Het begon heel onschuldig. Ik zat in de auto en was ergens naar op weg. Ik weet niet eens meer waar naar toe. Ik weet alleen nog dat ik de navigatie aan had staan en de kilometers af zag lopen. Op het moment dat er nog 42 km op de teller stond schoot er door mijn hoofd: ‘Vanaf nu zou ik het kunnen lopen, het is alleen nog maar een marathon.’ En vanaf dat moment was de beer los, want niet alleen bij 42 km maar ook bij 21 km en zelfs bij 10 km dacht ik dat regelmatig.

Daarna kwamen voorzichtig aan andere vergelijkingen. Tijdens het paardrijden. Waren we aan het stappen, dacht ik bij mezelf ‘ik ren sneller’, maar bij de draf vroeg ik mezelf af of ik het nog bij kon houden. Of zoals van de week, toen ik besloot dat ik dinsdag de minst leuke dag van de week vind. Net als de 18 km van mijn eerste marathon. Ik was moe, ik had nog een heleboel te doen maar ik had geen zin meer, en dan ben je nog niet eens op de helft!

Pasta eten is automatisch ‘stapelen’, en een banaan eet ik nooit meer zomaar als fruit. Of als ik moet rennen om ergens op tijd te zijn. Dan heb ik nog 10 minuten om de finish te halen en een ‘goede tijd’ neer te zetten. Mountainbiken is ‘net als trailen’, net zo goed dat gewoon fietsen een ‘training op asfalt’ is. En als ik aan het paardrijden ben en mijn broek een beetje schuurt bij het zadel moet ik ook niet zeuren, ‘want dat doe ik tijdens het lopen ook niet’. 

Maar het gaat verder dan dat. Kritiek op acteurs die in een film aan het rennen zijn. Totaal onrealistisch als ze altijd op dezelfde plekken bezweet zijn, niet zijnde het hoofd of andere plekken waar ik zelf zweet, en een dikke joggingbroek en trui dragen tijdens het lopen. Ik bedoel, wie doet dat nou? Of ‘hardlopen’ met mijn vingers op de deuren als ik in de open liftkooi van ons flatgebouw omhoog ga. Vroeger deed ik dat ook wel eens op twee benen en armen door de lange gang van ons huis maar dan was ik een paard. Blijkbaar zat het er toen al in.

Toch vraag ik me wel eens af. Ben ik nou de enige met dit soort rare afwijkingen? Net als in die film, Divergent, met dat ene meisje dat in de samenleving waarin iedereen in één van de hokjes van vijf type mensen geplaatst wordt, en zij daar dan niet in past. Ik bedoel, niet dat ik me er voor schaam of zo, iedere gek zijn gebrek zeggen ze wel eens. En ik ben heel gek dus ik mag veel gebreken hebben. Maar gewoon uit pure nieuwsgierigheid. Hoe dan ook, dat beginnen met hardlopen voor mij een life changing event is geweest moge duidelijk zijn. Net zo goed dat het mijn leven nog steeds iedere dag behoorlijk beïnvloedt ook. En dat ik daar dan een paar afwijkinkjes voor terug gekregen heb, ach, dat is net als het lopen van een marathon.

Tijdens de marathon kom je jezelf niet tegen, tijdens de marathon bepaal je wie je bent!

Als arme student destijds draaide ik de dubbeltjes ook altijd al om. Als ik ging winkelen met mijn nicht en ik geld uit moest geven plaagde ze me steevast met ‘doet het pijn Sas?’. Het moge duidelijk zijn dat ze er zelf geen enkele moeite mee had. Ik kon er gelukkig altijd wel om lachen. Sterker nog, ik was er eigenlijk stiekem wel een beetje trots op. Niet voor niets is Dagobert Duck mijn favoriete personage uit Duckstad. 

Inmiddels heb ik een goede baan waar ik een meer dan goed salaris verdien. Met hard werken, zorgvuldig sparen en een paar mazzeltjes in het leven heb ik bovendien een buffer kunnen creëren die me voldoende zekerheid geeft dat ik niet bij grote tegenspoed gelijk weer aan de geelhonger hoef. Alhoewel ik weet dat ik dat gewoon zou doen als dat nodig zou zijn. No questions asked, net zo goed dat ik desnoods WC’s ga schrobben als ik mijn geld moet verdienen. Arbeidsethos heb ik namelijk ook van mijn moeder geleerd.

Maar goed, vooralsnog is dat allemaal niet nodig. Daarnaast heb ik het voordeel dat ik niet veel geef om materiële zaken als sieraden, make up of kleding. We hebben geen duur huis en ik hoef niet veel spullen te hebben. Een bank kan makkelijk 20 jaar mee, net als de TV, en mijn I-Phone heb ik pas vervangen toen hij gevallen was en de camera stuk was. De batterij hield het toen al geen hele dag meer vol en er waren inmiddels al drie nieuwe versies uit. Brood van twee dagen oud kan nog best opgewarmd in de oven want dat is toch zonde om weg te gooien en de houdbaarheidsdatum op de yoghurt is slechts een advies. En net als mijn oma zit ik op zaterdagochtend voordat ik boodschappen ga doen ook de app van de AH uit te pluizen om te kijken wat er in de Bonus is. Het menu van de week wordt er door bepaald, ik koop voorraad in op het moment dat het opportuun is en ik check ook nog even de aanbiedingen van de week erna. Stel je voor dat ik vandaag iets koop dat volgende week in de bonus is, dan kan ik het beter volgende week kopen toch?

Toch heb ik in de loop der jaren ook wel leren genieten van geld uitgeven. Ik hou namelijk van lekker eten en we gaan zo nu en dan zeker op vakantie, maar desondanks doen we voor de rest geen spannende dingen. Ik heb dan ook zeker geen gat in mijn hand. Nee, mijn handen zijn van diamant, daar glipt geen eurocent doorheen. En ja ik buk om een 5 eurocentmuntje op te rapen. Wie het kleine niet eert…

‘Nou leuk voor je, maar wat heeft dit met hardlopen te maken?’ hoor ik je denken. ‘Dit is toch een hardloopblog?’ Nou dat zal ik je uitleggen. Alles wat ik aan de ene kant bespaar gaat er aan de andere kant door heen als het met hardlopen te maken heeft. Zes paar hardloopschoenen in de kast is dan ook helemaal niet raar. Tenslotte heb ik voor iedere ondergrond en type loopje een ander paar schoenen nodig. En ter voorkoming van blessures moet ik natuurlijk wel afwisselen. Alleen het beste voor mijn voeten, prijs is niet belangrijk.

Tijdens het lopen wil ik er natuurlijk ook een beetje hip uitzien. Dus koop ik geen standaard zwarte broek in de uitverkoop bij de Decathlon, maar een dure hipper-dan-hip kleurrijke broek van InkNBurn, die in Amerika gemaakt wordt. Uiteraard kan ik niet altijd in dezelfde broek lopen dus ik heb meerdere outfits. Idem voor de diverse shirtjes, want we moeten wel een beetje kunnen combineren. Ik heb meer hardloopshirts dan gewone shirts. Bovendien hebben we ook nog te maken met diverse weersomstandigheden dus lange broek, korte broek, shirt met lange mouwen, shirt met korte mouwen, verschillende soorten sleeves want dat is handig, diverse kleuren en type jasjes, buffs en sokken voor elke gelegenheid. ‘Heb je nu alweer een blauwe hardloopbroek gekocht? Die had je toch al?’ hoor ik Frank regelmatig zeggen. Maar deze is echt anders! 

En een leuke outfit is niet compleet zonder een bijbehorende zonnebril, maar dan wel een die qua kleur past bij de outfit. Dus een blauwe, een roze, een rode en die zwart-witte met zebraprint vond ik gewoon heel erg leuk. Dat hij bij geen enkele outfit past, want ik draag geen zwart-wit, maakt niet uit, daar koop ik dan alsnog wel een outfit bij. Een vest voor het langere trailen, een Flipbelt voor de kortere duurlopen, waar ik dan ook nog twee flesjes bij heb, een kleine en een grote. Ok ik geef eerlijk toe, die kleine heb ik tijdens een wedstrijd gevonden, maar anders had ik hem waarschijnlijk wel gekocht. Maar ik was als een kind zo blij toen ik hem langs de weg zag liggen en heb tijd verloren, pardon geïnvesteerd, om te stoppen en hem op te rapen. Dat ik dat niet voor elke gel doe die ik altijd overal zie liggen heeft meer te maken met het feit dat ik ze toch niet zo lekker vind en het niet heel praktisch is om elke keer midden in de massa stil te gaan staan. Maar diep in mijn hart…

Ook voor de wedstrijden denk ik geen seconde na over wat het allemaal kost. € 80 voor een marathon inschrijving? Koopje! Weet je wat, lopen we ook de 5 km er bij, gewoon voor de lol. Rond mooi af naar € 100. ‘En als we die 50 km trail gaan lopen in Limburg, zullen we er dan gelijk een weekendje van maken en een hotelletje boeken?’ Tuurlijk joh, beter dan heen en weer rijden. Het is dat we nu geen enkele wedstrijd kunnen lopen, laat staan naar het buitenland kunnen. Maar als het straks weer mag ga ik weer helemaal los.

En zo is alles in het leven in evenwicht. Ik mag dan handen van diamant hebben, mijn voeten zijn van talk. Het is net als roken. ‘Als je zou stoppen met roken en al het geld dat je bespaart een jaar lang in een potje zou stoppen, dan zou je … kunnen doen.’ Vul zelf maar in. Als ik zou stoppen met hardlopen, dan zou ik met al dat geld waarschijnlijk op een verre vakantie kunnen gaan. Oh wacht, dat doe ik nu ook, alleen ga ik er dan hardlopen! Ach ja, sommige dingen moet je maar gewoon accepteren. Voor het evenwicht. Anouk zong het treffend. 

‘There’s only one thing they can’t fix

No I won’t let you be mislead

And that’s the hole in you’re head

Can’t do nothing about that’

In mijn geval is dat het gat in mijn voet!

Het point of no return is het punt waarop het verder is om om te draaien en terug te lopen dan door te lopen en je route af te maken. Halfway dus, alhoewel dat afhankelijk van de route natuurlijk fysiek gezien niet altijd opgaat. Als je net een lus gemaakt hebt bijvoorbeeld, of gewoon überhaupt ergens op een bus kan stappen terug naar de auto. Maar zolang je van plan bent om de hele route uit te lopen klopt het natuurlijk wel.

Voor mij is het vooral een mentaal ding. Alhoewel ik het ook al bij een 10 km heb, geldt het voornamelijk bij de langere afstanden. Bij mijn eerste marathon vond ik voornamelijk kilometers 18 tot en met 20 de zwaarste. Ik was nog niet op de helft en toen al moe. Nadat ik 21,1 km had aangetikt gaf me dat zo’n enorme boost dat ik twee keer met mijn ogen knipperde en op 22 km zat. Ook tijdens mijn voorbereidingen voor de Two Oceans liep ik tegen het fenomeen aan. Ik liep de Groet uit Schoorl run van 30 km en bij 28 km was ik bijna klaar, maar realiseerde me toen ten volste dat ik tijdens de Two Oceans pas op de helft zou zijn. Die kwam toen wel even binnen.

Ik denk dat het point of no return net zo iets is als een glas half vol of half leeg. Mensen zoals ik denken: ‘Joepie, ik ben nu over de helft. Vanaf nu is het stuk dat ik nog moet lopen minder ver dan dat ik al gedaan heb. Ik kan gaan aftellen!’, terwijl anderen juist zoiets zullen hebben als: ‘Jezus, ik ben pas op de helft, moet ik nu dat hele stuk dat ik net gedaan heb nóg een keer lopen?’ Ongetwijfeld zullen er ook genoeg mensen zijn die er helemaal niet aan denken, maar voor wie wel met de afstand bezig is kan het een zegen of een vloek zijn. In mijn geval een zegen dus. Het geeft met elke keer weer net die boost om door te lopen. Tijdens de loop dan.

Voordat ik een ultraloop ga doen werkt het precies tegenovergesteld. Dan heb ik een run van 30 km gedaan terwijl ik vier weken later 60 km gepland heb staan, en dan is het glas wél half leeg. Sta ik helemaal uitgeput bij de auto met een beginnende blaar op mijn tenen en een schuurplek in mijn lies, bezweet, afgekoeld en dan kan ik alleen maar denken: ‘Shit, over vier weken dit stuk twee keer!’ Gelukkig is mijn mindset tijdens zo’n loop wel anders en denk ik er maar niet te veel over na anders zou ik er niet eens aan beginnen.

Toch is dat ook wel een dingetje. Je begint met hardlopen en dan begin je met bijvoorbeeld 5 km. Dan komt er een moment dat je denkt, ‘zou ik ook 10 km kunnen’? 10 km worden 21,1 km en voor je het weet loop je je eerste marathon. Een soort ultieme grens, totdat je die misschien eens een keer doorbreekt. Zoals ik deed tijdens de Two Oceans, formeel gezien een ultramarathon. Eenmaal die grens voorbij liep ik vaker 50+ km. Inmiddels heb ik het zotte idee opgevat om 100 km te gaan lopen. Best ver als je er over nadenkt. Gisteren liepen we 56 km. Toch wel weer een moment waarop ik dacht: ‘Shit, straks moet ik dit rondje ongeveer twee keer.’ Maar dat zien we dan wel weer. Want inmiddels zijn er allang geen grenzen meer van wat ver is en wat niet. 

En zo, als ik er over nadenk, was die Two Oceans, zij het van hele andere orde, ook een soort Point of no return! 

De hardloopspullen in een tas gepropt kleed ik me gelijk om. Shit, Flipbelt vergeten. Nou ja, de autosleutel kan in het zakje van mijn broek en mijn telefoon hou ik dan maar in mijn hand. Het is maar 5 km. Ik loop langs het pad aan de achterkant van de manege en de hockeyvelden. Zo’n heerlijk achteraf weggetje alleen bekend bij omwonenden en waar je dan ook enkel een verloren wandelaar met zijn hond tegenkomt. Ik zit direct in mijn flow.

Aangekomen bij de trap omhoog naar de Van Alkemadelaan besluit ik vandaag geen rondje watertoren te doen maar de andere kant op te rennen. Langs het International Criminal Court en richting de Waalsdorpervlakte. Volledig verloren in mijn eigen gedachten ben ik me slechts vaag bewust van de andere lopers die mijn pad kruisen. Diegenen die oogcontact maken krijgen nog een halve hand begroeting, de rest zal het zonder moeten doen. 

Ik geniet van de beweging, van de prachtige omgeving, van de zon en van de frisse lucht. Ik loop feitelijk in Den Haag maar ik had net zo goed in Noorwegen kunnen lopen, of Engeland of ieder ander willekeurig land met een vergelijkbare omgeving. In mijn gedachten loop ik echter in Saskia land. Mijn eigen wereld waar de gedachten zich vrij bewegen. Van de vreemde droom die ik vannacht had naar het avontuur in Athene dat we volgende week gaan beleven. Even langs mijn werk en tegelijkertijd de frustraties van gisterenavond loslatend.

Heel even kom ik terug op aarde. Ergens heb ik besloten dat ik naar het 40-45 monument wil lopen maar heb geen idee hoe ver het is. Ik schat een kilometer of 2,5 á 3. Omdat mijn vrije uurtje beperkt wordt door de verantwoordelijkheid van het volwassen aardse leven, lees boodschappen doen en al die andere klusjes die de zaterdag rijk is, moet ik daar wel rekening mee houden. Ik besluit om maximaal 3 km te rennen alvorens ik omkeer en laat me weer wegzakken in mijn eigen wereld.

‘Zal ik toch die python laarzen kopen? En welk boek zal ik beginnen nu ik mijn andere uitgelezen heb? Wat als ik de hele dag de tijd zou hebben? Waar zou ik dan naar toe rennen? En als ik nooit meer zou hoeven werken, wat zou ik dan gaan doen?’ De mogelijkheden die zich in mijn brein ontvouwen zijn eindeloos. In mijn hoofd zijn er geen grenzen, geen belemmeringen, geen regels, geen verplichtingen.

Op precies 3 km ben ik bij het monument. Ik maak een foto, sta even stil bij wat hier zich in de echte wereld afgespeeld heeft en trek me weer terug terwijl ik het aarden pad terug neem. Slechts een vaag besef van tijd, alleen in het hier en nu en met al mijn zintuigen op scherp. My world. Net als vroeger, toen ik nog kind was en uren buiten kon spelen.

Dat buiten spelen bracht mijn moeder zowel blijdschap als dat het haar tot wanhoop dreef. Blij dat ik lekker de hort op was zodat zij haar eigen ding kon doen. De wanhoop kwam als ik volledig onder de modder en met een winkelhaak in mijn nieuwe spijkerbroek weer thuis kwam. En ik kan je vertellen dat dat met enige regelmaat voorkwam. Als ik niet uit een boom viel lag ik wel ergens in een sloot omdat ik weer stiekem naar de pony’s in de wei was gegaan. Tegen het directe bevel van mijn moeder in. Uiteraard. Sorry mam, de roep van de paarden was sterker dan het vooruitzicht van straf als ik betrapt werd. Die straf kwam toch wel ergo die sloot. 

‘Je bent toch niet bij de paarden hé?’ hoorde ik de stem van mijn moeder achter de bomen vandaan komen. Ze was met de hond aan het wandelen en ondanks dat ze me niet kon zien kende ze haar pappenheimer. Ik schrok me het apelazarus en rende luid liegend ‘Nee hoor mam’ over de plank naar de overkant van de bewuste sloot. In mijn haast gleed ik uit om een duik in het kroos te nemen. Een ding had ik in elk geval wel bereikt. De aandacht van wat ik eigenlijk aan het doen was, was direct afgeleid.

Feit is dat ik toen ook al mijn eigen wereld creëerde. Ik bouwde hutten van losse wilgentakken, ik maakte een pijl en boog van een tak en een stuk touw waarbij mijn zakmes overuren maakte, haalde klei uit de dijk om potjes te bakken en ving kikkervisjes in een leeg jampotje. Nee, wij hadden toen geen computers laat staan I-pads of mobieltjes. We maakten ons vies en tekenden onze lichamen met krassen en schrammen als we weer eens gevallen waren.

Ik ben bijna terug bij de manege en duik een smal illegaal paadje in door het struikgewas om af te snijden. Na de oversteek van de weg neem ik de trap weer naar beneden om het achteraf weggetje terug naar de auto en de echte wereld te nemen. Nog een kleine stop voor een foto waarbij ik natte herfstbladen van de grond raap om ze rond te strooien. Even later stap ik bezweet en met vieze handen maar een helder opgefrist hoofd in de auto. De plicht roept.

Maar heel even voel ik me weer helemaal dat kind dat de hele dag buiten heeft gespeeld.