Maar waarom zou je in hemelsnaam zo’n Performance Outer Top willen hebben? Ik heb toch al de perfecte sport BH? Sterker nog, ik heb er inmiddels een heleboel, in allerlei kleuren en uitvoeringen? Nou, niet in de laatste plaats omdat hij gewoon MOOI is! Want alhoewel Rotterdam wel wat gewend zal zijn op het gebied van schaars geklede mensen op straat, en ik weinig gêne heb, schroom ik toch wel een beetje om alleen in mijn BH over straat te gaan rennen als het heel erg warm is. Wat dat betreft nog een oneerlijk voordeel voor mannen. Die kunnen niet alleen overal waar ze willen staand plassen, maar niemand kijk raar op als ze in blote borst over de Erasmusbrug hollen. En met een singlet krijg ik nooit een bruine buik.

Ik zie mezelf al helemaal rennen, als een soort strakke sexy Bo Derek in de film ‘10’ (Jezus, ben je oud dan als je jezelf vergelijkt met Bo Derek rennend over het strand. Halle Berry in Casino Royale dan?). Alleen dan zonder de kraaltjes in mijn vlechten. In werkelijkheid heb ik natuurlijk nog steeds een blubberbuik, niet vanwege het vet maar vooral vanwege los vel. Maar een mens mag dromen toch?

De tweede reden is omdat de Performance Outer Top, hoe vaker je het zegt, hoe makkelijker het uit je mond rolt, nét nog een beetje extra ondersteuning geeft. Vooral bedoeld voor dames bij wie onze maker een beetje extra klei over had. Frank is er nog steeds niet overheen, maar daar hoorde ik vroeger ook bij. Gelukkig is de POT ook bedoeld voor dames die dat extra beetje klei door de jaren heen verloren zijn. Dames zoals ik, bij wie de meloenen teruggeworpen zijn naar trieste uitgelekte theezakjes. Een hoop los vel dus. En die kunnen dus ook wel een extra laagje gebruiken. Want twee is beter dan één niet waar? En in dit geval is 1+1 gewoon 3.

Tot zover de theorie. Marjon heeft bij de Ladiesrun een verrassing voor me. De bestelde top, (heeeeeee, top, dat is POT omgedraaid. Een extraatje voor het OCD deel van mijn brein) is binnen en ik kan hem gelijk passen. De maat is goed en zoals Nico in De Marathon al riep, hij zit heerlijk. Zelfs ik kan het bijna niet omschrijven. Hij voelt zacht en toch stevig. Een beetje zoals Frank. Je moet alleen even een klein truukje weten om hem goed aan te trekken zodat alles goed zit. Dat zeg ik, een beetje zoals Frank. Op de Ladiesrun hebben we een andere outfit, maar ik kan niet wachten om hem uit te proberen. 

Die gelegenheid komt een paar weken later, als de temperaturen weer tot onmenselijke hoogten gestegen zijn. De zomer is begonnen in Nederland. Een rondje langs De Esch lijkt me wel een goede plek. Het voelt nog wat onwennig als ik met volledig blote armen en blote buik de flat uitstap. Er zijn loodgieters bezig met de centrale riolering, die hebben nu ook een leuke dag. Tenslotte ben ik een ‘hot blonde’ in een strak broekje en een mooie top. Voor de zekerheid hou ik toch mijn buik maar een beetje in. Eenmaal buiten voel ik de hitte van de zon en de stad en weet ik nu al dat ik heel blij ga zijn.

Tijdens het lopen zit de boel lekker strak. Ik hou van strak. Het geeft me een veilig gevoel. Ik voel me ook stoer. Kijk mij eens hip wezen! Halverwege stop ik dan ook voor een paar selfies. Op dat moment zet Tom Jones een heel toepasselijk liedje in. Want naast stoer voel ik me ook wel een beetje een ‘Sex Bomb’. Ik heb net mijn nichtjes van 15 en 16 een week op bezoek gehad, die weten wel hoe je moet poseren voor een mooie Instagram foto. Toch ziet het er bij mij net even iets anders uit. Ik ben blijkbaar nog niet zo ervaren. Of zou het komen omdat ik geen 16 meer ben? Nee joh, gewoon beter opletten hoe ze dat doen de volgende keer. 

Als ik thuis ben ben ik tevreden. Ik heb lekker gelopen, ik heb het niet warm gehad ondanks de brandende zon, en het is de eerste stap naar een nieuwe aftekening van de zon op mijn lijf. Heb ik vast een onderlaagje als ik straks nog een week naar Spanje ga want dan neem ik hem zeker mee. Misschien dat ik dan wel een beetje insmeer met zonnebrand want dat zijn we vandaag natuurlijk weer vergeten. Lees, daar was ik te lui voor. 

Als ik het zo bekijk dan heb ik inmiddels bijna een complete Anita outfit buiten de schoenen om. Ondergoed, sportBH, top en zelfs Anita sokken. Nu alleen nog een Anita hardloopbroek. Maar die hebben ze niet. Of toch wel? Spoiler alert! Hoe dan ook jullie weten dat ik sowieso fan van Anita ben, en opnieuw kan ik uit de grond van mijn hart zeggen:

De Performance Outer Top is TOP!

P.s. Meer weten over de top? Klik hier Anita

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Interesse? Ik sprong een gat in de lucht. Wat een leuke opportunity! De trainingsdag was een succes en niet alleen hadden we een enorm leuke dag, maar ik was ook gelijk 15 hardloopvriendinnen rijker. Maar het feestje was pas net begonnen. Het échte feestje was vandaag tijdens de Marikenloop.

Om 11:30 verzamelen bij de tent van Anita. Nijmegen is niet naast de deur en Frank loopt vandaag in Hoogvliet, of all places, dus het wordt de trein. Rotterdam, Breda, Nijmegen, Nijmegen Heyendaal, in iets minder dan twee uur. Je raadt het al. Vroeg op dus. Een extra moeilijke opgave als je bedenkt dat ik niet alleen jetlag heb maar ook nog de halve nacht heb lopen sniffen en snuiven. Eigen schuld natuurlijk als je als hooikoortspatiënt op het hoogtepunt tussen het gras gaat liggen BBQ-en, maar toch. 

Maar de gedachte aan pannenkoeken doen me toch uit bed springen. Nou ja springen, als een zombie uit bed strompelen lijkt er meer op. Ik trek Frank ook uit bed, die moet bakken, en Deborah gaat ook mee dus we maken een pannenkoek extra. We komen een klein beetje in tijd nood maar Frank biedt aan om ons naar het station te brengen. Scheelt weer een kwartier. De trein gaat soepel en in Den Bosch ontmoeten we LindaLynn met haar zus, dus de reis wordt dubbel zo gezellig. Eenmaal op het terrein treffen we niet alleen Marjon van Anita met een collega uit de UK maar ook de Running Angels. Het feest kan beginnen!

En het begint met een groepsfoto! Niet in de laatste plaats omdat het behoorlijk warm is en de tights die we gekregen hebben stiekem best warm zijn. Tights die we wel voor de foto willen dragen. Voor het lopen trekken we een iets korter en dus koeler broekje aan. Letterlijk koeler want de enige zwarte korte broek die ik heb stamt uit 20 kilo terug en is dus te groot en alles behalve ‘cool’. Daarna maken de dames die de 5 km gaan lopen zich klaar. De rest gaat naar de finish om ze straks binnen te halen. Daar staan we netjes klaar met camera’s en confettikanonnen. Had ik al gezegd dat het een feestje is? Het duurt even voordat ze rond zijn maar dan komen ze toch aanlopen. And the crowd goes wild…

We lopen met z’n allen terug naar de tent en wachten tot het tijd is om naar de start te gaan. Als we daar aankomen is onze warm up al geweest en moeten we bijna nog haasten om te kunnen starten. We hebben er zin in, we gaan als één groep lopen en finishen en ik zal proberen om onderweg foto’s te maken. Er is slechts een klein puntje van aandacht. Het is begonnen met regenen en ondanks dat het goed is tegen de warmte en voor mijn hooikoorts houden we niet zo van nat. Maar ja, wat doe je er aan? In elk geval niet het feestje in het water laten vallen.

Het parcours is anders dan ik ken van twee jaar geleden dus dat maakt het extra leuk. Omdat we een voor mij relatief rustig tempo lopen kan ik mooi af en toe vooruit snellen om positie te kiezen voor het maken van wat foto’s. Toch valt dat niet mee, focussen is een dingetje en de regen helpt ook niet. Het is stiekem toch wel te donker voor de camera. Het resultaat is veel bewogen en onscherpe foto’s. Meerennen helpt een beetje en wandelen bij de drankpost maakt ook het een en ander goed. Plus een filmpje of twee moet ook helpen om toch iets vast te kunnen leggen. Het geeft echter allemaal niet. De pret is er niet minder om en ik merk totaal niet dat we aan het lopen zijn. Bovendien zijn de intervallen een goede training voor me. 

Ik vind het wel meevallen met de warmte dankzij mijn trainingen in Bonaire. Toch merk ik het wel want ik ben zeiknat en dat is niet alleen van de regen. Tegen de tijd dat we bij 5 km zijn is er een gat ontstaan tussen de voorste en de achterste dames. Er wordt besloten om bij de drankpost van de 7 km op elkaar te wachten zodat we het laatste stuk samen lopen. Onderweg komen we Yvonne van de RMD ook nog tegen die een stukje met ons meeloopt. Zij heeft ook de afstand van de 5 km en de 7,5 km er al op zitten. Bikkel. En er wordt natuurlijk gedanst bij de percussieband en de DJ. Feestje, remember?

Binnen no time is daar de finish alweer. We zorgen dat we goed bij elkaar zijn en gaan gezamenlijk de finish over. Daar wacht Marjon ons op en nemen we onze medaille in ontvangst. Terug naar de tent om de tassen te pakken en even na te praten. En uiteraard nog een groepsfoto. Vanwege de regen loopt het terrein snel leeg en ook wij gaan zo langzamerhand richting huis. Tenslotte wacht ons nog een treinreisje. 

We nemen afscheid en lopen door de regen naar het station waar we helaas een half uur moeten wachten. We schuilen onder de stenen trap maar als de trein er eenmaal is gaat de reis soepel en voorspoedig. Iets minder dan twee uur later stappen we uit op Rotterdam Centraal waar Frank ons oppikt. Hij moest toch eten halen. Eenmaal thuis plof ik op de bank om nog even na te genieten van deze dag. Ik mis de dames nu al, maar niet voor lang want we zien elkaar over twee weken alweer bij de Ladiesrun. Daar gaan we het feestje nog eens dunnetjes overdoen. En gelukkig iets dichter bij huis.

Running Angel voor een dag. #allesroze is pretty cool!

Anitameisje Deborah pikt me op, dubbelluxe en zeer welkom gezien een uur minder slaap, om team Rotterdam te vertegenwoordigen. Samen reizen we af richting Haarlem waar we de trein voor het laatste stukje Zandvoort pakken. Eenmaal daar wacht het treintje van Reis je Fit ons op en maken we een leuke foto. Daarna is het nog maar een klein stukje lopen waar we de VIP box in mogen. Heel sjiek staan we op de gastenlijst. De gezelligheid is al volop aanwezig en het is een weerzien van bekenden van andere evenementen en kennismaken met nieuwe Anitameisjes. Een fijne afleiding van het wachten tot aan de start.

Er worden broodjes geserveerd maar ik wil eigenlijk niet eten voor de wedstrijd behalve dan mijn eigen energiebar. Dan hoor ik een stemmetje. ‘Saskia’, roept die. Ik kijk om maar zie niks of niemand bijzonders. Nog een keer, nu iets indringender. ‘Saskia,…Sas, hierzo, op de bar!’ Ik kijk naar de bar en zie nu waar de stem vandaan komt. Een groot plateau met brownies die me vragen of ik ze wil eten. Ze vragen het zo lief dat ik toegeef. Één stukje kan nog net voor de wedstrijd, daar zal ik geen last van krijgen.

Als iedereen er is, omgekleed en van startnummer voorzien, gaan we naar buiten voor de groepsfoto en daarna naar het startvak. Nog meer luxe want we mogen starten vlak achter de wedstrijdlopers. We hebben nog een dik kwartier, dat natuurlijk volgemaakt wordt met selfies, foto’s, filmpjes en een hoop heen en weer bewegen. Tja, wat wil je dan ook met 30 vrolijke bloggende en instagrammende vrouwen op een hardloopevenement? De fotograaf heeft er zijn handen vol aan om het allemaal bij te houden!

Maar dan is het toch tijd om te starten. Ik heb maar één doel. Make Anita Proud! Mijn pijnlijke been van de CPC is zo goed als terug naar zijn natuurlijke staat. Dat wil zeggen, permanent zeuren maar niet zo erg dat ik er veel last van heb tijdens het lopen. Ik geef Metallica een seintje dat ze kunnen beginnen met spelen en vertrek achter de écht snelle dames van onze club. Die lopen vandaag voornamelijk op trainingstempo en gezien de inspanning die ik moet plegen om ze bij te houden heb ik nog een lange weg te gaan.

Ik herinner me nog van drie jaar gelden het schuine parcours op het circuit, maar het op en neer gaan ervan was ik even vergeten. Misschien toch maar eens mijn eigen wedstrijdverslagen terug lezen de volgende keer? Gelukkig is Zandvoort mentaal goed op te delen. In feite zijn het namelijk maar drie stukjes van 4 km en dat is goed te doen. Desondanks ben ik de dames kwijt aan het einde van het circuit, als we een steile heuvel, die ik gemakshalve ook vergeten was, richting strand oplopen. En dat is maar goed ook, want op dat tempo had ik mezelf vroegtijdig kapot gelopen.

Het strand op is een klein stukje maar altijd zwaar, het zand daarna daarentegen is lekker hard. Toch realiseer ik me dat zandlopen per definitie zwaarder is dan asfalt omdat je weinig vering hebt. Leuke interessante feitjes die ik tijdens mijn opleiding geleerd heb. Ik kan toch redelijk tempo houden en het strand is iets korter dan de volle 4 km. In opperste concentratie loop ik door en daardoor zie ik de Anita fotograaf pas op het allerlaatste moment. Dat wordt vast een vrolijke foto. Not! Ik kom nog wat RMD-ers tegen maar Ik ken ze niet persoonlijk en ik heb al mijn aandacht bij het lopen nodig. Sorry jongens, volgende keer weer. Het strand af is net weer wat zwaarder dan er op. Niet alleen een langer stukje, maar gelijk daarna een opnieuw conveniently vergeten heel stuk steil omhoog het duin op. Gelukkig komt juist op dat moment mijn favo nummer voorbij. Desondanks laten mijn benen me even niet onmiskenbaar weten dat ze dit niet leuk vonden en even bij moeten komen. Dat kan. Op de klinkers met wind tegen en zolang ze maar doorlopen. Uitrusten doen ze maar als ik vanavond weer op de bank zit.

Het laatste deel van 4 km is aftellen. Op ongeveer km 10 word ik ingehaald door twee mede Anitameisjes die op hun gemak al kletsend voorbij komen. Ik beken, inwendig loop ik te vloeken ook al weet ik dat ik me niet moet meten aan anderen maar alleen aan mezelf. Het is in elk geval een goede stimulans om de Terminatorknop aan te zetten. Het helpt, op 11,5 km loop ik ze weer voorbij. Stiekem weet ik diep in mijn hart dat als ze gas geven ze me schaamteloos en zonder enige moeite achterlaten maar soms is een illusie leuker dan de realiteit, zelfs als je weet dat het een illusie is. Na een laatste heuvel en een zeer onaangenaam stukje grindpad, ja ook allebei uit mijn geheugen gewist, kom ik het circuit weer op voor de laatste paar honderd meter tot aan de finish. Aanzetten zit er niet meer in, tempo houden wel.

Eenmaal over de finish kan ik weer op adem komen. Ik ben nét niet onder het uur gebleven. Mijn kritische kant is een beetje teleurgesteld, mijn realistische kant weet dat ik het heel goed gedaan heb gezien het toch wel zware parcours. Ik tref een stel andere Anitameisjes na de medailleuitreiking en opnieuw vullen we onze tijd met het maken van foto’s en filmpjes. Iets minder lang dan bij de start in verband met afkoeling, waarna we weer naar ons stekje in de VIP lounge teruglopen. Zucht, net als de CPC van twee weken geleden kan ik wel wennen aan deze luxe. Ik heb het koud dus ik kleed me om en pak nu wel een broodje.

Langzaamaan komt iedereen binnen en als de bitterballen rond gaan zijn we vol verwikkeld in de verhalen over hoe het gegaan is, wat het volgende doel is en andere races die we gelopen hebben. En natuurlijk de eerste foto’s delen met elkaar en op Social Media. Het Anita geweld zal vandaag niemand ontgaan, de wereld zal weten dat we in Zandvoort gelopen hebben!

Deborah en ik begaan de vergissing om comfortabel op een bank te gaan zitten om er vervolgens niet meer af te komen. Pas als de laatste meiden naar huis gaan kunnen we het opbrengen om ook op te staan en afscheid te nemen. Terwijl we naar het station lopen zien we een enorme file. Die was ik niet vergeten, we hebben er destijds twee uur over gedaan om überhaupt Zandvoort uit te komen. Dan is de optie met de trein die we nu hebben een stuk beter. Op weg naar huis hebben we het uitgebreid over de aankomende marathon. Nog twee weken. Maar eerst? Eerst nog de patatrun, de kapper, mijn verjaardag vieren, nóg een keer mijn verjaardag vieren met High Tea en een etentje, een training geven met Anita aan de Running Angels, de Stripdagen, de Ronde van Park16hoven en shoppen en nog een keer uit eten. En dat alles met tussendoor de laatste trainingen, paardrijden, de sportschool en solliciteren. Pfff, als ik er aan denk word ik al moe.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ik loop liever een marathon!

In mei gestart met de opleiding to hardloopinstructeur, om mijn passie over te kunnen brengen op anderen, maar ook om anderen te helpen hun grenzen te verleggen. Als ik een marathon kan lopen, kan iemand anders dat ook! Met 20 kilo minder ging ik steeds harder rennen, gemiddeld 2 km per uur sneller, en verloor ik ook mijn schaamte om saaie zwarte broeken te dragen. In fleurige hardloopkleding brak ik PR na PR, Iiep mijn eerste halve marathon onder de twee uur, Rotterdam beter dan ooit, en belandde zelfs in een geval onverwachts op het podium. Niet slecht voor een oude muts!

We gingen trailen, we liepen wat vaker in het buitenland waaronder my second home town Valencia, we rekenden af met oud zeer op de Afsluitdijk, en ik nam een besluit dat hardlopen boven paardrijden zette in de rangorde. Ik werd Leader of the Pack van de Rotterdam Running Crew! Wat een eer dat ik ‘aangenomen’ werd. Ik kreeg er een hele nieuwe familie bij.

Over familie gesproken. Die werd groter en groter, en groeit nog steeds. Binnen de RMD groep leer ik nog steeds iedere dag nieuwe mensen kennen. Lieve zorgzame mensen met dezelfde grote passie als wij, hardlopen. Maar buiten het hardlopen om is het contact ook heel hartelijk, en heb ik er een aantal vrienden bij gekregen. En dan had ik natuurlijk nog alle leuke uitjes met Anita Active. Zeilen, het weekend op Terschelling met de Berenloop en het paaldansen. Ja, ik kan alleen maar hoogtepunten bedenken in 2017. Ok, één klein dieptepuntje toen mijn nieuwe baan niet bleek te zijn wat ik er van verwachtte, maar dat vergeten we maar snel. Ik ben een gelukkig mens.

‘All I want for Christmas is you!’ Mariah Carey zingt het tot in den treuren. Gelukkig heb ik ‘You’ all, dus in feite heb ik niks meer te wensen. Nou ja, niks? Vooruit, ik geef toe dat ik een paar nieuwe hardloopschoenen nodig heb en ook mijn oordopjes houden het niet langer dan een uur meer uit omdat ze aftakelen. En als ik in 2018 blessurevrij kan blijven lopen word ik daar ook wel blij van. En dan misschien toch ook die PR op de marathon. Oh, en als ik zo brutaal mag zijn, dan nog één dingetje toevoegen? Iets heel kleins. Echt iets heel kleins. Gewoon, omdat het kan. En om een beetje te plagen.

Mag ik in 2018 ook 1 seconde sneller zijn dan Frank?

Merry Christmas and a happy running 2018 everyone!

Maar jij schrijft toch over hardlopen? Ja. En deze blog gaat over paaldansen? Ja. Dat heeft toch niets met hardlopen te maken? Nee. Ja. Het is maar hoe je het bekijkt. Want als ik één ding gemeen vind van het hele hardlopen, is dat je nagenoeg niet kan hardlopen zonder op den duur blessures te krijgen als je niet ook aan krachttraining doet. Tenzij je van geboorte uit al een killer body hebt. En dat heb ik dus niet. Ik kan ongetraind met mijn body namelijk nog geen deuk in een pakje boter slaan. Maar dat terzijde.

Krachttraining dus. En dat kan je op heel veel verschillende manieren doen. De sportschool, bootcampen, cross training, body pump of… juist ja, paaldansen kan ook. Uitermate geschikt om je kracht op de proef te stellen. Bovendien heb ik na jaren dansen op een podium in een kooi in de discotheek altijd al een keer willen paaldansen. Now is my chance. 20 jaar te laat weliswaar, maar beter laat dan nooit.

Dus hoe werkt dat nou, dat paaldansen? Nou gewoon, je gaat aan een paal hangen en je danst. Toch? Nee? Niet? Niet! Na ontvangst met een glaasje bubbels, want het is een productlancering, maar zonder alcohol, want we moeten nog aan een paal hangen, kleden we ons om. Mijn ego wordt in elk geval gelijk al gestreeld. ‘We hadden geen 80C omhanden dus we hebben je maar even een 75C gegeven, kan je later ruilen. Oh kijk nou, hij past eigenlijk als gegoten! Wil je een stukje brownie, je kan het hebben?’ Speciaal voor mij, en voor al die andere meiden ook omdat dat nu eenmaal de lanceerkleur is, in het rood, met bijpassend rood haarbandje, dat dan weer wel exclusief voor mij.

Fleur geeft de workshop. En net als bij het hardlopen, eerst een goede warming up. Als ik een kwartier later voor pampus lig na te hijgen vraag ik me af hoe het nou zit met die conditie van me. Heb ik vorige week écht een marathon gelopen? Alleen het onderdeeltje planken ging goed, maar ja, dat doe ik dan ook dagelijks voor een sterke core. En ja, misschien zit het tussen mijn oren, maar ik geloof écht dat het helpt. Als ik het opgebracht heb om op te staan kunnen we aan de slag.

Move 1 is relatief makkelijk. Aan je armen hangen en om de paal heen swingen. Mijn dansjaren komen nu wel van pas en mijn gazellesoepelheid van het lopen ook. Dat ik na twee keer zwaaien het gevoel heb dat ik drie rondjes in een achtbaan heb gereden mag de pret niet drukken. Zwaaien we gewoon de andere kant op om tegenwicht te geven. Move 2 noemt ze de ‘Brandweer’. Ze doet het even voor. Ik spring. Zo simpel. Zo gracieus. Zo soepel. Zo sexy. Tenminste, zo zag het er bij Fleur uit. Ik voel alleen het schuren van de paal tegen mijn rechterwreef en mijn linkerhiel, en het getrek aan mijn armen. En ik maar denken dat ik 20 kilo afgevallen was. Zo voelt het nu niet. Ik voel mee eerder een nijlpaard. Maar net als tijdens het lopen van een marathon na de klap met de hamer, gaan we dapper verder.

Move 3 in aantocht. We haken onze rechterkuit om de paal, maken een klein sprongetje, moeten klemmen en dan het andere been buigen om rond de paal te draaien. Diezelfde rechterkuit die tijdens het hardlopen altijd zo ontzettend goed zijn best doet, schiet nu stante pede en onherroepelijk in de kramp. Een ultieme vorm van protest tegen dit misbruik van mijn spieren. Niks meer mee te beginnen. ‘En nee, dat ligt niet aan mijn ongetrainde kuit, maar gewoon aan het feit dat ik inderdaad vorige week die marathon heb gelopen’, lieg ik mezelf maar voor. We proberen het gewoon de andere kant op. De linkerkuit is solidair met rechts, en schiet ook in de kramp. Nou ja, ben ik in elk geval in evenwicht. Op naar move 4.

Armen aan de paal, buikspieren aanspannen en beentjes optillen in een V. En dan toch profijt van het dagelijks planken, want dit kan ik. Ongeveer. Move 5 ziet er dan weer wat uitdagender uit, want in een paal klimmen staat dan weer heel erg ver weg van hardlopen. Om dan ergens halverwege je benen om de paal te klemmen en te gaan ‘zitten’. Met je armen los. Als ik het klimmen achterwege laat lukt wonder boven wonder het zitten best aardig. Mijn benen laten me niet in de steek, maar dat hebben ze eigenlijk nog nooit gedaan. Behalve die ene keer, maar dat was lang geleden en zijn we allang weer vergeten. Buikspieren weer aanspannen en ik kan zelfs een arm loslaten. ‘Kijk mama, met één hand!’ Wel ten koste van de huid aan de binnenkant van mijn dijen, want die paal blijft stroef. No pain, no gain.

De laatste move is de ultieme uitdaging. Aan je armen hangen en je benen omhoog en naar achteren gooien om je op je kop langzaam langs de paal naar beneden te laten glijden. Ik durf niet maar met hulp van Fleur lukt het toch een beetje. En eenmaal een keer gedaan, durf ik het nog wel een keer. Net als die psychologische drempel van een 30 km run. Ik heb wel wat hulp nodig. Deborah geeft me een duwtje en moedigt me aan als ik mezelf naar beneden laat zakken. ‘Glijden, glijden, glijden’, roept ze. En ik glij. Tergend langzaam, maar ik glij. Het lijkt wel of ik in slow motion beweeg, en als ik eindelijk de grond raak barstten we uit in een slappe lachbui. Dit is het meest hilarische dat ik in maanden heb meegemaakt. Ook goed voor de buikspieren. Na een groepsfotoshoot en een solofotoshoot met je ‘Best Move’ aan de paal, krijgen we nog wat te eten en te drinken en is de workshop ten einde.

En zo valt het me toch nog mee hoeveel ik voor elkaar krijg met een paal tussen mijn benen. Ik ga bijna denken dat ik er iets van bak. Maar om het er écht goed uit te laten zien zal ik die core training toch wat verder op moeten schroeven. Ik verwacht dan ook rare bewegingen als ik morgen uit bed stap. Áls ik überhaupt al uit bed kan stappen. Hoe dan ook, enorm leuk om een keer mee te maken en mijn respect voor paaldanseressen is ook weer fors gestegen. Maar ik zal het eerlijk toegeven.

Ik loop liever een marathon!

Inmiddels alweer 3 jaar geleden dat ik mijn boobs mishandelde met een slechtzittende BH tijdens de marathon en ik door Anita Active benaderd werd om eens iets anders te proberen. Dat was ook 20 kilo en 4 cupmaten geleden, want van de volle G is een bescheiden C overgebleven. Gelukkig mag ik, ook nu ik in een showmodelletje pas, nog steeds meelopen in hun Business Team. En omdat Terschelling toch een beetje buitenland is, het visum is 3 weken geleden goedgekeurd, blijven we het hele weekend.

Het Anita geweld begint al op vrijdagavond. Ik mag meerijden met Deborah, ‘collega’ van de Rotterdam Running Crew, en om 14:45 hebben we de boot richting het eiland, waar we Joyce en Esther treffen. Andrea (Run Andrea Run) is medeorganisator en vangt ons bij aankomst op. Later zullen Nydia, Manon, Jacolien en Dinie zich bij ons voegen, en zondag komt Miny. Stuk voor stuk dames die de nodige prestaties leveren op hardloopgebied en je overal tegen kan komen op Social Media. Marjon is onze steun en toeverlaat als het gaat om Anita affaires en brengt de enige man in het gezelschap mee, Clemens, Marketing directeur van Anita internationaal. De ‘lucky gozert’ zoals iemand op Facebook reageerde, die mag zich het hele weekend tussen de dames begeven. Medesponsor van het weekend is lingeriewinkel Lijftijd op Terschelling, vlak bij de start en waar we heerlijk luxe ons basecamp op kunnen slaan tijdens raceday. En dat maakt de setting compleet voor een heerlijk weekend. Oh ja, en dan lopen zondag ook nog even een halve marathon. Tenminste, Joyce en Esther lopen zaterdag ook nog de 10 km. En ik dacht dat ik veel liep. Jacolien en Miny lopen zondag de hele. Oh, hadden ze ook een hele? Hmmm, het is dat ik over 2 weken in Valencia loop. Maybe next year…

We laten onze spullen in de winkel en wachten tot iedereen er is. In de tussentijd laat ik me verleiden tot lokale lekkernijen van de bakker naast de lingeriewinkel, en omdat ook mijn gewone BH’s inmiddels allemaal te groot zijn snuffel ik ook nog even in de winkel. Mijn oog valt op een prachtig zwart wit exemplaar die ook nog eens mooi zit. Uiteraard van Rosa Faia, uit de stal van Anita, want ze maken niet alleen sport BH’s. Heeft Frank toch ook wat aan mijn weekendje weg. Daarna gaan we lekker eten in West-Terschelling, en na afloop met de bus naar onze huisjes in Hoorn. Prima verbinding, behalve het feit dat hij maar 1 px per uur rijdt, dus dat wordt wel plannen de komende dagen.

De volgende dag hebben we ‘vrij’. Na het ontbijt gaan we eerst kijken bij de dames van de 10 km. Dan snel rennen voor de bus terug en de lunch want om 14:00 hebben Deborah en ik een huifkartocht gereserveerd terwijl de rest gaat wandelen of fietsen. Ik krijg flashbacks van 14 jaar geleden toen Frank voor mij een verrassingsweekend paardrijden op Terschelling geregeld had. Toen zaten we ook in Hoorn. Paardrijden had nu ook gekund, maar niet iedereen kan het en diegenen die het kunnen durven het niet aan vanwege verwachte spierpijn. Een huifkartocht is ook enorm leuk en toch ook iets met paarden. Met een aantal anderen gaan we op weg.

De rit brengt ons door de bossen en over het strand en we krijgen een glimp van de prachtige natuur van het eiland. Daar mogen we morgen gedeeltelijk doorheen lopen en de menner weet uitgebreide verhalen te vertellen over het landschap, het eiland, de paarden maar ook over de Berenloop. Na ruim 2,5 uur brengt hij ons weer terug naar de manege, die 3 minuten lopen van ons huisje is, en beginnen we aan de voorbereidingen van ons avondmaal. Uiteraard pasta. Na een gezellige quiz waarin we elkaar nog beter leren kennen zoeken we ons bed op. Morgen, hoe kan het ook anders, vroeg op.

Ik word iets voor de wekker wakker. Nadat ik al mijn spullen weer in de tas gepropt heb en mijn running outfit aangetrokken, loop ik met mijn pannenkoekenmix naar het andere huisje waar we met z’n allen zullen ontbijten. Om 9:55 staat de bus al te wachten om ons naar de start te brengen. We kunnen heerlijk onze spullen weer in de winkel zetten om op ons gemak een groepsfoto te maken. Het is behoorlijk fris dus de warme winkel is een uitkomst. En uiteraard zes keer plassen op een gewoon toilet is ook wel erg fijn.

Dan is het eindelijk tijd om naar de start te lopen. We moeten wel twintig hele meters lopen voordat we in het startvak staan. Ik loop vandaag met Deborah mee, haar tweede halve marathon ooit, dus ik kan genieten vandaag. Voor het startschot wordt de toeter van de vuurtoren geluid en we mogen op weg. Eindelijk opwarmen. We lopen eerst door de dorpsstraat om vervolgens langs de haven richting de Hoofdweg en het oosten van het eiland te gaan. Er staat enorm veel publiek langs de kant die enthousiast staan toe te juichen. Ik vind het nu al een feest en ga gelijk druk aan de slag met het maken van foto’s. Het is met recht de Berenloop, want overal langs de kant vind je een overdaad aan teddyberen. Sommige mensen hebben er een waar kunstwerk van gemaakt, met beren die thee drinken, aan het zonnen zijn, een hele heg versierd met beren, beren die aan een paal hangen, over een postbus leunen of dansend in de armen van een oude dame.

De kilometers vliegen voorbij, er is muziek en ik ren, dans, straal, glunder en geniet. Wat een enorm leuke loop! Ik zie zelfs onze huifkarman in zijn tuin staan met een glas bier. Ik zwaai en hij herkent me en zwaait terug. We krijgen ook een hoop commentaar op onze shirts, want het ‘moveyourbodynotyourboobs’ onttrekt toch wel een aantal glimlachjes van zowel mannen als vrouwen. Zeker als we af en toe even wandelen om iets te eten of te drinken. Ja, ja, maar we halen de beste mensen gewoon weer in als we weer aan het rennen slaan.

Op kilometer 12 gaan we het strand op, waar een stevige tegenwind staat. Het deert me niet, ik ren net zo makkelijk heen en weer, maak opnieuw foto’s en probeer Deborah een beetje uit de wind te houden. Ook de kou voel ik niet, ik voel me net een paard met teveel energie dat zich lekker mag uitleven in rengalop over het strand. En het is maar 3 km. Bij 15 km gaan we het strand dan ook alweer af. Vlak daarna staat een drankpost en zie ik Sil de Strandjutter tussen de vrijwilligers staan. Breed lachend deelt hij bekertjes water uit met zijn grote snor en zijn lange wapperende grijze haren. Hij doet me aan wijlen mijn vader denken. Daar moét ik mee op de foto. Het wordt de mooiste foto van dit weekend.

Ik zoek Deborah weer op en we gaan de laatste 5 km door de duinen in. Ik geniet nu ook weer, dit keer van de prachtige omgeving van het eiland. Wat dat betreft heeft het parcours alle elementen in zich. Het zonnetje laat zich nu ook voorzichtig zien en de bomen geven een paar kilometer later wat beschutting voor de wind. Het strand heeft toch de nodige energie van Deborah gevraagd dus we doen iets rustiger aan. Het verbaast me hoe toch ook in het bos weer de nodige supporters staan, en als ik een foto maak met een houten standbeeld van, hoe kan het ook anders, een beer, krijg ik de nodige opmerkingen. Ik moet doorlopen en het gaat van mijn tijd af. En ik denk bij mezelf, ‘ach tijd, vandaag ben ik aan het genieten en tijd is niet belangrijk’! Daarom stoppen we ook nog bij een man met een berenpak om samen op de foto te gaan.

We komen weer bij de bewoonde wereld en gaan de laatste kilometer in. Nog één foto bij een enorme opblaasbeer en ik moet nog snel rennen om Deborah voor de finish weer in te halen. Samen lopen we de laatste meters over de rode loper. Ik zoek naar de finishfotograaf, die er niet staat, en dan zijn we klaar. De Anita meisjes wachten ons vlak voorbij de medailles op. Zelfs die is mooi! Ik kan met recht zeggen dat dit één van de leukste loopjes is die ik ooit gedaan heb, zo niet het leukste loopje. En ik heb er een hoop gedaan inmiddels. Na wat warms aangetrokken te hebben wachten we op de eerste lopers van de marathon.

De informatievoorziening is slecht en er is verwarring bij de namen van de dames, maar dan blijkt tot onze verbazing toch dat Jacolien als eerste aan komt rennen richting finish. ‘Onze’ Jacolien wint zomaar gewoon even de Berenloop 2017! Het feest is helemaal compleet als een half uur later ook Miny een PR gelopen heeft. Iedereen is nu binnen en we kunnen wat gaan drinken. Om half zes nog even de prijsuitreiking en dan vertrekken de eerste dames alweer richting het vasteland. De rest eet nog een hapje met elkaar. Tapas, voor mij om vast in de sfeer van Valencia te komen. Dan is het voor ons ook tijd om richting boot te vertrekken en de reis naar huis te aanvaarden, met een tas vol souvenirs en een hart vol met fijne herinneringen. Het waren drie fantastische dagen. Nu écht afbouwen en aftellen.

Valencia, agarrate fuerte que vamos allá!