Maar wat maakt nu dat er toch best veel mensen met dit weer naar buiten gaan om hun rondje te lopen? Ieder normaal denkend mens blijft met dit weer gewoon lekker onder een dekentje op de bank zitten. Wij hardlopers niet. Wij trekken gewoon onze schoenen aan en gaan naar buiten. In elk geval wij hardlopers die aan het trainen zijn voor een specifiek doel, anders zou ik ook gewoon lekker onder dat dekentje blijven zitten en denken, ‘bekijk het maar!’. Het bericht dat de marathon van Rotterdam doorgaat afgelopen vrijdag zal daar zeker aan bijdragen.

‘Er is geen slecht weer, alleen slechte kleding’, hoor ik ook vaak zeggen. Dat is gedeeltelijk waar. Ik ben absoluut geen koukleum. In elk geval, ik heb wel altijd koude handen en voeten, maar heb het vaak niet koud. Rent Frank dik ingepakt in zijn berenpak, loop ik met blote armen en een enkel shirtje in -6 graden, slagregen en windkracht 7 alsof ik in de tropen ben. Desondanks moet ik toegeven dat ik er recentelijk achter gekomen ben dat ik het weliswaar gevoelsmatig niet koud heb, mijn spieren hebben dat wel. Frank kon het ook niet langer aanzien en heeft een (heel duur) wind- en waterdicht jasje voor me gekocht, waarvan ik ook moet toegeven dat het best een fijn en warm jasje is. Om die reden heb ik me ook maar over laten halen om een regenbroek aan te schaffen, en ook nog mee te nemen bij loopjes met de voorspelling van nat en/of koud weer. 

Maar hoe goed gekleed ook, het blijf rondrennen in de zeikregen en beuken tegen de wind in. En dat vergt een van de drie volgende zaken:

1. Motivatie. Als jij je zinnen gezet hebt op die marathon en je trainingsschema zegt dat je moet rennen, kan je heel soms wel een beetje schipperen, maar zomaar een 30 km run verplaatsen naar de dinsdagavond als je de hele dag moet werken en het nog steeds relatief vroeg donker wordt is toch een beetje lastig terwijl je zondag wel gewoon de hele dag de tijd hebt. Bovendien is het motto: ‘Als het op de dag van de marathon zeikregent zal je ook moeten lopen’, 100% waarheid.
2. Onnozelheid of kinderlijk optimisme. Uitspraken als ‘Buienradar heeft het toch altijd mis’, of ‘Ach, het zal wel meevallen toch?’ maken dat je gewoon naar buiten stapt en begint met rennen. Na vele jaren ervaring kan ik je twee dingen vertellen. Buienradar heeft het inderdaad vaak mis, maar altijd in negatieve zin, en daarmee geldt nummer twee, het valt bijna nooit mee. Het menselijke brein heeft echter een mechanisme waarbij negatieve ervaringen sneller afgezwakt of zelfs vergeten worden, waardoor je aan het eind van je loopje gelijk roept: ‘Ach, het viel best mee.’ Datzelfde mechanisme zorgt er overigens voor dat je nadat je meer dood, dit-doe-ik-nooit-meer!, dan levend over de finish van je marathon komt, de volgende dag roept ‘Het was zo leuk, volgend jaar loop ik hem weer!’ Maar dat terzijde.
3. Absolute gestoordheid. Er is een klein groepje mensen die het heerlijk vinden om dwars door een storm te gaan rennen. Die helemaal opbloeien van een goede regenbui op hun kop. Of als een idioot lachend, gierend en brullend de elementen trotseren. Guilty as charged en sommige mensen, wiens namen ik niet zal noemen, hebben mij meer dan eens vervloekt als ik liep te joelen en gieren van plezier terwijl zij liepen te ploeteren en probeerden recht op te blijven staan.

Sterker nog, ik ben bang dat ik een beetje van alledrie heb. Het enige dat mij vaak tegenhoudt is de drempel van het starten. En soms valt het gewoon verkeerd of ben ik er gewoon helemaal klaar mee en word ik chagrijnig. Afgelopen woensdag had ik het heerlijk naar mijn zin toen ik tegen Dudley in aan het beuken was op het Stormpad in Meijendel, vandaag had ik er na 20 km helemaal tabee van. Helemaal toen ik aangevallen werd door een neurotische gans die vond dat ik iets te lang naar zijn kroost keek. Maar ja, ik moest toch naar huis dus loop je maar gewoon door.

Maar linksom of rechtsom, feit blijft dat ik vandaag verdomd veel hardlopers ben tegengekomen, en er nog meer op Social Media voorbij heb zien komen. Alleen of in groepjes, de meeste op lange maar sommigen ook gewoon voor een korte afstand, dik ingepakt of slechts met een korte broek en een shirtje korte mouwen, maar allemaal met die vastberaden blik op hun gezicht. Zo’n blik die zegt, ‘mij krijg je niet klein, ik ben niet bang voor een beetje wind en regen.’

Zo’n blik die zegt: ‘Ik ben toch niet van suiker!’

Maar voorlopig zullen we het nog moeten doen met het weer dat we hebben. En dat stelt menig hardloper op de proef. Daar waar een aangename temperatuur met dat lekkere zonnetje uitnodigt om de schoenen aan te trekken en een vrolijke 5 km, ach weet je wat het is zo heerlijk buiten we maken er 10 km van, te lopen, zeggen de continue hoosbuien en de door de rukwinden rondvliegende boomtakken dat we lekker binnen moeten blijven. Het enige dat dan tussen jou en je schema staat is de drempel.

De drempel die je over moet om daadwerkelijk je hardloopspullen aan te trekken en te gaan. Ze zeggen wel eens dat dat het moeilijkste van hardlopen is. Kom je thuis van een lange werkdag, je bent moe, het is al laat, eigenlijk heb je honger en als je je werkkleding uittrekt en naar je hardloopspullen rijkt valt je oog ineens op je sweater, joggingbroek en warme comfortabele pantoffels. Buiten hoor je de regendruppels tegen het raam slaan en de wind gieren. Dan wordt die drempel wel ineens heel erg hoog.

Ik heb niet zo’n last van die drempel. Meestal ga ik in de ontkenning door vooral niet te denken aan wat me buiten wacht. Zonder dat nadenken in mijn hardloopkleding schieten, niet treuzelen, spullen pakken en gewoon naar buiten lopen. Als ik eenmaal bezig ben maakt het me ook niet zo veel meer uit. Muziek in mijn oren en lopen, dan kom ik in een soort flow en dan kan de wereld vergaan. Worst case scenario irriteer ik me een beetje en ga sneller lopen, best case scenario kan het me niets schelen en geniet ik van het natuurgeweld waar ik me in bevind. Maar meestal trek ik me terug in mijn eigen wereld en merk ik niet eens wat er om me heen gebeurt. Bij de paarden zie ik dat ook wel eens, dan hebben ze geen zin om te gaan rijden en sluiten ze zich volledig af. Staan ze een beetje voor zich uit te staren terwijl ze opgezadeld worden. 

Mijn moeilijkste moment is eigenlijk 10 meter verder. Als ik de deur uitstap loop ik onder een heel klein afdakje beschut door de kolos van ons flatgebouw. Maar ik weet wat er gaat komen. Wij wonen namelijk aan het eind van een doodlopende straat, aan een binnenhaven. Rechts water, recht voor water en links de trap op naar de dijk, de Maasboulevard over en daarna weer water. Die opstelling heeft een groot nadeel. Het creëert het grootste tochtgat dat je je kan voorstellen. Een tochtgat dat me vol raakt als ik het hoekje om ga. Zo van de relatieve bescherming van de flat, waar het nog droog en warm is, stap ik in de kou en de nattigheid van het zeikweer. Mijn drempel.

Het is een soort onzichtbare muur waar ik tegen aan loop maar doorheen moet. Net als dat moment waarop je een duik in het koude water neemt, het stapje als je met je parachute uit een vliegtuig springt, of de reling bij het abseilen van de Euromast. Maar hoe spannend, eng of moeilijk al die dingen ook zijn, ze hebben allemaal een ding gemeen. Eenmaal over die drempel is het het allemaal waard. Dat heerlijke gevoel dat je jezelf uitgedaagd hebt, je niet hebt laten tegenhouden en daar dan ook de beloning voor krijgt. In mijn geval het goede gevoel dat ik toch ben geweest. Want uiteindelijk kom ik toch altijd weer terug in de luwte van de flat, de bescherming van het afdakje en de warmte van geen wind.

Uiteindelijk kom ik ook dat hoekje om weer terug…

Frank heeft iets in verrewegistan involving trails maar gooit me eerst af in Lansingerland. Natuurlijk niet nadat hij niet twee maar drie pannenkoeken voor me gebakken heeft. Twee om nu op te eten, eentje voor straks. Stel je voor dat ik honger krijg. Bij de school waar men straks de startnummers op kan halen en eventueel omkleden is het nog relatief rustig. Van opperbopper Marco krijgen we de taak om de deuren van de gymzaal open te zetten en daarna is het wachten bij de startnummers tot de eerste klant zich aandient.

Terwijl ik moeite doe om langzaam wakker te worden, vrolijk bijgestaan door het opgewekte gekwebbel van de twee dames naast me, zowel links als rechts, is het buiten begonnen met waaien en regenen. Gelukkig zit ik binnen en doet de buienradar een belofte dat het bij de start droog is. Het duurt even voordat de lopers op gang komen om hun nummer op te halen en uit verveling vis ik een krentenbol uit het lunchpakketje. Eet ik straks rond 11:15 mijn pannenkoek wel.

Dan begint het storm te lopen, excusez le mot, en voor ik het weet heb ik niet eens tijd om alle bekenden gedag te zeggen. Ik moet het doen met, ‘hé hoi’s’, ‘hallo’s’ en soms een vluchtige kus. De tijd vliegt voorbij en voor ik het weet is het 11:45 en heb ik twee gesprekken gemist van Deborah met wie ik samen loop. Herman heb ik wel gezien, die bedenkt nog even of hij ons starttempo van 6:00 aan wil kunnen. Ik kleed me gauw om en duik nog even het toilet in terwijl ik de pannenkoek weghap. 

Op weg naar de start bel ik Deborah en binnen een minuut staan we samen te wachten tot de 4 km race klaar is zodat we in het startvak kunnen gaan staan. Ondertussen kletsen en lachen we met een hele bunch RMD-ers die in grote getallen weer aanwezig zijn vandaag. De WPR evenementen zijn toch altijd weer reden voor een groen feestje. Gelukkig heeft de buienradar woord gehouden en is het inmiddels droog. Herman besluit toch ook met ons te starten en met z’n drieën wachten we op het startschot. 

Ik vind het best fris en ben blij dat ik toch een dubbel shirtje aangetrokken heb. Maar nog blijer ben ik dat we van start mogen. Het eerste gedeelte van het parcours is relatief smal en heel erg druk dus veel vaart maken kunnen we niet. Gelukkig maar, want anders zouden we over de weg vliegen. We hebben ook nog eens wind mee. Na een stukje bebouwde kom komen we in de polder en daar voelen we Dennis goed. Ik moet echter eerlijk toegeven dat het wel lekker loopt, ook al weten we allemaal dat we hem straks tegen gaan krijgen.

We hangen een beetje achter een groep als ik doorkrijg dat er een pacer voor loopt. We zitten in de pacegroep van 6:00. Bummer, als ik ergens een hekel aan heb dan is het in een pacegroep lopen. Ik heb ruimte nodig om te kunnen lopen dus we proberen er voorbij te gaan. Herman blijft wat achter maar ik hou hem in de gaten om niet te ver weg te lopen. Dan begint het een beetje te regenen. Gelukkig niet hard maar toch iets harder dan Apeldoorn. Toch is het minder koud. Ik stoor me er maar niet aan.

Inmiddels hebben we ruimte op ons pad gekregen, met als consequentie dat we vol in de wind lopen. Tot een kilometer of 9 is dat helemaal prima zolang hij nog in de rug waait. Maar dan komt het einde van de lus en moeten we er aan geloven. We face Dennis! Het grote antibeuken is begonnen. Het enige voordeeltje dat we krijgen is dat het opgehouden is met regenen. Ik kijk uit naar de drankpost omdat ik op 10 km toch wat wil eten maar op de open weg zie ik niks. Deborah wil ook graag eten dus we besluiten op 11 km dan zelf maar even te gaan wandelen en te eten. Kan Herman ook weer bijkomen. De drankpost blijkt uiteindelijk op 12 km ergens achter een busje te staan waar de vrijwilligers overuren maken om de bekertjes met water te vullen. 

Van daar uit trekken we met z’n drieën weer verder. We spelen haasje over met elkaar en met wat andere medelopers aangezien we allemaal in gevecht zijn met Dennis. Het wordt pas leuk zo rond de 15/16 km. Net over de helft krijg ik een eerste golf runners high over me heen met als gevolg een big smile op mijn gezicht. I am having the time of my life! Deborah en Herman kunnen er dan nog wel om lachen als ik luid zingend en dansend me door de wind worstel. Ik zie een meewarige blik in hun ogen waar het ‘achgossie, laat dat kind toch’ vanaf druipt.

Tot aan de 20 km is er niet veel verandering in de situatie, maar dat is maar schijn. Dennis heeft deze kilometers gebruikt om kracht te verzamelen. Kracht die hij vol op ons loslaat in de volgende 2 km, vlak nadat ik me er van vergewist heb dat Herman niet de afslag naar de 21,1 km neemt. Dan krijg ik mijn tweede golf runners high. Who’s laughing now? Niet Herman en Deborah. Hen is het lachen inmiddels vergaan als Herman nauwelijks vooruit komt en Deborah bijna de sloot in geblazen wordt. Maar ze ploeteren dapper door. Ik ben zo trots op ze, allebei! Gaaf om te zien hoe Deborah beter is geworden met haar gerichte training, en Herman die nooit verder dan 25 km heeft gelopen trotseert hier gewoon een storm.

Ik heb het nog steeds naar mijn zin. Lawyer Paul komt voorbij, die probeert tevergeefs mijn Terminatorknop te kopiëren. Hij komt een heel eind maar helaas voor hem heb ik de enige echte. Er bestaat er maar een op de wereld, and it only answers to me. En dat terwijl ik hem vandaag niet eens nodig heb. We gaan de laatste 5 km in en er komt licht aan het einde van de tunnel. Na nog wat bochtjes lijken we wat meer beschutting te hebben en verwacht ik nu toch echt geen wind tegen meer. Nog een drankpost waar ik van Ria een bekertje water krijg, en dan zitten we op 26 km. Tijd voor een spekje en de uitspraak dat ik nu eigenlijk niet meer wil stoppen.

Als mijn spekje effect krijgt is Deborah me zat en stuurt ze me weg. ‘Ga maar, je spekje gaat werken, loop maar door.’ Ik moet er om lachen en vertrek, ik vertrouw er op dat ze die laatste 4 km wel alleen kan uitlopen. Herman heeft het moeilijker maar ook hem verwacht ik uiteindelijk wel bij de finish en eerlijk gezegd ben ik ook wel een beetje uitgekeken op Dennis. Het was leuk, het was fun, we hebben fijn gespeeld maar het is nu tijd om het af te maken.

Nog 2 km en dan geeft Dennis zich over. In het oog van de 28 km gaan de sokken er in. Dennis tilt me met al zijn kracht op en waait me over het parcours richting de finish, soms met iets te veel enthousiasme maar ik kan het hem niet kwalijk nemen. Hij weet dat ik gewonnen heb en probeert nu in een gunstig blaadje bij me te komen. Hij brengt me tot het viaduct dat de eerste stappen naar de finish aangeeft. Ronald staat met zijn megafoon langs de kant om me te vertellen dat het nog maar 300 meter is. Maar het kan ook 400 zijn. Klopt niet helemaal met mijn klokje die al op de 30 km zit maar vooruit.

Uiteindelijk ben ik toch blij als de finish in zicht is. Het ligt er wat verlaten bij want de meeste mensen schuilen ergens binnen maar de speaker is er niet minder enthousiast over als ik de lijn passeer. Medaille aanpakken van Jolanda, flesje water en een banaan en dan kijken hoe ver de andere twee zijn. Deborah is er ook al gauw, Herman duurt wat langer. Ondertussen haal ik mijn trofee, een zak wokkels, op bij de Jumbo en als we allemaal weer bijeen zijn gauw een foto en dan terug naar de school waar de warme kleding ligt.

Omgekleed en gevoed met chips en chocomelk wacht ik tot Frank me weer komt halen, want je hebt tenslotte werkpaarden en luxepaarden dus waarom met de metro gaan als je een privé chauffeur hebt, om thuis het bad-cola-voedsel-bank-film-bed ritueel te voltooien.

Storm Dennis. Vorige week hadden we Ciara. Heftiger maar ik had er minder last van. Dennis heeft zijn best gedaan, maar in plaats van me het leven zuur te maken heb ik heerlijk buiten gespeeld en ben ik lekker uitgewaaid. Fuck Dennis. En tegen de volgende storm die ons land wil teisteren en mijn loopje probeert te saboteren kan ik eigenlijk maar een ding zeggen.

Mess with the best, die like the rest! 

Fotocredits: Jeroen Tibbe fotografie