ik het klimmen achterwege laat lukt wonder boven wonder het zitten best aardig. Mijn benen laten me niet in de steek, maar dat hebben ze eigenlijk nog nooit gedaan. Behalve die ene keer, maar dat was lang geleden en zijn we allang weer vergeten. Buikspieren weer aanspannen en ik kan zelfs een arm loslaten. ‘Kijk mama, met één hand!’ Wel ten koste van de huid aan de binnenkant van mijn dijen, want die paal blijft stroef. No pain, no gain.

De laatste move is de ultieme uitdaging. Aan je armen hangen en je benen omhoog en naar achteren gooien om je op je kop langzaam langs de paal naar beneden te laten glijden. Ik durf niet maar met hulp van Fleur lukt het toch een beetje. En eenmaal een keer gedaan, durf ik het nog wel een keer. Net als die psychologische drempel van een 30 km run. Ik heb wel wat hulp nodig. Deborah geeft me een duwtje en moedigt me aan als ik mezelf naar beneden laat zakken. ‘Glijden, glijden, glijden’, roept ze. En ik glij. Tergend langzaam, maar ik glij. Het lijkt wel of ik in slow motion beweeg, en als ik eindelijk de grond raak barstten we uit in een slappe lachbui. Dit is het meest hilarische dat ik in maanden heb meegemaakt. Ook goed voor de buikspieren. Na een groepsfotoshoot en een solofotoshoot met je ‘Best Move’ aan de paal, krijgen we nog wat te eten en te drinken en is de workshop ten einde.

En zo valt het me toch nog mee hoeveel ik voor elkaar krijg met een paal tussen mijn benen. Ik ga bijna denken dat ik er iets van bak. Maar om het er écht goed uit te laten zien zal ik die core training toch wat verder op moeten schroeven. Ik verwacht dan ook rare bewegingen als ik morgen uit bed stap. Áls ik überhaupt al uit bed kan stappen. Hoe dan ook, enorm leuk om een keer mee te maken en mijn respect voor paaldanseressen is ook weer fors gestegen. Maar ik zal het eerlijk toegeven.

Ik loop liever een marathon!

Inmiddels alweer 3 jaar geleden dat ik mijn boobs mishandelde met een slechtzittende BH tijdens de marathon en ik door Anita Active benaderd werd om eens iets anders te proberen. Dat was ook 20 kilo en 4 cupmaten geleden, want van de volle G is een bescheiden C overgebleven. Gelukkig mag ik, ook nu ik in een showmodelletje pas, nog steeds meelopen in hun Business Team. En omdat Terschelling toch een beetje buitenland is, het visum is 3 weken geleden goedgekeurd, blijven we het hele weekend.

Het Anita geweld begint al op vrijdagavond. Ik mag meerijden met Deborah, ‘collega’ van de Rotterdam Running Crew, en om 14:45 hebben we de boot richting het eiland, waar we Joyce en Esther treffen. Andrea (Run Andrea Run) is medeorganisator en vangt ons bij aankomst op. Later zullen Nydia, Manon, Jacolien en Dinie zich bij ons voegen, en zondag komt Miny. Stuk voor stuk dames die de nodige prestaties leveren op hardloopgebied en je overal tegen kan komen op Social Media. Marjon is onze steun en toeverlaat als het gaat om Anita affaires en brengt de enige man in het gezelschap mee, Clemens, Marketing directeur van Anita internationaal. De ‘lucky gozert’ zoals iemand op Facebook reageerde, die mag zich het hele weekend tussen de dames begeven. Medesponsor van het weekend is lingeriewinkel Lijftijd op Terschelling, vlak bij de start en waar we heerlijk luxe ons basecamp op kunnen slaan tijdens raceday. En dat maakt de setting compleet voor een heerlijk weekend. Oh ja, en dan lopen zondag ook nog even een halve marathon. Tenminste, Joyce en Esther lopen zaterdag ook nog de 10 km. En ik dacht dat ik veel liep. Jacolien en Miny lopen zondag de hele. Oh, hadden ze ook een hele? Hmmm, het is dat ik over 2 weken in Valencia loop. Maybe next year…

We laten onze spullen in de winkel en wachten tot iedereen er is. In de tussentijd laat ik me verleiden tot lokale lekkernijen van de bakker naast de lingeriewinkel, en omdat ook mijn gewone BH’s inmiddels allemaal te groot zijn snuffel ik ook nog even in de winkel. Mijn oog valt op een prachtig zwart wit exemplaar die ook nog eens mooi zit. Uiteraard van Rosa Faia, uit de stal van Anita, want ze maken niet alleen sport BH’s. Heeft Frank toch ook wat aan mijn weekendje weg. Daarna gaan we lekker eten in West-Terschelling, en na afloop met de bus naar onze huisjes in Hoorn. Prima verbinding, behalve het feit dat hij maar 1 px per uur rijdt, dus dat wordt wel plannen de komende dagen.

De volgende dag hebben we ‘vrij’. Na het ontbijt gaan we eerst kijken bij de dames van de 10 km. Dan snel rennen voor de bus terug en de lunch want om 14:00 hebben Deborah en ik een huifkartocht gereserveerd terwijl de rest gaat wandelen of fietsen. Ik krijg flashbacks van 14 jaar geleden toen Frank voor mij een verrassingsweekend paardrijden op Terschelling geregeld had. Toen zaten we ook in Hoorn. Paardrijden had nu ook gekund, maar niet iedereen kan het en diegenen die het kunnen durven het niet aan vanwege verwachte spierpijn. Een huifkartocht is ook enorm leuk en toch ook iets met paarden. Met een aantal anderen gaan we op weg.

De rit brengt ons door de bossen en over het strand en we krijgen een glimp van de prachtige natuur van het eiland. Daar mogen we morgen gedeeltelijk doorheen lopen en de menner weet uitgebreide verhalen te vertellen over het landschap, het eiland, de paarden maar ook over de Berenloop. Na ruim 2,5 uur brengt hij ons weer terug naar de manege, die 3 minuten lopen van ons huisje is, en beginnen we aan de voorbereidingen van ons avondmaal. Uiteraard pasta. Na een gezellige quiz waarin we elkaar nog beter leren kennen zoeken we ons bed op. Morgen, hoe kan het ook anders, vroeg op.

Ik word iets voor de wekker wakker. Nadat ik al mijn spullen weer in de tas gepropt heb en mijn running outfit aangetrokken, loop ik met mijn pannenkoekenmix naar het andere huisje waar we met z’n allen zullen ontbijten. Om 9:55 staat de bus al te wachten om ons naar de start te brengen. We kunnen heerlijk onze spullen weer in de winkel zetten om op ons gemak een groepsfoto te maken. Het is behoorlijk fris dus de warme winkel is een uitkomst. En uiteraard zes keer plassen op een gewoon toilet is ook wel erg fijn.

Dan is het eindelijk tijd om naar de start te lopen. We moeten wel twintig hele meters lopen voordat we in het startvak staan. Ik loop vandaag met Deborah mee, haar tweede halve marathon ooit, dus ik kan genieten vandaag. Voor het startschot wordt de toeter van de vuurtoren geluid en we mogen op weg. Eindelijk opwarmen. We lopen eerst door de dorpsstraat om vervolgens langs de haven richting de Hoofdweg en het oosten van het eiland te gaan. Er staat enorm veel publiek langs de kant die enthousiast staan toe te juichen. Ik vind het nu al een feest en ga gelijk druk aan de slag met het maken van foto’s. Het is met recht de Berenloop, want overal langs de kant vind je een overdaad aan teddyberen. Sommige mensen hebben er een waar kunstwerk van gemaakt, met beren die thee drinken, aan het zonnen zijn, een hele heg versierd met beren, beren die aan een paal hangen, over een postbus leunen of dansend in de armen van een oude dame.

De kilometers vliegen voorbij, er is muziek en ik ren, dans, straal, glunder en geniet. Wat een enorm leuke loop! Ik zie zelfs onze huifkarman in zijn tuin staan met een glas bier. Ik zwaai en hij herkent me en zwaait terug. We krijgen ook een hoop commentaar op onze shirts, want het ‘moveyourbodynotyourboobs’ onttrekt toch wel een aantal glimlachjes van zowel mannen als vrouwen. Zeker als we af en toe even wandelen om iets te eten of te drinken. Ja, ja, maar we halen de beste mensen gewoon weer in als we weer aan het rennen slaan.

Op kilometer 12 gaan we het strand op, waar een stevige tegenwind staat. Het deert me niet, ik ren net zo makkelijk heen en weer, maak opnieuw foto’s en probeer Deborah een beetje uit de wind te houden. Ook de kou voel ik niet, ik voel me net een paard met teveel energie dat zich lekker mag uitleven in rengalop over het strand. En het is maar 3 km. Bij 15 km gaan we het strand dan ook alweer af. Vlak daarna staat een drankpost en zie ik Sil de Strandjutter tussen de vrijwilligers staan. Breed lachend deelt hij bekertjes water uit met zijn grote snor en zijn lange wapperende grijze haren. Hij doet me aan wijlen mijn vader denken. Daar moét ik mee op de foto. Het wordt de mooiste foto van dit weekend.

Ik zoek Deborah weer op en we gaan de laatste 5 km door de duinen in. Ik geniet nu ook weer, dit keer van de prachtige omgeving van het eiland. Wat dat betreft heeft het parcours alle elementen in zich. Het zonnetje laat zich nu ook voorzichtig zien en de bomen geven een paar kilometer later wat beschutting voor de wind. Het strand heeft toch de nodige energie van Deborah gevraagd dus we doen iets rustiger aan. Het verbaast me hoe toch ook in het bos weer de nodige supporters staan, en als ik een foto maak met een houten standbeeld van, hoe kan het ook anders, een beer, krijg ik de nodige opmerkingen. Ik moet doorlopen en het gaat van mijn tijd af. En ik denk bij mezelf, ‘ach tijd, vandaag ben ik aan het genieten en tijd is niet belangrijk’! Daarom stoppen we ook nog bij een man met een berenpak om samen op de foto te gaan.

We komen weer bij de bewoonde wereld en gaan de laatste kilometer in. Nog één foto bij een enorme opblaasbeer en ik moet nog snel rennen om Deborah voor de finish weer in te halen. Samen lopen we de laatste meters over de rode loper. Ik zoek naar de finishfotograaf, die er niet staat, en dan zijn we klaar. De Anita meisjes wachten ons vlak voorbij de medailles op. Zelfs die is mooi! Ik kan met recht zeggen dat dit één van de leukste loopjes is die ik ooit gedaan heb, zo niet het leukste loopje. En ik heb er een hoop gedaan inmiddels. Na wat warms aangetrokken te hebben wachten we op de eerste lopers van de marathon.

De informatievoorziening is slecht en er is verwarring bij de namen van de dames, maar dan blijkt tot onze verbazing toch dat Jacolien als eerste aan komt rennen richting finish. ‘Onze’ Jacolien wint zomaar gewoon even de Berenloop 2017! Het feest is helemaal compleet als een half uur later ook Miny een PR gelopen heeft. Iedereen is nu binnen en we kunnen wat gaan drinken. Om half zes nog even de prijsuitreiking en dan vertrekken de eerste dames alweer richting het vasteland. De rest eet nog een hapje met elkaar. Tapas, voor mij om vast in de sfeer van Valencia te komen. Dan is het voor ons ook tijd om richting boot te vertrekken en de reis naar huis te aanvaarden, met een tas vol souvenirs en een hart vol met fijne herinneringen. Het waren drie fantastische dagen. Nu écht afbouwen en aftellen.

Valencia, agarrate fuerte que vamos allá!

Eenmaal aangekomen in Tilburg valt mijn parkeerplan in duigen als de route naar de parkeergarage is afgesloten. We eindigen na twee rondjes in een woonwijk, gratis en dichter bij waar we moeten zijn. Soms zit het mee. We zijn lekker vroeg, en we gaan op zoek naar de stand van Anita Active en andere RMD-ers. Bij de stand staat Andrea van Run Andrea Run en terwijl we staan te kletsen komt Everything Wendy ook aanlopen. Het lijkt wel een bloggersbijeenkomst!

Daarna gaan we nog even in de zon zitten en treffen we nog een paar RMD-ers, de meesten om diverse redenen vandaag incognito. Omdat de startvakken bepaald worden op basis van wie het eerst komt wie het eerst maalt, en we toch de tijd hebben, lopen we vast die kant op. Ik wil enthousiast in vak A gaan staan, maar die is alleen voor de wedstrijdlopers. Vak B dan maar. De zon laat zich af en aan zien, en als hij niet schijnt is het lekker, maar als hij wel schijnt is het warm. Alweer.

We wachten rustig op het startschot, en ik heb zelfs nog even tijd om een derde keer naar de WC te gaan. Dan mogen we weer van start en the games is on. Met een lekker tempotje gaan we van start en lopen Frank en ik min of meer gelijk op. Dan loop ik weer iets voor, dan weer iets achter. Na een paar km loop ik echter al gauw een honderd meter achter, ik heb best wel weer last van de warmte, maar tegen de 4 km kom ik toch weer bij. Na de eerste drankpost, die Frank mist en waar ik het water vooral gebruik om me te koelen, loop ik weer wat uit.

Er staat veel publiek langs de kant, en ook relatief veel fanfares, DJ’s en andere mensen die harde muziek aan hebben. Heel gezellig, maar toch interfereert het ook een beetje met mijn eigen muziek, waardoor ik regelmatig mijn ritme verlies. Ik heb moeite met mijn concentratie. Het zal de warmte wel zijn, die ik hartgrondig begin te vervloeken. Ik ben zó klaar met die warme loopjes!

Bij de tweede waterpost op 8 km knaag ik aan een halve Powerbar die ik nog over had van de Schenkelloop, probeer wat te drinken en giet weer een halve liter water over me heen. Dat doe ik niet alleen bij elke waterpost, maar ook bij elke sponspost, en ook nog twee keer bij toeschouwers die extra bekertjes water aanbieden. Had ik al gezegd dat ik helemaal klaar ben met die warme loopjes?

De route loopt voornamelijk door woonwijken, met veel bochtjes en een paar heen en weertjes. Vind ik niks, al die scherpe draaien maar eerlijk is eerlijk, het is weer eens wat anders. Na ruim 10 km lopen we een stuk over klinkers en daarna een stukje buiten de stad. Ik was er voor gewaarschuwd omdat hier weinig tot geen publiek staat, maar ik heb er geen last van. Tegen die tijd ben ik voornamelijk met mezelf bezig. Frank zie ik nergens, maar eerlijk gezegd zou hij vlak achter me kunnen lopen en zou ik hem niet zien. Alleen de paarden die we af en toe in een weitje passeren vangen mijn blik.

Ik ben dan ook reteblij als weer de stad inlopen richting 14 km. Nog 2 te gaan. Rammstein brult in mijn oor, ‘Mein herz brennt’. Ja, en mijn longen, en mijn keel, en mijn ogen, en mijn benen, en mijn billen, en mijn hamstrings, en mijn voeten ook. Toch ben ik nieuwsgierig naar mijn tijd op de 15 km, omdat ik gemiddeld toch wel op 11 km p/u lijk te zitten. Ik klok 1:19:50. Mooie indicatie voor de Bruggenloop.

De laatste kilometer gaat dwars door het centrum en het ziet zwart van de mensen. Dan richting het spoor en de spoortunnel. Ik schrik me het apelazarus als ik Frank aan de kant zie staan! Die heeft mij niet ingehaald dus er is maar één conclusie. Uitgestapt. Hij bevestigt mijn vragende blik. Oh, oh, foute boel. Bij de finish zie ik Frank Bruining en samen lopen we richting Frank. Die is uitgestapt vanwege motivatieproblemen. Het drukt de pret behoorlijk en we lopen dan ook gelijk terug naar het Rabohouse, waar we even wat drinken en dan ook direct daarna de auto opzoeken en naar huis rijden. Thuis check ik de uitslagen en heb een mooie 1:25:28 op de teller staan met 11,3 km p/u.

Maar met Frank zijn uitspraken dat hij alle volgende geplande wedstrijden gaat cancellen, inclusief de marathon van Valencia, omdat hij het niet leuk meer vindt, krijgt dit avontuur nog een staartje. Want vind ik het nog wel leuk zonder Frank? Volgende week eerst maar La Parisienne, die zou ik toch al (alleen) met een vriendin lopen. En daarna? De tijd zal het leren…

Maar goed, hoe ver die hardloopbroeken ook meerekken, en hoe wijd die shirts ook zijn, iets meer styling staat toch leuker. Net zo goed dat het nauw aansluitende thermoshirtje op de finishfoto ook wat meer vorm heeft gekregen, of liever gezegd vandaag de dag überhaupt vorm heeft. En jawel, iets laat zien dat zelfs voor een soort van taille door kan gaan. Reden te meer dus om wat meer aandacht te besteden aan hoe ik er rennend uitzie. Ok, ok, ik blijf er bij, rennen is niet charming, maar voor dat uurtje vóór de start mag ik me wel een beetje opdoffen toch? Bovendien heb ik nu iets nieuws te compenseren, want door een kilootje minder is mijn vel ook meer gaan hangen. Ik geloof dat het in de volksmond een kalkoenennek genoemd wordt. Maar goed, je moet er wat voor over hebben en je kan nu eenmaal niet alles hebben. Een kleine prijs die ik betaal voor een maatje minder.

Meer aandacht dus voor of mijn haar wel goed zit, of het shirtje wel matcht met mijn broek en schoenen, misschien af en toe eens wat nagellak op. Zo, zo, mevrouw gaat ineens modieus doen. Maar er zijn ook nog een paar andere factoren waar nu op gelet moet worden. Want nu de aandacht op de foto of tijdens het rennen niet direct meer naar mijn zwemband trekt, wordt er gekeken of ik leuk lach, mijn haar niet alle kanten op piekt en, jawel, of zich geen nipplegate voordoet.

Nipplegate? Waar héb je het over! Nooit opgevallen? Daar waar het bij de heren heel normaal is om de tepels door het shirt heen te zien, is dit bij de dames natuurlijk not done. Tenslotte zijn we aan het hardlopen, geen mannen aan het versieren. Toch? Uitzonderingen daar gelaten. Helaas is het bij ons dames zo dat de boel bij opwinding, bij kou of bij inspanning, of soms tijdens het hardlopen zelfs alledrie tegelijk van toepassing is, samentrekt. En dat zie je, dwars door alles heen. Ergo, nipplegate.

Joepie, weer iets voor ons vrouwen om ons druk over te maken. Nou, mooi niet! En daar komt Anita Active weer eens om de hoek kijken. Die hebben iets nieuws, waar ik lekker voor heb mogen testen. Dus ben ik één van de gelukkigen die een paar weken vóór dat de boel in de winkel ligt al een sportBH kan dragen waar mijn tepels fijn een handstand in kunnen doen, en je nog niks ziet. That’s what friends are for!

En zo fladder ik vanaf nu in mijn strakke modieuze hardloopbroeken, met nauw aangesloten shirtjes, keurig gelakte nageltjes, strak gevlochten haartjes, en zonder priemende tepelafdrukken ‘no nipples!’ op mijn borsten, over de finish.

Kan alle aandacht lekker naar de wapperende kalkoenennek onder mijn kin!

Voor wie meer informatie wil over deze speciale BH:

Anita Nederland Sixpack

Om drie uur worden we bij Crossfit Zeeburg in Amsterdam verwacht. Amsterdam, beetje jammer. Maar gelukkig maken ze het goed door de hardloopclinic te laten verzorgen door niemand minder dan Robert Lathouwers. Toch nog een stukje Rotterdamse ondersteuning, getuige het feit dat gastvrouw Marjon direct gecorrigeerd wordt om het woord ‘Marathon’ correct uit te spreken, te weten op zijn Rotterdams, de enige juiste manier. Daarnaast krijgen we een Crossfitclinic en een Yogaclinic. Met zo’n dertig dames worden we na het welkom, het uitdelen van de goodiebag met shirt en uiteraard een sportBH (joepie, ik krijg een wordt-volgende-week-gelanceerd helblauw exemplaar! Nu heb ik de Nederlandse vlag compleet), en het omkleden opgesplitst in drie groepen. We zijn met tien en Nicole, mijn ‘plus one’, is mijn buddy.

Onze volgorde is Crossfit, Yoga en als laatste Hardlopen. Ik ben blij dat we starten met Crossfit, kan ik daarna lekker uitrusten alhoewel ik de Yoga eigenlijk liever als laatste had gehad om het helemaal perfect te hebben. We doen een parcours van drie oefeningen, 20 minuten lang. Een AMRAP van Burpees, Box en Thruster. Een wat van wat? As Many Rounds As Possible. En dan Burpees, lekker op de grond gaan liggen en weer omhoog springen, Box, op een houten doos springen en weer afstappen, en Thruster, een 15 kilo zware stang liften met Squats, door je knieën zakken dus, doen. En ik dacht dat ze alleen bij het hardlopen fancy termen hadden!

Maar goed, klinkt allemaal erg vermoeiend. En als we aan onze oneindige rondjes beginnen is het dat ook. Binnen twee minuten is mijn hoofd net zo rood als het logo van Anita, het springen op de doos doe ik veiligheidshalve op- en afstappen, en het liften van die 15 kilo maken van mijn armen een paar goedkope in lageloonlanden gefabriceerde gummiknuppels. Andrea van RunAndreaRun is er ook en die lift met gemak 30 kilo alsof het een pakje watten is. Ach ja, ieder zijn ding. Ik loop liever een marathon.

Gelukkig duurt de marteling niet eeuwig en als de laatste minuut ingaat hebben we zowaar drie rondjes volgemaakt. Ik voel me nu al supersportief. We hebben even pauze en krijgen een glas met zweet van de Hulk. Het is in elk geval net zo groen en aan de smaak te proeven zullen we er net zo sterk van worden. Ik zie wat moeilijk kijkende gezichten. Ik niet, sinds ik bij de Weight Watchers zit eet ik alles wat nul punten kost.

Daarna mogen we naar de Yoga. Lekker relaxen, beetje rekken en strekken en even bijkomen. Dus niet, of, zoals Donald Trump zou zeggen, WRONG! We mogen ons in allerlei bochten wringen. Drie minuten planken is er niks bij. Het lijkt wel een spelletje Twister-in-je-eentje. Zet je linkervoet rechts, draai je rechterarm naar achteren, zet je linkerhand op de grond, stop je linker grote teen in je neus, steek je rechterpink in je oor, draai je hoofd een kwartslag met de klok mee en zwaai naar je rechterachterbuurvrouw. Hou deze pose tien seconden vast, en daarna hetzelfde maar dan andersom. Of zoiets. Dacht ik dat ik thuis na het lopen toch altijd wel aardig wat yogaposes deed, maar er valt dus nog wat te leren. Ik ben achteraf blij dat we deze toch niet als laatste doen.

Na de yoga hebben we weer even pauze, en snack ik een minibroodje tonijnsalade. Goed plan, als je daarna een hardloopclinic hebt. Gelukkig bekend terrein. Compenseert in elk geval een beetje voor het feit dat ik mijn afgetrapte indoor sportschoenen aan heb en mijn van mijn reet afzakkende ‘ikhoefalleenmaartezitten’ sportbroek aan heb. We gaan hardlopend naar het bos, waar een paar welbekende pionnetjes tevoorschijn getoverd worden. Fijn, we gaan sprinttechniek leren.

Van Robert leren we, tussen het ophemelen van Rotterdam door, hoe we onze armen moeten bewegen, en hoe we onze benen moeten optillen. Is weer eens wat anders dan 42 km sloffen. Gelukkig hoor ik hem zeggen dat je van mensen die een marathon lopen en daar langer dan vier uur over doen, je niet kan verwachten dat de techniek aan het eind nog goed is. Kijk, daar kunnen we wat mee en zal goed van pas komen in New York. Ik zal aan Robert denken als ik in Central Park over de finish kom en ik iemand hoor roepen:’ Benen optillen!’ Dan kan ik tenminste zeggen: ‘Hoeft niet van Robert, we zijn al over de vier uur!’ De tijd gaat veel te snel voorbij en natuurlijk willen we allemaal ook nog met hem op de foto. Dat betekent extra hard terugsprinten, waar we het geleerde gelijk in de praktijk kunnen brengen.

Terug op de basis komt de middag ten einde. Na een korte speech en een groepsfoto krijgen we nóg een goodiebag van Rosa Faia, die alles met lingerie, maar niets met sporten te maken heeft. Heeft Frank er ook nog iets aan als ik vanavond thuis kom. Ik neem afscheid van alle bekende dames en rij moe maar voldaan naar huis.

Crossfit met Anita Active. Dat harlopen gaat nog wel, maar het is al dat sporten er omheen waar ik zo moe van word!