De laatste keer dat ik geen drie keer in een week gelopen heb was volgens mij februari 2016. Toen was ik soort van geblesseerd, lees ik haalde het eind van de Maasboulevard niet vanwege de pijn in mijn heup en ben huilend terug naar huis gewandeld. Toen moest ik eerst even langs de specialist, maar een week later mocht ik alweer een stukje huppelen. Dat ‘niet lopen’ heeft dus ook niet lang geduurd.

Daarnaast heb ik een routine ontwikkeld waarin ik over het algemeen op maandag een kort rondje doe, op woensdag een iets langer rondje en op zondag een wedstrijd of een lange duurloop. De variatie en zwaarte van mijn trainingen zit hem dan in dat iets langere rondje, als ik spontaan ineens om vier uur mijn laptop uitzet op een mooie dag en van 5 km besluit om er 10 km, 16 km van te maken, ach weet je wat ik doe gewoon een halve marathon. Of de lange duurloop, die ergens tussen de 16 km en tegenwoordig de 60 km zit. En natuurlijk laat ik geen wedstrijd onbenut.

Al met al een bezig bijtje dus. Gelukkig zonder noemenswaardige problemen, op die ene keer na. Dat wil zeggen dat ik altijd gewoon door heb kunnen trainen. Maar toch krijgt iedere hardloper dat ene moment, ook ik. Als de pijntjes niet meer wegtrekken. Als er pijntjes ontstaan op plekken waar je nooit eerder pijntjes hebt gehad. Als je een algeheel gevoel van vermoeidheid hebt. Ik heb het best wel een tijdje genegeerd maar de doorslag was denk ik toch wel het feit dat ik mijn snelheden niet meer haalde. 

Niet dat ik daar heel erg op gefocussed ben tijdens trainingen maar het viel me gewoon op. Natuurlijk haalde ik wel nog de 10 km per uur, maar 11 km per uur kostte me toch wel aanzienlijk meer moeite dan normaal. En eerlijk is eerlijk, ik heb ook best wel veel gedaan de laatste tijd. Dus neem ik het hatelijke woord in mijn mond en pas mijn gedrag er op aan. Overtraindheid. 

Vroeg naar bed, goed eten, relaxen en vooral niet al te verre rondjes. De Smokkelaarstrail hadden we nog staan maar de overige rondjes beperken zich gedurende 2 weken tot 5 á 10 km doordeweeks en max 15 km voor de lange duurloop. Voor veel mensen een uitdaging, voor mij staat het inmiddels gelijk aan bijna niets doen. Want uiteindelijk is alles relatief in het leven. Na de eerste week realiseer ik me pas dat het lopen toch een bepaalde druk oplegde. Met name het feit dat ik moe aan elke training begon. Als je er in zit merk je dat niet zo, pas als je er weer buiten staat komt het besef. 

Ik moet zeggen, ik knap er snel van op. Teken dat ik er op tijd bij ben. En dat is maar goed ook wetende wat er binnenkort op het programma staat. Ik voel me stukken beter en maak me klaar voor de training van vanavond. Een paar snelle schoenen, een kort rondje, zin om te gaan, een beetje miezerregen voor het zuurstof en een lekker deuntje in mijn oren is dan ook alles wat ik nu nodig heb om weer tempo te kunnen maken.

Dat, en een uitgerust lichaam!

In den beginne liep ik eigenlijk op gevoel, zonder enige vorm van schema. Dat kwam pas bij mijn eerste marathon. Een prachtig trainingsschema, drie keer per week, helemaal doordacht wat ik moest lopen, hoe vaak, hoe ver, hoe snel en wanneer. Ik trainde voor ‘de marathon’. In totaal werden het 105 trainingen waar ik volledig in opging en die ik met chirurgische precisie volgde. Bijna obsessief. Maar het was wel lekker makkelijk. Ik hoefde nergens over na te denken en gewoon alleen maar te doen wat er op mijn papiertje stond. 

Na de marathon viel ik dan ook in een groot zwart gat. Ik was alle houvast en structuur kwijt waardoor ik met mijn ziel onder mijn arm de weken erna een beetje rondhobbelde. Uiteindelijk startte ik uit pure ellende maar met een nieuw schema. Yes, back in business. Ik was weer in training voor de volgende marathon. Omdat ik daarna twee marathons per jaar liep wisselde ik het ene schema gewoon iedere keer in voor het volgende.

Ik raakte eind 2016 werkloos en kreeg ineens alle tijd van de wereld om niet alleen hard te lopen maar ook om andere dingen te doen. De sportschool werd minder een straf omdat het gewoon ergens overdag kon in plaats van mijn spaarzame vrije avonduurtjes na het werk. Ik besloot om een opleiding tot hardloopinstructeur te volgen en leerde een hele andere kant van het begrip ‘training’ kennen. 

Intervallen, Yasso’s, loopeconomie, snelheidstraining, Fartlek, HITT, anaërobe drempel, duurloop, er ging een wereld voor me open. Ik leerde wat ik wanneer en hoe moest toepassen om een bepaald doel te bereiken. En omdat we dat ook nog in de praktijk oefenden haalde ik automatisch ook het voordeel er uit. In die tijd haalde ik dan ook mijn beste PR’s op elke mogelijke afstand ooit, inclusief de sub4 op de marathon. Training zoals training bedoeld was.

In 2018 ontstond er een nieuwe uitdaging. De Two Oceans, een Ultramarathon van 56 km. Een standaard schema voldeed niet meer en snelheid was niet relevant, althans niet heel erg. Uitlopen was het doel. Opnieuw plukte ik een schema van internet, dit keer specifiek voor de Two Oceans waarbij ik soms wel vier keer per week moest lopen. Geen probleem, ik was ‘in training voor de Two Oceans’. Klonk ook eigenlijk best wel stoer als mensen er naar vroegen. 

Ik liep die Two Oceans. I nailed it, de afstand, de warmte, de heuvels en allemaal netjes binnen de tijd. Dankzij mijn training zullen we maar zeggen, waarbij de Rotterdam Marathon ineens een onderdeel van de training was. Desalniettemin pakte ik toch weer een trainingsschema op voor Athene, ditmaal niet van internet geplukt maar zelf gemaakt. Een verzwikte enkel in de zomer zette een streep door de trainingen waarop de focus alleen op herstel lag. Dat zag je uiteindelijk ook wel terug in het resultaat. 

Rotterdam 2020 zou revanche worden. Ik maakte opnieuw een schema, met een perfecte mix van duurloopjes, herstelloopjes en intervallen. Ik zou weer eens goed getraind aan de start staan en een goed resultaat neerzetten. De hang naar vervlogen tijden en Athene vers in mijn geheugen zorgde voor de nodige motivatie. Toen brak Corona uit en dat veranderde mijn loopwereld. Alle doelen in mijn agenda werden hardvochtig gewist, er was niets meer om voor te ‘trainen’. Het schema ging de prullenbak in en ik ging weer vrij lopen, blij dat we überhaupt in Nederland nog naar buiten mochten.

En dat is exact wat ik nu doe. Weliswaar staat er nog wel iets in mijn agenda voor half december, ik geloof iets van een trailtje of zo, waardoor ik sowieso wat vaker met Frank mee ga die eigenlijk nooit met een schema loopt. Het bevalt me eigenlijk wel. Gewoon lekker lopen, kijken wat de week me brengt, spontaan meegaan met een trailtje op zondag of op een mooie dinsdagavond een uur eerder stoppen met werken en als het lekker gaat een halve marathon lopen. Op routine hou ik toch wel ongeveer een virtueel schema aan, snelheid vind ik niet zo belangrijk meer en inschrijvingen voor een run of wedstrijd gaan tegenwoordig op basis van ‘oh leuk’ in plaats van ‘past mooi in het schema’. De tijd dat ik trainde voor die ene marathon in het jaar ligt tenslotte al weer lang achter me. Dus waar train ik nog voor? Ach, eigenlijk ben ik gewoon permanent in training.

Gevalletje training perpetuum. 

In dit geval het dreigement van iedereen die ik ken die hem ook gelopen heeft. Namelijk de woorden, ‘saai’ en ‘zwaar’. Wat maakt het dan zo saai en zwaar? We lopen van het stadje Marathon naar Athene toe. Gewoon, langs de autoweg. Geen muziek, geen uitgebreid publiek, misschien een tafeltje met wat bananen en bekertjes water maar voor de rest heel basic. Net als bij de Albert Heijn. Geen merkmarathon, niet eens het eigen merk in de categorie ‘Excellent’ maar gewoon de basicvariant. De euroshopper. Zoals ze het toen ook deden. Die weg schijnt daarnaast ook nog over wat heuvels te lopen en omdat het van A naar B is, is het niet automatisch zo dat alle meters die je omhoog loopt je ook weer naar beneden loopt. Als laatste ligt Griekenland aan de Middellandse Zee. Wat wij Hollanders ‘het zuiden’  zouden noemen. Zuid oost om exact te zijn, maar in elk geval in een gebied dat temperatuurtechnisch warmer zou moeten zijn dan in ons kikkerlandje waar we getraind hebben. Alhoewel je het tegenwoordig nooit meer weet met die ontregelde weersomstandigheden. Waarom lopen we hem dan? Om die andere 4 woordjes. ‘De finish is fantastisch!’ Kunnen we natuurlijk ook gewoon alleen de laatste kilometer lopen, maar dat is dan weer onze eer te na.

Als ik naar mijn voorbereiding kijk dan moet ik echter eerlijk bekennen dat ik nog nooit zo slecht getraind heb. Rekenkundig heb ik zelfs voor mijn eerste marathon meer en gestructureerder mijn kilometers gemaakt. Ik volgde braaf een schema dat ik af en toe omgooide, zolang ik maar wel alle afstanden liep die ik lopen moest. Een paar halve marathon afstanden, een keer 26 km en een keer 30 km. Als ik nu kijk heb ik maximaal een keer een halve marathon gelopen en dat was nog in Disney ook. Dus in een rustig tempo en met regelmatig wandelen. Daarvoor en daarna ben ik niet verder gekomen dan 15 km.

Ik zou natuurlijk mijn enkelblessure de schuld kunnen geven. Vooruit, ik ben niet al te hard voor mezelf en het heeft invloed gehad, maar feit is gewoon dat ik te lui was om een schema te maken. En als halve autist heb ik nu eenmaal een schema nodig om goed te kunnen trainen. Met andere woorden, ik heb maar gewoon wat gedaan zoals het uitkwam.

‘Maar jij hebt dat toch helemaal niet nodig? Jij loopt dat toch gewoon op je sloffen?’ Hmmm, ik geloof zeker dat ik een heel eind kom. Ik heb voldoende, soms misplaatst, vertrouwen in mezelf, weet dat mijn basis redelijk getraind is, heb inmiddels de nodige ervaring en doe sowieso wel vaker dingen die onbezonnen en onverstandig zijn. Maar er is een groot verschil tussen iets ‘op je sloffen lopen’, ‘moeite doen’ of ‘helemaal naar de klote gaan’. En eerlijk gezegd wil ik dat laatste graag bewaren voor het zetten van de kwalificatietijd voor Boston of proberen podium te lopen op een plaatselijk loopje. Kijk, wat moet dat moet, maar moet dat dan in Athene? Op een plek waar het toch al ‘saai’ en ‘zwaar’ wordt?

Om niet helemaal alles aan het lot over te laten ga ik zondag nog ‘even’ 30 km lopen. Een soort wanhopige laatste check om de mate van ‘naar de klote gaan’ op 8 november enigszins proberen in te schatten. We pakken de Randstadrail naar Den Haag CS en lopen vanaf daar terug naar Rotterdam naar huis. Niet in de laatste plaats omdat ik dat altijd al een keer heb willen doen. Ik geloof zelfs dat ik dat tijdens de trainingen van mijn eerste al bedacht had. Het is er echter nooit van gekomen, tot nu dan.

Wat ook mooi meegenomen is, is dat we dan gelijk een beetje kunnen oefenen op dat ‘saai’. Want laten we eerlijk zijn, we zullen wel door Delft komen wat wel een leuk stadje is, en we lopen een stuk langs de Zwet, maar het merendeel zal een lange rechte weg zijn. Ook heel basic, zonder publiek en met alleen een banaan in onze zak en wat water in de camelback. De heuvels moeten we er dan maar een beetje bij denken. Gingen we overigens ook op trainen. Ik hoor het ons nog zeggen. ‘Voor Athene moeten we vaker de Van Brienenoord pakken, en dan een paar keer heen en weer.’ Ja. Hebben we ook niet gedaan.

Lopen in de warmte dan? Afgelopen zondag in München was het best warm. De week ervoor tijdens de Harbourrun was ik dan weer zeiknat. En koud. Disney? Lekker temperatuurtje maar niet bloedheet. En de weken ervoor ook afwisselend lekker, koud en koud en regenachtig. Een typische Hollandse zomer. Aankomende zondag wordt het ook middelmatig. Lekker polderweer in de polder. Dus nee, het motto ‘loop een najaarsmarathon want dan ben je beter bestand tegen de hitte’ gaat dit keer niet helemaal op denk ik.

Als ik dat zo bedenk is eigenlijk het enige dat ik veelvuldig getraind heb dat in de buurt van Griekenland en Athene komt Fetakaas eten. Dat dan weer wel. Alhoewel ik vrees dat we dat niet langs de route zullen krijgen. En als een tandeloos oud grieks mannetje dat daar toevallig met zijn ezel langs loopt het me aanbied denk ik ook niet dat ik het aan durf te nemen.

Valt dit onder de categorie ongetraind een marathon lopen? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat de meningen weer heel erg verdeeld zullen zijn. Gelukkig ben ik eigenwijs genoeg om daar dan weer mijn eigen mening over te hebben. En die marathon van Athene?

Epithymeíte mou týchi sto marathónio, zullen we dan maar zeggen. Ik denk dat ik het wel kan gebruiken…

Als ik 10 minuten later weer het Vondelpark inloop zie ik de groep wél gelijk staan en sluit aan. Het thema is blessurepreventieve oefeningen. Ik krijg nog net mee, dat bij kuit- en achillespeesklachten je langzaam kan opbouwen met heuvel af rennen. Dan beginnen we aan de echte les. We hebben een verstekeling uit de vrijdagavond, een jonge knul. Hij trekt de gemiddelde leeftijd in elk geval flink naar beneden.

We werken onze routine af maar ik merk tijdens het inlopen al dat ik nog steeds stijf ben. In het kader van luisteren naar je lichaam hoor ik een duidelijke schreeuw. Iets te veel gedaan de afgelopen twee weken. Mijn heupen mopperen, mijn bovenbenen piepen en mijn kuiten klagen. ‘Ok jongens, ik luister en doe het rustig aan vandaag. En ik beloof morgen ook langzaam te lopen.’ Gelukkig is er door een wissel geen techniekonderdeel vandaag. Dat halen we volgende keer wel weer dubbel in.

De oefeningen zijn leuk. Carolien heeft een spelelement bedacht en ik mag tegen Koen. En alhoewel ik hem een paar keer aftroef heeft hij me aan het eind toch te pakken en moet ook ik wat extra herhalingen doen. Het programma bestaat vandaag uit rondjes lopen tegen de anaërobe drempel aan. Snel dus. Dapper begin ik aan het eerste rondje maar tijdens het tweede rondje gaat mijn linkerkuit in zwaar protest. En aangezien ik beloofd heb om te luisteren staak ik mijn programma, daarbij even advies vragend aan Dave. Ik maak gelijk van de gelegenheid gebruik om mijn eigen idee voor de oefeningen te bespreken die ik over twee weken moet geven. Er hangt zeker iets in de lucht vandaag, want ook nu ben ik verstandig en besluit wat aanpassingen te maken naar aanleiding van zijn opmerkingen, ook al betekent dat een minder uitgebreid parcourtje.

Cooling down staat twee keer op het lijstje vandaag, en ik doe voorzichtig mee, tenslotte is het niet zwaar. Daarna gaan we terug naar het centrum voor de theorie. Voor mijn gevoel gaan we nu écht beginnen aan de opleiding, want we krijgen trainingsleer, oftewel de eerste basisprincipes van het maken van een trainingsschema. Termen als capaciteit, overload, mesocyclus, tapering en loopeconomie vliegen me om de oren, en het blijkt dat er zoveel trainers, zoveel meningen zijn als het gaat om het juiste schema. Het lijkt complex, maar naarmate we verder komen wordt het vanzelf duidelijk. Kwestie van er even goed voor gaan zitten. En zo vliegt de avond weer voorbij. Een relatief rustige avond met weinig spannende onderdelen. Eigenlijk was er maar één ding waar ik vanavond nog het meeste moeite mee had.

Besluiten wat voor provocerend Rotterdams hardloopshirt ik nu weer aan zou trekken!