Gisteren was ik vrij en had ik een heerlijke massage geboekt, een bezoekje aan de chiropractor en  voor de rest een lekkere relaxte dag. ‘s Avonds de Brewery Run begeleiden met een gezellige 7 km, thema Oktoberfest, en dan op tijd naar bed. Ik werd echter wakker met een zwaar hoofd en een fikse verkoudheid die in elk geval roet door mijn relaxdageten gooide. Als een zielig hoopje mens lag ik op de massagetafel meer snotterend dan genietend van de massage, daarna thuis op de bank nog een keer. Tegen de tijd dat we moesten gaan lopen ging het iets beter, maar daar had het universum wat op gevonden, namelijk ontiegelijke zeikregen. En dat in mijn blote Oktoberfest hempje. De kou op mijn lijf kon twee dingen teweegbrengen. Of ik zou de volgende dag als een dood vogeltje wakker worden, of alle bacillen in mijn lijf zouden zijn doodgevroren. Het werd dat laatste, dus het universum gooide er nog maar een laatste troef tegen aan. De troef ‘onstuimig weer’. Bovendien had de kou niet alleen de bacillen bevroren, maar ook alle olie in mijn rechterbilspier, die na een paar weken fysio het weer leek te doen, maar vandaag dus even niet. Maar zoals gewoonlijk, als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.

En dus rijden we om 7:30 met druk zwabberende ruitenwissers richting Ede en de Ginkelse Hei. Daar treffen we René en Simone, een paar andere bekenden van de Liberation Trail en natuurlijk de organisatoren René, Christiaan en Erwin. Veel tijd om bij te praten is er niet. De aanhoudende regen nodigt niet uit om gezellig te keuvelen dus René doet zijn praatje vanuit onder de tent en dan lopen we naar het monument waar het startsein gegeven wordt. We beginnen over de hei en door de regen is het zand zwaar. Ik heb mijn waterdichte sokken aan die ik al een tijd heb maar altijd vergeet. Dit keer heb ik er wel aan gedacht dus ik ben benieuwd of het helpt. Ik loop al gelijk achteraan samen met een andere dame. Na 2 km duiken we het bos in en bij 3 km blijken de batterijen van mijn GPS Handheld leeg. Tuurlijk joh. Misschien wel de grootste uitdaging van de dag. In de stromende regen de batterijen vervangen met natte glibberige vingers.

Het duurt dan ook even maar uiteindelijk lukt het en ben ik weer on the road. De dame met wie ik een beetje opliep vraagt of het gaat en of ik wil dat we samen lopen. Sorry, ik ben een lone wolf en loop liever alleen. Ze loopt door en ik zie dat ze aanhaakt bij een andere dame. Na het bos lopen we weer over de hei en ik zie ze met enige regelmaat voor me lopen. Misschien haal ik ze nog in maar als we bij kilometer 10 het bos weer in gaan en ik betoverd wordt door grote paddestoelen rood met witte stippen raak ik ze definitief kwijt. Het droogt zowaar op en blij kan ik mijn capuchon af doen. Dan kom ik bij het begin van een lus. In de verte zie ik lopers die de lus weer uitkomen maar ik moet er eerst in. Ik eet mijn boterhammen met pindakaas die eigenlijk bedoeld waren voor bij de start. Dan zie ik weer iets waar ik blij van wordt. Koeien, of beter gezegd stieren getuige de grote hoorns van de dieren. Ik loop voorzichtig naar de dichtstbijzijnde voor een foto en maak me gauw weer uit de voeten. Ik ben niet bang dat ze op me af komen rennen maar met die hoorns neem ik ook geen risico.

Ik hol weer door en zie weer een mooie paddestoel, dit keer een witte. Sorry maar ook deze gaat op de foto. Ik heb geen haast en laatste ben ik toch al. Op 17 km kom ook ik de lus weer uit en een kilometer verder duiken we ook de hei weer op. En gaat het weer regenen. Dat is een beetje het patroon van vandaag, bos afwisselen met hei, regen afwisselen met droog. Ik zie zowaar een klein zonnetje door de bomen breken. Het moet niet gekker worden. Toch ben ik er nu al een beetje klaar mee, maar ik ben nog niet halverwege. Voorlopig eerst maar naar de verzorgingspost, dan zien we vanaf daar wel weer verder. Die komt gelukkig steeds dichter bij maar de laatste kilometer is nog even tegen de wind in en met regen. Bovendien is de zuidlus geen 25 km maar 27 km. Ik kom dan ook precies op de cut off aan. Niet dat ze daar heel erg spannend over doen, maar voor mezelf telt het wel.

Ik pak een gelletje en mijn pakje Caprisonne mee. Ik vraag Erwin om deze in het grote vak van mijn vest te doen, dan hoef ik die niet uit te doen. Ik graai nog wat chipjes en een banaan mee en begin aan de noordlus met de wetenschap dat ik al over de helft ben. Nog 25 km en dan ben ik weer terug. Ik vraag maar niet of ik ver achter loop. Het is toch niet relevant en ik loop mijn eigen race zoals dat heet. Inmiddels weer in het zonnetje loop ik weer over de hei. Dan voel ik iets geks, er zit iets niet lekker op mijn rug. Ik voel langs mijn vest en dan blijkt dat het pakje Caprisonne los tussen mijn vest en mijn rug ligt. Ik kan hem zo pakken. Lachend vraag ik me af hoe Erwin mijn pakje weggeborgen heeft. In elk geval niet in het grote vak. Ik loop langs een monumentje en ik mis een paadje maar heb hem alweer snel gevonden. Het is ook wel een heel klein paadje dwars door het gras.

Dan sta ik ineens onverwachts op een heuveltje en heb een prachtig uitzicht over de hei. Ik zie in de verte een kudde schapen en vraag me af of er een wolf in de buurt zit. Hij zou hier moeten zitten maar de kans dat ik hem tegen kom is minimaal. Dan moet je ‘s ochtends vroeg of ‘s avonds laat komen. Ik ren verder, mis weer een afslag, loop weer in het bos, zie weer een mooie paddestoel, maak een foto en duik de hei weer op. Ik zit inmiddels op 36 km en het begint weer te regenen. Wacht, regen? Dit is geen regen. Dit is keiharde hagel! De kleine witte korrels slaan in mijn gezicht en op mijn blote benen. Ik maak de fout om me om te keren en met mijn rug in de wind te gaan staan. De bedoeling was om mijn gezicht te beschermen maar het enige dat ik er mee bereik is dat mijn kont, die nog enigszins droog was, binnen een halve seconde ook zeiknat is. Ik maak een filmpje, wat kan je anders doen? Dit gelooft niemand en ik sta nu eenmaal hier en kan alleen maar gewoon rustig doorlopen. Het is wat het is.

Gelukkig duurt het niet lang en even later is het weer droog. Four seasons in one day was het toch? Of in dit geval in een paar uur. Twee kilometer verder loop ik in het bos en krijg ik een tweede hagelbui op mijn kop. Dan ben ik het zat. Nog 14 km te gaan en ik wil naar onder de 10 km. Er zit dus maar één ding op. Terminator time! Ik eet een gelletje met cafeïne, ik zet mijn speciale muziek op, ik drink nog wat, zet mijn blik op oneindig en mijn verstand op nul , druk op de Terminatorknop en zet de sokken er in. Ruim 6 kilometer en een uur lang draaf ik door het bos en over de hei, met regen, zon en een derde hagelbui. Ik zie mezelf gaan door de ogen van een toeschouwer. ‘Waar háált ze het vandaan?’ vragen mensen zich vaak af. Dat is mijn geheim.

Als de knop uitgewerkt is, is het nog maar ongeveer 7 km. Dat is te overzien maar het zal nét aan worden om binnen de cut off binnen te komen. Resultaat van een onwillige bil, het feit dat gisteren er waarschijnlijk qua energie toch harder in gehakt heeft dan ik dacht, misschien nog iets van twee weken terug maar vooral ook van het verzamelen van paddenstoelenfoto’s. I can’t help myself, ik ben nou eenmaal een trailtoerist. De laatste 7 km overbrug ik dribbelend, rennend, wandelend, met regen, zon, wind en gewoon droog. Ik kom episch binnen. Dwars door niet alleen regen maar ook een stevige wind trotserend tik ik af en krijg tot mijn verrassing zelfs een medaille. Die had ik niet verwacht. Frank heeft de auto gehaald en onder de achterklep strip ik mijn zeiknatte loopkleding af om iets droogs aan te trekken. Daarna gauw de auto in en lekker naar huis. Frank was een half uurtje voor mij maar is ook helemaal verkleumd. Eenmaal thuis lekker onder de douche en een dikke steak voor avondeten om vervolgens op de bank te ploffen. Grootste voordeel? Het is pas zaterdag dus morgen alsnog die relaxdag maar inplannen. En me langzaam mentaal gaan voorbereiden op volgende week. Volgende week? Wat heb ik dan volgende week?

Volgende week sta ik aan de start van de Halve Marathon van Urk. Waar? Urk. Of all places. Hopelijk met minder ‘onstuimig weer’.

Maar goed, eenmaal ingeschreven is ingeschreven dus ik ging achtjes lopen op de Rotterdamse Alp, waar ik achteraf gezien mijn bilspier over de zeik geholpen heb. Na een, weliswaar buiten de tijd maar toch wel ok, Trail des Fantomes en wat bezoekjes aan de masseuse, chiropractor én fysiotherapeut togen Frank en ik zaterdagochtend richting Clervaux waar we andere jaren richting de Ourthe liepen en nu een rondje Luxemburg zullen doen. Al onze andere trailvriendjes van de Bende van Ellende waren vrijdagavond al gestart op de 200 km, waarbij Tony en Leonie vanwege ziekte al uitgestapt zijn. Ook Cees heeft door een val op moeten geven. De rest is nog aan het lopen. Gekkenwerk maar dat wisten we al. Olav, Marcel en Rene zullen we, als alles goed gaat, zondag bij de BBQ zien.

Rond een uur of 15:00 komen we bepakt en bezakt aan, want we gaan een rondje hardlopen al zou je denken dat we drie weken op vakantie gaan, en hebben mazzel. Er is een parkeerplekje op het parkeerterrein van de hal. Binnen worden we gelijk beetgepakt voor de registratie en nadat we bewezen hebben dat we alle verplichte gear bij ons hebben ploffen we neer bij Bas, Jaco en zijn zoon en Jantine en Rachel. Later zie ik Akke, Kees en Marleen ook nog binnenkomen. We maken de tijd vol door een bordje pasta te eten en te wachten tot we met de bus naar ons startpunt gebracht worden, 20 km verderop. De buschauffeur rijdt er in eerste instantie voorbij want het is een verzorgingspost buiten, maar na ten halve gekeerd om niet ten hele te dwalen staan we dan toch klaar op de juiste plek. Een kwartier te vroeg dus we moeten wachten want 18:00 starten is 18:00 starten. En natuurlijk gaat het regenen, maar gelukkig is het maar een beetje.

Frank en ik lopen apart want samen gaan we langzamer. Dat werkt als volgt. Als we samen lopen gaan we op elkaar staan wachten op de momenten dat de ander langzamer loopt. Als we alleen lopen doen we dat niet en lopen we per saldo toch wel redelijk bij elkaar in de buurt is tijdens de Fantomes gebleken. Als we eindelijk mogen starten valt het wel weer mee met de regen en lopen we een graspad naar beneden. Een lekkere start zoals dat heet, en dat mag ook wel want de eerste verzorgingspost is op 23 km en we moeten zo’n 6 km per uur lopen. Ik loop iets voor Frank maar al snel haalt hij me in. Samen lopen we door en komen Alma tegen die een foto van ons maakt. Dan mogen we gelijk omhoog en dat zet de toon voor de rest van de route.

Een ellenlange klim, die een behoorlijke aanslag op de benen is, en dan een bijna net zo, zo niet nog ellenlangere afdaling, met een net zo, zo niet nóg grotere aanslag. Gelukkig is het nog vroeg in de race, niet wetende dat dit de rode draad van de dag zou zijn. Of moet ik zeggen nacht. De eerste twee uur is het nog licht en mijn bil voel ik wel maar belemmert me niet met lopen. Het gaat lekker en de 6 km per uur gaan goed. Dan wordt het donker. Ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen maar dan is het niet meer te doen in het bos en moet het lampje op. Wat volgt is twee uur lang ellenlange klimmetjes en de bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in een relatief saai landschap. Het is donker dus je ziet weinig en de wegen door het bos zijn nagenoeg allemaal hetzelfde. Bovendien rommelen mijn darmen aan alle kanten en heb ik last van krampjes tijdens het afdalen. Ergens heb ik Frank een paar zakdoekjes afgetroggeld in het voorbijgaan maar ik probeer het uit te stellen.

Ik loop over een brug bij een camping als een man voor mij ineens stilstaat. De beste man heeft kramp en het ziet er niet goed uit. Hij loopt dan ook aardig te vloeken maar ik moet door. Daarna loop ik langs een riviertje door het bos en zie een rood lampje voor me. Dat zijn de momenten waarop ik gemotiveerd ben, want lampjes voor me betekent dat ik niet moederziel alleen achteraan loop en ik heb iets om in te halen. Als dat lukt en de jongen aan het kreunen en steunen is geef ik aan dat de verzorgingspost er bijna is, maar hij vindt 23 km meer dan genoeg. Nou ja, dat moet hij zelf weten. Dan kom ik eindelijk bij de verzorgingspost waar ook nog een behoorlijk aantal mensen van de 200 km zitten. Dat had ik niet verwacht. Frank ligt uitgebreid op de grond te relaxen en Sandy komt me een stukje eclair brengen dat ze speciaal voor mij bewaard heeft. Wat worden we toch weer goed verzorgd en ik blijf langer hangen dan ik oorspronkelijk van plan was. Het scheelt dat de cut off ook 20 minuten langer is dan ik dacht.

Hoe dan ook, uiteindelijk ga ik weer op pad, Frank is nog binnen. Het duurt niet lang voordat hij me weer inhaalt. De afstand naar de volgende verzorgingspost is ‘maar’ 15 km. De ellenlange klimmetjes en de bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap zijn er niet minder om, en de enige afleiding die ik heb is een paar ogen die me aanstaren als ik mijn lamp in een open graanveld schijn. Ik kan echter niet zien of het een ree, een vos of gewoon een kat is dus ik laat mijn fantasie maar de vrije loop. Dat en het feit dat mijn darmen blijven pruttelen en na twee pogingen laat ik een stukje van mezelf in het bos in Luxemburg achter. Gelukkig had ik twee zakdoekjes van Frank gepikt. Dat lucht op. Mijn onwillige bil krijgt daarnaast de kans niet om vervelend te doen. Hij wordt volledig overgeschreeuwd door kuiten, bovenbenen, rug, schouders, nek en voeten. Maar vooral door een spier in mijn rechterbovenbeen. Als dat niet wegtrekt wordt het een kort rondje maar vooralsnog zit het probleem vooral omhoog.

Zo kom ik toch bij de 38 km waar ik opnieuw Frank tref maar ook Marcel, het volgende slachtoffer van de GE. Ik maak mijn shit in orde en eet een kopje soep. Mijn benen, wat zeg ik, mijn hele lijf voelt als een rijpe puist op het punt om te ontploffen. Jantine en Rachel bieden me vloeibare magnesium aan die ik dankbaar aanneem. We hadden het vrijdag geprobeerd te kopen maar konden het nergens vinden. Frank gaat nu eerder weg dan ik en ik probeer ook niet te lang te blijven hangen. Door het opladen van mijn klokje zwabbert hij er 2 km bij dus daar moet ik rekening mee houden. Nog even plassen en dan duik ik de nacht weer in. Ik heb een uur speling maar moet weer 24 km naar de 62 km. Ik zoek even de weg als Frank ineens aan komt lopen. Die was verkeerd gelopen en haakt nu bij mij aan om samen opnieuw aan ellenlange klimmetjes en bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap te beginnen. Als afwisseling krijgen we nu ook smalle richeltjes langs het ravijn met rotsblokken, omhoog én omlaag, Ourthevallei waardig. Overdag moet het hier mooi zijn, ‘s nachts zien we er weinig van en vorderen we maar langzaam. We lopen haasje over met een paar anderen maar het is goed uitkijken en als ik op een gladde steen stap val ik voor de verandering eens op mijn linkerzij in plaats van rechts. Gelukkig blijft de schade beperkt tot de schrik.

De ellenlange klimmetjes en bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap beginnen hun tol te eisen. Het moraal ligt ergens op de bodem van de rivier die we af en toe passeren, en de vermoeidheid bereikt een nieuw hoogtepunt. Het zijn nog niet eens de hoogtemeters maar de manier waarop. Ok, ook de hoogtemeters, dit is niet te doen, in elk geval niet voor ons gewone stervelingen. En ook al stappen we dapper door, de kilometers duren steeds langer.  Als we eindelijk weer eens boven aan een klim zijn en een stukje asfalt kruisen zitten we rond de 50 km en geeft Frank er de brui aan. Hij wil bellen om opgehaald te worden. Ik wil in elk geval doorlopen tot de volgende verzorgingspost en zie dan wel verder. Frank raakt dolenthousiast (not) en besluit dan toch tot daar met me mee te lopen ware het niet dat een andere loper ons tegemoet komt met de boodschap dat hij er uit gaat en al gebeld heeft om opgehaald te worden. Die verleiding is te groot. Ik pik Frank zijn cola in, want stiekem heb ik meer gedronken of minder bijgevuld dan ik dacht en ben bijna leeg. We geven elkaar een kus en als strangers in the night gaan we elk onze weg in tegengestelde richting.

En dan gaat het regenen. Met bakken uit de hemel kan ik nog net mijn jasje pakken en aantrekken. Wat volgt zijn ellenlange…, enfin, you catch the drift, maar dan met regen. Als afwisseling krijg ik die eerder smalle richeltjes langs het ravijn met rotsblokken, maar dan spekglad door de regen. Die waait dan wel weer over maar heeft zijn vernietigende werk al gedaan. Dapper wandel ik door als ik ineens een vuursalamander op mijn pad zie. Die moet op de foto. Ik kom er nog meer tegen en tel er vijf. Ook kom ik langs een bankje die recht tegen een soort menhirachtige rots tussen twee bomen aankijkt. Ik zei al, overdag zal het hier best mooi zijn. Ik begin nu ook mijn voeten te voelen en mijn grote vrienden de blaren hebben zich gemeld. De pijnlijke tenen van het afdalen had ik een paar uur geleden al. Op de een of andere manier kan ik niet in mijn nachtelijke flow komen. Normaal gesproken vind ik het superleuk om ‘s nachts te lopen maar dit is gewoon écht niet leuk meer. Ik ben alleen maar bezig met overleven.

Tegen de tijd dat ik alleen nog maar langzaam kan wandelen en de vraag is of ik überhaupt de cut off op 62 km ga halen app ik Frank dat ik op de 62 km ook ga stoppen. Misschien haal ik de cut off en kan ik de volgende 14 km tot 76 km ook nog halen, maar daarna is het nog 27 km met meer van hetzelfde. Dat ga ik gewoon niet doen. Nog 6 km dus. Frank appt terug dat de laatste 5 km tot aan de verzorgingspost levensgevaarlijk zijn met spekgladde rotsen begroeid met mos en raad me aan om eerder opgepikt te worden. Aangezien ik nog meer op het programma heb staan de komende 4 weken (Tunnelrun, Breweryrun, Pegasustrail, halve van Urk en de Amsterdam marathon) en doorlopen me niks gaat brengen bel ik als ik bij een station ben. Niet alleen een herkenbare plek maar ik heb dan 56 km op de klok wat ik een prima afstand vindt en precies op dat moment begint het weer te zeikregenen en kan ik gelukkig schuilen in een fietshok.

Na een kwartiertje word ik opgehaald en naar de verzorgingspost gebracht waar Frank op me wacht. Daar moeten we nog langer wachten om uiteindelijk twee uur later opgehaald te worden om terug naar Clervaux gebracht te worden. De verzorgingspost is dan al gesloten. In de tussentijd heb ik droge kleren aan getrokken, schoenen gewisseld en de tape van mijn voeten getrokken, niet geheel zonder schade door een los velletje en het feit dat mijn zool zo zacht als een weekdier is. Terug in Clervaux zit René, het laatste slachtoffer dat uitgestapt is en is Olav de enige van de bende die een medaille ophaalt vandaag. We blijven echter niet hangen en rijden lekker terug naar huis waar we de zooi opruimen, douchen, een uurtje slapen en daarna lekker Chinees halen en op de bank hangen. Nooit eerder vind ik het totaal niet erg dat ik uitgestapt ben. The Great Escape was nét een hoogtemeter te veel. Nu focussen op de komende evenementjes en dan nog één keer een poging wagen op de 200 km in december bij de Bello. Daarna ga ik maar eens serieus nadenken over wat ik aankan maar vooral ook wat ik nog leuk vind.

Want uiteindelijk doen we het daar voor toch, voor de lol?

Als gekke mensen gekke dingen doen, is het dan normaal? Na vorig jaar was ik vastbesloten om het nóg een keer te doen en dan wél uitlopen. 224 km van Hoek van Holland naar Den Helder, dwars door alle duingebieden die ons land te bieden heeft. Afgelopen zomer kwam ik terug uit Spanje en moest het vliegtuig uitwijken van Rotterdam naar Schiphol. We vlogen langs de kust en zag ik het hele stuk vanuit de lucht. Wat een mooi gezicht! Bovendien gaan we het dit jaar heel anders aanpakken en het fijnste van alles is dat Frank dit jaar gewoon meeloopt in plaats van langs de lijn.

We zijn al een paar weken aan het plannen. Route bestuderen, delen van de route verkennen om te kijken hoe het met de paden en de nattigheid zit, tijdschema’s maken, etappes bepalen, waar kunnen we eten kopen en waar hebben we écht support nodig? Onze vrienden springen gelijk in de bres als blijkt dat er in elk geval twee punten zijn waar we eten en drinken nodig hebben. En natuurlijk om ons terug van Den Helder naar Rotterdam te brengen. Tenminste, als we tot Den Helder komen want dat is ondanks alle vastberadenheid altijd maar afwachten. 

Het kanon bij Hoek van Holland haven is het officiële startpunt. Natuurlijk maken we een foto. We geven elkaar een kus en om 7:00 starten we ons avontuur. We maken lekker tempo zonder ons over de kop te lopen. We zijn nog lekker fris, het is lekker weer, ik heb een muziekje opgezet en de vlakke paden maken het lopen nog makkelijk. Plekken die vorig jaar nog volledig onder water stonden zijn nu nagenoeg droog maar er wordt wel veel aan de paden gewerkt, iets dat we nog veel vaker tegen gaan komen de rest van de route. Frank krijgt een berichtje  van Bart (Wijnands) dat hij ons tegemoet komt lopen. Waar en wanneer weten we niet maar we gaan hem vanzelf tegen komen.

Als we iets meer dan 4 km onderweg zijn en op een single track paadje lopen zie ik in de verte een hoofdlampje. ‘Dat zal hem zijn’, zeg ik tegen Frank en ik heb gelijk. Bart begroet ons en loopt mee. In elk geval tot Monster want daar woont hij en hij heeft zijn hond Lola bij zich. Die is al wat ouder en brengt hij dan thuis om later weer bij ons aan te sluiten. We lopen door en het begint licht te worden. Het is een prachtige zonsopgang zo in de duinen van wat belooft een heerlijke lentedag. Al kletsend met Bart en met muziek in de oren gaan de kilometers snel voorbij. Ik zag op tegen dit stuk omdat ik het relatief saai vind en het aan het begin is en je dan nog zo ver moet, maar zo gaat het prima.

Bij Monster/Ter Heide zegt Bart tijdelijk gedag, wij lopen door. Het kanon bij Ter Heide is weg anders had ik daar ook een foto gemaakt. Even later duiken we het strand op bij de Zandmotor. Ik denk aan vorig jaar dat ik hier met Bart en Linda liep, in het donker en in de regen. Nu loop ik samen met Frank en is het heerlijk zonnig. Bijna té warm. Bart sluit weer bij ons aan als we het strand af komen en de duinpaden op gaan naar de Puinduin en Kijkduin. Al met al zijn we in minder dan drie uur in Scheveningen Haven. Ruim een half uur eerder dan vorig jaar. We gaan over de boulevard als Frank aangeeft dat hij ergens cola wil kopen. Omdat het zo warm is drinken we meer dan verwacht, maar we zijn nog vroeg en alles is dicht, zelfs de McDonalds. Gelukkig biedt Simonis uitkomst. Die zijn wel open en met een cola in de drinkfles en een koffie in de hand duiken we Meijendel in.

Hoeveel voetstappen heb ik hier wel niet liggen, of liever gezegd hoefstappen?  20 jaar paardrijden met buitenritten in Meijendel. We lopen langs de boerderij en ik duik even naar binnen om te plassen en water te pakken. Frank doet hetzelfde terwijl Bart een praatje met de boswachters maakt. Nog even mijn gezicht wassen en we gaan weer door. Bij de parkeerplaats van Kievitsduin is het einde van onze eerste etappe en we nemen heel even pauze. In het zonnetje op een bankje doen we wat eten en drinken. We lopen een uur voor op ons schema, marge die we later hard nodig zullen hebben. In hetzelfde stuk als vorig jaar komen we weer de wilde paarden tegen. Ik maak wel een paar foto’s maar blijf niet hangen, er staan tenslotte twee mannen op me te wachten. Als we bij het fietspad richting Katwijk komen neemt Bart definitief afscheid. Hij gaat terug naar Lola, wij moeten door.

Door de duinen naar Katwijk via checkpoint het Vlaggeduin, en een colaatje bij het café onderweg, komen we bij de Coepelduinen. Er is geen pad, alleen een route en net als vorig jaar is het een magisch doolhof. Hier bestaat geen tijd en geen richting en als je ergens gelopen hebt en je draait je om ziet het er totaal anders uit. Frank doet zijn best met de GPS maar het is enorm zoeken. Uiteindelijk lukt het om de uitgang aan de andere kant te vinden, zij het misschien niet de uitgang die ik had verwacht. Het maakt niet uit, we zijn in Noordwijk, het is einde van etappe twee en hier kunnen we bevoorraden in de supermarkt. We lopen over de boulevard op weg naar de Vomar maar ergens kunnen we er niet door en moeten het strand op. Als we het strand weer af komen wacht ons een verrassing.

Richard en Natascha staan ons op te wachten. We duiken eerst even de supermarkt in voor wat aankopen maar meer dan een flesje vergeperst sinaasappelsap, witte puntjes met ham en mini gevulde koeken kom ik niet. Ik eet minder dan ik gepland had maar het loopt zoals het loopt. Eenmaal weer buiten regelt Richard op verzoek een broodje kroket terwijl Natas ons helpt met de broodjes klaarmaken en onze shit op orde brengen. De eerste 60 km zit er op en we zijn 9 uur onderweg. We gaan goed al begin ik wel mijn voeten te voelen. Mijn kleine rechterteentje is aan zijn transformatie tot blaar begonnen en de rest zal niet lang duren. Het vele zand in mijn schoenen, ook al loos ik het regelmatig, versnelt het proces alleen maar. Dan komt het moment dat we door moeten en we nemen afscheid. Als alles goed gaat zullen we ze bij Camperduin weer zien.

We starten aan een van de zwaardere etappes van de route, de Amsterdamse Waterleiding Duinen. Ook hier is er slechts route en geen pad. Bovendien is er door het weer van afgelopen tijd misschien veel minder nattigheid maar veel hoog droog gras en vooral ook veel duindoornen. Voor Frank de hel die met zijn korte broek en blote benen er doorheen moet, ik kan alleen maar denken dat ik geen halen in mijn mooie hardloopbroek wil. Het is maar waar je prioriteiten liggen op zo’n tocht. Maar mijn eeuwige motto blijft ‘aan alles komt een eind’ dus uiteindelijk vinden we ook onze weg naar Zandvoort, waar het einde van onze derde etappe ligt en waar we bij de Shell weer eten en drinken kunnen aanvullen. Ik hoop op iets warms en hartigs zoals een saucijzenbroodje. Alle opgebouwde marge qua tijd die we hadden in ons schema hebben we helaas wel verspeeld. Nou ja, hopen mag altijd maar ik heb geen moment de illusie gehad dat we écht binnen de tijd zullen finishen. We gaan het zien, misschien halen we nog wat in.

Als we het terrein van het benzinestation op lopen zie ik in één oogopslag iets dat toch ergens door mijn hoofd gespeeld heeft. De winkel ziet er erg donker uit en als Frank dichterbij komt bevestigt hij het vermoeden. De winkel is dicht! Wat nu? Schakelen. Frank heeft geen drinken meer en ik heb ook geen overvloed. Een saucijzenbroodje was lekker geweest maar eten heb ik nog wel genoeg, ook voor Frank als het moet. Toch is dertig kilometer op dit punt nog best ver. Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij, zeggen ze wel eens. We horen ineens een bekende stem. Vooral een lachende stem. Een stem die tijdens een ultra in de regen door de blubber luidruchtig roept dat trailen leuk is soms tot moordneigingen leidt, maar nu een geschenk uit de hemel is. Het is Olav en niet alleen heeft hij Tony bij zich, maar ook eten en drinken. Alles wat ons hartje begeert.

We ploffen op een bankje en we krijgen bouillon, koffie, chips, koeken, cola, water, kortom alles wat we maar zouden kunnen verzinnen waar we trek in hebben en vooral wat een trailer op 90 km nodig heeft. We doen ons tegoed en voelen ons in Luilekkerland. Met de buikjes vol en de vesten gevuld nemen we weer afscheid om ons in etappe vier te storten, op naar de 120 km en naar Bart en Linda. In het begin een beetje stijf dus moeizaam zetten we ons weer in beweging richting IJmuiden. Helaas is het Wisentenpad afgesloten wegens werkzaamheden en moeten we parallel via het fietspad. Leuk voor de snelheid, slecht voor de knieën en de voetjes. En jammer want het is een prachtig mooi pad, dus ik neem me voor om hier in het najaar nog een keer terug te komen samen met Frank. Hopelijk zien we dan ook de Wisenten.

Na Zandvoort en Bloemendaal krijgen we de Kennemerduinen. Ook een prachtig gebied maar ik ben desondanks blij dat we verkend hebben want hier staan wel een paar paden onder water en moeten we onze weg zoeken. Opnieuw door de doornstruiken en als Frank nog onbeschaafde plekken op zijn benen had, dan zijn deze hierbij ook opengehaald. Ik zie onderweg enorm veel herten, veel meer dan in de AWD, en er staan ook heel veel padden op de paden. Het is februari en dan is de padden trek begonnen. Ze staan er met het koppie omhoog, alsof ze als een soort poortwachter willen zeggen ‘Wat doe jij hier? Wegwezen!’ Of misschien moet ik zeggen ‘padwachter’. Ze hebben niet helemaal ongelijk, op meerdere momenten denk ik hetzelfde. Wat doe ik hier? Wegwezen.

Als we het parkeerterrein naderen waar Bart en Linda staan begint het een beetje te druppelen. Ze hadden het voorspeld, maar wat ze er niet bij hebben gezegd is dat de druppels uit zouden groeien tot gewone ordinaire regen. Niet heel hard maar toch, regen. Bah, ik ging toch écht voor een volledig droge editie. En alhoewel de nacht nog steeds niet koud was daalt de temperatuur nu wel. Op het parkeerterrein staat slechts een eenzame lege auto, en geen Bart en Linda. Frank belt en het blijkt dat ze ergens anders staan. Achteraf blijkt dat Frank het verkeerd doorgegeven heeft. Gelukkig staan ze niet ver weg en komen snel alsnog aanrijden. We hebben een tas meegegeven met spullen en eten noodles, drinken cola, water en sap en krijgen rookworst. Voor de rest neem ik niks mee. Achteraf is een koe in zijn kont kijken maar ik besluit geen sokken te wisselen, wat misschien toch beter was geweest. De regen maakt dat we niks buiten kunnen doen en in de auto is het lastig want er is niet veel ruimte. We sluiten even kort onze ogen maar meer dan tien minuten is het niet en echt slapen kan ik ook niet.

De auto is verleidelijk warm en zitten is fijn maar we moeten toch weer door. Door IJmuiden naar Wijk aan Zee en Egmond. Bart en Linda lopen een stukje met ons mee en samen lopen we tot aan de sluizen. Daar nemen we afscheid, maken nog een foto voor het nageslacht en steken Frank en ik de eerste sluis over. Had ik hier vorig jaar een enorme dip, valt het dit jaar wel mee ondanks de regen. Ik heb een lekker muziekje op, het is donker dus ik zie het lelijke industriegebied niet en shuffle lekker door, Frank een stukje achter me. Als we er uit zijn wordt het langzaam licht maar door de regen is de zonsopgang afwezig. Tegen de tijd dat we in Wijk aan Zee zijn is het volop licht en hebben we einde etappe vijf, de kortste van de negen.

Het voordeel van het feit dat we inmiddels twee uur achterop schema zijn is dat de Spar open is. Frank neemt koffie en ik een flesje sap, en we eten allebei een mini appelflap. Frank legt het personeel uit waar we mee bezig zijn en we krijgen bierkratjes om op te zitten terwijl we eten en drinken. De mensen zijn allervriendelijkst en vinden ons maar raar maar hebben wel respect. Omdat Frank zijn benen onder het bloed van de krassen van de duindorens zit bieden ze iets aan om het er vanaf te wassen maar dat heeft weinig zin. Het zijn vooral krassen en met de regen wordt het toch weer vies. Als alles op en betaald is zeggen we gedag, bedanken voor de gastvrijheid en gaan weer op pad, nu het Noord-Hollands Duinreservaat in. Etappe zes is begonnen, op naar Egmond. Maar eerst kopen we braaf een toegangskaartje.

Het blijft regenen, de ene keer iets harder dan de andere keer, maar de paden zijn relatief vlak en goed te doen. Als ze er zijn tenminste, want je kan goed merken dat Staatsbosbeheer druk bezig is met verbeteren, veranderen en verbouwen van de bospaden. Sommigen zijn afgesloten omdat ze aan het werk zijn, sommigen omdat ze nog te nat zijn en sommigen bestaan helemaal niet meer. Voor die laatsten moeten we regelmatig een alternatief zoeken maar lang leve de GPS handheld. Had ik de eerste zestig kilometer een beetje last van mijn schouders van het zware trailvest, lijkt het nu wel alsof mijn lichaam zich overgegeven heeft aan die last. Hetzelfde geldt voor mijn rechterknie. Nu we dik over de helft zijn, want dat zijn we, heb ik het meeste last van mijn voeten. Althans, van de blaren die ooit mijn voeten waren. Ik ben bijna dankbaar voor de harde maar vlakke paden omdat het gewicht van mijn lichaam dan evenredig over mijn voeten verdeeld wordt. Elke keer als we een heuvel of een duin op of af moeten zoek ik automatisch naar welke kant ik kan steunen zodat het het minste pijn doet, maar die kant is er niet. Hoe ik ook ga staan, er zit altijd wel een drukpunt. De pijn wordt slechts af en toe verlicht door het feit dat de betreffende blaar waarschijnlijk gesprongen is en de druk er even af. Om zich daaronder of daar omheen weer een nieuwe blaar te vormen. Gelukkig ben ik goed in pijn negeren en loop dan ook gewoon door. Het mooie van het menselijke geest is dat je dat kan als het nodig is, en van het lichaam dat het zichzelf wel kan genezen als ik straks klaar ben.

Zo hobbelen we naar de duinen voor Egmond. Ik herken veel stukken van vorig jaar, maar zeker ook stukken niet. Soms omdat ik het gewoon vergeten ben, soms omdat het er anders uitziet en in dit geval omdat ik nu op een stuk route loop waar ik niet eerder gelopen heb. Dit is het stukje pad dat volledig afgesloten was en verlegd moest worden over het strand. Deborah liep toen mee en we hadden een prachtige zonsondergang. Nu is het midden op de dag en worden we de duinen in gestuurd. Het is wederom een uitdagend stuk met heel veel klimmen en dalen, moeilijk te vinden pad en veel mul zand. Egmond lijkt maar niet dichterbij te komen en de aanhoudende regen, waarvan ze hadden gezegd dat die er niet zou zijn, maakt het er niet beter op. Frank stopt en kijkt me aan. ‘Weet je zeker dat je hem wil uitlopen?’ Wat krijgen we nou, natuurlijk wil ik dat, geen twijfel over mogelijk! Hij vraagt het omdat ik er een beetje afgeknoedeld uitzie, alsof ik zo tussen vier plankjes pas zeg maar. Maar dat zou dan ook écht de enige reden zijn om te stoppen. We klimmen en dalen verder door het mulle zand als we dan toch eindelijk in Egmond aankomen. We besluiten om in een tentje wat te eten, een uitsmijter of zo.

We kiezen een eetcafé uit en net als we naar binnen stappen krijgen we opnieuw een verrassing. René komt van buiten aanlopen. Wat leuk! Hij is hier voor support en komt er bij zitten als we eten en drinken bestellen. Drie gebakken eieren met kaas op een bruine boterham gaat er in als zoete koek en omdat Frank zit te rillen van de kou gooit hij er een vissoepje achteraan. Ik durf het niet aan, wat als ik er last van krijg? Na bijna een uurtje gaan we dan toch maar weer op pad. We zijn er nog niet maar met eten in mijn buik kan ik wel weer een aantal kilometer lopen. René trakteert, de schat, en loopt het stukje over de boulevard mee. Aan het einde staat zijn auto, neemt afscheid en wij duiken voor de zoveelste keer het duin in. 

Het duin na Egmond is niet veel beter dan het duin voor Egmond. Klimmen en dalen, route zoeken, mul zand en zeikregen. Vooral die zeikregen. Vorig jaar had ik dat ook al zo erg alleen toen liep ik hier in het donker. Door afgesloten paden kwamen Deborah en ik op het strand terecht, nu moeten we volgens de route ook dwars door een middelhoge sloot en lopen we er maar rechts omheen, met als gevolg weer een stuk omlopen. Hoort er allemaal bij. Ik zie weer wilde paarden staan als ik me afvraag waar het parkeerterrein van de Uilevanger blijft. Mijn Waterloo, mijn point of no way back, mijn ‘en vanaf hier ga ik het g@#€domme halen!’ Ondertussen voel ik onbewust iets aan en ben al een half uur redenen aan het verzinnen waarom Frank moet doorlopen.

Als we bijna bij de Uilevanger zijn zegt Frank dat hij écht even moet slapen en hoopt dat er iemand staat. Prima, alles mag als hij maar niet uitstapt. Daar aangekomen is er niemand en ook niet echt een plek om even te zitten of te gaan liggen, vooral omdat het nog steeds regent. Dan zegt Frank de woorden die ik het meeste vrees. ‘Ik ga je alleen laten. Ik geef je de GPS en loop hem maar uit, maar ik stop er mee.’ Ik probeer nog zwakjes iets van samen uitlopen en een gemaakte belofte maar ik weet dat het zinloos is. Alle andere redenen die ik had bedacht blijven onuitgesproken. Hij heeft weer zo’n last van zijn knie dat het medisch onverantwoord is om er nog 58 km mee door te lopen en dat is de andere afspraak die we hadden gemaakt. Ik check en bevestig nog wel even dat ik dit keer wel ‘mag’ uitlopen en het is goed. Sowieso is het nu nog licht dus ik kan richting Schoorl en zie hem daar. Van daar uit weer verder kijken. Hij belt een taxi en ik maan hem om ook Richard en Natascha te bellen, dan zijn ze in elk geval op de hoogte.

Ik ga alleen verder en moet nu zelf dus navigeren. Ik moet er weer even inkomen, helemaal omdat het pad dat drie weken geleden onder water stond maar op eigen risico wel toegankelijk was nu helemaal afgesloten is. 2024 all over again met het grote verschil dat er een alternatief door ons gemaakt is dankzij de verkenning. Alternatief die wel even zoeken is omdat het GPS signaal door alle regen wat moeite heeft met doorkomen. Uiteindelijk vind ik mijn weg en zit ik weer op de route. Ik zet weer een muziekje aan en dat in combinatie met het navigeren leidt af van alle pijntjes in mijn lijf. Ik stiefel met een soort hernieuwde vastberadenheid dan ook lekker door richting de klimduin in Schoorl. Ik begin nu wel last van slaapdeprivatie te krijgen en zie allerleidieren die even later een boomstronk, struik of tak blijken te zijn. Weet ik ook eens wat dat is. Ach, het belemmert me niet met het lopen.

Ik kom iets te vroeg het bos uit en vanuit een andere hoek op het plein van de klimduin. Ik heb dan al contact gehad met Frank die lekker warm bij de haard in de Honky Tonk zit. Richard en Natascha zijn er ook al. Natas wacht me op straat op en als ik binnenkom heb ik nog een verrassing. Mike en Marcel zijn er en lopen met me mee tot aan Hargen. Ze moeten nog wel even de auto verplaatsen want die staat bij Petten. Ik mag even op de bank bij de haard liggen en bestel een kipsaté met brood. Friet durf ik niet, te vet. Ik eet en rust tot Mike en Marcel terug zijn, daarna maak ik me klaar om weer op pad te gaan. Kunnen Frank, Richard en Natas ook eten. Oh nee, de keuken is al dicht, mijn saté was het laatste dat ze klaargemaakt hebben. Bof ik even! 

Met de mannen voor mijn snufferd en na de inmiddels traditionele foto begin ik aan de klimduin. Gelukkig is het opgehouden met regenen. Ik krijg een flashback naar de Kilimanjaro. Stapje voor stapje en tergend langzaam maar uiteindelijk kom je toch boven. Mike biedt aan om te navigeren en hij heeft de route nog in zijn horloge staan van de keren dat hij hem liep. De twee klimduinen, de lange trap omhoog en de steile afdaling vallen eigenlijk best mee, in tegenstelling tot drie weken geleden. Misschien zijn het de omstandigheden, misschien de vermoeidheid, misschien het gezelschap maar het lijkt gewoon een beetje in het niet te vallen van het grotere geheel. Voor mijn gevoel zijn we dan ook snel bij het duingebied waar ook de route door water loopt maar die we omgelegd hebben. Mike weet dat niet en dus moet ik even bijsturen. Er is een prachtige sterrenhemel en eigenlijk veel te snel zijn we bij parkeerplaats Hargen waar de auto staat die de mannen terug naar Schoorl brengen en mij alleen laat. Ik ben ze enorm dankbaar en ga op weg naar Camperduin waar Frank, Richard en Natascha op mij wachten.

Ik ben nog geen drie minuten alleen en ik ben al verdwaald. Het duin heeft drie paden, allemaal rechtdoor maar op verschillende hoogtes. Welke moet ik nou hebben? Heb ik hier drie weken geleden ook gelopen? Ik gok op het middelste pad en gok verkeerd. De tweede poging lijkt beter en na nog drie keer her en der heen en weer lopen zit ik blijkbaar toch goed. Ik had verwacht over een paar honderd meter bij de auto te zijn ‘bij de rotonde op de route’ zoals me was verteld maar een kilometer verder heb nog niemand gezien. Ik bel Frank. Het blijkt dat ik nog 2,5 km verder moet. Vooruit dan maar en na nog een paar steile duinen te hebben bedwongen kom ik bij de weg en bij de auto waar ze op me staan te wachten. Een bakje noodles, een beetje cola en water bijvullen en ik kan weer door. Voor de derde keer deze tocht ga ik achter een man aanlopen want dit keer loopt Richard mee, als het goed is tot de finish.

We moeten na een stukje door de duinen 6 km over het strand naar Petten. Mijn slaap wordt erger en ik betrap mezelf op regelmatig slaapwandelen. Als we straks in Petten zijn beloof ik mezelf even een tien minuten powernap. Maar Petten is nog ver weg. Vanwege de mist zie ik op het strand helemaal niks, behalve anderhalve meter zand voor me uit daar waar het licht van mijn lamp op schijnt, en de reflectie van de kleding van Richard die voor me loopt. Door mijn vermoeidheid lijkt de tijd wel in slow motion te gaan en ik loop volledig in de twighlight zone. Elke keer als ik denk dat we minstens een kilometer verder zijn kijk ik op mijn horloge en zijn we maar honderd meter opgeschoten. Hoe kan dat nou? Zou de boel wel goed werken met die mist? Als je het nou hebt over een Road to Nowhere. Zo’n straf van de oude Griekse goden waarbij je iets volkomen zinloos moet doen tot in de eeuwigheid. Zoals een rotsblok een berg oprollen en als je boven bent rolt hij weer naar beneden en moet je opnieuw beginnen. Of zoals nu, midden in de nacht over een strand richting Petten lopen zonder dat je een meter opschiet. Oneindig. Uitzichtloos. Ik wil alleen maar dat het stopt en dan slapen. Mijn mentale hardheid wordt hier tot aan de opperste opgerekte grens uitgetest. Eat that Ray Klaassens! Of ik karakter heb. 

En dan is weer dat motto. Aan alles komt een einde, ook aan 6 km uitzichtloos strand richting Petten als we dan toch de contouren van een gebouw zien. Is dit de strandtent waar we er af moeten? Nee, maar even verderop wel en ik kan het asfalt onder mijn voeten van de strandopgang wel kussen. In Petten staan Natas en Frank weer en na een half flesje sap doe ik in de warme auto even mijn ogen dicht. Ik vroeg tien minuten maar krijg er twintig. Genoeg om er weer even tegen te kunnen voor het volgende stukje strand, nu naar Callantsoog. En het mooie is, dit is de laatste etappe. Nog 29 km en dan heb ik het geflikt. Nog één keer tanden op elkaar, nog één keer doorbijten, nog één keer afzien. Het lijkt iets minder mistig maar in tegenstelling tot afgelopen nacht is het nu steenkoud. Ik ben blij met mijn dikke thermoshirt, mijn regenjasje heb ik sinds vanochtend al aan en ook mijn dikke muts uit Terschelling mag weer dienst doen. Na een kort tripje door de ‘zijnwealbijdeberoemdedijkneenoglangniet‘ duinen begeven we ons weer op het strand. Het voelt als weer terug bij af en denk weer aan die eeuwig durende straf van de Griekse goden. Maar er zit niks anders op en weer blijf ik gewoon stap voor stap zetten. Nu dringt regelmatig de gedachte aan mij op ‘Wat doe ik hier?’. ‘Waarom loop ik hier?’ Het is niet eens een retorische vraag maar ik weet het gewoon echt letterlijk niet. Slaapdeprivatie is a bitch. Maar elke keer herinner ik het me uiteindelijk weer. Ik loop hier omdat ik de Duinhopper aan het lopen ben. Oh ja, dat ben ik aan het doen. Half lopend, half slaapwandelend en soms drie meter joggend sjok ik achter Richard aan tot opnieuw het magische moment waarop hij zegt: ‘Hier moeten we er af’. We zijn in Callantsoog. 

Trouw staan Frank en Natas ons weer op te wachten. Het zijn lichtbakens in de duisternis van deze barre tocht. Lichtbakens die maar kort duren want we moeten weer door. En wéér gaan we het strand op. Toch lijkt het of het met ieder stuk strand minder erg wordt. Alsof er een soort gewenning, een soort berusting komt. Bovendien komt met iedere stap het eindpunt dichterbij. Veel sneller dan verwacht mogen we er dan ook weer af. ‘Zijn we nu klaar met het strand?’, vraag ik hoopvol. ‘Nee, we krijgen nog één keer.’ Shit, just my luck. Nou ja, ik ben nu al zo ver gekomen, dat kan er ook nog wel bij. We moeten een trap af en ik denk dat dit het laatste stuk strand is maar de route klopt niet. Althans, de route klopt wel maar ook hier zijn ze met het pad bezig en we kunnen er niet door tenzij we in de sloot springen. Ik vind het wel best en na geprobeerd hebben parallel te lopen om ons uiteindelijk dood te lopen keren we om en lopen terug om via het fietspad dan maar verder te gaan en een paar honderd meter verder alsnog weer op de route te komen en deze te vervolgen. We laten Julianadorp achter ons als we nu écht voor de laatste keer het strand op gaan. 500 meter zei Frank maar het is een kilometer. Whatever, hierna hoef ik voorlopig geen strand meer te zien.

We lopen nu over een fietspad richting Den Helder en het wordt weer licht. Ik ben inmiddels de 48 uur gepasseerd dus het gaat nu écht alleen maar om uitlopen. Ondertussen loop ik bijna het duin in omdat ik weer zit te slapen. Het goede nieuws is dat het nog maar 11 km is. 11 km, dat is net iets meer dan een rondje bos. Onder normale omstandigheden iets meer dan een uur, nu waarschijnlijk drie keer zoveel. We treffen Frank en Natas nog een keer maar eerlijk gezegd wil ik alleen wat water vullen en dan gelijk door. Ik ben er wel klaar mee en wil naar de finish zodat ik eindelijk kan stoppen met lopen en slapen. Het is nu een paar kilometer tot aan de beroemde dijk. De dijk zonder eind. De vuurtoren die alsmaar niet dichtbij komt zie ik door de mist niet dus dat blijft me bespaard als we eerst de duinen weer in gaan op een schelpenpad. Het voelt als een rondje van de zaak en ik heb het gevoel dat ik zinloos heen en weer aan het rennen ben. Nou ja, rennen?

Ja, rennen ja! Ik heb geen zin om nog uren te doen over die nu inmiddels laatste 9 á 10 km en wil naar een overzichtelijke en overbrugbare 4 á 5 km. Tijd voor de Terminator. Ik zet mijn Terminator deuntje aan, grijp mijn stokken in één hand, blokkeer de pijn in mijn lijf en begin te rennen. Richard weet niet wat er gebeurt en moet nu achter me aan. Juist als ik daar mee bezig ben staat Matthieu ons op te wachten. Hij biedt bouillon aan, maakt een filmpje, moedigt me aan en rent een stukje mee. Lief, ik heb alleen niks nodig nu. Ik zit in Terminator modus. Hij rent mee tot aan de trap want daar staat zijn fiets. Ik ren nog een stukje door maar na ongeveer drie kilometer moeten we even stoppen om de juiste weg te kiezen en dat is het moment waarop de batterij leeg is. Ik zet de muziek uit en schakel weer over naar trailshuffle modus. Het geeft niet, we zijn ruim 3 km verder en nu is het nog maar 6 km. Doel min of meer bereikt.

Frank en Natascha staan nog één keer bij Huisduinen. Daar waar de beroemde vuurtoren staat en waar ik nu eindelijk de beroemde eindeloze dijk op mag. Nog 5 km te gaan waarvan 4 km over de dijk. Gras, ook zo’n favoriet maar het is vlak dus ik zal niet klagen. Koud is het ook want er staat een straf windje. Links zie ik de eindeloze Noordzee, rechts Den Helder met een groep hardlopers die met hun zondagochtend training bezig zijn, en voor mij een eindeloze dijk die ik af moet lopen. Toch heb ik er minder moeite mee dan het strand bij Petten. Ik zie waar ik heen ga, ik tel af en het is nu écht de laatste loodjes. Aan het eind is zelfs de trap omlaag goed te doen maar Richard heeft nog een laatste verrassing voor me. Ik moet helemaal naar het einde van de lange, lange straat voordat ik de hoek om mag richting de Boulder.

We moeten lang wachten op het stoplicht om over te steken omdat de Ferry uit Texel net aangekomen is en de auto’s voorrang hebben, maar dan kan ik eindelijk aan de laatste kilometer beginnen. Ik tel nu honderden meters en bedenk me dat ik nog nooit in Den Helder ben geweest tot vandaag. Of in Petten, Callantsoog, Julianadorp of Huisduinen wat mij betreft. Voor alles moet een eerste keer zijn en dan is dit wel een goede reden. En voor wat ik gezien heb is dit ook een van de weinige redenen, zo niet de enige. Als we aan het einde van de straat zijn loopt Richard vooruit om te waarschuwen dat ik er aan kom want de tracker lijkt even stil te staan. Ik zie Richard lopen, en lopen, en lopen en vraag me af waar dat ding in godsnaam staat. Dan zie ik Frank, Richard de hoek om verdwijnen en het puntje van de Boulder. Ah, daar dus. Als ik bij Frank ben zet hij ‘The eye of the tiger’ op, een verzoeknummertje. En met Rocky Balboa voor mijn geestesoog en Survivor in mijn oren steek ik triomfantelijk mijn stokken de lucht in als ik onder de Boulder door loop en hem aantik. I made it! 224 km (226 km met een beetje omlopen) in 51:40:37. Dat van die stokken had ik overigens 500 meter eerder als grapje al geoefend. 

Natas maakt foto’s en van Frank krijg ik een blikje chocomelk, ook op bestelling. Als we klaar zijn ben ik ook klaar. Klaar met lopen, klaar met de Duinhopper en klaar om lekker in de auto te ploffen, klaar om naar huis te gaan en te slapen, vooral te slapen. Ik hoef geen eten, ik wil alleen maar naar huis en slapen. Wat zeiden de padwachters ook alweer? Wat doe ik hier? Wegwezen! Pas als we Rotterdam in rijden word ik weer wakker. We worden netjes voor de deur afgezet, nemen afscheid en sjouwen onze spullen naar boven. Daar duik ik gelijk onder de douche en zetten nog net een was aan voordat ik anderhalf uur ga slapen. Niet te lang, anders slaap ik vannacht niet meer. De rest van de avond lig ik lekker warm op de bank, smul van de bestelde Indiase maaltijd en val om negen uur in slaap. Frank ligt dan al een uur in bed. Morgen heb ik nog vrij, dan ga ik alles eens lekker laten bezinken. Een ding weet ik wel, eens maar nooit weer. Net als met de CPC, de marathon, de Two Oceans, de 50 mijl en de 100 mijl.

The day after. Mijn voeten huilen, letterlijk aan het vocht dat met enige regelmaat uit mijn gesprongen blaren sijpelt te zien, mijn hart is blij en trots dat ik deze tocht volbracht heb, en mijn hoofd… Mijn hoofd denkt al aan wat de volgende uitdaging wordt. In september 100 km van The Great Escape met 4200 hoogtemeters. Vanochtend ingeschreven.

The Terminator recharging…

De meeste mensen kunnen een marathon nog wel bevatten, en zelfs een 50 km hebben ze nog wel een beeld bij. Tot aan honderd kilometer moeten ze al wat langer over nadenken. Alles daar boven veroorzaakt die kortsluiting. 100 mijl, 200 kilometer of meerdere dagen achter elkaar langere afstanden lopen om een totale lange afstand te overbruggen. Als je je niet in dat ‘wereldje’ bevindt, zij het direct of indirect (omdat je getrouwd bent met zo’n gekkie), is het een ver van je bed show waar je je niks bij voor kan stellen. Ik kon dat ook niet, wist niet eens dat het bestond. Maar ja, die foute vrienden hé?

Zelf ben ik inmiddels in mijn denkwereld bij zo’n zogeheten multistage loop aangekomen. Dit jaar past hij niet in de planning, tenslotte zijn de vakantiedagen op de zaak ook niet oneindig, maar volgend jaar wil ik zeker een meerdaagse trail lopen. Ik weet ook al welke, maar dat hou ik nog even geheim. Hij moet namelijk wel georganiseerd worden en dat is elk jaar weer even afwachten. 

Voor nu ligt de lat op 160 km. Dan die multistage en om ons heen zou een volgende stap rond de 220 – 250 km liggen. Want als je 160 km kan, kan je ook 240 km. Dat is maar 50 mijl extra volgens de ultralooplogica. Gééééék, zou je denken. Daar heb je overigens helemaal gelijk in. In de wereld zijn er echter zat trails waar 500 km geen uitzondering zijn, of waar de hoogtemeters of de omstandigheden an sich killing zijn. Dat is voor ons dan weer ver van ons bed show. 

Een paar voorbeelden. De Ultra Trail du Mont Blanc is ‘maar’ 171 kilometer en loop je onder andere in Frankrijk, maar is wel dwars door de bergen dus er zitten een paar hoogtemeters in. Of the Badwater in Amerika. Een luttele 217 km maar als je pech hebt loop je in 40 graden door de woestijn. Of wat dacht je van de wat meer bekende Marathon des Sables? Slechts 254 km en dan ook nog over meerdere dagen. Maar ook hier weer extremen van hitte en kou, en vooral veel zandlopen. 

Dichter bij huis. Tussen die foute vrienden van ons zitten er ook een paar die zelf wat leuke routes bedenken. Routes van rond de 200 km waar we wellicht ooit wel eens aan zouden kunnen ruiken. Ze verzinnen er ook nog eens leuke namen bij. ‘3 Rivers of pain’ of ‘The dark world’. De uitdaging zit hem niet alleen in het lopen van zo’n route, maar ook in de weersomstandigheden, en soms zoeken naar de route, je verzorging onderweg en zeker ook dat het vaak een serie van vijf of zes is die je dan binnen een bepaald tijdsbestek moet lopen om een eervolle vermelding te krijgen op een zelfverzonnen scorebord. Ach ja, je moet het er maar voor over hebben.

En dan is daar ineens een ‘De luxe’ edition. Want een zelfverzonnen route van 220 km van Hoek van Holland naar Den Helder die je ‘De Duinhopper’ noemt, waarom zou je die niet uitbreiden? Gewoon lekker starten op de grens van België en Frankrijk en dan langs de kust alsnog naar Den Helder. Plak je er een slordige 300 km aan vast. Why not? En dan natuurlijk wel in januari of februari lopen, dan is de kans op slecht weer het grootst, en binnen de 120 uur, oftewel vijf dagen. Gemiddeld 100 km per 24 uur. Ineens heel dichtbij. Maar dat doet toch niemand?

Nee, wij gaan hem niet doen. Die oorspronkelijke Duinhopper is al iets dat de afgelopen twee jaar voorzichtig tot de verbeelding is gaan spreken, maar waarvan we tot op heden elke keer geconstateerd hebben dat dat toch écht nog een brug te ver is. Maar binnen die foute vrienden groep zijn er wel degelijk mensen die bedacht hebben dat ze dat wel gingen doen. Dan kan je eigenlijk maar één ding doen. En dat is ondersteunen op een of andere manier om er voor te zorgen dat de vriend in kwestie het haalt.

Dus heeft Frank bedacht om de nacht van zaterdag op zondag mee te gaan lopen. Zijn idee is rond de 60 km. De vriend in kwestie start op donderdagochtend en heeft er dan al ruim 200 km en 2,5 dag op zitten. Ik wil uiteraard ook wel mee maar ergens in mijn achterhoofd vraag ik me af of het slim is. Ik heb nog 160 km in de benen zitten, ik ben nog vermoeid, en moet over een paar weken de marathon van Tokyo lopen die ik toch echt ook niet geheel onbelangrijk vind. Ik twijfel. Als we een week eerder een vriendschappelijk rondje Oostvoorne van 17 km met de bende van ellende lopen weet ik het zeker. Ik moet helaas verstek laten gaan. Ik kom nauwelijks vooruit, mijn benen willen niet zo, ik ben doodop en zie het totaal niet zitten om 60 km te lopen en een nacht slaap over te slaan. Dat gaat dan niet goed komen met mij. 

Naarmate de week vordert voel ik me een stuk beter, loop ik een lekkere 12 km van het werk naar huis en vormt zich een ander plan. Ik zou natuurlijk wel overdag een stuk mee kunnen rennen. Een kilometer of 20. En als het écht lekker gaat doe ik misschien wel 30 km. Tenslotte moet ik toch ook een beetje afstand weer lopen voor Tokyo. Bovendien hoef ik dan zondag niet in mijn eentje want Frank gaat wel de nacht in. Haak ik rond 10:00 aan ergens tussen Hoek van Holland en Den Haag. ‘s Middags lekker op de bank, ‘s avonds een pizzaatje bestellen en dan Frank om 23:00 uur afgooien, waarschijnlijk in Meijendel. Prima plan!

Dat plannen altijd anders lopen, zeker bij trailrunnen, blijkt maar weer als alles omgegooid wordt en ik uiteindelijk om drie uur ‘s middags ergens in Rockanje instap. Het is zeikweer, het gaat allemaal niet snel en het wordt vroeg donker, waar ik natuurlijk weer geen rekening mee gehouden heb waardoor ik geen lamp bij me heb. Maar per saldo loop ik 20 km mee en zijn we nét op tijd thuis om toch nog een afhaalpizza te kunnen eten. Frank zet ik af om 23:45 in Maassluis en dan mag ik alsnog mijn bed in, zoals gepland. 

De vriend in kwestie zit dan net over de helft en is al 2,5 dag onafgebroken in touw en aan het hardlopen, met slechts een paar uurtjes slaap tussendoor. Hoe dan? Ik weet wel hoe, maar ik ben er nog niet aan toe. Weet ook niet of ik er ooit zin in zal hebben. Ik heb een paar uur mee mogen maken wat het met hem doet. Hoe hij er uitziet. Waar hij fysiek  last van heeft en waar hij mentaal tegen op moet boksen. De mens is wat dat betreft tot heel veel in staat, maar er is wel een verschil tussen gedwongen situaties en iets waar je vrijwillig voor kiest. Dat laatste is dan toch een kwestie van wilskracht en vele malen zwaarder dan als je geen keuze hebt. Ik heb het vaak genoeg gezegd als mensen me onlangs vroegen hoe ik in vredesnaam dacht 160 km te gaan rennen. En dat is met 200 km of met, in dit geval, 500 km niet anders. Je moet er niet over nadenken en het gewoon doen. Alhoewel er niks gewoons aan is, begrijp me niet verkeerd.

Maar één ding weet ik steeds zekerder naarmate we langere afstanden lopen, we meer extremere omstandigheden opzoeken, we meer en meer in het wereldje gezogen worden, onze kring van foute vrienden steeds groter wordt en vooral we onze grenzen steeds verder verleggen. Je moet wel behoorlijk gek zijn om dit soort dingen te doen. En toch is het me ook dit weekend weer absoluut duidelijk geworden.

Het kan altijd gekker!

Frank is al dagen bezig met ‘de grote loop’ zoals ik het gedoopt heb. Ik probeer er juist zo min mogelijk aan te denken en ben volledig in de ontkenning. Natuurlijk kijk ik ook naar wat ik allemaal mee moet nemen, wat ik aan ga trekken en wat ik in welke dropbag ga stoppen, maar ik benader het heel systematisch. Heel gestructureerd en geordend werk ik de lijstjes af als een takenpakket en als ik daarmee klaar ben mag ik gaan zitten en achterover leunen. Het feit dat ik in plaats daarvan juist aan de bak moet heb ik weggeblokt. Als ik er over na ga denken doe ik het niet. Ik moet er gewoon induiken, net als in een ijsbad.

Ik heb dit weekend drie grote vijanden om te overwinnen. Ten eerste mijn lijf in zijn algemeenheid en mijn bil specifiek. Alhoewel het de laatste week behoorlijk goed gaat is het gewoon nog niet weg. De vraag is hoe hij zich houdt en of hij goed genoeg is voor 160 km. Even los van de risico’s van uitglijden door gladheid en daarmee de boel weer verrekken. De tweede vijand is de kou. Mijn oren, mijn handen maar vooral mijn voeten bevriezen nogal gauw en met bevroren voeten loop ik toch iets minder soepel. Uiteindelijk ontdooit de boel altijd wel maar het duurt toch een behoorlijk aantal kilometers voor het zover is. Als laatste en de grootste vijand zijn mijn voeten. Ik ben behoorlijk blaargevoelig en heb nog niet het heilige graal gevonden om dat te voorkomen. En geloof me, blaren gaan op een gegeven moment toch pijn doen. We zullen zien of ik opgewassen ben tegen deze monsters.

Op vrijdagochtend nog even naar de masseuse om de beentjes en de rug los te maken, de laatste boodschappen doen, de laatste dingetjes in de tas, lunchen en dan gaan we op weg naar België. Het is druk, we moeten langs Antwerpen en Brussel en dat op de vrijdagmiddag, maar twee uur later staan we dan toch voor het hotel annex pleisterplaats met een winkel, Starbucks en een Burger King.

Omdat het nog te vroeg is om ons te registreren hangen we een beetje op de kamer en rijden dan alsnog naar het start/finishgebied. Daar treffen we René en Simone die in het restaurant er naast een choco drinken. We sluiten aan want het is nog geen tijd. Als ook Marcel aankomt reken we af en lopen we naar de zaal waar we onze tracker en startnummer ophalen en uiteindelijk ook Tony zich meldt. We mogen mee-eten met de pastaparty maar het gaat nog even duren voor het eten klaar is en we hebben geen zin om te wachten. Terug dan maar naar het restaurant voor de meest vreemde (herten)burger met friet. Van daar uit naar het hotel waar we alles klaar leggen. De wekker gaat op 2:15. Ik begin er zowaar aan gewend te raken.

Om 20:21 doe ik het licht uit. Frank ligt dan al bijna een uur te slapen. Bij mij lukt slapen niet echt. Net iets te warm, een net iets te hard bed, een net iets te groot kussen, Frank die net iets te hard snurkt en misschien net iets te veel cola en M&M’s. Maar goed, ik moet het er mee doen. Als de wekker dan gaat heb ik toch her en der wat hazenslaapjes gedaan. Snel douchen, aankleden, spullen pakken en naar beneden. Marcel rijdt mee en staat al klaar. 

Bij de start geven we onze dropbags af en worden de laatste voorbereidingen getroffen. Iets eten, iets drinken, nog even naar de wc en een startfoto van het heldenteam. Om 3:50 loopt iedereen naar het startpunt. Frank is nog van alles aan het doen en ik maan hem tot spoed. Niet dat hij zich er wat van aantrekt, maar om 3:58 staan we dan toch met de hele meute aan de start. Het voelt minder koud dan ik bang voor was. Desalniettemin heb ik drie laagjes aan. Er wordt wat onverstaanbaars gezegd en alleen het feit dat ik mensen in beweging zie komen geeft aan dat we gestart zijn.

Omdat we over een smal pad met vlondertjes moeten, gaan alleen de voorsten er meteen vandoor. Een stukje later in het bos is er ruimte en kan iedereen zijn eigen tempo gaan lopen. De lampjes staan aan, ik heb mijn muziek nog even uit om mijn concentratie te kunnen bewaren en in een rustig tempo beginnen we aan ons avontuur. In plaats van muziek heb ik een oorwurm in mijn hoofd om het ritme van mijn passen aan te geven. Gek genoeg is het irritante ‘Altijd is Kortjakje ziek’, een perfecte maat, maar waar ik in mijn hoofd niet vanaf kom.

In tegenstelling tot vorig jaar, waar het ontzettend modderig was, is alles dit keer hard bevroren en voelt de grond aan als onregelmatig asfalt. Geen glijpartijen dus, maar wel voorzichtig zijn met de enkels. En vooral ook met het stoten van je tenen en struikelen. Want in de eerste drie kilometer tik ik minstens drie keer tegen een steen of boomwortel en voel ik mijn bil en hamstring naar trekken. Dat moet ik dus echt niet te vaak doen anders ga ik het niet redden, maar het zal ongetwijfeld nog wel een paar keer gebeuren. En natuurlijk zijn zowel mijn handen als voeten bevroren.

Op 4 kilometer blijkt dat we ‘verkeerd’ lopen. Dat wil zeggen, we lopen op een paadje parallel aan waar we hadden moeten lopen. Qua kilometers maakt het niet uit en als we doorlopen komen we gewoon weer op het parcours. Bovendien zijn we niet de enigen dus we maken ons er verder niet druk over. Ons eerste doel is de VP van de 19 km. Het landschap is een afwisseling van bospaden, landwegen, stukjes asfalt als we door een dorp moeten en het occasional weiland paadje. Ik probeer me te herinneren of ik de omgeving herken van vorig jaar maar dat lukt moeizaam. We lopen tevens op met een man die we later herkennen als Maarten, met wie we ook haasje over deden op The Great Escape. Ik was er voor gewaarschuwd maar door de kou is de slang van mijn camelback bevroren. Ik dacht eigenwijs dat het wel mee zou vallen maar niet dus. Frank heeft een goede tip en stopt mijn slang via via in mijn jas zodat mijn lichaamswarmte bevriezen voorkomt.

Op een op zich lekker tempo werken we ons naar de 19 km. Mijn bil houdt zich vooralsnog goed maar ik voel wel een drukpunt aan de binnenkant van mijn rechterhiel. Dat zou best nog wel eens een blaar kunnen worden waar ik alleen nu even niks aan kan doen. Ik moet ook plassen, en daar kan ik wel wat aan doen. Frank is dan al tig keer onderweg geweest, ik probeer het op te houden tot bij een echte WC. Op de VP, die op een andere plek dan vorig jaar staat, is die beschikbaar, net als eten en drinken en de goede zorgen van de vrijwilligers. Ik hou het echter bij een koekje en een wit puntje met ham, en twee bekertjes cola. Later zal ik wel wat meer eten denk ik. Naast de VP staat de startboog van een andere loop. Die was er vorig jaar ook en ook nu zien we de oranje pijlen hangen.

We hebben het netjes in 3 uur gedaan maar blijven toch niet te lang hangen en trotseren weer de kou. Het is even de tanden op elkaar maar gewoon niet te lang over nadenken. Het duurt nu niet lang meer voordat we de eerste hanen horen kraaien en er in het oosten de eerste gloren van licht opkomen, tevens het koudste uur van de dag. Dan kunnen de lampjes uit en zien we een prachtig bevroren landschap voor onze ogen uitvouwen. Alles is bedekt met een wit laagje ijs en ik kan het niet laten om er meerdere foto’s te maken. De meesten zijn van Frank, maar op sommige plekken moét ik er gewoon zelf ook even op. Het is nu rond een uur of acht en hebben er vier uur lopen opzitten.

Het monster van de bil houdt zich gelukkig koest. De kou houdt hem in bedwang. Mijn voeten zijn inmiddels een beetje ontdooid alleen mijn handen hebben last van wisselbaden. Dan weer ijskoud bevroren, dan weer lekker warm. Deze eerste 40 km zijn dan ook heel goed om ervaring op te doen voor de rest van de tocht straks. De volgende VP staat op ongeveer 37 km. Alhoewel ik hem wat liever wat verder weg heb is het straks voor de terugweg wel fijn. Opnieuw worden we warm onthaald door de vrijwilligers die er alles aan doen om je zo snel mogelijk te helpen en je in alles te voorzien. Hier krijgen we soep en wraps en uit mijn dropbag haal ik vooral mijn powerbank voor het tussentijds opladen van mijn klokje en telefoon, want stel je voor… 

Ik waag me er aan om mijn schoen uit te trekken en mijn inmiddels gevormde blaar te inspecteren. Hij is niet groot maar heeft wel een beetje bloed en doet zeer. Hier ga ik niet nog 120 km mee kunnen rennen dus ik neem de gok en besluit om hem door te prikken. Ik heb alleen niks om hem af te plakken maar een stukje kinesiotape uit de EHBO koffer brengt uitkomst. Ergens in mijn achterhoofd hoor ik iemand zeggen dat je dat er juist niet op moet plakken, maar nood breekt wet want ik wil hem met het risico op infectie niet open laten en een pleister gaat helemaal niet helpen. Bovendien is het rode tape, dus dat zie ik maar als een goed teken. Nu alleen nog de oorzaak weghalen. Die is gauw gevonden. Het randje van mijn zooltje schuurt. Nieuwe schoenen, ik zeg niks, maar gelukkig kan ik de zool iets opzij trekken en is het opgelost. Hoop ik tenminste, maar het voelt een stuk beter.

We hebben er nu één marathon opzitten en moeten er nog drie. Als we weer even uitgerust en bevoorraad zijn duiken we opnieuw de kou in. Ik heb een extra paar handschoenen aangetrokken en mijn muts gewisseld voor een dikkere. Het scheelt tevens dat het licht is waardoor het lopen toch wat makkelijker is en daarmee sneller gaat. Ik blijf genieten van de omgeving en het sprookjeslandschap maar zet nu wel een ‘gezellig’ muziekje op. Bovendien was het parcours tot nu toe redelijk vlak maar de tweede helft van het rondje heeft toch wel wat klimmetjes in zich. 

We duiken het ‘moeras’ in waar we vorig jaar tot boven onze enkels in de blubber stonden. Dit jaar is alles bevroren en ligt er een dikke laag ijs. Één voordeel, droge voeten! Een man, die we later leren kennen als Cees en die ons iedere keer weer inhaalt na een VP, wijst ons op de sporen van de bevers, reden waarom het vorig jaar hier onder water stond. Daarna duiken we de rimboe in om uiteindelijk bij een prachtig bevroren meer uit te komen. Genoeg voer voor weer wat mooie foto’s. 

Er was ons een zonnetje beloofd, maar de ochtend blijft gehuld in heiige lucht. Toch doet hij zijn best en rond het middaguur lukt het hem om door de mistsluiers heen te breken. Daarmee zet hij de omgeving in een prachtig licht, bijna onaards. We genieten er van zolang het kan want het wordt al snel genoeg weer donker. We komen de eerste lopers van de 100 mijl die alweer op de terugweg zijn tegen. Niet normaal, zij zitten al over de 100 km en wij nog niet op de 60 km. Maar goed, verschil moet er zijn en uiteindelijk komen ook wij bij de VP van de 60 km. Op dat moment heb ik even een dipje. 60 km, dat betekent dat we er nog 100 moeten voordat we bij de finish zijn. Ik hou mijn tactiek van nergens aan denken en focus me op de eerste 80 km. Toch is het een mindfuck. Vorig jaar was dit de laatste VP en liepen we nu naar de finish, wetende dat we het gingen halen. Nu zijn we nog niet eens op de helft.

Op de VP krijgen we witte broodjes met knakworst en ze zijn heerlijk. Ons normale eten is bevroren en ik heb ook behoefte aan zout. Voetjes even van de vloer, muts en handschoenen op de kachel en opwarmen. Het is lastig maar het beste advies kregen we van Maarten en Olav en hou ik in mijn achterhoofd. ‘Blijven eten, hou je kachel aan!’ Was het vorig jaar de modder, dit jaar is het de kou die veel mensen de das om doet en we zien nu al mensen die onderkoeld raken. Nog maar een tweede broodje dan. Daarna op naar het eind van de eerste helft.

Aan het eind van de middag komen we bij ons favoriete paadje, tussen twee weilanden in met links prikkeldraad en rechts stroomdraad. Dit jaar is het appeltje-eitje, geen modder en daglicht. Een half uurtje later begint de zon alweer te zakken, teken dat het snel weer donker wordt en we de tweede nacht in zullen gaan. Dan ineens aan het begin van een heuvel staat onze eigen Maarten foto’s te maken. Wat fijn om hem te zien! We praten even wat, hij maakt een mooie foto van ons, en roept ons bemoedigend toe dat we zo lekker naar beneden mogen rennen, ‘maar eerst nog even een stukje naar boven’. We lopen daarna nog twee uurtjes in het donker en komen eerst Marcel en Guido, daarna Tony en vlak voor we eindelijk weer bij het begin zijn, René en Simone tegen, die ook allemaal aan de terugweg begonnen zijn. De eerste helft zit er op en de 50 mijl hebben we in elk geval gehaald. Het is 18:15 wat betekent dat we er een half uurtje langer over gedaan hebben dan vorig jaar.

Binnen worden we direct besprongen door behulpzame vrijwilligers die alles voor ons willen doen. Maar eerst droge kleding aan en mijn shit klaar maken voor als we zo weer weg gaan. Ik trek een droge broek aan en mijn regenbroek er over heen. Niet voor de regen maar voor de kou. Daarnaast een droog shirt, droge (Unox) muts, droge buff en droge handschoenen. Bovendien neem ik nu mijn stokken mee. Ik voel mijn blaar weer en besluit om hem nog een keer door te prikken en weer af te plakken. Als ik de tape er af probeer te halen trek ik een deel van de bovenhuid mee. Shit, not good. Hij is wel gelijk leeg nu en na even droogdeppen plak ik alles maar weer terug met een extra stuk tape er op om te fixeren. It hurts like hell. Is dit einde oefening? Het zal toch niet? Gelukkig is de druk anders als ik mijn schoen weer aan heb en kan ik er op lopen. Problem solved, voor nu.

Nu alles geregeld is kan ik eten, een bordje pasta met cola, en praat en passant even met Bas die we straks weer tegen komen op VP 3/5, en Arjan die later bij een oversteek staat. Heel even het eten laten zakken en dan wil ik eigenlijk wel weer op pad. Iedereen riep dat dit het moeilijkste moment is, namelijk weer naar buiten gaan. Ik heb er echter geen enkele moeite mee. Ik ga er voor, ga nu op de terugweg en dat geeft psychologisch een enorme boost. Alles wat ik nu loop, hoef ik niet meer te lopen! In een klein uurtje staan we dan ook weer buiten. Ik had gepland om uiterlijk 20:00 weg te zijn, dus 19:15 is helemaal prima.

Dat enthousiasme duurt een kilometer of zeven. Ik ben toch wel een beetje moe en diverse pijntjes in mijn lijf vechten om aandacht. Mijn rechterknie doet vervelend en er zit ook iets raars aan de voorkant links in de overgang tussen mijn been en mijn voet. Is dat de voorkant van de enkel? En het heeft even geduurd, maar ook mijn grote kleine vriend de linker kleine teen meldt zich. Ik dacht even dat hij het feestje ging missen maar nee, hij doet toch mee. 

We rennen nu weer tegen de klok in en gek genoeg herken ik nu wél veel meer stukken van de route van vorig jaar. Ik ben net een paard in de manege. Linksom geen enkel probleem om langs die stoel in de hoek te lopen, rechtsom is diezelfde stoel het meest gevaarlijke roofdier dat er bestaat. Kwestie van perspectief om iets te herkennen of niet. We zijn bezig met ‘de langste nacht’, en ik kan niet helpen om te denken aan de conversatie tussen Frank en Maarten. ‘Het wordt een lange nacht’ van Frank met als antwoord van Maarten ‘Héél lang…’.

Toch stoort het me niet. Ik ben niet bang in het donker, sterker nog, ik ben altijd al een nachtmens geweest en hou er wel van om hier zo in de nacht te rennen. Lekker gefocust op het niets. Het enige probleem is dat ik moe ben en het koud heb. Vooral mijn vingers zijn zo nu en dan bevroren. Het is heel raar, maar op sommige stukken voelt het prima en dan ineens lopen we ergens waar het lijkt alsof ze de thermostaat vijf graden omlaag gedraaid hebben. Bijna of je door een onzichtbare deur naar een andere dimensie bent gestapt. Gelukkig staan er soms ook nog buurtbewoners langs het parcours om je iets aan te bieden. Een koekje, warme thee of een mandarijn. Leuk hoe de mensen hier meeleven.

We doen er ongeveer vier á vijf uur over om de VP van de 101 km te bereiken. Daar staat Bas weer die ons opnieuw broodjes worst voert. ‘Broodje Unox’ wordt er gekscherend gezegd, gezien mijn Unox muts. Ze zijn heerlijk want ik heb echt trek. Er gaat cola in de camelback en ik graai nog twee Chocotoffs mee voor onderweg. Voor de vijfde keer stappen we over de drempel van een warme comfortabele omgeving naar het ijskoude winterlandschap. Maarten van de Great Escape heeft aangegeven uit te stappen. Another one bites the dust. 

Zowel mijn knie als voet protesteert, maar door de kou is alles zo gevoelloos dat ik het bijna niet merk. Ik zou bijna denken dat het een zegen bij een ongeluk is. Mijn bil roert zich al helemaal niet, volledig onderdrukt door alle andere ongemakken in mijn lijf. Gelukkig maar. Daarentegen heb ik er extra pijn in mijn schouders bij gekregen en voel ik de druk op mijn grote teennagel opvoeren. Bovendien loopt mijn neus harder dan ikzelf en ik word gek van het elke keer afvegen, maar het moet wel. Inmiddels is mijn neus behoorlijk schraal en probeer ik het maar wat meer te laten lopen.

We zijn nog niet koud weg of we worden ingehaald door drie mannen. Een daarvan blijft bij ons achter en vraagt of hij mag aanhaken. Het is een Belg en we weten niet zo goed wat we er mee aan moeten. Hij lijkt niet erg voorbereid op deze tocht getuige het feit dat hij niet weet op hoeveel kilometer hij zit en hij in onze ogen een totaal ongeschikt lampje heeft. Maar goed, zolang hij ons niet in de weg loopt zal je mij niet horen. Hem hoor ik wel, vooral veel kreunen en steunen.

We krijgen nu weer het langste stuk tussen twee VP’s en ik sla aan het rekenen. De GPS van mijn klokje heeft wat gezwabberd bij de VP en ik loop inmiddels twee kilometer voor. Of waren het er nou vier? Ik kan niet zo goed meer denken dus ik hou het maar op twee. Dan roept Frank ineens iets wat ik hoopte niet te horen. Hij heeft besloten om op 120 km uit te stappen. Zijn knieën doen dermate zeer dat als hij doorloopt, hij bang is om permanente schade aan te richten. We doen ongeveer vijf uur over 20 km, en dan moeten we er nog 40 dus dan praat je over nog eens tien tot elf uur lopen. Dat gaat hem niet worden voor hem. Ik hoor aan zijn stem dat het menens is en dat het geen kwestie van opgeven is. Ik reageer alleen maar met een klein maar vastberaden stemmetje: ‘Ik hoop dat je accepteert dat ik wel doorloop?’ Dat doet hij, hij kent me langer dan vandaag.

Ik moet deze change in plans wel even verwerken. Ik twijfel er niet over of ik het kan, maar ik vind het natuurlijk niet leuk. Tenslotte is het een avontuur van ons samen. Bovendien baal ik voor hem. Hij kan dit soort dingen beter handelen dan ik maar toch. Het lijkt wel alsof hij door het besluit hernieuwde vastberadenheid gevonden heeft om de volgende VP te halen want met een militaire precisie zet hij met tempo zijn stappen in het doorlopen. Wie had gedacht dat Frank ook een Terminatorknop had? Ik volg hem op de voet, regelmatig dribbelend om hem bij te kunnen houden. Onze Belg probeert ook te volgen, zij het nog steeds kreunend en steunend.

Als we volgens mijn en Frank zijn berekeningen bij de VP zouden moeten zijn klopt er iets niet. We zitten nog midden in het bos met een heel lang pad en in geen velden of wegen iets van bewoonde wereld te bekennen. Ik begin te twijfelen en ben bang dat we hem misschien gemist hebben, ook al weet ik dat dat bijna onmogelijk is. Ik reken opnieuw en trek de pijnlijke maar voorzichtige conclusie dat ik waarschijnlijk toch 4 km voor loop met mijn klokje en als Frank opnieuw op de GPS handheld kijkt blijkt dat we gewoon nog 3 km verder moeten lopen. En 3 km in deze omstandigheden is heel erg ver. Er zit echter niks anders op.

Opluchting alom als we er dan toch eindelijk zijn. Ook het beverpad hebben we voor de tweede keer overleefd met droge voeten en heel even waren we onze Belg kwijt, achtergebleven bij twee wandelende dames. Maar uiteindelijk haakte hij weer aan. Ik heb het enorm koud en eenmaal binnen en even stil zittend begin ik te rillen. Oncontroleerbaar te rillen, de eerste tekenen van onderkoeling. Ik probeer het te onderdrukken, bang dat iemand, of dat nu iemand van de organisatie of Frank is, tegen me gaat zeggen dat ik niet verder mag. Snel maar een bakje noodles eten en ik krijg van een vrijwilligster een met warm water gevulde colafles die dienst kan doen als een kruik. Wat zijn die vrijwilligers toch goud!

Beiden remedies helpen en ik warm weer op. Frank regelt een ritje naar de finish en als ze zo ver zijn dat hij ook echt mee kan rijden besluit ik dan maar gelijk de duisternis en de kou weer in te duiken voor de laatste twee etappes. Ik wissel handschoenen en muts, trek een extra shirt aan en mijn regenjasje er overheen. Ik heb nu vijf lagen aan, dat moet toch wel genoeg zijn tegen de kou. We gaan het zien. Ik geef Frank nog een kus en ik vertrek. Vanaf nu ben ik op mezelf aangewezen. 

Het voelt wat onwennig nu dat ik mijn maatje moet missen, maar mijn basis opvoeding om het alleen te rooien voert de boventoon en vol goede moed ga ik op weg. Het grootste gevecht is wederom mentaal. Ik ben op weg naar de volgende VP die 19 km ver is. Dat is inderdaad een uur of vijf lopen, maar het ergste is dat ik er dan nog niet ben. Als ik het laatste stuk loop, dan kan het nog zo zwaar zijn maar dan ben ik op weg naar de finish, nu ben ik dat nog niet. Maar ik ga gewoon aftellen. Een olifant eet je ook in kleine stukjes, en dit is een olifant van formaat.

Het was 5:15 toen ik vertrok en mijn rekensommen vertellen mij niet alleen hoe snel ik moet, of hoe langzaam ik mag blijven lopen, ze leiden me ook een beetje af van de kilometers. Ellenlange kilometers die maar niet opschieten. Bovendien verlang ik naar daglicht omdat ik hoop dat ik dan makkelijker zal lopen. Het enige voordeel is dat deze laatste 37 km relatief makkelijk zijn in de zin van dat ze vlak zijn. De stokken heb ik eigenlijk niet meer nodig maar ik durfde ze niet achter te laten. Omdat ik inmiddels zo vermoeid ben kan de kleinste heuvel een berg lijken en dan is het toch wel fijn om stokken te hebben. 

Zo beweeg ik mij voort in het licht van mijn lampje. Ik heb van Frank de GPS handheld meegekregen voor als ik wil checken of ik goed loop. De eerste keer dat ik twijfel en ik hem pak geeft hij echter aan dat de batterij bijna leeg is, en ik heb geen extra batterijen gekregen. De tweede keer dat ik hem pak is hij al leeg. Daar heb ik niks meer aan. Extra op blijven letten waar ik loop dus. Ik probeer te drinken maar merk dat ik opnieuw in de valkuil van de bevroren slang getrapt ben, zij het niet bewust. Ik dacht dat ik de boel goed weggestopt had maar een klein dapper stukje slang bood blijkbaar weerstand aan mijn warme lijf en stak net boven het maaiveld uit, met als resultaat volledige bevriezing. Ook daar heb ik niks meer aan en ik zal het zonder drinken moeten doen tot de volgende VP. En niet alleen mijn slang is bevroren, ook al mijn eten, tot aan mijn gels toe, zijn hard en koud. Over nieuwe ervaringen gesproken.

Tegen de tijd dat ik weer op de lange saaie paden langs de velden loop begint de ochtend zich langzaam aan te dienen. De zon kleurt de hemel prachtig roze en geeft eenzelfde kleur aan de bevroren bomen. Vond ik het landschap gisteren al mooi, is het vandaag iets magisch. Ik maak een paar foto’s maar krijg het niet zo mooi op de digitale plaat als dat ik het live met mijn ogen zie. Het maakt niet uit. Ik neem het moment in me op.

Terwijl ik loop denk ik terug aan gisteren, was het gisteren?, toen we hier samen liepen en ik ook foto’s maakte. Het lijkt bijna of ik alleen op de wereld ben. Ik zou verwachten dat er hordes mensen van de 50 mijl mij zouden inhalen maar dat is niet zo, slechts een andere eenzame loper die achter mij loopt of die ik soms in de verte voor me zie lopen. Ik vind het niet erg, ik kan heel goed alleen zijn. Ik loop dan ook in mijn eigen wereld, slechts af en toe even bewust van de omgeving omdat ik een mooi plaatje zie of omdat ik even moet kijken waar ik heen moet. En dat is ook wel nodig want ik dreig bijna verkeerd te lopen op het moment dat ik een afslag moet hebben en tegelijkertijd afgeleid wordt doordat mijn horloge weer een kilometer aangeeft. Er zitten vaak langere stukken tussen waarbij ik vaak twijfel of ik nog goed loop. Maar altijd is daar dan weer het gele bordje die me vertelt dat ik op de goede weg ben. Of dat Chocotoff papiertje op de grond, want die liggen bij de VP’s.

Ik kom weer in het bos waar later op de dag de hardloopwedstrijd zal zijn. En net als vorig jaar staat de fotograaf alweer klaar om foto’s te maken, en loop ik dwars door zijn testopstelling. Omdat ik nu veel vroeger ben zijn er geen andere lopers, maar ik zal ongetwijfeld weer op de site staan. Het geeft de burger moed, en brengt me eindelijk bij de laatste VP. Nu kan ik écht gaan aftellen. In plaats van broodjes hebben ze hier nu tosti’s en ik eet er twee. Ik proef weinig, waarschijnlijk is mijn mond dermate uitgedroogd door de koude lucht dat mijn smaakpapillen in shock zijn. 

Ik blijf dan ook niet te lang hangen want met dit tempo moet ik nóg vijf uur lopen. Minstens. De moed zakt me even in de schoenen en ik wil eigenlijk alleen maar huilen. Alles doet nu zeer, ik ben moe en ik wil gewoon dat het stopt. Ik wil er zijn en niet nog vijf uur, of langer, bezig zijn. De enige manier om de tijd te verkorten is sneller lopen maar dat gaat gewoon niet meer. Als ik probeer te dribbelen kom ik langzamer vooruit dan gewoon wandelen, dus dan kan ik beter wandelen. 

Ik heb de 19 km opgeknipt. Eerst de eerste kilometer even wegwerken en daarna ga ik rekenen. Ik heb officieel tijd voor 3 km per uur, dat is 20 minuten per kilometer en dus nog zes uur lopen. Als ik nou 4 km per uur loop, dan mag ik een kwartier over een kilometer doen en hoef ik maar 4,5 uur te lopen. 4 uur als ik dat op kan trekken naar 4,5 km per uur, en ongeveer 13 minuten per kilometer. En zo lopen tergend langzaam de kilometers op, tot 9 km in setjes van 3. Nu is het nog minder dan 10 km, op naar de laatste 5 km.

Ik heb gek genoeg weinig last van het slaapgebrek. Ik merk aan mijn ogen en een beetje aan mijn denkvermogen dat ik anderhalve nacht overgeslagen heb, maar roze olifanten ben ik nog niet tegen gekomen. Slechts één moment waarop ik heel even dacht dat ik een Minion in de struiken zag, maar het bleek gewoon een combinatie van takken en bladeren. Voor de rest ben ik eigenlijk nog best helder. 

En dan ineens is daar het moment dat het nog maar drie kilometer is. In dit tempo is het drie kwartier lopen. Twee kilometer en nog maar een half uur. Een kilometer en het uur van de waarheid. Ik draai het pad uit het bos uit en sta voor de vlondertjes waar ik bijna 34 uur geleden in het donker vanuit de andere richting overheen kwam rennen. Aan de overkant van het meer zie ik niet alleen de finish, maar ook een man staan. Ik kan het niet goed zien maar instinctief weet ik dat het Frank is. Het kan niet anders dan dat het Frank is. Naarmate ik de vlondertjes passeer en dichterbij kom is er geen twijfel meer mogelijk, het is Frank.

Ik loop de laatste meters naar hem toe terwijl hij foto’s maakt en filmt. Ik probeer grappig te zijn en roep iets over een Asterix medaille en dat ik die de volgende keer wel in de stripwinkel koop. Samen steken we de weg over en lopen we het pand binnen. Ik mag de rode loper over die ik natuurlijk rennend neem. Altijd rennend de finish over! Er wordt geapplaudisseerd en als ik het podium op loop krijg ik weer een medaille van ‘Man met snor’, alleen staat er dit keer 100 mijl op het lintje in plaats van 50 mijl. Ik besef het nog niet helemaal, maar ik heb het gewoon gehaald!

Ik loop naar de tafel waar de rest zit, felicitaties alom en een bord met BBQ eten. Omkleden laat ik maar even achterwege, we blijven toch niet lang hangen. De helft is al weg, de andere helft wil weg en we spreken af om ‘s avonds wat te gaan eten. Ik wil lekker naar het hotel, douchen en de schade aan mijn lijf inspecteren. Opstaan is een crime na even gezeten te hebben en nu ik klaar ben heeft mijn lijf dan ook de stekker er uit getrokken. Met het laatste druppeltje energie strompel ik naar de auto en brengt Frank me naar het hotel. Douchen, een klein tukkie doen, schone droge kleding aan en dan ‘s avonds nog wat eten alvorens dood neer te vallen.

100 mijl, 162 km. Het is écht ver. Het was écht koud. Het was mooi, het was fantastisch, het was verschrikkelijk, het was een echte uitdaging. Het is gedaan. Het is volbracht. De grens is verlegd. Op papier haalbaar, in de praktijk was het maar afwachten. De omstandigheden waren zwaar maar toch ook weer niet. Keiharde ondergrond zorgde voor pijnlijke knieën en dikke enkels, maar wat zag het bevroren landschap er magisch uit en vooral geen natte voeten! En nu? Geen idee. Eerst maar even herstellen van dit avontuur, dan kijken we in 2023 wel weer verder. 

Fijne kerstdagen en een geweldig 2023 gewenst!

P.D. Toen we in september de 50 mijl van The Great Escape liepen bedacht ik me tegen het eind dat we nog lang niet klaar waren voor de 100 mijl. Ik zei tegen mezelf dat ik het gewoon één keer ging proberen. Lukte het, dan helemaal geweldig, lukte het niet, dan was het gewoon een brug te ver. Na de 120 km wist ik het zeker, dit was eens maar nooit weer. En toen ik het eenmaal gehaald had vinkte ik het af in mijn hoofd, net als die ene marathon onder de vier uur. Dit hoefde ik niet meer te doen, wilde ik niet meer doen en ging ik ook niet meer doen. Been there, done that. 162 km is gewoon niet leuk meer.

Toen ik ‘s nachts rond een uur of vier wakker werd realiseerde ik me wat een mooi avontuur het toch eigenlijk was, en dat ik het eigenlijk nog wel een keer wilde doen. Ik zeg niets meer…

Ingeschreven dus. En we ‘enthousiasmeren’ René, Simone en uiteindelijk Tony ook. Wij boeken een hotel en rijden er vrijdag al naar toe. Ik was even vergeten dat ik nog een borrel had georganiseerd op de zaak dus we kunnen pas om 18:00 weg maar gelukkig gaat de reis voorspoedig. Rond 20:00 zijn we in Grubbenvorst en iets meer dan een half uur later zitten we bij de Italiaan in Venlo. Om half tien afrekenen zodat ik nog nét een ijsje bij Clever kan halen en dan in het hotel spullen klaarleggen voor morgen. Nou ja, morgen. De wekker staat om 3:30 want we moeten om 5:00 starten.

Ik slaap net een beetje als die wekker alweer veel te snel gaat. Om 4:15 de deur uit en naar Meerlo rijden. Even lastig zoeken voor een parkeerplek en dan toch nog haasten voor de start. Ik heb nog geen GPS en ben ook niet meer naar de wc geweest als het startsein gegeven wordt. Het is officieel nog wel donker maar het schemert al wel dus we hebben geen lamp nodig. Toch moet ik wel opletten waar ik loop. We starten op een landweggetje onder de klanken van Supertramp’s ‘Take the long way home’.

Zoals gewoonlijk lopen we achteraan en Frank zijn naamtag hangt los aan zijn vest waar hij last van heeft tijdens het lopen. Stoppen dus en opnieuw vastmaken. Nu is iedereen uit het zicht. Het wordt al snel licht en als we over een zandweg lopen met links bos/hei gebied en wat mist zie ik een schitterend plaatje met op de achtergrond de opkomende zon. Een Kodak momentje want het gaat niet alleen om lopen maar ook om genieten. Het heet hier dan ook niet voor niets ‘Natuurschoonweg’. Ik ben niet de enige want er zijn nog twee mannen die even gestopt zijn. Nog even wat paarden in de wei tegen de opkomende zon en dan is het toch echt helemaal licht.

Ik verbaas me er altijd over hoe snel dat gaat. Na een stuk landweg duiken we het bos weer in met single tracks, ideaal om mooie plaatjes van een rennende Frank te schieten. Als hij tenminste er niet bij gaat liggen op 6,5 km. Gelukkig beperkt de schade zich tot een wondje op de knie en een deuk in zijn ego. Het liefste zou ik nu stoppen en een uur lang een fotoshoot doen hier, maar dat bewaar ik maar voor als we niet op de klok lopen. We zijn al op 13 km als we het Schuitwater, zoals het hier heet, uitkomen en weer wat meer bewoonde wereld krijgen. 

We lopen nu voornamelijk langs akkers en weilanden. Dan komen we ineens in bekend gebied. ‘Liepen we hier ook niet de Maasdal Marathons’? En verdraaid, mochten we nog twijfelen, als we Broekhuizen binnenlopen zegt Frank: ‘Hier om de hoek was dat pontje!’ om vervolgens de hoek om te gaan en het pontje te zien. Heel even zijn we bang dat we daar over moeten want hij vaart niet, maar de route stuurt ons langs de dijk langs de Maas. 

De dijk bestaat vooral uit zand. Gelukkig is het ‘maar’ anderhalve kilometer voor we weer een mix van landweg en weiland krijgen. Het pad brengt ons bij de eerste verzorgingspost op 20 km. Maar eerst moeten we nog langs een gevaarlijke kudde koeien met kalfjes. Theo, de organisator,  staat ze met een stok weg te jagen. Bij de post pakken we wat te drinken maar blijven niet te lang hangen. We hebben vooralsnog een half uur marge maar we moeten wel door.

Opnieuw een lange landweg, een stuk bos, en een lange landweg. De zon schijnt volop maar gelukkig is het nog niet warm. 7 km verder zijn we in Grubbenvorst. We zouden nu zo het hotel in kunnen stappen, lekker douchen, ergens op een terras ontbijten, daarna een wandeling maken, lunchen, siësta, borrelen, eten, TV kijken en naar bed. Gewoon een relaxte zaterdag zoals andere normale mensen doen. Maar nee.

Ik maak een foto van een kerk van Grubbenvorst en een bord dat zegt dat ze het dorp van de asperges zijn. Nou snap ik waarom ze in het hotel een volledig menu met asperges hadden. We lopen er omheen door een stukje bos en akkers met… doe eens een gok. Juist, asperges. Ik herken ze nu. 

Het parcours is één lange afwisseling van landweg, weilanden, bos en af en toe een stuk asfalt. En ieder stuk heeft zijn eigen uitdaging. De landwegen zijn ietwat saai, de weilanden staan vol met brandnetels, het bos heeft verraderlijke wortels en het asfalt, ach ja, het is asfalt. De kilometers tellen desondanks gestaag op en we houden nog steeds voldoende tempo. Er zit iets niet helemaal lekker aan de bovenkant van mijn linkertenen maar ik kan er niet veel aan doen behalve het negeren. 

Dan voel ik rond de 30 km wat verkrampen. Was Frank al eerder geweest, begin ik zelf nu toch ook wel iets te herkennen dat ik waarschijnlijk een wc op moet zoeken. WC’s zijn echter een schaars goed als je aan het trailen bent. Bosjes daarentegen in overvloed. Een open veld is dan weer niet geschikt en net als ik aan de rand van een bosje wil gaan zitten parkeert er een auto met twee oude mensen. Alsof ze het er om doen dus maar weer door lopen. Als ik een geschikt plekje heb gevonden, inmiddels een kilometer verder, moet ik wat moeite doen maar ben ik daarna drie kilo lichter. Dat lucht op en loopt een stuk makkelijker! 

We vervolgen onze weg, geplaagd door wat steken in mijn zij. Was ik net van mijn darmkrampjes af, krijgen we dit! Negeren maar weer. Focus op een lang stuk van bijna 2 km, ietwat saai. Op 37 km slaan we iets te vroeg af en moeten we weer terug waardoor we 500 meter extra lopen. Maar dat hoort bij het trailen. Minimaal één keer vallen en minimaal één keer verkeerd lopen. Even balen en dan weer op weg, maar het heeft me beduidend energie gekost. We lopen nu de A73 over, op weg naar de verzorgingspost op de 41 km en de dropbag. 

Daar aangekomen heel even zitten en drinken bijvullen. Ik neem dankbaar een bouillonnetje. Er zitten nog vier mannen die een rust momentje hebben. Dan spreekt de dame van de verzorgingspost ons aan. We zitten krap in de tijd en moeten wel doorlopen. Ietwat verontwaardigd roepen we dat we 8 km per uur lopen en een half uur marge hebben. Ze heeft contact met Theo en geeft dan aan dat we gelijk hebben, maar dat we er wel rekening mee moeten houden. Nou ik kan je één ding vertellen. We doen niks anders dan er rekening mee houden. Toch blijft het in mijn hoofd spelen en ben ik eigenlijk een beetje boos over de opmerking. Het zal goed bedoeld zijn, maar het werkt niet echt motiverend.

We gebruiken ongeveer 10 minuten van onze ‘extra’ tijd en gaan dan weer verder. Met 42 km zit de ‘eerste’ marathon er op. Nog ongeveer anderhalf te gaan. Na weer wat stukjes bos volgt weer een langer stuk landweg en een stuk langs het spoor waar we verderop overheen moeten. Just our luck als er natuurlijk net een trein aan komt. We kunnen er nog om lachen.  Dat lachen vergaat me als we een eindeloos lang stuk door en langs het gras moeten. Ik heb niet voor niets de bijnaam Graskia gekregen tijdens de Black Devils #hekelaangraslopen . Maar aan alles komt een eind dus ongeveer 4 km later tikken we de 50 km aan en lopen we weer op een landweg.

Het zonnetje begint nu toch wel lekker te branden en met name de open  stukken op het asfalt en de landwegen zijn voor Frank de hel. Ik begin vooral last te krijgen van blaren op mijn voeten. We lopen nog steeds binnen de tijd maar de marge krimpt snel. Na een lang stuk bos staan we ineens op de parkeerplaats van een KFC en staan daar ook ineens Marcel en Marcella met chocola, tucjes en vooral blikjes koude cola. Ze zijn een zegen. We praten kort even bij maar moeten dan toch écht verder. 

We duiken weer bos in voor een mooi stukje voordat we bij de volgende verzorgingspost zijn. Vooral weer vullen en wat bouillon en weer door. De tijd wordt nu wel een issue en het is me wel duidelijk dat we het niet gaan halen. Mijn belangrijkste doelstelling is wel op tijd bij de 80 km te zijn omdat ik mijn dropbag wil hebben. De noodles die er in zitten maar ook mijn lampje voor later en eventueel extra eten.

We komen door Helenaveen en daarna door Mariapeel. Ik weet niet meer wanneer maar ook hier ben ik eerder geweest. Het is in elk geval een mooi stuk en op de pijntjes in mijn voeten en het feit dat we door een stuk dermate dik begroeid met brandnetels dat er geen ontwijken mogelijk is na, ben ik eigenlijk wel lekker op dreef. Bij Frank daarentegen zie ik de energie langzaam wegzakken. Toch weer die warmte. Dan hoor ik ineens een harde kreet en ligt hij op de grond. Ik schrik me het apelazerus en denk dat hij minimaal zijn enkel verzwikt heeft. Zo erg is het niet, een kras op zijn wang, nog wat schaafwonden op zijn knie, de schrik en nog meer deuken in zijn ego. Maar hij laat zich niet kennen en rent verder.

De genadeslag is 2 km in de brandende zon over een open landweg die volgt. Dan de woorden waar ik al bang voor was maar waar ik na de val in mijn achterhoofd ook al een beetje rekening mee hield. ‘Als we straks bij de 80 km post zijn stap ik er uit.’ Ik baal maar wil zelf wel door, minimaal tot de 100 km. Maar eerst langs het kanaal door Griendtsveen en dan een neverending stuk graspad langs het water en de bunkers van De Peel richting de verzorgingspost. Die ligt niet op 80 km maar op ruim 82 km en we zijn eigenlijk al buiten de tijd als we daar eindelijk aankomen. 

Ik laat me de noodles smaken terwijl we de mededeling krijgen dat we officieel niet meer door mogen. Wel op eigen verantwoordelijkheid overigens. Naast Frank en mijzelf zitten er nog drie mannen. Één stapt ook uit, één wil door maar wordt misselijk als hij wat eet en stopt dan ook maar, en één gaat net als ik door. Ik mag de tracker nog gebruiken, spreek af met Frank voor later en andere Frank, de coördinator van de post, beloof me in de gaten te houden richting de post van de 100 km. Met die wetenschap ga ik in mijn eentje verder.

Ik mag gelijk weer over mijn favoriete ondergrond lopen waardoor ik maar moeilijk op gang kom. Ik heb een half uur bij de post gezeten dus ik loop per definitie een half uur achter. Na een paar honderd meter mag ik weer op het asfalt en kan ik gaan dribbelen. Hardlopen zit er niet echt meer in. Als ik voorbij de 85 km aan het einde van een weg kom hoor ik ineens mijn naam. Ik draai me om en zie Tony op de grond in het gras zitten. Hij is misselijk geworden en stapt uit. Simone is doorgelopen. Ik leef even met hem mee maar moet dan weer door. De minuten beginnen wel te tellen nu ik buiten de tijd loop.

Vlak voordat ik moet afslaan om de begraafplaats voor Duitse soldaten over te steken, rijdt de ophaal auto met Tony maar ook met René langs. Ze wensen me succes en ik ga de begraafplaats op. Het is indrukwekkend en ik durf uit respect eigenlijk niet te rennen. Aan het einde zie ik een dicht hek en even bekruipt me de angst dat hij misschien dicht zit en ik om moet gaan lopen. Maar gelukkig is het heel gewoon open en kan ik verder. Door een bos met zowaar wat heuveltjes en dan weer een lang stuk asfalt.

Als ik op 90 km zit draai ik een graspad op. Geen rennen mogelijk want de ondergrond is dermate onregelmatig dat als ik hier ga rennen ik mijn nek breek. En dan heb ik het niet eens over het feit dat ik al op 90 km zit én de blaren onder mijn voeten nu toch wel behoorlijk zeer doen. Het is erg slecht voor mijn humeur en ik app Frank dat het laat gaat worden omdat ik moet wandelen. Het stuk duurt ruim 3 km. Ondertussen ben ik al een half uur bezig om een krentenbol weg te kauwen maar door mijn droge mond krijg ik hem bijna niet weg.

Maar ook aan deze hel komt een eind en volgt er weer een stukje landweg, asfalt en bos. Langzaam tellen de kilometers op tot de magische 99 km. Nog één en dan heb ik in elk geval 100 km. Frank heeft al geappt dat de verzorgingspost weg is. Ik vraag of ik door mag lopen tot in elk geval 105 km. Tenslotte moet hij wachten. Het is ok. Vlak voordat ik weer van de weg af ga en weer het gras in moet komt Frank van de organisatie langsrijden. Hij heeft de loper achter mij opgepikt en checkt hoe het met me is zoals beloofd. Ik geef aan dat ik ok ben en een deal met Frank heb om in elk geval tot 105 km te gaan. Hij ziet dat het goed is, biedt me nog cola en water aan waar ik dankbaar gebruik van maak, en ik vervolg mijn weg. 

Ik draai weer het gras op en ben opnieuw chagrijnig want hier kan ik echt weer niet rennen. Ik app Frank weer en moet bijna een kilometer wandelen. Dan kom ik bij een watertje met bos en veengebied. Na een paar honderd meter kom ik er achter dat ik aan de verkeerde kant het water loop. Shit, ik kan met geen mogelijkheid oversteken dus ik moet terug. Als dat probleem opgelost is kom ik in veengebied met stilstaand water. Het is inmiddels rond 20:00 en ik moet me een weg banen door dikke wolken met muggen en andere vliegende beesten die ik niet kan identificeren. Een seconde stil staan en mijn elleboog ziet er uit als een speldenkussen. En ook mijn vieze kuiten zijn een sappige maaltijd voor de killer bugs. Doorlopen dus.

Bij 103 km krijg ik weer een app van Frank, dat hij onderweg is. Het lijkt even op miscommunicatie maar als ik hem bel heeft het meer te maken met het feit dat ik nog de enige op het parcours ben, alles en iedereen al weg is en hij toch ook al bijna vier uur op me heeft zitten wachten. Bovendien wordt het straks toch ook donker en ben ik nog wel even onderweg tot het eindpunt. De snelheid is er ook wel uit. We overleggen even en ondanks dat ik zwaar twijfel omdat ik diep in mijn hart gewoon uit wil lopen, maakt niet hoe laat het wordt, neem ik met mijn verstand toch wel de moeilijke beslissing om richting Frank te gaan naar het 105 km punt en daar te stoppen.

Eenmaal het besluit genomen lijkt het wel of de stekker er uit is. Ik kan nog weinig energie opbrengen en voel nu in volle kracht de pijn in mijn voeten en benen terwijl de vermoeidheid als een deken over me heen ligt. Als er 105 km op mijn klokje staat blijkt Frank nog wat verder weg te staan. Nog even doorbijten door het gras langs het water. Dan auto’s en een bruggetje. Als ik twee stappen omhoog doe en op de weg kom zie ik drie reeën wegspringen. Jammer alleen dat ik weer verkeerd zit. Terug over de brug en weer door. En dan zie ik eindelijk in de verte Frank staan. Tegen de tijd dat ik bij hem en de auto ben heb ik 106,8 km op de teller staan. Dat kan natuurlijk niet, dus nog een paar stappen door voordat ik eindelijk in de auto stap. Ik heb er vrede mee, het is goed zo.

We rijden terug naar het ‘t Kasteelke waar Theo nog op ons wacht. Ook zijn vrouw en Frans zijn er nog. Ik geef de tracker af, krijg nog een buff en een stukje vlaai en na een kort praatje rijden we naar het hotel. Eten kan alleen nog bij de McDonalds maar ik wil sowieso eerst douchen en heb eigenlijk geen trek dus slaan we over. Bij het hotel scoren we nog wat te drinken en na een heerlijke douche eet ik mijn stukje vlaai op terwijl ik in bed duik en naar het songfestival kijk. Frank valt snel in slaap, ik zie Ukraine nog nét winnen voordat ik het licht uit doe en onrustig in slaap val, dromend van brandnetels, muggen en graspaden.

112 km. Mijn eerste officiële DNF. Met 107 km op de teller toch verder dan ik ooit gelopen heb en ik krijg er niet eens een medaille voor. Maar wel een stukje vlaai en zoals Joost al zei, 107.000 bragging points. Op naar de 160!

Het is nog steeds even spannend of alles wel doorgaat, maar na twee mails met instructies en daarna aangepaste instructies door de coronamaatregelen is het definitief. De Bello Gallico gaat door en we worden gewoon geacht om de zaterdag op zondagnacht om 0:00 aan de start te staan. Ik heb zowel de vrijdag als de maandag vrij genomen, maar als we alles nader bekijken en wat advies vragen aan Olav voor wat betreft het boeken van een B&B of iets dergelijks is het eigenlijk het handigste om er gewoon de dag zelf naar toe te rijden en na afloop gewoon weer naar huis. Het is maar anderhalf uur rijden en slapen doen we toch niet. Vrijdag staat dus gepland voor ‘getting my shit together’. Dat wil zeggen bedenken wat ik aan ga trekken, wat er in mijn dropbag moet komen, zorgen dat alles wat opgeladen moet worden opgeladen is en voor de zekerheid nog even gauw een grote powerbank online bestellen zodat die op tijd binnen is én ook nog even opgeladen kan worden.

Zaterdag voelt raar en ik loop een beetje met mijn ziel onder mijn arm. Gelukkig is het gedeeltelijk toch ook nog een gewone dag, dus ga ik gewoon paardrijden ’s ochtends en doen we daarna gewoon boodschappen. Nog snel even twee appelbeignets meenemen voor het stapelen en als snack voordat we gaan starten. We eten ouderwetse macaroni met ham en kaas en dan gebeurt het. Terwijl ik nog lekker in mijn trainingsbroek warm op de bank TV zit te kijken krijg ik koudwatervrees. Ik zie enorm op tegen mijn hardloopkleding aantrekken, naar België rijden en in plaats van lekker in mijn bed duiken wat ik op dat tijdstip zou doen, buiten in de kou aan de start van een hele lange nacht te gaan staan. Dat is de eerste mentale strijd die ik moet winnen en ik weet, het moeilijkste van hardlopen is de eerste stap naar buiten.

Niet te veel over nadenken en omdat Frank de reutel in zijn reet krijgt en een half uur eerder dan gepland wil vertrekken is het kleren aantrekken, spullen pakken en gaan. Eenmaal in de auto naar Brussel trekt mijn tegenzin langzaam weg en tegen de tijd dat we op de plaats van bestemming zijn en we onze startnummers ophalen bekruipt me zelfs een beetje opwinding voor dit nieuwe avontuur. Binnen krijgen we de tracker en kunnen we onze dropbag achterlaten. Omdat we nog bijna twee uur moeten wachten tot we mogen starten en dat vanwege corona niet binnen mogen doen, moeten we in de auto wachten, net als al die andere lopers die op de parkeerplaats staan. We besluiten de tijd te gebruiken om naar een benzinepomp te rijden en de auto maar even vol te gooien. Kan ik mooi nog een flesje cola scoren, Frank een koffie en ach, dat reepje chocola kunnen we ook wel gebruiken.

We rijden weer terug en dan is het wachten. Rond 23:30 lopen we naar de verzamelplek waar we René en Simone ook tegen komen. Om 23:45 is er een briefing maar vlak er voor is er paniek. De route blijkt niet op de GPS handheld te staan, tenminste, niet zichtbaar. In principe hebben we hem niet nodig omdat de hele route uitgepijld is, bovendien heb ik hem ook nog op mijn klokje staan, maar Frank wil hem graag er bij hebben. Terwijl wij de briefing krijgen en met de groep naar de startplek lopen probeert hij hem via de organisatie er alsnog op te krijgen. Dat lukt, maar toch niet want ook nu is hij niet te vinden. Dan maar zonder en op hoop van zegen.

Er wordt afgeteld en dan gaan we van start. Het is niet koud en er hangt slechts wat vocht in de lucht. Uiteraard lopen we al gelijk in de achterhoede en dat vind ik helemaal niet erg. Ik moet altijd even opstarten, ik accepteer dat ik niet snel ben en wil niet in de weg lopen en in de weg gelopen worden dus ik vind ruimte helemaal prima, en die zit meestal of helemaal voorin of helemaal achterin. Het is wel gelijk aanpoten. Toen we Olav vroegen: ‘Hoe is dat, die Bello Gallico?’ kregen we te horen dat het vooral vals plat was en een beetje modderig. Nou, dat moet dan wel in de eerste kilometers zitten want we mogen gelijk omhoog en we lopen gelijk door de modder. Achter ons loopt nog een wat oudere man die erg voorzichtig is dus in dat kader zijn we niet laatsten. Later haalt hij ons weer in omdat wij regelmatig wandelen bij de klimmetjes en hij met kleine pasjes door hobbelt, een tactiek die ik later zal kopiëren.

De pijlen zijn goed te volgen en natuurlijk heb ik het al gauw warm. Binnen 5 kilometer, die zoals gewoonlijk al snel voorbij zijn, gaat mijn jasje dan ook uit, twee lagen is voldoende. Ik merk wel dat het lopen in het donker meer energie kost en dat ergens in mijn brein onbewust er ook nog zo iets is als ‘jij hoort nu in je bed te liggen in plaats van hier rondbanjeren’. Bovendien had ik misschien dat laatste restje macaroni ook niet moeten eten, of was die appelbeignet toch niet zo’n goed idee. Het duurt dan ook even voordat ik een beetje in de routine van het lopen in het donker kom. We lopen afwisselend door bos en door kleine dorpjes met daardoor dus stukjes asfalt. Na 6 km krijgen we de eerste echte klim om daarna gevoelsmatig parallel weer naar beneden te rennen. Wat we in Trail des Fantomes termen, ‘zinloze beklimming en afdaling’ noemen. Maar linksom of rechtsom de modder is alom aanwezig.

Normaal gesproken probeer ik de eerste 10 kilometer met mijn ‘gestapelde’ eten te doen, maar nu heb ik toch al eerder behoefte aan energie. Gelukkig heb ik voldoende bij me want het duurt nog even voordat we bij de eerste verzorgingspost zijn. Doordat we in het donker lopen en we alleen maar gericht zijn op het schijnsel van onze lampen vlak voor ons zien we niks van de omgeving en dat vind ik wel jammer. Het moet hier prachtig zijn. Dat stel ik me tenminste zo voor want voor hetzelfde geld is het één saaie bende. Het lopen gaat best aardig en ondanks de klimmetjes en de modder lopen we relatief snel voor onze doen. Rond een uur of twee, lekker makkelijk dat we om 0:00 gestart zijn dus ik kan aan de hand van onze looptijd precies zien hoe laat het is, komen we bij het gevreesde stukje tussen twee weilanden wat we op foto’s al voorbij hebben zien komen. We zitten dan op 15 km. Het is een smalle geul vol met modder, rechts prikkeldraad en links schrikdraad. Het zou zo een spelletje uit Squid Games kunnen zijn. Zaak dus om voorzichtig te lopen en vooral niet uit te glijden, laat staan vallen. ‘Wijdbeens lopen schat’, krijg ik te horen.

Langzaam ploeteren we ons door de geul heen die een kleine 500 meter is. We lopen de oudere man van eerder weer voorbij omdat hij nog voorzichtiger loopt. Aan de andere kant worden we wel weer ingehaald door een jonge vent. Be my guest, helemaal als Frank bijna dreigt te vallen en zijn hand openhaalt aan een paaltje om het te voorkomen. Ik ga nog voorzichtiger lopen. Maar aan alles komt een eind dus even later lopen we weer lekker op de vlakke en enigszins droge weg. Op naar de verzorgingspost die op 19,7 kilometer staat.

Daar aangekomen staat de jonge man en de oudere man komt even later ook binnen hobbelen. Frank gaat naar de WC en eet daarna een worstje maar ik zie niet veel van mijn gading dus neem wat kleffe chips en maak een foto voor het huisfront. Al met al blijven we niet te lang hangen, dat komt straks wel. Ik graai nog een gummie-kikkertje mee en weg zijn we weer om onze weg te vervolgen. We hebben iets meer dan drie uur over de eerste 20 km gedaan, plus de tijd die we op de verzorgingspost doorgebracht hebben waardoor de teller op 3,5 uur staat,  en dat vind ik meer dan op schema. De cut off time voor elke 20 km is ongeveer 4 uur, dus we hebben nog een half uur speling.

De flow komt er nu wel een beetje in. Ik raak gewend aan het rennen in het donker met alleen het licht van mijn lamp ondanks het feit dat door het vocht in de lucht we wat weerkaatsing hebben. De pijlen zijn goed zichtbaar door de reflectie en we raken er bedreven in om ze van een afstandje te zien. Soms even een twijfel als we een lang stuk aaneen lopen of we wel goed zitten, vooral als we naar beneden rennen want ik moet er niet aan denken dat we fout zitten en weer omhoog moeten, maar dan is aan het eind toch altijd weer het vertrouwde pijltje, vastgemaakt aan een paal of soms ook gewoon in de grond gestoken. Ik voel me dan ook vertrouwd genoeg om een muziekje op te zetten.

Een paar kilometer na de verzorgingspost komen we weer bij de jonge man. We raken aan de praat en het blijkt Addie van der Vleuten te zijn die aan zijn derde (!) rondje bezig is. Addie is een bekende naam binnen het wereldje, veel over gehoord van Olav maar nog nooit ontmoet. Het is een leuke kennismaking en een gezellige afleiding die ons enkele kilometers verder brengt. We worden gewaarschuwd dat het stuk tussen 20 km en 40 km het zwaarste is qua modder en dat er vlak voor de volgende verzorgingspost nog een moeras ‘watjeookprobeertjeblijftnietdroog’ moeten doorkruisen. Maar daarna wordt het makkelijker. Na alles wat ik tot nu toe gezien heb weet ik niet zo goed wat ik me er bij moet voorstellen. Nou ja, we gaan het zien. Hij vertelt ons ook minder goed nieuws, want Olav en Leonie zijn gestopt. Gelukkig blijkt het achteraf geen deceptie voor Leonie maar een eigen keuze en is ze blij dat ze zo ver gekomen is.

We laten Addie weer gaan en ploeteren voort op weg naar de tweede verzorgingspost. Ik moet zo langzamerhand ook wel plassen. Niet zo vaak als Frank, die om de een of andere onverklaarbare reden (kou? Of is het gewoon een zeikerd?) zo’n beetje elke twee kilometer moet plassen. We slaan af naar links langs een stukje weiland parallel aan de weg en dat lijkt me een mooi plekje. We twijfelen sowieso of we goed zitten qua route maar het maakt niet uit want we kunnen zo de weg opdraaien om de route weer te vervolgen. In de verte zie ik een rood lampje, teken dat daar een deelnemer loopt en we dus goed zitten. Voor de zekerheid check ik ook nog even de tracker en dan is het bevestigd.

Bij kilometer 34 km lopen we langs het water en zien we aan de overkant de verzorgingspost staan. Dat is raar want die moet pas op 40 km staan, dus of we zijn verkeerd gelopen (lijkt me niet), of de post staat toch eerder (raar) of we moeten nog ergens een lusje. Al gauw blijkt dat laatste het geval te zijn en komen we ook bij het moeras aan. En inderdaad, wat je ook probeert, hier blijf je niet droog. We hebben twee opties, links via de boomstammen. Blijf je redelijk droog maar heb je grote kans dat je uitglijd en valt, of je gaat rechts over de verzakte vlonder en het stuk water tussen de vlonders in, te groot om er over heen te springen. Ik neem geen risico en ga rechts, met als gevolg dat ik in het water in een gat stap en tot aan mijn knie in de blubber vast zit. Een man komt achterop en helpt me er uit. Frank gaat links over de boomstammen en blijft redelijk droog. Tot we 100 meter verder zijn en we alsnog door een waterplas heen moeten waar je… wat je ook probeert niet droog blijft.

De man in kwestie wil ons voorbij maar heeft geen licht meer dus loopt een stukje met ons mee. Ik maak nog even wat foto’s voor het thuisfront, anders geloven ze ons nooit, en dan rennen we weer verder. Stukje asfalt, stukje gras, weer een stukje asfalt en dan de verlossende verzorgingspost die officieel op 38 km. Daar treffen we tot mijn verbazing René en Simone aan. Ik had verwacht dat die al veel verder zouden zijn omdat wij zo langzaam zijn, maar dat valt dus mee. Ik probeer de tijd op mijn klokje te ontcijferen om te kijken wat ons tempo nou eigenlijk is maar kan het niet goed zien. Lichtje er bij en dan lees ik 6:10. Huh? Dat kan toch niet kloppen? Dat zou betekenen dat we de tweede 18 km in minder dan 3 uur hebben gelopen? René bevestigt mijn tijd en dus zijn we inderdaad sneller dan ik dacht. Dat geeft de burger moed.

Bij de verzorgingspost liggen onze dropbags maar eigenlijk is het enige dat ik er uit wil hebben een stuk brood voor onderweg. Ik ga me niet omkleden in droge kleding, hoef niet op te laden en vind het eigenlijk allemaal wel best. Frank laadt zijn klokje op terwijl ik wel even ga plassen. Daarna eten we een kopje groente bouillon en eet ik een wrap met ham. René en Simone gaan weer op weg en wij ruimen nog even onze tassen op voordat we ook weer op pad gaan. Ik trek wel mijn jasje weer aan want ik ben toch een beetje afgekoeld en zo in de vroege ochtend is het toch kouder.

Het lijkt wel of het vocht in de lucht wat dikker is geworden. Ik heb er last van tijdens het lopen want het licht weerkaatst en ik ben een beetje nachtblind dus ik zie slecht. Gek genoeg zou ik eigenlijk een petje moeten dragen zodat het licht niet in mijn ogen valt en ik beter kan focussen. We tikken de 40 km in het bos aan zo rond de 7 uur en zijn officieel op de helft. Een klein uurtje later krijg ik een dip. Ik ben helemaal klaar met het lopen in het donker, de nacht duurt me net even een uurtje te lang en ik verlang naar daglicht. Heerlijk zien waar je loopt, geen lampje op je hoofd, om je heen kunnen kijken en niet meer de hele tijd voorover gebogen focussen en turen op de meter voor je neus maar kunnen anticiperen op wat gaat komen. Bovendien ben ik moe, heb ik het fris en wil ik gewoon lekker in mijn bed liggen. Maar we moeten nog zo ver. Dan is er maar één ding dat je kan doen. Opnieuw over die mentale drempel stappen en gewoon door blijven lopen tot het over gaat of tot je gefinisht bent, whatever comes first.

Gelukkig voor mij hoef ik niet tot de finish te wachten maar gaat het over en als het dan eindelijk daglicht wordt en Frank de magische woorden ‘ik ga mijn lampje uitdoen’ uitspreekt ben ik weer een beetje blij. Ik merk nauwelijks dat we de 50 km passeren (yeah!, nog maar 30 km) maar ook niks van het ‘na de 40 km wordt het makkelijker’. Het zijn nog steeds eindeloze kilometers van klimmen en dalen en vooral van modderwegen. Wat we dan nog niet weten is dat dit ook geen normale omstandigheden zijn. Kou? Ja. Sneeuw? Soms. Maar al die modder? Dat hebben ze nog niet eerder meegemaakt, en omdat we in de achterhoede lopen hebben we er extra veel last van. Tenslotte zijn er al drie groepen overheen gegaan, 2x de mannen en vrouwen van de 160 km die twee rondes lopen en alle mensen van de 80 km voor ons.

Toch halen we sporadisch iemand in, maar meestal zijn dat mensen die met de Walk bezig zijn. Na de bossen krijgen we ruim 10 km van akkers. Niet dat die wegen beter zijn dan de bossen. Ook hier geldt vooral veel modder alleen dan van een andere soort omdat het geen aarde maar zand is. Bovendien is dit gedeelte van de route een beetje saai en ik zou bijna wensen dat het weer donker was omdat je dan niet ziet in welke omgeving je loopt. Bijna. Gelukkig is het nu helemaal droog en dat loopt toch net even wat lekkerder. En voordat ik het in de gaten heb naderen we de 60 km waar de derde en laatste verzorgingspost is. Eerst nog even een stukje langs een watertje, waar we straks weer terug lopen, en dan een dorpje in. Een dame die net een bakker uit komt lopen wenst ons succes en geeft aan waar we heen moeten. ‘Hier naar links en dan rechts omhoog.’ Hoor ik dat nou goed? Zei ze ‘omhoog’? Aan de overkant van de weg hangt een spandoek van de Legends en moeten we inderdaad een stukje omhoog. Het toppunt van wreedheid. Heb je net 60 km in de nacht door de blubber gebanjerd, kom je eindelijk bij de verzorgingspost en moet je omhoog. Omhoog!

Gelukkig is het maar een klein stukje en het is meer dan de moeite waard. Ook nu zijn René en Simone er nog en we scharen ons bij hun. We worden door de vrijwilligers in de watten gelegd. Dekentje, bekertje cola en de lekkerste tosti die ik ooit gegeten heb. Dat kan ik goed gebruiken want op de plek waar mijn maag hoort te zitten, zit op dit moment een groot zwart gat dat alles wat er naar binnen gaat in het vacuüm laat verdwijnen. Mijn grote Tantaluskwelling is echter dat ik wel honger heb, maar nauwelijks kan eten. Ik krijg het bijna niet weg. De tosti is echter een uitzondering en verbreekt de onzichtbare barrière. En het beste van alles? Ik krijg er nóg een. Als de tosti’s op zijn en onze camelbacks bijgevuld gaan we langzaam aan weer een poging wagen om het lijf in beweging te zetten. René en Simone zijn dan al weer weg.

We lopen nu op met een andere man en terwijl Frank zoals gewoonlijk gezellig loopt de kletsen probeer ik wanhopig om de motor weer te herstarten. Beetje strompelen, beetje wandelen, beetje dribbelen, en uiteindelijk dan toch maar weer rennen. We zijn alweer bijna twee kilometer verder als we de man achter ons laten en we weer op volle toeren draaien. Het meisje bij de post had gezegd dat het laatste stuk het makkelijkste was. Lekker vlak en lange droge wegen. Nou, ik weet niet wanneer zij daar gelopen heeft of wat ze gehoord heeft, maar als we het bos weer induiken lopen we gewoon weer door de modderpaden. We zitten inmiddels op 64 km en ik begin voorzichtig aan aftellen te denken. Op onze route is ook een andere hardloopwedstrijd bezig en de deelnemers komen ons vrolijk voorbij sjezen. Ik heb geen idee welke afstand ze lopen, maar het zal geen 80 km zijn. De officiële fotograaf wil van ons ook foto’s maken tot Frank zegt dat we er niet bij horen.

Dan draaien we een hoek om en zien we in de verte René en Simone lopen. We komen gestaag dichterbij en als we weer een single track paadje opgaan door het struikgewas heen zijn we bij ze. Precies op dat moment krijg ik niet alleen een lekker nummertje in mijn oren, maar ook een kleine runners high. Ik verontschuldig me en ga er voorbij. Ik krijg er een tweede lekker nummer achteraan en als die voorbij is kijk ik om en zie ik dat Frank me gevolgd is. René en Simone zijn we uit het oog verloren dus lopen we maar door. Voorbij de 70 km ga ik stal ruiken en rekenen. Eerder had ik tegen Frank gezegd dat ik verwachtte er toch echt wel er 15 uur over te gaan doen. Dat kon rekenen op een afkeurende mompel en dat heb ik opgevat als een opdracht. Dat betekent dus doorlopen, ook voor Frank Dorenbos! Maar als we het de laatste 10 km zo vol weten te houden redden we zelfs de 14 uur ook nog wel.

We komen weer door een dorp, duiken opnieuw een bos in, weer een dorp en dan voor de laatste keer een bos. Nog 7 km, een rondje Plas vanaf huis, 5 km, een rondje plas. We gebruiken een beetje onze Black Devils tactiek.  Dan loopt Frank weer voor, dan loop ik weer voor, en tot aan het hek, tot aan het einde van de weg of tot het lekkere nummer afgelopen is. Zo gaan de laatste kilometers ook voorbij en lopen we ineens langs het water en zien we aan de overkant Roosendaal liggen. Shit, ik zit pas op 79 km en dat kan natuurlijk niet! Maar gelukkig moeten we nog een klein stukje langs het water over de vlonders en als we dan eindelijk bij de ingang van de start/finishhal bereiken. Het is even kijken waar we precies naar toe moeten maar als we de juiste deur hebben ligt er een rode loper en mogen we onder applaus van de aanwezigen naar het podium waar we onze medaille omgehangen krijgen en Maarten een foto van ons maakt. We dit it! In een mooie tijd van 13:30 dus doelstelling ‘vóór 15:00 binnen’ ruimschoots gehaald. Omdat op mijn horloge 79,72 km staat ren ik nog een rondje op de parkeerplaats en ga dan weer naar binnen voor een bord kip met rijst, wat te drinken en even na te praten. We wachten tot René en Simone ook binnen zijn maar blijven daarna niet al te lang hangen. We zijn hondsmoe en moeten ook nog naar huis. Ik kleed me nog wel even om, rijden naar huis, alert om niet in slaap te vallen, en thuis duiken we in bad, een uurtje in bed en daarna op de bank in afwachting van Thuisbezorgd. We houden het vol tot een uurtje of 22:00.

Bello Gallico the short version? Lopen in het donker, Frank plassen, modder, Frank plassen, vals plat dat voornamelijk vals is, Frank plassen, afzien, Frank plassen, gehaald!, medaille van man met snor, trots.

Ik was er vorig jaar al op geattendeerd en toen ging hij niet door. Dit jaar viel hij samen met onze trip naar New York, dus schoof het door naar ‘misschien volgend jaar’. En toen ging New York niet door. De beslissing was gauw genomen, de inschrijving was een feit, de B&B geboekt en zelfs een paar medeslachtoffers gevonden. En zo rijden we vrijdag aan het eind van de dag richting Horst in Limburg. René komt net iets voor ons aan, Wouter komt iets later en Simone de volgende dag. We vallen met de neus in de boter. De B&B heeft een eigen keuken en een half uur later zitten we samen met René aan een heerlijk 4 gangen wildmenu. Wouter sluit nog aan voor een biertje en daarna duiken we ons bed in terwijl Frank nog even Formule 1 kijkt. Alles ligt klaar voor morgen inclusief de wekker om 5:30. Ik klaag er al niet eens meer over.

Er is een ontbijtje klaar gezet dus er gaat een bakje yoghurt met muesli in en ik neem een broodje pindakaas mee. We moeten een half uurtje naar de finish in Afferden rijden, daar laten we de auto staan, rijden met de bus terug naar de start in Horst en lopen dan weer naar Afferden en rijden na afloop terug naar Horst. Een beetje omslachtig maar dat hoort er bij zullen we maar zeggen. Het is droog als we wegrijden uit Horst maar naarmate we richting Afferden komen begint het steeds harder te regenen. Gadver, ik hou niet van regen als ik nog moet starten. We hadden er al wel rekening mee gehouden en de regenjassen ligt binnen handbereik.

Eenmaal in Afferden zetten we auto weg en staan Cor en Geraldine ons op te wachten onder een afdakje. De bus is ietwat laat maar uiteindelijk zitten we met 18 zielen in de bus op weg naar Horst. Ik moet zo langzamerhand naar de WC voor zowel een nummer een als een nummer twee. Van Cor weet ik dat de kroeg in Horst nog niet open is ‘maar er ligt een groot bos naast’. Na een half uurtje rijden is dan ook het eerste dat ik doe als we aankomen de bus uitspringen en de bosjes in duiken. In de zeikregen, om vast te wennen. Als ik klaar ben voeg ik me bij de rest. Binnen in de serre van de kroeg. Waar dus gewoon een WC is. Ik zeg niks.

Ik haal mijn startnummer op en ben aan het kutten met mijn trailvest die behoorlijk volgestouwd zit. Hij wordt nog voller als we de briefing krijgen. Onder het motto ‘you’ll never toeter alone’ krijgen we allemaal een speelgoed trompetje die we mee moeten nemen. Naast mijn eten, drinken, een extra buffje die we ook krijgen en de zak Rotterdamse winegums die dient als betaling voor het veerpontje. Voor Frank hebben ze ook nog een verrassing. Bij de Barkleys krijgt een ‘newbie’ altijd startnummer 1 zijnde ‘hopeloos geval die het toch niet gaat redden’. Bij de Maasdal is het nummer 101 en Frank krijgt hem met een knipoog.

Dan is het tijd om te vertrekken, 9 minuten later dan de beoogde 8:00. Ik ga nog gauw een keer plassen, wil mijn regenjasje over mijn trailvest doen maar die zit zo vol dat dat niet past. Toch maar weer uit en er onder, ondertussen niet vergeten mijn klokje aan te zetten. De rest is al weg als ik eindelijk GPS heb en ook kan gaan rennen. Stress! Maar dan zijn we toch begonnen.
Het eerste stuk loopt lekker weg. Het regent wel maar het is goed te doen, zeker met het jasje aan. We lopen door het bos en het is nu al mooi. Natuurlijk is het herfst dus het bos kleurt prachtig en overal waar je kijkt groeien paddenstoelen. We hebben een blaadje meegekregen met hints waar de boeken liggen, 6 in totaal. De eerste moet ergens op ‘10% van de route bij een dikke boom en een routepaaltje’ liggen. We lopen vooralsnog met zijn vieren, Frank, ik, René en Wouter, maar wel met eigen tempo. 

Het eerste boek is gelukkig niet zo moeilijk te vinden. Ik was bang dat we het zouden missen maar het is prima te doen. De regen maakt het alleen lastig om alles een beetje droog te houden maar gelukkig heb ik plastic zakjes bij me. Ik heb startnummer 63 dus die pagina gaat netjes in het zakje waar ik ook de aanwijzingen bewaar. Het tweede boek ligt bij de drankpost, op ongeveer 10 km.  Dus rennen we weer door, stukje bos, stukje weiland, stukje weg. Af en toe is het even zoeken naar de route, maar dat is ook exact hoe het bedoeld is. 

Ik kan het niet laten om regelmatig te stoppen voor een foto. Een paddenstoel, of een hele groep, Frank rennend over een bed van bladeren tussen een galerij van bomen door, of gewoon een mooie boom met vijftig tinten bruin. Het leidt af van het ongemak in mijn onderrug en benen aangezien ik toch Rotterdam er nog wel in heb zitten. Bovendien zit er ‘iets’ niet helemaal lekker onder de kleine teen van mijn linkervoet. In eerste instantie wil ik doorlopen tot de drankpost en dan kijken maar besluit toch eerder al mijn sok recht te trekken. Het helpt. Een beetje. 

Bij de drankpost ligt er wel een boek maar we moeten er ook wel wat voor doen. We mogen nog wel kiezen, of vijf squats of vijf keer opdrukken. Nou, als ik moet opdrukken haal ik de finish niet, squats it is. Ik maak me er een beetje gemakkelijk vanaf maar als er geopperd wordt om met zijn vieren tegelijk te squatten en het te filmen doe ik nog een keer mee. Dan heb ik mijn bladzijde wel weer verdiend. Een handje chips en wat chocopinda’s verder gaan we weer op pad.

Inmiddels is het zowaar opgehouden met regenen. Het volgende boek ligt ergens achter een informatiebord en ook deze vinden we vrij snel. We hebben tegen Wouter en René gezegd dat ze maar lekker moeten gaan dus lopen Frank en ik nu samen. Ik zit er nog niet helemaal lekker in en heb het gevoel dat ik hem ophou, maar ja samen uit samen thuis en waarschijnlijk wordt het straks toch weer omgedraaid. Muziekje in de oren helpt dan wel. 

Het is knap hoe de route aansluit tussen bos, hei en gras, met slechts kleine stukjes asfalt. We zijn op weg naar de veerpont. Daar moeten we de oversteek betalen met een streekproduct dat we mee moesten nemen. Ik heb een zak Rotterdamse winegums, in de vorm van onder andere de Erasmusbrug en de Euromast. Frank draagt een zakje Maasstroompjes bij zich, Rotterdamse koekjes. Alles gaat in een grote bak en straks bij de finish mag iedereen op volgorde van binnenkomst iets uitzoeken. Ik vrees dat het zakje ‘lucht uit Spijkenisse’ van Wouter voor ons overblijft alhoewel er nu nog één iemand achter ons loopt. Die had bij de start problemen met de GPS. 

Iets voorbij de 19 km komen we aan bij het veer. Frank zijn eeuwige grote vrees komt uit. Als we aan komen lopen vaart de pont nét weg. We schreeuwen en zwaaien en de schipper is zo vriendelijk om de halve meter terug te varen zodat we alsnog het pontje op kunnen springen. Daar is niet alleen de drankpost maar krijgen we ook een raadsel mee voor de vierde drankpost. We kunnen er geen touw aan vastknopen en officieel moeten we de tekst onthouden dus maak ik er maar een foto van. Dat zien we straks wel weer. We krijgen weer een bladzijde mee en eenmaal aan de overkant mogen we weer verder.

We hebben een stukje asfalt voordat we het bos weer induiken, naar de Maasduinen. Maar eerst nog langs een vakantiepark waar het écht even dwars door de struiken is om een beekje over te steken. Te diep en te modderig om doorheen te waden en geen brug of iets dergelijks. We moeten het doen met een boomstam en een stok. De boomstam is glad maar voetje voor voetje en de stok vasthoudend voor het evenwicht lukt het om zonder kleerscheuren het beekje over te steken. Ik wil niet zeggen droog, want door de eerdere regen zijn we sowieso nat.

De Maasduinen zijn prachtig en wederom een stuk Nederland waar ik nooit eerder geweest ben en me weer verbaas over hoe mooi ons eigen land is. De uitdaging is toch ook wat heuvelachtig gebied en stukken mul zand. Het vierde boek ligt bij een oorlogsmonument waar Frank bijna voorbij loopt. Daarna het duin op met een grafheuvel. Als we weer naar beneden lopen blijf ik haken met mijn rechtervoet achter een verraderlijk boomworteltje met als gevolg dat ik tien passen zwaaiend met mijn armen voorover ren om vervolgens met een dramatische kreet ter aarde te storten. Frank dacht heel even dat ik weer door mijn enkel ging maar het is slechts mijn ego en een hoop zand in de mouwen van mijn jasje. 

We passeren de 30 km en kijken uit naar de volgende drankpost. Die staat op 32 km en opnieuw moeten we onze pagina uit het boek verdienen. Opdrukken of lunges. Lunges it is en braaf doe ik zeven lunges met een ijzeren staaf in mijn nek. Frank kiest voor het opdrukken. We vullen voorraden bij en gaan weer verder. We zijn nu over de helft en dat is altijd een fijn gevoel. Cor heeft nog wat verrassingen in de route gebouwd. We komen nu op stukken waar het zoeken is naar het pad en soms ook gewoon helemaal geen pad is. Dwars door de struiken, tussen dennenboompjes door en een heuvel op ‘en zie maar hoe je er aan de andere kant weer af komt’. Maar inmiddels getraind op de Maartenpaadjes zijn we niet voor een gat te vangen en op een paar schrammen op Frank zijn hand na komen we wel weer op het pad uit.

We vinden een mooie plek om een foto samen te maken, nog een boek tussen twee boomstammen ingeklemd en zijn op weg naar de laatste drankpost. We rennen over een zandvlakte en te midden van al dat zand steekt de mooiste paddenstoel rood met witte stippen de kop op. Die moet op de foto en ik verbaas me over hoe deze zo midden in het zand hier heeft weten te groeien. Dan een stukje langs het Reindersmeer en komen we aan bij de sluis waar de laatste drankpost staat, op 44 km. Voor het raadsel krijgen we wat hints waardoor we uiteindelijk het antwoord weten en we niet hoeven te planken voor onze pagina’s. 

Inmiddels denk ik dat het tussen mijn oren zit. Ik roep altijd ‘wacht maar tot ik rond de 40 km zit, dan kom ik in mijn flow en loop ik iedereen er weer uit’. Maar tussen mijn oren of niet, het laatste stuk vlieg ik weer over het parcours. Na de sluis gepasseerd te zijn rennen we helemaal langs de kant van het meer alvorens we weer het bos en de hei opduiken. Zoals voorspeld door Buienradar krijgen we nog één heftige regenbui op onze kop. En het is inderdaad vier uur. Dat betekent dat we nog een uur hebben voor ongeveer acht kilometer. Moet te doen zijn.

Als de bui weer voorbij is brengt de route ons dwars over de hei en door de heistruiken die tot kniehoogte staan. Ik krijg een flashback naar een loopje op Kampina een jaar geleden. Het regent niet meer maar doordat we dwars door de natte struiken moeten rennen worden we alsnog zeiknat. Ik voel nu écht mijn sokken in mijn schoenen soppen, en als ik ergens een hekel aan heb… Maar het mag de pret niet drukken, zeker niet nu ik lekker aan het lopen ben.

We moeten nog één boek die ergens bij de finish ligt. Met nog een paar kilometer te gaan zie ik vlak voor het oversteken van een weg ineens rechts tegen een boomstam aan een boek liggen. Het laatste boek! Hadden we dat zomaar ineens gemist. Als ik de hint lees hadden we het kunnen weten maar ik had hem veel dichter bij de finish verwacht. Nou ja, een gegeven paard maar niet in de bek kijken. Dan de laatste loodjes en vlak voordat we de weg naar de kroeg weer oversteken zie ik ineens dat mijn klokje uit is. Dat had ik niet verwacht maar waarschijnlijk het feit dat ik de hele tijd de navigatie aan gehad heb in combinatie met de temperatuur en dat hij niet 100% opgeladen was verklaart een hoop. Hoe dan ook, ik heb ruim 57 km op de teller en het is ongeveer 16:55. Ruim binnen de cutt-off time dus. 

Onder luid gejuich worden we niet alleen door Cor en Geraldine onthaald maar ook door een paar anderen die net binnen zijn. Cor wil een belangrijke vraag stellen en wij roepen gelijk in koor luidkeels: ‘Ja!’ Maar eerst de check of we alle pagina’s hebben. Natuurlijk hebben we die en we krijgen toestemming voor de Victory Loop. Twee extra boeken verstopt in het gebied achter de kroeg met twee nieuwe aanwijzingen. We hadden al een vermoeden dus Frank heeft thuis al een klein routetje uitgezet. 4 km extra.

Omdat het al aan het schemeren is zetten we onze hoofdlampjes op. Waar geen rekening mee gehouden is is de mist die op komt zetten. Het maakt van de hei een prachtig spookachtig landschap. De meesten lopen eerst naar de uitkijktoren voor boek 1 en dan naar de vogelpost voor boek 2, maar wij draaien het om met als gevolg dat we Wouter en René onderweg weer tegen komen. Door de mist kunnen we niet op zicht lopen maar moeten we echt op GPS lopen. Bovendien blijkt mijn lamp ook nog eens leeg, dus ben ik helemaal op Frank aangewezen. 

Het duurt even voordat we door de mist de uitkijktoren ontwaren. Ik zie lampjes dus er zijn meer mensen en natuurlijk ligt het boek boven. Frank biedt aan om de bladzijden te halen, maar natuurlijk ga ik mee. En dat is maar goed ook want het uitzicht over de donkere in de mist liggende hei is prachtig. Dan gauw terug naar de kroeg want inmiddels is het écht donker, koud en zijn we nu toch wel moe. Bier en cola lonkt en ook qua eten moet het niet te laat worden want om 18:00 gaan de nieuwe maatregelen in. Uiteindelijk zijn we rond 17:30 écht klaar en slaan we af bij Cor door middel van een high five. 

We trekken droge kleding aan, drinken wat en nemen dan langzamerhand afscheid van deze en gene. Wouter gaat gelijk naar huis, wij rijden ‘nog even’ naar Duitsland om te tanken. Ondertussen waarschuw ik de eigenaar van de B&B waar we de dag ervoor al steak met friet besteld hebben, dat we er rond 19:45 zijn. Als we er eenmaal zijn en gedoucht hebben schuiven we aan tafel voor een lekker bord eten om daarna heerlijk in bed te duiken.

The Maasdal Marathons. 62 km trailfun voor een high five van Cor. An adventure of a lifetime. 

De Brabantse Ultra Trail stond eigenlijk gepland op 27 maart, waarbij ik na het verplaatsen van de Black Devils 100 naar het najaar, toch een 100 km voor mijn 50ste verjaardag wilde lopen. Het werd de BUT100. Maar het werd de BUT niet, want ook deze werd door Corona verplaatst naar een latere datum. Toen ik een tijdje terug alle verschoven evenementen op een rijtje zette kwamen we een beetje in de knel. 100 km op 24 juli, drie weken later 60 km op de Trail des Fantomes en weer drie weken later 100 km op de BD100. Ook ik heb grenzen. Gelukkig konden we omzetten naar 50 km, beter voor de opbouw en zeker ook mijn gestel. Dat we later ook nog eens op vakantie zouden gaan en dan net een week terug zouden zijn wist ik toen nog niet maar soms zit het mee zullen we maar zeggen…

Toeval wil dat de dag erna de eerste Rotte Damloop georganiseerd wordt, met een gaaf shirt en een nog gavere medaille. Shit, die wil ik hebben! Kan ik die lopen na 50 km trail? Ik weet het niet, misschien is het too much. Soms zit het tegen zullen we maar zeggen… Gelukkig heb ik een escape. In september doen we met Anita Active mee met de wandelmarathon van Leiden, en je kan de Rotte Damloop ook doen met een 10 km wandelonderdeel. Dat moet wel lukken. Toch? Kan ik mooi uitlopen en oefenen. En als ik via de Rotterdam Marathon Deelnemers community een startbewijs win kan ik Deborah ook meesleuren in het kader van ‘gedeelde smart is halve smart’. Die heeft de avond ervoor namelijk een feestje. Gelukkig loopt Myra ook mee, alhoewel ik bang ben dat haar tempo iets hoger ligt.

Anyway, ik heb ingeschreven en dan zien we het wel. Voor de BUT besluiten we de zuidlus van de 100 km te lopen. Een klein minpuntje, die start om 7:00 maar hopelijk zijn we dan een beetje op tijd terug want we moeten daarna wel terug naar Rotterdam. De Rotte Damloop start de volgende dag om 8:30 namelijk. We gaan de avond ervoor dan ook vast die kant op en logeren weer in hotel De Jagershorst, waar ook de start is. Lekker makkelijk en kunnen we bij ‘ons’ Italiaans restaurantje eten. Zo gezegd, zo gedaan en na een lekkere pastamaaltijd gaat om 23:00 het licht uit. De wekker staat om 6:00.

Hij is wreed, die wekker, en met moeite en een restje jetlag trek ik mezelf uit bed. Waarom was dit ook alweer leuk? Ik kauw een stuk notenbrood weg en hoop op een wonder op het toilet, maar dat blijft uit. Om 6:50 gesp ik sinds ruim 9 maanden voor het eerst weer een startnummer om. Tracker in mijn vest en dan waag ik nog één poging op de wc met een klein wondertje tot resultaat. Net op tijd terug voor het einde van de briefing, namelijk dat de cutt off time 6 uur is maar met een uurtje speling. Ik waarschuw maar dat het bij ons nog wel eens ietsje langer kan duren onder het motto ‘ik ben net terug van vakantie’.

We wandelen naar de overkant van de straat en dan zijn we ineens begonnen. Rob loopt ook mee en is samen met Kees. De groep gaat op een lekker tempo weg. Ik ben nog niet eens wakker dus we zijn ze binnen no time kwijt. Ze doen hun best maar, grote kans dat we er nog wel een paar tegenkomen. En inderdaad is een klein clubje een stukje verkeerd gelopen en komen we die na een paar kilometer alweer tegen als ze weer teruglopen naar de juiste route. Daaronder Rob en Kees die nu een stukje met ons optrekken. Dan gaat het mis. Rob krijgt last van zijn hamstring en besluit om niet verder te lopen. Hij stuurt Kees samen met ons verder. We vragen nog even of hij het zeker weet, en dan rennen we door.

De verzorgingspost staat op 18 km maar ondanks dat ik best aardig wat gegeten heb vlak voor de start ga ik dat niet redden. En dat geldt ook voor Frank en Kees dus rond de 15 km eten we wat. Het weer is wel ok, het is bewolkt en ietwat klammig maar er staat een klein briesje. Prima loopweer dus. Er is wat regen voorspeld maar dat zien we dan wel weer. Het is een mooie omgeving met zeer gevarieerde ondergrond dus het wordt ook genieten. 

De verzorgingspost is meer dan welkom. Lekkere zoutjes en ook een bekertje cola, of twee, gaat er goed in. Het lijkt stiekem toch best warm want ook al voel ik het niet, mijn kleren zijn zeiknat van het zweet en ik heb enorme dorst. Zelfs mijn vlechten voelen aan alsof ik net in het water heb gelegen. Een paar kilometer later lopen we op de Belgische grens maar ik heb het helemaal niet in de gaten. Dan tikken de 25 km aan, in een nette drie uur. In theorie op schema voor de cut off time maar ik weet dat we over de tweede helft langer gaan doen, ook al zit ik vroeg in mijn flow. 

De tweede verzorgingspost moet op 31 km zitten en dat is maar goed ook want op 29 km is mijn water op. We komen op een parkeerplaats van een restaurant waar het heel logisch is en volgens de route om de verzorgingspost te hebben staan, maar we zien niets. Tegen die tijd hebben we al een paar mensen ingehaald maar een tweetal voor ons is ook zoekende en de anderen komen achter op lopen terwijl we ons afvragen wat te doen. Als we de post gemist hebben wil ik dat weten want dan ga ik vullen in het restaurant. Ik ga echt niet verder zonder water.

We lopen een stukje verder terwijl ik Chris bel. Dan blijkt dat we nog een stukje door moeten lopen en we een kleine aanpassing in de route gemist hebben. En inderdaad een paar honderd meter door het bos zijn daar dan toch de zoutjes, een appeltje, cola en vooral ook water om bij te vullen. Als we weer helemaal opgefrist en verzorgd zijn gaan we weer op pad. Ik moet er wel weer even inkomen want ik ben ineens toch wel stijf. Gelukkig heb ik inmiddels muziek opgezet en switch ik mijn playlist van ‘Lekker lopen’ naar ‘Lekker hard’. 

De afstand tussen de posten wordt steeds kleiner, de volgende is nu 10 km verder. Frank heeft inmiddels best last van de warmte, Kees en ik niet, dus hij zegt dat we maar door moeten lopen. Dat doen we bij tijd en wijlen maar wachten ook regelmatig even op hem. Dan krijgen we vlak na kilometer 35 een stuk van de route langs de oever van een watertje. Vreselijk ongelijke ondergrond en ze hebben gemaaid, wat natuurlijk fijn is in verband met de blote benen, maar echt superkut loopt omdat ze het gemaaide hebben laten liggen. Het is heel zwaar lopen, niet alleen vanwege de ongelijkheid, maar ook omdat je met iedere pas weerstand hebt van de strengen gedroogd gras en onkruid die je meesleept. Tot overmaat van ramp is het stuk bijna twee kilometer lang. Dan treed een van mijn gouden regels van het hardlopen in werking. ‘Aan alles komt een eind, ook aan…’ Vul zelf maar in.

De post op kilometer 40 is bij mij inmiddels 41 want ook wij hebben af en toe een verkeerd paadje gepakt. Ik val weer aan op de cola en een heerlijk stukje watermeloen. Nog wat chips en een spekkie er in en ik ben weer ‘good to go’. Frank heeft iets langer nodig dus Kees en ik gaan wandelen. Bij kilometer 45 leg ik aan Kees uit dat ik ‘stal ruik’ en dat als het juiste nummer in mijn oor komt, ik weg ben. Het eerstvolgende nummer is dat juiste nummer en onder een luid ‘Ja, dat is hem, ik ben weg!’ ga ik er vandoor. Kees haakt aan, Frank probeert het niet eens. Als het nummer afgelopen is en ik weer even wandel besluit ik dat Frank waarschijnlijk niet meer gaat aanhaken en Kees en ik lopen de laatste 4 km samen verder. Frank komt wel en had al een paar keer gezegd dat ik mocht gaan. Hij weet dat ik in goede handen ben.

Het is nu aftellen en ik moet eerlijk bekennen dat ik mijn lichaam ook wel voel, helemaal als we een stuk met mul zand krijgen. Maar 4 worden er 3 worden er 2 en dan is daar ineens de laatste kilometer alweer. Ik kijk op mijn klokje en bereken dat er zelfs een sub 6:30 in zit. De finish is bij het hotel en het begint nu heel lichtjes te druppelen. Rob wacht ons op bij de finish en die sub 6:30 is mooi gehaald. Waarschijnlijk onze snelste 50 km tot nu toe. Kees mist nog een paar meter voor de 50 km en maakt nog een rondje over de parkeerplaats. Ik kijk waar Frank is en die is ook al bij de manege aan de overkant dus het heeft geen zin om hem tegemoet te lopen. We staan klaar met de camera maar ook hij moet nog een rondje parkeerplaats. 

Als ook hij binnen is krijgen we een dikke vette medaille en trekken we iets droogs aan. We gaan voor een cola/biertje en een bitterbal op het terras maar naarmate het harder gaat regenen gaan we toch maar naar binnen. Als alles op is gaan we ieder onze weg en rijden terug naar Rotterdam, waar we ouderwets in bad duiken. Maar niet nadat we langs de slager gereden zijn voor een dikke steak voor vanavond. 

Over drie weken lopen we de 60 km van de Trail des Fantomes. Onze volgende uitdaging. Oh nee, eerste de Rotte Damloop morgen. En eerlijk gezegd weet ik nu even niet welke uitdaging groter is…

Puur vanuit de biologie gezien zijn we eigenlijk gewoon dieren. Onze neven zijn de grote mensapen: de orang-oetan, gorilla, chimpansee en bonobo. Uiterlijk gezien verschillen we niet eens heel veel van hen. Tuurlijk, wij lopen rechtop, hebben geen vacht en hebben een hoger voorhoofd. Maar verder houden de uiterlijke verschillen op. Ook delen wij maar liefst 98,6 procent van ons DNA met de chimpansee. Bovendien als je kijkt naar de uiterlijk kenmerken staan we ook nog eens dichter bij de roofdieren dan bij de vluchtdieren. Onze ogen staan namelijk voor in ons hoofd, wij hebben een zogeheten binoculair gezichtsvermogen. Daarmee kunnen we goed de afstand tussen ons en onze prooi inschatten. 

Toch zijn wij overduidelijk anders dan de rest van het dierenrijk, alleen al omdat we ons kunnen afvragen wat ons zo uniek maakt. Die 1,4 procent verschil met de chimpansee maakt in de praktijk dus behoorlijk verschil. Maar wat voor verschil? Wij mensen kunnen namelijk bewust denken. Wij maken keuzes. Dat maakt ons anders dan alle andere wezens op aarde.

Zo worden we regelmatig heen en weer geslingerd tussen ons dierlijke instinct, onze emoties, onze gevoelens en onze gedachten. En dat gebeurt bij uitstek tijdens stressvolle situaties. Geen acute stresssituaties overigens, waarin ons instinct het meestal gewoon overneemt, maar een situatie die zich langzaam opbouwt. Bijvoorbeeld tijdens het lopen van een (ultra)marathon.

Dat begint altijd met onze gedachten en gevoelens. We willen graag een marathon lopen. Dat lijkt ons leuk, het is een uitdaging, het staat op een bucketlist of we doen het voor iets speciaals waar gevoelswaarde aan hangt. Bijvoorbeeld het goede doel of een overleden iemand. We hebben er zin in, vinden het spannend, zijn enthousiast en opgewonden. Tijdens het lopen zelf komen die gedachten weer aan bod. Waarom doen we dit? Wat is het zwaar! Had ik niet meer of minder moeten doen of anders? De twijfel slaat toe. En dan komen de emoties. 

Ik moet altijd ergens op de route janken als ik zo’n hele lange afstand loop. Helemaal teruggeworpen naar mijn naakte ik als ik helemaal naar de klote ben, uiterst vermoeid waardoor er geen ruimte meer is voor gedachten aan de normale wereld. Geen ruimte maar ook geen barrière meer. Geen afleiding van de dagelijkse beslommeringen, geen vlucht in Facebook of Instagram, geen werkvraagstukken die mijn aandacht vragen, ‘wat eten we vanavond’ is niet belangrijk en ook die was die nog gedaan moet worden is totaal irrelevant op dat moment. Dat is meestal het moment waarop mijn diepere emoties vrij spel hebben en naar boven komen, en dat gaat bij mij altijd gepaard met janken. Lucht altijd zo lekker op.

Als de gedachten leeg zijn, de gevoelens gestript en de emoties eruit gegooid kom ik op een punt waarop mijn reptielenbrein in actie komt. Bij de acute stresssituatie neemt het instinct het gewoon over, daar heb je geen controle over. In deze situatie is het echter een gecontroleerde keuze hoe ik mijn instinct inzet. Als mens kan ik dat. Opgeven of doorgaan. Overleven of doodgaan. Op het computerscherm in mijn brein staat de felle vraag in de letters van het DOS programma gebrand. ‘Continue?’ De cursor knippert en wacht tot ik Y of N intyp en een enter geef. En ik typ altijd dezelfde letter in. 

Leonardo di Caprio vroeg het al: ‘Are you a wolf or are you a sheep?’ Eigenlijk niet helemaal de juiste vraag dus, maar als je de parallel dan toch wil trekken weet ik het wel. ‘I am a wolf!’ Hoe ik dat zo zeker weet?

Ik heb killer instinct!