De meeste mensen kunnen een marathon nog wel bevatten, en zelfs een 50 km hebben ze nog wel een beeld bij. Tot aan honderd kilometer moeten ze al wat langer over nadenken. Alles daar boven veroorzaakt die kortsluiting. 100 mijl, 200 kilometer of meerdere dagen achter elkaar langere afstanden lopen om een totale lange afstand te overbruggen. Als je je niet in dat ‘wereldje’ bevindt, zij het direct of indirect (omdat je getrouwd bent met zo’n gekkie), is het een ver van je bed show waar je je niks bij voor kan stellen. Ik kon dat ook niet, wist niet eens dat het bestond. Maar ja, die foute vrienden hé?

Zelf ben ik inmiddels in mijn denkwereld bij zo’n zogeheten multistage loop aangekomen. Dit jaar past hij niet in de planning, tenslotte zijn de vakantiedagen op de zaak ook niet oneindig, maar volgend jaar wil ik zeker een meerdaagse trail lopen. Ik weet ook al welke, maar dat hou ik nog even geheim. Hij moet namelijk wel georganiseerd worden en dat is elk jaar weer even afwachten. 

Voor nu ligt de lat op 160 km. Dan die multistage en om ons heen zou een volgende stap rond de 220 – 250 km liggen. Want als je 160 km kan, kan je ook 240 km. Dat is maar 50 mijl extra volgens de ultralooplogica. Gééééék, zou je denken. Daar heb je overigens helemaal gelijk in. In de wereld zijn er echter zat trails waar 500 km geen uitzondering zijn, of waar de hoogtemeters of de omstandigheden an sich killing zijn. Dat is voor ons dan weer ver van ons bed show. 

Een paar voorbeelden. De Ultra Trail du Mont Blanc is ‘maar’ 171 kilometer en loop je onder andere in Frankrijk, maar is wel dwars door de bergen dus er zitten een paar hoogtemeters in. Of the Badwater in Amerika. Een luttele 217 km maar als je pech hebt loop je in 40 graden door de woestijn. Of wat dacht je van de wat meer bekende Marathon des Sables? Slechts 254 km en dan ook nog over meerdere dagen. Maar ook hier weer extremen van hitte en kou, en vooral veel zandlopen. 

Dichter bij huis. Tussen die foute vrienden van ons zitten er ook een paar die zelf wat leuke routes bedenken. Routes van rond de 200 km waar we wellicht ooit wel eens aan zouden kunnen ruiken. Ze verzinnen er ook nog eens leuke namen bij. ‘3 Rivers of pain’ of ‘The dark world’. De uitdaging zit hem niet alleen in het lopen van zo’n route, maar ook in de weersomstandigheden, en soms zoeken naar de route, je verzorging onderweg en zeker ook dat het vaak een serie van vijf of zes is die je dan binnen een bepaald tijdsbestek moet lopen om een eervolle vermelding te krijgen op een zelfverzonnen scorebord. Ach ja, je moet het er maar voor over hebben.

En dan is daar ineens een ‘De luxe’ edition. Want een zelfverzonnen route van 220 km van Hoek van Holland naar Den Helder die je ‘De Duinhopper’ noemt, waarom zou je die niet uitbreiden? Gewoon lekker starten op de grens van België en Frankrijk en dan langs de kust alsnog naar Den Helder. Plak je er een slordige 300 km aan vast. Why not? En dan natuurlijk wel in januari of februari lopen, dan is de kans op slecht weer het grootst, en binnen de 120 uur, oftewel vijf dagen. Gemiddeld 100 km per 24 uur. Ineens heel dichtbij. Maar dat doet toch niemand?

Nee, wij gaan hem niet doen. Die oorspronkelijke Duinhopper is al iets dat de afgelopen twee jaar voorzichtig tot de verbeelding is gaan spreken, maar waarvan we tot op heden elke keer geconstateerd hebben dat dat toch écht nog een brug te ver is. Maar binnen die foute vrienden groep zijn er wel degelijk mensen die bedacht hebben dat ze dat wel gingen doen. Dan kan je eigenlijk maar één ding doen. En dat is ondersteunen op een of andere manier om er voor te zorgen dat de vriend in kwestie het haalt.

Dus heeft Frank bedacht om de nacht van zaterdag op zondag mee te gaan lopen. Zijn idee is rond de 60 km. De vriend in kwestie start op donderdagochtend en heeft er dan al ruim 200 km en 2,5 dag op zitten. Ik wil uiteraard ook wel mee maar ergens in mijn achterhoofd vraag ik me af of het slim is. Ik heb nog 160 km in de benen zitten, ik ben nog vermoeid, en moet over een paar weken de marathon van Tokyo lopen die ik toch echt ook niet geheel onbelangrijk vind. Ik twijfel. Als we een week eerder een vriendschappelijk rondje Oostvoorne van 17 km met de bende van ellende lopen weet ik het zeker. Ik moet helaas verstek laten gaan. Ik kom nauwelijks vooruit, mijn benen willen niet zo, ik ben doodop en zie het totaal niet zitten om 60 km te lopen en een nacht slaap over te slaan. Dat gaat dan niet goed komen met mij. 

Naarmate de week vordert voel ik me een stuk beter, loop ik een lekkere 12 km van het werk naar huis en vormt zich een ander plan. Ik zou natuurlijk wel overdag een stuk mee kunnen rennen. Een kilometer of 20. En als het écht lekker gaat doe ik misschien wel 30 km. Tenslotte moet ik toch ook een beetje afstand weer lopen voor Tokyo. Bovendien hoef ik dan zondag niet in mijn eentje want Frank gaat wel de nacht in. Haak ik rond 10:00 aan ergens tussen Hoek van Holland en Den Haag. ‘s Middags lekker op de bank, ‘s avonds een pizzaatje bestellen en dan Frank om 23:00 uur afgooien, waarschijnlijk in Meijendel. Prima plan!

Dat plannen altijd anders lopen, zeker bij trailrunnen, blijkt maar weer als alles omgegooid wordt en ik uiteindelijk om drie uur ‘s middags ergens in Rockanje instap. Het is zeikweer, het gaat allemaal niet snel en het wordt vroeg donker, waar ik natuurlijk weer geen rekening mee gehouden heb waardoor ik geen lamp bij me heb. Maar per saldo loop ik 20 km mee en zijn we nét op tijd thuis om toch nog een afhaalpizza te kunnen eten. Frank zet ik af om 23:45 in Maassluis en dan mag ik alsnog mijn bed in, zoals gepland. 

De vriend in kwestie zit dan net over de helft en is al 2,5 dag onafgebroken in touw en aan het hardlopen, met slechts een paar uurtjes slaap tussendoor. Hoe dan? Ik weet wel hoe, maar ik ben er nog niet aan toe. Weet ook niet of ik er ooit zin in zal hebben. Ik heb een paar uur mee mogen maken wat het met hem doet. Hoe hij er uitziet. Waar hij fysiek  last van heeft en waar hij mentaal tegen op moet boksen. De mens is wat dat betreft tot heel veel in staat, maar er is wel een verschil tussen gedwongen situaties en iets waar je vrijwillig voor kiest. Dat laatste is dan toch een kwestie van wilskracht en vele malen zwaarder dan als je geen keuze hebt. Ik heb het vaak genoeg gezegd als mensen me onlangs vroegen hoe ik in vredesnaam dacht 160 km te gaan rennen. En dat is met 200 km of met, in dit geval, 500 km niet anders. Je moet er niet over nadenken en het gewoon doen. Alhoewel er niks gewoons aan is, begrijp me niet verkeerd.

Maar één ding weet ik steeds zekerder naarmate we langere afstanden lopen, we meer extremere omstandigheden opzoeken, we meer en meer in het wereldje gezogen worden, onze kring van foute vrienden steeds groter wordt en vooral we onze grenzen steeds verder verleggen. Je moet wel behoorlijk gek zijn om dit soort dingen te doen. En toch is het me ook dit weekend weer absoluut duidelijk geworden.

Het kan altijd gekker!

De Hoge Venen is een gebied in België net over de grens van Nederland bij Maastricht. Rauw, onherbergzaam, geen dekking en geen plek waar ze je kunnen komen halen als je een been breekt. En in deze tijd van het jaar ligt er ook nog sneeuw. De favoriete speelplaats van Trailrunning Sammy, oftewel vriend Olav Sammelius, en de mannen van ‘Accept no limits’, Maarten en Marek. Olav en Marek lopen dit weekend ook, alleen zij doen de complete ronde van drie lussen, 160 km in totaal. Wij doen er één van ‘slechts’ 53 km, later ingekort tot 43 km omdat er wat stukken in de route zijn die afgesloten blijken. Maar nog voldoende uitdaging is ons verzekerd.

Omdat we inmiddels een klein groepje gekken bij elkaar zijn, officieel heet dat ‘gelijkgestemden’, lopen we niet alleen maar gaan Wouter, Leonie, René, Simone en Marcel ook mee. The magnificent seven. We huren een huisje in de buurt van de start en rijden er vrijdag heen om zaterdag te kunnen lopen. Wouter en Leonie komen zaterdagochtend, de rest blijft slapen. Beoogde start is om 8:00. Dat redden we niet helemaal maar na een groepsfoto op het plein bij de kerk in Sart gaan om 8:30 de klokjes aan en beginnen we met lopen. 

De eerste twee kilometer gaan nog over de weg het dorp uit maar dan komen we al gauw op ondergrond zoals die bedoeld is. Lekker stampen langs de oever van de rivier alle rotsblokken en boomwortels ontwijkend. Als we langs een weg lopen waar water ligt met een boomstronk in het midden kan ik dan ook niet laten om er op gaan staan voor een foto. Bij het afstappen verlies ik mijn evenwicht een stap ik zo in het water. Het zal niet de enige keer zijn dat ik natte voeten krijg. 

Het is weliswaar nog een beetje mistig maar minder koud dan verwacht en al gauw gaat mijn jasje uit. De dikke thermo met shirt is voldoende. Bovendien heb ik een grote rugzak gekregen van Olav waar al mijn rotzooi in zit, voor als we verdwalen, het koud krijgen, niet kunnen bellen in nood, toch dat been breken, ijsberen tegenkomen of welk ander horror scenario ons dan ook kan overkomen, die niet alleen prima zit maar ook mijn rug warm houdt.

Zoals gewoonlijk moet ik een beetje opstarten en loop ik vooral achteraan, slechts bijkomend als de groep stilstaat voor een foto, dwars door de rivier moet of een brug over moet, wat best vaak gebeurt zo langs die rivier. Frank weet dat en blijft zo nodig bij me of wacht even bij een splitsing. Soms maant hij me tot doorlopen en dan zwijg ik of roep ik iets over de aankomende Trail des Fantomes als we in de warmte weer lekker 50+ kilometers gaan lopen. Dan weten we allebei dat de rollen omgedraaid worden.

Zo maken we onze meters door het prachtige landschap van ongerepte natuur. Het enige dat me in de weg zit is mijn linker schoen. Hij knelt een beetje en ik krijg de veters niet losser waardoor mijn voet half slaapt en het lijkt alsof er iets onder de bal van mijn voet zit. Frank moet er aan te pas komen om aan de veters te trekken. Dat helpt een beetje maar lost het euvel niet helemaal op. Nou ja, we zien wel, ik kan toch niet terug. We zijn dan inmiddels op 10 km. 

We klimmen beetje bij beetje omhoog en rond een kilometer of 13 gebeurt het. De eerste sneeuw! Mooi, dan hoeven we ons geld niet terug te vragen. Natuurlijk maken we gelijk een foto want we moeten wel bewijs hebben. Bovendien is de omgeving prachtig zo in dit oerbos. Dit is de omgeving waar ik het liefste loop. Ik ben dol op het bos en hou van de kleine klimmetjes en het springen over de worteltjes. Misschien ook vanwege mijn luiheidsgen omdat je hier nou eenmaal niet hard kan rennen en vaak even moet wandelen. Ik heb stokken bij me maar ik heb ze eigenlijk niet nodig, het gaat prima zo.

Naarmate we steeds iets hoger komen merk ik dat de temperatuur steeds iets daalt en de sneeuw steeds iets dikker wordt. Ik heb het nog steeds niet koud overigens. Op 16 km komen we het bos uit en op een wat langere weg. We zitten nu volledig in een winters landschap en het is een beetje mistig. De groep is in tweeën gesplitst. Wij lopen met Simone, de rest is iets voor ons op weg naar Baraque Michel waar we zo meteen even pauze zullen houden en wat warms kunnen eten. 

Je merkt dat we er in de buurt komen doordat het drukker wordt op het pad. Veel wandelaars, gezinnen met kinderen en hun sleetjes en stelletjes met of zonder hond. Na 3 km over de sneeuw ploeteren, omdat we ondanks onze trail schoenen toch nog best wegglijden op de sneeuw, komen we aan op de parkeerplaats. Het is er echt druk maar we hebben mazzel. Binnen zit de rest met Maarten en een vriendin aan een grote tafel waar we kunnen aanschuiven. Wel moeten we onze QR code laten zien, en dat is nog best een uitdaging.

Binnen is geen dekking dus de app wil de code niet laden. Terug naar buiten dus, de kou in. Eenmaal geladen maak ik voor de zekerheid een screenshot. Maar dat pikt de app niet. Weg code, een waarschuwing en ik moet 3 minuten wachten voordat ik mijn code weer krijg. What the? Lekker dan want ik koel snel af. Als de overheid nou wil dat ik ziek wordt is dit de manier. Ik word er behoorlijk chagrijnig van. De lekkere verse dampende kop tomatensoep met brood die ik daarna krijg verzacht de boel een beetje. Een beetje.

Een klein uurtje later als iedereen gegeten en gedronken heeft wagen we ons weer buiten en beginnen we aan het tweede gedeelte van de tocht, iets meer dan 23 km. Ik heb mijn klokje op pauze gezet en niet in de gaten gehad dat hij dan na een tijdje uitgaat. Shit, een loopje in twee stukken dus en geen zicht op de totale afstand, maar het is niet anders. Ik start hem opnieuw op.

Het eerste stuk is het nog behoorlijk druk met andere wandelaars. Omdat we over een soort bevroren vlonders moeten lopen is het nog best spannend tijdens het passeren want erg breed is het niet. Dat ondervind Frank ook als hij ineens spontaan naast een vlonder in de sneeuw ligt. Gelukkig niks gebroken alleen even hilariteit als hij zijn voet niet los krijgt uit de sneeuw. Ik vergeet helemaal een foto te maken.

Als het euvel verholpen is rennen we weer voorzichtig verder. Omdat Baraque Michel zo’n beetje het hoogste punt is lopen we lekker omlaag. Ook heb ik mijn muziek nu ingedaan en kom ik heerlijk in mijn flow. Als een volleerde berggeit huppel ik van de ene steen naar de andere en vlieg ik over de boomwortels. Zelfs het smalle randje langs een steile wand remt me niet af en ik geniet alleen maar van het mooie uitzicht.

We komen bij een plek waar we steil naar beneden moeten. De mannen gaan eerst maar dan zegt Leonie dat dit niet klopt en dat we nog een stukje door moeten lopen. Ik volg Leonie en inderdaad maken we een lusje en komen we ook beneden. Iets minder spannend maar wel iets veiliger. We volgen nu weer een weg en het lijkt er op dat we het spannendste deel gehad hebben. We komen nog wat bekenden tegen waar we even een praatje mee maken alvorens we onze weg weer vervolgen. 

Als we op 7 (26) km zitten maken we nog even een groepsfoto. We zijn nu nog allemaal bij elkaar en er ligt nog sneeuw dus dat moet vastgelegd worden. We duiken daarna opnieuw het bos in en komen weer langs de rivieroever. Het voelt als omgekeerde volgorde van de heenweg want we dalen af en naarmate we lager komen stijgt niet alleen de temperatuur maar verdwijnt ook langzamerhand de sneeuw. 

Het tempo zit er eigenlijk best wel lekker in en de kilometers tikken ook lekker weg. Wel nog even een rivier doorkruisen (yup, weer natte voeten). Als we denken dat we het ergste nu wel gehad hebben, hebben we buiten de geest van Maarten gerekend. We zitten op 14 (33) km als we ineens een besneeuwd graspad omhoog moeten. Ongeveer een kilometer lang omhoog, opnieuw de kou in en wegglijden vanwege de sneeuw. Een mentale uitdaging. Ik kan het niet helpen om een klein beetje te vloeken. 

Alleen om er even later achter te komen dat het altijd erger kan. Van het besneeuwde graspad gaan we over in een breed bospad waar ze met de tractoren en de rupsbanden lekker doorheen gereden hebben. Ruim anderhalve kilometer aan blubberspoor waar geen ontkomen aan is omdat er gewoon geen uitwijkmogelijkheden zijn. Je kan er alleen maar doorheen want ook de randen zijn blubber en daarnaast ligt dichtbegroeid bos. Tot twee keer toe blijft mijn schoen in de blubber steken en als ik ook nog over een worteltje struikel en vol in de blubber kom te liggen is het geen klein beetje vloeken meer maar de volle opgespaarde boel die ik er normaal gesproken in de eerste 20 km tijdens het opwarmen uitgooi.

De rest van de groep zijn we al lang en breed kwijt en ook Frank hoor ik even geen: ‘Trailen is leuk!’ zeggen. Als ik voor de zoveelste keer vraag: ‘Hoe lang nog?’ blijkt dat we een pad gemist hebben. Gelukkig niet ver en we gaan dwars door het bos nu tot we weer op de route zitten. Daar kunnen we eindelijk weer wat vaart maken. Nog één keer het bos in langs de rivieroever. De sneeuw is nu echt weg en het begint een klein beetje te schemeren. Af en toe kijken of we toch nog op de route zitten en andere wandelaars ontwijkend gaan de kilometers nu best snel. Nog even stoppen omdat Frank een foto van een groep wandelaars moet maken en dan snel weer verder.

En dat is maar goed ook. Ik heb een enorm drukpunt onder mijn linkervoet, nog van het begin wat de hele dag niet weggetrokken is en waar ik nu écht last van begin te krijgen. Bovendien wordt het steeds donkerder en we willen eigenlijk niet hoeven stoppen om onze lampen te pakken. We redden het net. Met 22 (41) km zijn we het bos uit en lopen we het laatste stukje weer in de bebouwde kom. Dan het viaduct over richting Sart, naar het centrum en het kerkplein waar we vanochtend begonnen zijn. Ik zet mijn klokje stil en kijk wat de twee afstanden nu bij elkaar zijn geweest. Ik kom op 43,9 km en dat doet pijn aan mijn cijferfetisjistenhart. Als ik dat geweten had, had ik nog even 100 meter doorgelopen.

De rest wacht ons op en na even bijpraten stappen we gauw in de auto richting het huisje dat gelukkig maar 5 minuten rijden is. Na het douchen en tijdens het avondeten is iedereen het er over eens. Dit was fantastisch en willen we binnenkort nog wel een keer doen. Dan pakken we een 60 km lus. Het wordt niet laat die avond en de volgende dag na een uitgebreid ontbijt rijden we terug naar huis want de volgende dag moet er gewoon weer gewerkt worden.

Gelukkig hebben we de foto’s nog!