<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>ultramarathon | Op weg naar de marathon</title>
	<atom:link href="https://www.opwegnaardemarathon.com/tag/ultramarathon/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.opwegnaardemarathon.com</link>
	<description>The road to the finish!</description>
	<lastBuildDate>Sun, 18 Oct 2026 14:55:33 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>
	<item>
		<title>So you think you can trail: De magie van de nacht</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/so-you-think-you-can-trail-de-magie-van-de-nacht/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/so-you-think-you-can-trail-de-magie-van-de-nacht/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 18 Oct 2026 14:22:49 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[Avontuur]]></category>
		<category><![CDATA[Nachtlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Training]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=5940</guid>

					<description><![CDATA[Een van de dingen waar ik enorme fan van ben als het om trailen gaat is ‘s nachts lopen. De nacht heeft zijn eigen magie maar ook zijn eigen uitdagingen. De grootste uitdaging? Doe eens een gok. Juist ja, het is donker. Als het donker is, hoe ga je dan zien waar je je voeten [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Een van de dingen waar ik enorme fan van ben als het om trailen gaat is ‘s nachts lopen. De nacht heeft zijn eigen magie maar ook zijn eigen uitdagingen. De grootste uitdaging? Doe eens een gok. Juist ja, het is donker. Als het donker is, hoe ga je dan zien waar je je voeten neer moet zetten, hoe ontwijk je die boomwortels en hoe weet je welke kant je op gaat? Maar er zijn meer uitdagingen. Want niet alleen is alles wat je tegenkomt qua horeca, als je al iets tegenkomt, onherroepelijk dicht, maar er zijn weinig mensen op de been dus je moet niet bang uitgevallen zijn. Lopen in het donker vraagt ook iets meer van je concentratievermogen. En dan heb je nog de dieren, overigens reden waarom je in Nederland in een heleboel natuurgebieden niet tussen zonsondergang en zonsopgang mág lopen. Laten we deze uitdagingen eens een voor een bekijken.</p>
<p>De allereerste, het is donker, is natuurlijk de belangrijkste. In principe ook het makkelijkste te verhelpen met een goede hoofdlamp. Als je vaker ‘s nachts, of in elk geval in het donker, gaat lopen, heb ik maar één advies. Investeer in een goede hoofdlamp. De definitie van goede hoofdlamp is dat hij genoeg licht geeft, uitgedrukt in lumen. 300 tot 400 lumen voor standaard bospaden, 400 tot 600 lumen als je over technischer terrein loopt of een snelle jongen of snel meisje bent. De meeste hoofdlampjes hebben twee of soms drie verschillende standen waarbij je kan switchen in de hoeveelheid licht. Dat is om meerdere redenen handig. Ten eerste spaart het batterij. Als je een hele nacht doorloopt moet een goede hoofdlamp het dan ook best lang volhouden. Zeker als je ‘s winters loopt waar de nachten langer zijn. Iets anders dus om naar te kijken is of de lamp de mogelijkheid heeft tot een batterij switchen of een back up batterij. Mijn lamp heeft drie standen met een oplaadbare batterij. Mocht deze leeg zijn, dan kan ik een back up pack koppelen die op AAA-tjes draait. Ik zit dus nooit zonder licht (tenzij de lamp zelf stuk gaat natuurlijk in welk geval een reservehandlampje om bij de bewoonde wereld te komen ook handig is).</p>
<p>Een andere handige reden als een lamp meerdere standen heeft is omdat hardlopen onder het licht van een lamp heel vermoeiend kan zijn. Dan is het fijn om op stukken waar het kan, iets minder fel licht te hebben. Gerelateerd daar aan is dat de nacht, tenzij het hartje zomer en warm is, vaak last heeft van optrekkend vocht. Dat wil zeggen, er hangt vocht in de lucht en dat weerkaatst het licht van je lamp waardoor je in de mist loopt. Ook dan kan een iets minder sterkere lamp prettiger lopen dan vol licht. Overigens vast iets om rekening mee te houden. Als je een evenement loopt en je komt bij een verzorgingspost, lamp uit! Niks vervelender voor mensen dan verblind worden door het licht van jouw lampje. Dat geldt overigens ook als je op straat langs de weg loopt. Hou rekening met automobilisten. Je lamp blijft aan maar draai je hoofd even weg of kijk naar beneden.</p>
<p>Dat gezegd hebbende, het laatste waar je lamp aan moet voldoen is dat hij lekker zit. Net als alle andere zaken, na een x aantal uren gaat zo’n lamp irriteren als hij ergens schuurt of op je hoofd drukt. Lekker zitten en niet verliezen, dus hij moet onbeweeglijk op je hoofd blijven of je nu wandelt, rent of springt. Als laatste is het fijn als je je lampje kan stellen vanuit welke hoek hij schijnt. Iets meer voor je voeten, iets verder weg, afhankelijk van wat je prettig vindt en op welke ondergrond je loopt. Iets verder weg geeft de mogelijkheid om te anticiperen om wat er komt, maar soms heb je het juist meer voor je voeten nodig om goed te kunnen zien waar je loopt. Zo ver het gebruik van je hoofdlamp. Oh ja, misschien toch nog een ding. Wanneer zet je je lamp op en aan? Dat is voor iedereen anders. Ik heb hele stukken gelopen in het donker zonder lamp, je zou verbaasd staan hoe licht het kan zijn bij volle maan en ik probeer het altijd zo lang mogelijk uit te stellen, maar er komt altijd dat moment, meestal in het bos, dat je weet: ‘Nu kan ik niet meer zonder’. Overigens zijn er evenementen waarin ze je verplichten om tussen bepaalde tijdstippen een lamp te dragen.</p>
<p>Het lopen in de nacht vraagt zoals gezegd meer van je concentratievermogen. De focus van de lamp is vermoeiend en je kan veel minder goed anticiperen. Dat betekent nog beter opletten waar je loopt. Op asfalt zal het niet zo’n probleem zijn, maar op zand- of gravelpaden, in het bos of op technische stukken met klimmen en dalen is het van belang dat je goed kijkt waar je je voeten neerzet. Omdat je niet ver kan kijken kan je ook minder goed anticiperen. Sta je ineens met je voeten in de bagger omdat je een plas over het hoofd gezien hebt en die boomwortel die overdag al vervelend doet kan ‘s nachts nog veel vervelender zijn. Maar dat anticiperen geldt niet alleen voor de ondergrond waar je loopt. Een zijweggetje is zo gemist net als die pijl op de route bij een evenement. Meestal gebruiken ze wel fluorescerende pijlen maar de juiste richting volgen bij een kruising kan lastig zijn als je de wegen niet kan overzien. Zo hebben we eens met drie man twee kilometer over de route teruggelopen nadat we gedesoriënteerd waren bij een splitsing. Liepen we een helling terug op waar we achteraf gezien net vandaan kwamen. Pas toen we een heel herkenbare hut voorbij liepen wisten we dat we hier al gelopen hadden maar de andere kant op. Enfin, just saying…</p>
<p>Het niet kunnen overzien waar je loopt in combinatie met dat concentratievermogen is ook relevant in het kader van afleiding. Overdag zie je van alles en ben je makkelijk afgeleid. Mooie vergezichten, diverse paden, een mooie boom of plant of bloem, een leuk meertje en wandelaars die je gedag zeggen of waar je misschien zelfs een praatje mee maakt. ‘s Nachts zie je niks, alleen maar de lichtbundel van je lamp en een paar meter van het pad voor je waar je loopt. Je moet dus goed in staat zijn om lange saaie uren te kunnen maken. Omdat juist die mooie plaatjes en die afleiding een belangrijke reden is voor mensen om te gaan trailen zou ik het zeker uittesten of dit wel je ding is voordat je je inschrijft voor een evenement waar je de nacht door gaat. Maar muziek dan? Kan dat niet afleiden? Dat kan zeker maar dit is ook heel persoonlijk en soms ook afhankelijk van je bui. Muziek leidt af maar dat werkt twee kanten op. Het leidt af van het ‘saaie’ lopen maar het leidt ook af als je juist geconcentreerd moet zijn. Dus muziek is zeker een optie, maar ik zou het wel doen op plekken waar je minder concentratie nodig hebt en zeker uittesten of dat voor jou werkbaar is.</p>
<p>Dat geldt ook voor alleen lopen en/of in het donker in het bos zijn. Je moet niet bang uitgevallen zijn want je gaat weinig mensen tegenkomen. Bij een evenement zijn er natuurlijk andere lopers en als je samen met iemand loopt ben je niet alleen. Maar in mijn geval loop ik vaak achteraan en daarmee alleen. Ik wil Frank niet altijd ophouden waardoor we niet samen lopen en andere lopers zijn me vaak genoeg allemaal voorbij. Als je dan valt is er niemand die je opraapt en vraagt of het goed met je gaat, dat zal je helemaal zelf moeten doen. Net als de juiste weg volgen of jezelf oppeppen als je een dipje hebt. Het vinden van motivatie kan in het donker ook wat lastiger zijn dan als het zonnetje schijnt. Ook hier geldt dat je met een evenement altijd wel een tracker bij je hebt met een noodknop maar ook dat gaat maar zover. Een noodknop heeft namelijk de vervelende eigenschap dat je die wel in moet kunnen drukken. Klinkt allemaal heel ernstig en serieus, dat is het niet als je goed voorbereid en goed getraind bent, maar feit blijft dat het in de nacht nu eenmaal nét even een tikkie anders is.</p>
<p>Nog een dingetje over dat bang zijn. ‘s Nachts lopen er ook dieren in het bos of over de hei. Dieren die zich in het donker iets vrijer wanen dan overdag als ze verscholen zitten voor de wandelaars. De kans dat je ‘s nachts dus dieren tegen komt is daarmee groter aanwezig dan overdag. Zo liep ik ooit ergens waar er ineens een kudde Schotse hooglanders op mijn pad stonden. Ik kon er links niet langs, ik kon er rechts niet langs en de koe met de grootste hoorns stond in het midden van het pad en had geen enkele intentie om ook maar één stap opzij te doen. Terugkeren en omlopen was ook niet echt een optie dus daar sta je dan. Uiteindelijk heb ik haar vriendelijk maar dringend gevraagd of mevrouw alsjeblieft een stapje opzij wilde doen zodat ik er langs kon. Dat deed ze na veel morren uiteindelijk en uiterst voorzichtig en met knikkende knietjes ging ik dwars door de kudde om daarna zo snel mogelijk mijn weg te vervolgen. Een kilometer later schoot er een andere kudde van ‘iets’ keihard weg aan de zijkant van mijn pad. Ik herkende het geluid van paardenhoeven, denk ik, maar mijn hartslag schoot van 120 naar 180 in één seconde. En dan heb ik het niet over de ontelbare keren dat een hert mijn pad kruiste of dat ik in het licht van mijn lamp onheilspellende gloeiende ogen zag. Gelukkig ben ik niet bang aangelegd.</p>
<p>Als je dat zo allemaal leest, waarom zou je je dan überhaupt de nacht in wagen? Omdat zoals gezegd de nacht magisch is. Als je alle zaken goed onder controle hebt is er niks gavers, mooiers en magischer dan ‘s nachts lopen. Het feit dat er niemand is, of heel weinig mensen zijn, de lampjes van een dorp ver weg in de vallei onder je kont schijnen, de sterren en de maan aan de hemel staan te schitteren, het gevoel van helemaal alleen op de wereld zijn en die wereld is van jou en van niemand anders. It’s just you, yourself and you. Het avontuur van de nacht, de dieren die nu wel dichtbij zijn of die je overdag überhaupt niet ziet en het helemaal op jezelf aangewezen zijn. De stilte van de straten als je na een stuk bos of heuvel door een dorp komt. Iedereen ligt in zijn bed te slapen maar jij niet. Jij loopt daar en bent bezig met iets magistraals, namelijk een hele lange afstand lopen. Jij bent de held en je bent uitzonderlijk. Jij doet dingen die andere mensen niet doen. Dat maakt het bijzonder. Het helpt dat ik een nachtmens ben, ‘s nachts ben ik op mijn best.</p>
<p>Maar het allergaafste van de nacht vind ik het blauwe uur. Dat uur vlak voor zonsopgang. Je hebt net tien, twaalf uur door de nacht gelopen met alle geuren, beelden, gevoelens en geluiden die daar bij horen. En dan daalt de temperatuur en wordt het stil. Je voelt het, je ziet het, je hoort het. Je weet dat het niet lang meer duurt voordat het langzaam licht wordt en op een gegeven moment de eerste zonnestralen zich aandienen. De wereld gaat zometeen ontwaken en dan is de magie van de nacht voorbij. Maar nu nog heel even niet. Nu is deze op zijn sterkst en is het nog allemaal van jou. Van jou en van niemand anders. De magie die je het gevoel geeft dat je leeft omdat al je zintuigen op scherp staan. En dan? Dan kraait de haan en is het voorbij.</p>
<p>Ga je een keer met me mee op avontuur in de nacht?</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/so-you-think-you-can-trail-de-magie-van-de-nacht/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>The Great Escape: I’m back!</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/the-great-escape-im-back/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/the-great-escape-im-back/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 28 Sep 2026 19:07:41 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Heuveltraining]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Training]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=5930</guid>

					<description><![CDATA[The Great Escape 100. Of eigenlijk 105 km, met 4200 hoogtemeters, in 22 uur, met relatief weinig training, een zeurende knie en al ruim anderhalf jaar niet verder gelopen dan 55 km. Bovendien komt The Great Escape voor mij uit de categorie dat ik altijd in mijn achterhoofd heb dat ik er eigenlijk nét niet [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>The Great Escape 100. Of eigenlijk 105 km, met 4200 hoogtemeters, in 22 uur, met relatief weinig training, een zeurende knie en al ruim anderhalf jaar niet verder gelopen dan 55 km. Bovendien komt The Great Escape voor mij uit de categorie dat ik altijd in mijn achterhoofd heb dat ik er eigenlijk nét niet goed genoeg voor ben. Nét even een tikkie te zwaar, nét iets te veel hooi op mijn vork, nét iets boven mijn hoofd. En toch trap ik er iedere keer weer in en schrijf me in, met de illusie dat het de volgende keer makkelijker zal gaan. Zo ook deze keer, want nadat we vorig jaar uitstapten en de volgende dag zoiets hadden van ‘waarom zijn we in vredesnaam uitgestapt’, gaan we het toch weer doen. En zoals altijd met de gedachte, ‘ik ga gewoon starten en dan zie ik wel hoe ver ik kom.’</p>
<p>Na drie weken vakantie maar een zware week op kantoor heb ik vrijdag gelukkig vrij om mijn spullen klaar te leggen. Hoef ik zaterdag alleen nog maar naar de bakker om een broodje en een koek te halen. Plan is om om 11:00 weg te rijden maar ik wil het liefst iets eerder. We spreken af om na het ontbijt gewoon spullen te pakken en te gaan, en per saldo is het toch al 10:45 als we richting Luxemburg gaan. De reis gaat soepel en we zijn dan ook rond 14:00 in Clervaux waar het hoofdkantoor en morgen de finish is. We hebben mazzel en er rijdt net iemand weg van de parkeerplaats, net als vorig jaar. Terwijl we parkeren zien we Monica en Jaber staan en ook Olav en Leonie komen net aanlopen.</p>
<p>Eenmaal binnen mogen we gelijk aanmelden en de verplichte gearcheck doen. Ik moet mijn jasje en beker laten zien, Frank zijn lamp en ook zijn jasje. Daarna krijgen we onze tracker en startnummer en dan is het wachten. Wachten op het vertrek van de bus die ons naar de feitelijke start zal brengen, terwijl we met bekenden kletsen, een broodje eten en alles nog eens checken. Hoe verdeel ik mijn eten over mijn racevest, heb ik mijn stokken bij me, wat zit er in de dropbag en wat in de tas bij de finish? Wanneer heb ik eventueel mijn zonnebril nodig en zal ik die buff in mijn broekzak stoppen of gewoon achter in mijn vest? Als ik alles precies zo heb zoals ik het hebben wil ga ik nog één keer naar de wc en dan is het tijd voor de briefing en vertrek. Hier zullen we het mee moeten doen.</p>
<p>Het is mooi weer. Vorig jaar hadden we een regenbuitje maar dit jaar hebben ze beloofd dat het droog blijft. Eigenlijk is het perfect weer, zonnetje, niet te warm, niet te koud. We hebben niet veel tijd voordat het 18:00 is, maar even snel plassen en een selfie met de gang kan altijd. Ik ben Frank kwijt want ondanks dat we afgesproken hebben om apart te lopen wil ik wel een startkusje. We lopen apart want samen zijn we langzamer. We hebben allebei onze sterktes en zwaktes en als we samen lopen, lopen we op elkaars zwaktes en verliezen we tijd. En ik verwacht alle tijd nodig te hebben.</p>
<p>Om exact 18:00 wordt er afgeteld en gaan we van start. Mijn grootste zorg is of mijn knie het gaat houden. Ik heb al de hele week een zeurderig gevoel en meer last dan normaal, maar zodra ik begin met lopen voel ik hem nauwelijks. Alsof de opwinding van het lopen van The Great Escape bij voorbaat al endorfine aangemaakt heeft en de boel verdooft. Mij hoor je niet klagen, houden zo. De eerste kilometers gaan omlaag en dat loopt lekker weg ook al hang ik gelijk een beetje achteraan, mijn normale plek op dit soort loopjes. Dan komt het eerste klimmetje waar ik vorig jaar gelijk al op liep te schelden. Gek genoeg loop ik nu makkelijk omhoog en vraag ik me af waar ik vorig jaar zo moeilijk over deed. Misschien was het in mijn gedachten erger (ik denk het niet), komt het door de vakantie (zal zeker helpen), of schelen die kilo’s écht in het omhoog lopen (waarschijnlijk de beste verklaring). Opnieuw, mij hoor je niet klagen, slechts ietwat gefrustreerd door het feit dat ik snellere stappen maak dan de mensen achter mij maar die mij toch op de een of andere manier inhalen. Misschien lijkt dat maar zo of heb ik gewoon kortere benen? Nou ja, het is wat het is en uiteindelijk moet ik mijn eigen race lopen. Ik zwaai nog even naar de fotografe die op de weg zit en dan gaat mijn focus naar de eerste VP op 23 km.</p>
<p>Het zijn altijd die eerste kilometers. Vooruit, ook de laatste maar vooral de eerste. Als ik eenmaal aan het lopen ben is het goed en als ik voorbij de eerste VP ben zit ik er lekker in. Maar eerst moet ik nog die eerste 23 km door. De cut off is om 22:51 dus in principe genoeg tijd. We zijn in het licht gestart en alhoewel ik het altijd zo lang mogelijk uit probeer te stellen kan ik rond de 15 km écht niet meer zonder licht lopen. Ik ben niet de enige die het uit wil stellen maar we moeten er allemaal aan geloven. Omdat het droog is heb ik gelukkig geen last van de mist die zich altijd in mijn lichtbundel vormt en ondanks dat er weinig maanlicht is kan ik af met de middelste stand. Scheelt weer batterij. In de nacht valt ook nu weinig te zien. Ik loop op stukken die ik totaal niet herken van vorig jaar en een paar stukjes waarvan ik denk ‘oh ja, dat was hier’. Zo ook een dorpje met een camping en een bruggetje dat we over moeten. Dan moet ik even kijken of ik nu de weg rechtdoor of rechts moet hebben. Een man achter mij heeft hetzelfde als blijkt dat we iets naar links omhoog langs een oevertje moeten. Nu weet ik het weer.</p>
<p>Dan kom ik aan op het eerste checkpoint waar Olav en Leonie zich net klaarmaken om weer te vertrekken. Sandy is er en de ruimte is leuk aangekleed met nepkippen, eenhoorntjes en kabouters. Daar waar bij de Bello zo rond de kerst altijd een opblaassneeuwman staat, staat nu een opblaaspinguin voor Halloween bij de ingang. Ik laat een foto maken. Morgen zal ik zelf als een pinguïn rondlopen dus dat is wel toepasselijk. Eenmaal binnen maak ik gelijk mijn shit in orde. Dat wil zeggen, ik neem geen risico en hang mijn klokje gelijk aan een lader, ik check mijn drinken en dump de lege papiertjes van eten en ga even naar de wc. Dan ga ik op zoek naar cola en kijk of ze nog iets lekkers te snacken hebben liggen. Het worden partjes sinaasappel en paprikachips. Er hangt een scherm waar je de deelnemers kan tracken en ik kijk of ik Frank zie. Die loopt op een paar kilometer maar wel helemaal achteraan. Ik hoop dat hij binnen is voordat ik weer vertrek.</p>
<p>Alhoewel ik me altijd voorneem om niet te lang te blijven hangen bij de verzorgingsposten gaat de tijd snel en duurt het altijd langer dan ik wil of denk. Als ik uiteindelijk helemaal klaar sta om te vertrekken check ik nog een keer waar Frank is. Nog twee minuten wordt me gezegd dus daar wacht ik nog even op. Als hij binnen is geef ik hem een kus en ga weer door, ik heb mijn tijd écht nodig. Hij haalt me vast ergens wel weer in. Ik duik de nacht weer in, nu met mijn stokken in de aanslag. Het eerste stuk heb ik nog zonder gelopen maar ik kan me herinneren dat er nu wat meer klimmetjes komen. Desondanks heb ik nog steeds het idee dat ik veel makkelijker loop dan vorig jaar. Ik heb voor dit tweede deel ook een muziekje aangezet. De volgende post is op 43 km dus dat is ook 20 km. Lekker overzichtelijk. Frank heeft een briefje gemaakt met de afstanden en cut off tijden maar met het regelmatig pakken van mijn GPS handheld ben ik die verloren want die zat in dezelfde zak. Nou ja, volgens mij was de volgende cut off 3:30 en heb ik bijna anderhalf uur speling.</p>
<p>Ik loop lekker door, mijn knie houdt zich koest, de muziek doet zijn werk, het is droog en een prima temperatuurtje en de klimmetjes vallen me 100% mee. Wat wil een mens nog meer? Ik snap steeds minder waarom ik vorig jaar uitgestapt ben. Ik eet een ietwat taai stukje ontbijtkoek want doordat ik door mijn mond adem droogt de boel een beetje uit. Ik heb het ook best warm en kijk voor de gein eens naar mijn hartslag. Die zit op 160 slagen per minuut. Ik schrik een beetje, dat is best hoog. Ik hou het een tijdje in de gaten maar ik voel me prima en als ik wandel zakt hij ook weer snel. Het zal wel goed zijn en ik maak me er verder niet druk over. Ik kom door een dorp en zie een stuk of zes lopers langs de kant die bij Hayo zitten. Die zit op de grond en ziet er niet goed uit. Ik vraag of ik kan helpen maar de hulp is al onderweg. Omdat ik verder niks kan betekenen loop ik maar door. Ik hobbel nog een paar kilometer door en dan drink ik mijn waterzak leeg. Geen paniek, ik zit inmiddels op 42 km en de post is op 43 km. Toch? Niet dus, die zit pas op 46 km. Bovendien komt er een heel erg lang gemeen stuk van continue omhoog. En als je denkt dat je er bent moet je nog verder omhoog. Het is ook nog eens een heen en weertje en de lopers die er geweest zijn komen je tegemoet, alleen zij mogen naar beneden en ik moet omhoog. Dit stuk zat er vorig jaar zeker niet in!</p>
<p>Olav en Leonie lopen langs en zeggen gedag terwijl ik mezelf naar boven worstel. Ondanks dat ik lekker loop voel ik het nu al wel in mijn bovenbenen. Ik was al voornemens om toch iets van krachttraining te gaan doen hierna, dus ik weet waar ik op moet gaan focussen. Als ik eindelijk in het dorp ben moet ik ook daar nog verder omhoog maar uiteindelijk kom je er toch en stap ik de VP binnen. Via een trappetje omhoog, dat dan weer wel. Ik werk mijn ritueel weer af en krijg een broodje met hotdog dat ik bijna niet weg kan eten. De worst gaat nog wel maar het brood is me te droog. Wegspoelen met cola dan maar. Alhoewel ik nog steeds ruim binnen de tijd ben is het hier al een stuk rustiger en loop ik dus verder achteraan. De vrijwilligers beamen dat het een snelle groep is dit jaar.</p>
<p>Als ik mijn ding gedaan heb wacht ik niet meer op Frank. Met een beetje mazzel kom ik hem zo op weg naar beneden weer tegen. Als ik weer de straat op ga ligt deze er verlaten bij.  Het is dan ook al twee uur ‘s nachts. Ik kom nog een enkele loper tegen die me succes wenst en bij elk lichtje dat ik zie hoop ik dat het Frank is. Pas bij het vijfde lichtje is het raak en hij roept al gelijk dat hij er uit gaat. Oh nee hé, niet weer. Maar hij kan helaas niet anders. Zijn bovenbenen zijn opgeblazen en hij kan niet meer afdalen. Kop zit goed, motivatie zit goed, zin zit goed maar het lijf blokkeert. Ik baal net zo hard voor hem. Hij werkt zich nog naar boven om zich af te melden, ik daal verder af om mijn weg te vervolgen. Terug de nacht in, terug het parcours op en op weg naar de plek waar ik vorig jaar gestopt ben, vooral ook nieuwsgierig naar wat daar verder ligt.</p>
<p>Het duurt niet lang voor ik op de weg loop waar Frank vorig jaar stopte. Van daar uit is het niet zo veel verder meer waar ik een regenbui over me heen kreeg en langs het klimpad loop waar ik de vuursalamanders zag. Dit jaar zit er niks want het is droog en nogmaals, je hoort mij niet klagen. De klimmetjes en vooral de afdalingen beginnen zo langzamerhand hun tol te eisen. Niet alleen mijn bovenbenen protesteren maar vooral ook mijn tenen die in mijn schoenen drukken en voel ik daar een beginnend blaartje? En dan ben ik pas op de helft. Maar we stappen dapper door en ook hier klagen we niet over. De stokken doen hun werk goed door te ondersteunen en met een blik op oneindig en het verstand op nul kom je een heel eind. Ik speel haasje over met een man die ik uiteindelijk moet laten gaan. Met klimmen gaan we gelijk op, vlak ben ik sneller maar met afdalen ben ik een slak, niet in de laatste plaats vanwege de fysieke ongemakken maar vooral ook omdat ik het me niet kan veroorloven om een verkeerde pas te zetten en uit te glijden, te struikelen of te vallen. Vanwege mijn knie en vanwege 100.000 andere redenen.</p>
<p>We komen samen beneden in het dorp en we steken de weg over waar we langs het spoor en het treinstation lopen. Hier was het. Hier ben ik gestopt. Alles wat nu komt is nieuw en ga ik ontdekken. Ik ben vooral nieuwsgierig naar het stuk met de gladde rotsen wat zo glad en gevaarlijk was vanwege de regen. We gaan het zien. Ik moet nog een stukje langs de weg en dan weer een paadje omhoog. Een paadje dat niet alleen best steil is, maar ook bezaaid met stukken leisteen. Ja, als het zeikregent en alles nat is zal dit behoorlijk glad en glibberig zijn. Ik weet dan nog niet de helft.</p>
<p>Het stuk omhoog is niet zo heel erg lang als het weer wat vlakker wordt. Nou, als dit alles is, valt het alleszins mee. Ook als het had gezeikregend kan je hier prima lopen. Ik juich te vroeg want als ik een paar kilometer verder ben krijg ik weer een klim. Een klim nóg steiler omhoog, met nóg meer gladde rotsen. Ik ben niet alleen blij met mijn stokken maar ook blij met het feit dat er nog een paar andere lopers zijn. Ik zie hun lichtjes een stukje voor mij wat mij twee delen informatie geeft. Ik ben niet alleen maar ik moet nog veel meer omhoog. Als ik eindelijk helemaal boven ben loop ik over een single track over een bergkam. Het is dan wel donker, en dat is maar goed ook, maar toch heb ik dondersgoed in de gaten dat ik zowel links als rechts van mij een klein ravijntje heb. Met andere woorden, ik mag geen pas verkeerd zetten. Nu snap ik waar de term ‘gevaarlijk’ van vorig jaar vandaan kwam en ik ben dolblij dat ik vorig jaar uitgestapt ben en dit stuk overgeslagen heb. Ik had me hier doodgelopen. Bovendien had ik het nooit gehaald binnen de cut off want snel was ik niet gegaan in die regen en gladheid.</p>
<p>Ook nu doe ik voorzichtig en bedenk me dat teruggaan toch geen optie is dus kan ik beter doorlopen. Ik ben echter heel erg blij als ik weer langzaam aan af mag dalen, niet in de laatste plaats omdat ik inmiddels weer alleen ben. Er valt prima te lopen maar je moet wel je kop erbij houden en ik ben nu eenmaal geen fan van hoogtes. De afdaling is zwaarder dan de stijging en ik voel mijn teennagels met de minuut blauwer worden. En ik maakte me zorgen over mijn knie? Maar uiteindelijk ben ik dan toch beneden en op weg naar de volgende verzorgingspost. Hier heb ik een dropbag liggen en kan ik voorraden bijvullen en eventueel mijn lamp achterlaten. Ik zoek tussen de tassen maar kan hem niet vinden. Hij blijkt ergens anders te liggen en een van de vrijwilligers pakt hem voor me.</p>
<p>Ze hebben noedels en soep maar ik neem mijn eigen bakje noedels dus ik heb alleen een beetje heet water nodig. Scheelt weer tijd want ik had 6:00 binnen willen zijn maar inmiddels is het al bijna 6:30 als ik binnen ben. Binnen zitten een handjevol mensen waaronder een dame met dreadlocks waar ik soort van mee oploop. Zij loopt sneller dan ik maar ik kom haar toch tegen bij de verzorgingsposten waar ze dan weer wat langer blijft hangen. Ik vul wat eten bij, herorganiseer mijn vest, neem wat vloeibare magnesium en een paracetamol en eet mijn noedels. Noedels die niet te vreten zijn, er zit kraak noch smaak aan. Alleen de bouillon waar ze in zitten is lekker. Ik dwing mezelf er toch wat van te eten want er moet voedsel in maar het gaat niet van harte. Ik laat het laatste restje noedels staan en maak me weer klaar om te gaan. Ik twijfel of ik mijn lamp achterlaat en kijk naar buiten. Het ziet er nog donker uit dus ik neem hem maar mee maar als ik daadwerkelijk naar buiten stap is het toch lichter dan ik dacht. Bovendien komt de zon razendsnel op dus ik stap weer naar binnen om alsnog mijn lamp achter te laten. Een vrijwilliger neemt hem aan en stopt hem in mijn dropbag. Scheelt weer gewicht.</p>
<p>Ik begin weer te lopen en realiseer me dat ik de zonsopgang gemist heb. Bummer, een van de dingen die ik altijd zo gaaf vindt aan dit soort lopen is om na een nacht doorhalen de zon op te zien komen. En daar natuurlijk mooie plaatjes van te schieten, maar helaas, vandaag is niet de dag. Ik blijf er niet te lang bij stilstaan. Ik heb nu 14 km te gaan tot de volgende verzorgingspost en ik moet 10:33 binnen zijn, het liefst eerder zodat ik daar ook nog wat kan eten en drinken. Ze hebben me verteld dat we het ergste nu gehad hebben. Ik ben benieuwd want ook al is het licht, ook nu krijg ik best nog wel wat hoogtemeters voor mijn kiezen.  Het enige voordeel is dat ik nu de prachtige vergezichten kan zien. Het nadeel is dat ik op bepaalde plekken ook kan zien hoe hoog ik zit, hoe smal het pad is en waar ik terecht kom als ik hier een verkeerde stap maak.  Natuurlijk maak ik daar een foto van maar dat doet absoluut geen recht aan de werkelijkheid. Voorzichtig daal ik af en vervloek mijn zere poten en onwillige bovenbenen. Hoe zat dat ook alweer met die krachttraining? Ik weet het, ik weet het.</p>
<p>Toch loop ik nog steeds lekker door en ik besluit om de Terminatorknop aan te zetten. Een mooi vlak stuk over een weiland en ik zet de sokken er in wat resulteert in kilometer 74 in minder dan tien minuten. Lang kan ik er helaas niet van profiteren, kilometer 75 komt er weer een afdaling from hell wat alle vaart er weer uit haalt. Het zij zo. Wat volgt is weer een klim en een daling, een klim en een daling en een klim. Ik loop weer over een single track en zie in het dal een dorp liggen. Daar moet de laatste verzorgingspost liggen, die per saldo weer verder weg is dan het lijkt. Bovendien moet ik natuurlijk weer eerst een heel stuk naar beneden, want dat is de consequentie van een dorp dat in een dal ligt. Er is slechts één ding dat mij nu op de been houdt. De gedachte, of beter gezegd de hoop, dat ze bij de laatste verzorgingspost tosti’s hebben.</p>
<p>Qua tijd begint het nu wel krap te worden. Het is al 10:00 geweest als ik binnenloop en de cut off is 10:34. Ik heb tijd om wat te eten en drinken, maar daarna geen marge meer. Eten. ‘Wat hebben jullie te eten?’, is het eerste dat ik vraag terwijl ik alleen maar kan denken ‘zeg alsjeblieft tosti’s, zeg alsjeblieft tosti’s’. Hij zegt geen tosti’s, hij noemt het crocs, op zijn Vlaams. Op zijn Vlaams, op zijn Engels, op zijn Frans, op zijn Duits, het maakt me niet uit in welke taal het is, het zijn tosti’s! Hoe blij kan je zijn met zo iets kleins. Ik vraag gelijk of ik er twee mag. De dame met wie ik oploop is er ook weer en zelfs Mike en zijn kompaan zijn er. Die lopen de 200 km en vaak op de cut off.  Ondertussen krijg ik superservice want de vrijwilliger zorgt niet alleen voor twee tosti’s, hij vult ook mijn waterzak bij zodat ik rustig naar de wc kan. Als ik hem terugkrijg zegt hij de legendarische woorden: ‘Ik heb hem helemaal bijgevuld want je moet nu nog 26 km’. 26 km, is dat niet een beetje veel? Het waren toch nog maar 23 km? Of toch 25 km? Ik weet het eerlijk gezegd niet zo goed. Ik kan niet meer helder denken en hoor alleen maar 26 km, 5,5 uur en nog 1100 hoogtemeters. That can’t be right either!</p>
<p>Wel dus. Ik ga rekenen en kom uit op dat ik gewoon vijf kilometer per uur moet lopen. Hoe dan? Met al die hoogtemeters? Er wordt wel gezegd dat ze niet meer zo technisch zijn maar dan nog. Nou ja, we gaan er voor, de dood of de gladiolen en dan kom ik maar te laat binnen. Als ik in elk geval maar uitloop. En die medaille zal ik toch wel krijgen. Tenminste? Ja toch? Ik wil liever het risico niet lopen maar ik weet niet of dit gaat lukken. Piekeren zal me echter niet gaan helpen, doorlopen wel. En doorlopen doe ik. Ik krijg in elk geval ook nog een tosti voor onderweg mee. Het lijkt inderdaad qua terrein wel wat makkelijker en zo lang ik mijn kilometers onder de 12 minuten maak komt het goed. Elke keer als ik dat denk komt er toch stiekem weer een klim, en ondanks dat het niet meer technisch is kosten deze kilometers me toch tijd. Het grote rekenen begint. Hoeveel tijd heb ik nog, wat als ik gemiddeld maar 4 kilometer per uur loop, waar kom ik uit, red ik het nog?</p>
<p>Loop ik omhoog ben ik pessimistisch, loop ik omlaag of vlak ben ik optimistisch. Het zal er om hangen. Ik check ook continue of ik nog goed loop. Het laatste wat ik nu kan gebruiken is verkeerd lopen en tijd verliezen. Ik probeer her en der ook nog te rennen. Het systeem met de handschoenen die in de stokken klikken werkt goed want om de haverklap klik ik ze in en uit. Uit als ik kan rennen, want met de stokken in de hand gaat dat sneller, en in als ik omhoog moet, want dan is met stokken lopen weer beter. De vrijwilligers hadden gelijk, dit stuk is veel minder technisch maar er zitten nog steeds de nodige hoogtemeters in. Hé-ho, hé-ho, je krijgt het niet kado. De pijntjes in mijn lijf en vooral mijn voeten nu negeer ik consequent, tik tak, tik tak, tik tak is het geluid van mijn stokken op de weg, ik kan eindelijk speedmarsen als ik alsmaar door blijf lopen. Het is letterlijk een race tegen de klok. Ik ben stiekem blij dat het zonnetje zich nog niet heeft laten zien en er zelfs een beetje miezer valt. Een eekhoorntje kruist mijn pad in een dorp maar ik neem niet de tijd om er proberen een foto van te maken. Geen tijd, geen tijd, opzij, opzij, ik heb ongelofelijke haast.</p>
<p>Zo tikken de kilometers weg. Er staan regelmatig wegwijzers die niet alleen de route aangeven maar ook de naam Clervaux en de kilometers tot het dorp. Ik moet ongeveer twee kilometer verder dan het dorp, maar het werkt erg motiverend. Ik ben gestopt met rekenen hoe snel ik moet lopen, ik zie alleen nog maar hoeveel uur ik al aan het lopen ben en weet dat ik 22 uur de tijd heb. Als de teller op 22 staat moet ik binnen zijn. Als er geen gekke dingen gebeuren zal ik geen uur te laat komen maar wat het wel gaat worden weet ik ook niet. Als ik nog tien kilometer moet mag ik voorzichtig gaan aftellen. De dame met de dreadlocks loopt voor mij en als we nog zo’n 7 kilometer moeten krijgen we een plensbui over ons heen. Lekker dan, is het bijna 100 km droog, krijg je aan het eind nog even een bui om lekker nat te regenen. Maar goed, gelukkig is het een bui die ook weer overtrekt en snel genoeg droog ik ook wel weer op.</p>
<p>De laatste kilometers gaan in en na een laatste klim en afdaling komen we uit in het dorp. Dan denk je dat je lekker op asfalt mag uitlopen maar er loopt ook een trail naast het dorp en natuurlijk volgen we die. Dan zien we de verlossende gele pijlen van de Legends die aangeven dat we van de route af moeten. Het kan nu niet ver meer zijn en het wordt echt spannend. Ik heb nog een kleine tien minuten maar de route op mijn GPS is onduidelijk en door het zwabberen van mijn klokje weet ik nu niet precies hoever het nog is tot de finish. Het kan 500 meter zijn maar ook nog twee kilometer. Dan zegt de dame voor mij ‘ik zie de parkeerplaats’ en als ik langs haar kijk zie ik Frank met Tim staan. De dame begint weer te dribbelen. Ik laat haar gaan, ze heeft zo lang voor mij gelopen dat ze ook voor mij mag finishen. Bovendien heeft ze me verteld dat dit haar eerste 100 km was dus ik heb diep respect dat je dan gelijk The Great Escape pakt. Dat was ook een vergissing biechtte ze me op.</p>
<p>Ik loop richting Frank en daar aangekomen word ik gelijk doorgestuurd naar binnen om over de rode loper naar het podium te lopen. Ik ben er en ik heb het gehaald met nog drie minuten op de klok. Ik heb het spannend gemaakt! Ach ja, zo ben ik nou eenmaal. Ik weet dat ze thuis aan het volgen zijn dus zo houden we het leuk. Of was het toch omdat ik gewoon niet sneller kon en me de teringtyfustandjes gelopen heb om op tijd binnen te zijn? Ik krijg mijn medaille, geef de tracker terug en strompel het podium af. Olav en Leonie zijn er ook nog en Frank weet me te vertellen dat hij gevraagd heeft of ik de medaille had gekregen als ik te laat binnen was geweest. Het antwoord is nee. Of dat echt zo is zullen we nooit weten en ik ben blij dat ik er niet achter hoef te komen. Als ik te laat was geweest dan was dat zo, maar het is toch wel een eredingetje dat ik tóch binnen de tijd was. Frank heeft een hotelletje met een spa geboekt in plaats van dat we naar huis rijden. Helemaal prima, alleen even regelen dat iemand de mannen van Swiss Sense opvangen morgenochtend want die komen een nieuwe topper brengen. Was hij even vergeten. Gelukkig wil Frenk dat wel doen en kunnen wij met een gerust hart naar het hotel waar we lekker douchen, het bubbelbad in duiken, wat eten en daarna lekker kunnen slapen.</p>
<p>The Great Escape 2.0. Veni, vidi en dit keer was het wél vici. Alhoewel ik heb besloten dat ik deze niet meer zal lopen was het avontuur weer super en ben ik trots op mezelf dat ik het nog kan. 105 km met ruim 4200 hoogtemeters in 22 uur. De Terminator doet het nog.</p>
<p>I’m back!</p></div>
<div></div>
</div>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/the-great-escape-im-back/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>6</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>So you think you can trail: Blessures</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/so-you-think-you-can-trail-blessures/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/so-you-think-you-can-trail-blessures/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Jul 2026 21:08:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[Blessure]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=5663</guid>

					<description><![CDATA[Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb over trailen. Dat is niet in de laatste plaats omdat ik tijd nodig gehad heb om weer wat afstanden op te bouwen en ook al even geen evenementen meer heb gelopen. De reden, een vervelende blessure waar ik goed mee op weg ben, maar nog [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb over trailen. Dat is niet in de laatste plaats omdat ik tijd nodig gehad heb om weer wat afstanden op te bouwen en ook al even geen evenementen meer heb gelopen. De reden, een vervelende blessure waar ik goed mee op weg ben, maar nog steeds niet helemaal vanaf. Want ja, ook als je trailt kan je geconfronteerd worden met een blessure. Toch zijn er blessures die eerder voorkomen tijdens het trailen en andere blessures die meer bij asfalt lopen ‘horen’. Niet dat je niet alle blessures in alle gevallen kan krijgen, maar ja, de herhalende eentonige belasting op je lijf komt nu eenmaal eerder voor op de weg terwijl de boomwortels op een bospaadje, laten we zeggen ‘andere’ gevaren met zich brengen.</p>
<p>Het eerste waar je tegen aan kan lopen als je de weg inruilt voor een bospad is dat je ineens andere spieren gaat gebruiken. Voor je lijf is het dus een beetje alsof je begint met hardlopen. En nee, als je veel krachttraining doet en misschien nog andere sporten zoals het op dit moment zeer populaire Hyrox of Gymraces, geef het beestje een naam, zal je daar minder last van hebben. Maar ben je gewend om gemiddeld 3:45 de kilometer over de afsluitdijk te lopen, dan zal een kronkelig bospad toch een iets ander effect op je lichaam hebben. Rustig aan dus. Niet alleen in snelheid, dat zeg ik wel vaker, maar vooral ook in kilometers. Langzaam opbouwen is dus het devies. Begin gewoon eens met 10 km en bouw dat uit naar 15 km, 20 km, 30 km en eventueel daarna verder als je dat wilt.</p>
<p>Trailblessures. Om even terug te komen over die boomwortels. Een ongeluk zit in een klein hoekje en even los van de spieren en spierpijn is bij het trailen de meest voorkomende blessure het zwikken van een enkel. Ik zeg bewust blessure, want diezelfde boomwortels zijn over het algemeen in 99% van de gevallen verantwoordelijk voor het van dichtbij inspecteren van de ondergrond. Daar komen vaak ook de schaaf- of blauwe plekken vandaan, maar dat beschouw ik niet echt als een blessure. Dat hoort er gewoon bij als je gaat trailen. Als je niet minstens één keer gevallen bent heb je niet getraild zeg ik altijd. Niet dat ik zelf er iedere keer bij ga liggen overigens, maar ik heb het vaak genoeg gedaan, soms zelfs meer dan één keer. Of in elk geval bijna. </p>
<p>Maar die enkel is vervelend. Meer dan vervelend. Doet zeer, duurt even een paar weken, blijft vanaf dat moment altijd een zwakke plek maar meer nog geeft het een deuk in je zelfvertrouwen. Vaak is de mentale schade in de vorm van angst om weer door je enkel te gaan erger dan de fysieke schade aan de enkel zelf. Die eerste duurt namelijk veel langer. Vooral als je hardleers bent zoals ik en te snel weer vol gaat lopen en dan bij de eerstvolgende race wéér door je enkel gaat omdat die nog niet sterk genoeg is. Maar daar hebben we het maar niet meer over. Kan je er wat aan doen om het te voorkomen? Ja en nee. Helemaal voorkomen doe je het nooit. Want ook al kijk je nog zo goed uit waar je loopt, die krengen zijn verraderlijk en hebben jaren de tijd gehad om hun ‘ik ga jou eens even lekker laten struikelen’ techniek te perfectioneren. Je kan wel de eventuele schade beperken door veel balansoefeningen te doen. Bijvoorbeeld op één been je tanden poetsen. Niet alleen leer je snel corrigeren als je je balans kwijt dreigt te raken, maar je maakt je enkelbanden sterker. Overigens heb ik het over boomwortels, maar vlak ook losse keien en takken of vooral je eigen voeten niet uit. Die kunnen er ook wat van.</p>
<p>Natuurlijk kan je nog meer nare dingen oplopen als je valt. Gebroken ledematen, verrekte banden, gescheurde spieren, you name it! Kan je er allemaal gratis en voor niks bij krijgen naast die schaafwonden of blauwe plekken. Je weet alleen nooit van tevoren wat het wordt. Een soort trail-surprise ei. Die deuk in je ego krijg je er, net als de chocola, altijd bij, wat er in het gele bolletje zit is een verrassing. Eén en ander afhankelijk van je snelheid, je omgeving en de inclinatie van je ondergrond. Een rotsige helling heeft iets meer kans op vervelende gevolgen dan een bladerbed in het bos in de herfst, of een zandduin. Net als naar boven klauteren iets minder risico met zich brengt dan de heuvel naar beneden denderen. </p>
<p>En ook als je niet valt moet je rekening houden met schrammen, wondjes, bulten, prikken en bijten. Grijpgrage dorens, irritante brandnetels, weerbarstige takken, niet willen wijkende boomstammen, bloeddorstige muggen en monsterlijke dazen die het allemaal op jouw sappige kuitjes en/of spekkige armpjes voorzien hebben. Noemen we dat dan wel blessures? Nee joh, dat is stoer! Dat noemen we oorlogswonden en laat zien ‘how tough you are!’ ‘Maar dan valt het toch wel allemaal mee met die blessures? Beetje rustig opbouwen en zorgen dat je niet valt. Check!’ </p>
<p>Tja, als je het zo bekijkt wel. Ik heb het alleen nog niet gehad over die ene blessure. En ja, die bestaat ook gewoon op de weg. Hij heet zelfs hetzelfde maar toch vind ik hem anders. Ik heb het over de blessure door overbelasting. Waarom is deze dan anders? Zoals gezegd, trailen doe je langzamer en veel ontspannender. Bovendien heb je veel minder eenzijdige belasting en gebruik je je spieren dus met veel meer variatie en ook nog eens veel (meer) andere spieren. Maar daar zit dan ook het gevaar. Want de overbelastingsblessure bij trailen is een sluipmoordenaar. Als jij namelijk wekelijks 10 km, 20 km of zelfs 30 km gaat lopen zal het allemaal wel goed gaan. Maar trailen leent zich bij uitstek om ultra’s te gaan lopen. En voor wie het niet weet, een ultra is alles boven de 50 km, alhoewel de meningen verdeeld zijn en sommigen alles boven de marathonafstand al een ultra noemen. Ik ben overigens van kamp 50+ en daar bedoel ik niet mijn leeftijd mee. </p>
<p>Anyway, het gevaar zit hem dus in die ultra’s, vooral als die steeds verder zijn. Heb je net als ik een pleurishekel aan krachttraining en ga je regelmatig een ultra lopen, dan gaat zich dat een keer tegen je keren. Want bij een ultra heb je altijd wel ergens een pijntje, of twee, of drie, of meer naarmate je afstanden langer worden. Dat is normaal, dat hoort er bij. Met het risico dat je op een gegeven moment niet meer weet of een pijntje nou komt omdat je er net 100 km op hebt zitten, of omdat die rechter bilspier of dat linker kuitspiertje nu een beetje overbelast begint te raken. Gebeurt dat één keer dan trekt dat wel weer recht, doe je dat drie keer per jaar dan komt er een moment dat dat spiertje ook op 30 km al vervelend begint te doen. Een (ultra) trailer is bovendien heel erg goed in het negeren van pijn(tjes) en dan komt daar ook dat moment dat je fysio dat gevreesde labeltje pakt en keihard op je kuit of je bil plakt. Blessure! Overbelast! Zit je daar met je peen en uiengezicht je af te vragen waar dat nou ineens vandaan komt. ‘Ik snap er niks van, vorige week liep ik nog een tachtiger. Nergens last van.’ Echt niet? </p>
<p>Dus, als je niet van peen en uien houdt en wel graag langere afstanden wil lopen, dan zit er maar één ding op en dat is krachttraining. Helaas, het spijt me. Ik kan het niet mooier maken dan het is. Vallen en alles wat daar bij hoort is nagenoeg niet te voorkomen, gaat gewoon een keer gebeuren, wat zeg ik, gaat meerdere keren gebeuren, dat enkeltje is pure pech en kan je de schade beperken maar overbelasting doe je toch echt zelf. Do as I say, don’t do as I do en doe dus aan krachttraining of hou het bij kortere afstanden. (Ik beken, ik doe het nu toch ook maar. Je moet er wat voor over hebben en ik word er ook niet jonger op.) </p>
<p>Blessures bij trailen zullen naar verwachting dan ook minder vaak voorkomen, maar helemaal zonder zal het niet zijn. Dat is de harde realiteit en heb je rekening mee te houden. En ach, is dat niet bij alles zo? Het blijft een sport, het blijft niet zonder risico, je moet er wat voor doen en het hoort er allemaal bij. Maar het valt wel mee toch? Op de weg is de kans een stuk groter dat je ergens last van krijgt of erger nog, bijvoorbeeld aangereden wordt. Als je valt is het asfalt een stuk harder en bovendien loop je op de weg het risico om door een hond gebeten te worden. Heb je allemaal niet als je gaat trailen.</p>
<p>Which reminds me, had ik het al gehad over wolven, roofvogels, koeien met grote hoorns of teken?</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/so-you-think-you-can-trail-blessures/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Pegasus Trail met onstuimig weer</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/pegasus-trail-met-onstuimig-weer/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/pegasus-trail-met-onstuimig-weer/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 05 Oct 2025 14:21:56 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=5471</guid>

					<description><![CDATA[‘What was I thinking?’ Blijkbaar niet heel helder toen ik me inschreef voor de Pegasus Trail, twee weken na The Great Escape. Nu was het oorspronkelijke plan natuurlijk om de volle 100 km te lopen maar dat werden er 56 km. In dit geval een gelukje bij een ongelukje want dat zou vandaag dan weer [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<div>‘What was I thinking?’ Blijkbaar niet heel helder toen ik me inschreef voor de Pegasus Trail, twee weken na The Great Escape. Nu was het oorspronkelijke plan natuurlijk om de volle 100 km te lopen maar dat werden er 56 km. In dit geval een gelukje bij een ongelukje want dat zou vandaag dan weer iets beter haalbaar moeten maken. Bovendien zijn het twee rondes van 25 km, dus ik kan er na één ronde ook gewoon de brui aan geven. Kan ik dat? Náh, zeker gezien het feit dat ik al twee weken toch een beetje spijt heb dat ik uitgestapt ben moet het toch wel erg bont worden vandaag. Het universum doet in elk geval heel erg zijn best om me te testen.</p>
<p>Gisteren was ik vrij en had ik een heerlijke massage geboekt, een bezoekje aan de chiropractor en  voor de rest een lekkere relaxte dag. ‘s Avonds de Brewery Run begeleiden met een gezellige 7 km, thema Oktoberfest, en dan op tijd naar bed. Ik werd echter wakker met een zwaar hoofd en een fikse verkoudheid die in elk geval roet door mijn relaxdageten gooide. Als een zielig hoopje mens lag ik op de massagetafel meer snotterend dan genietend van de massage, daarna thuis op de bank nog een keer. Tegen de tijd dat we moesten gaan lopen ging het iets beter, maar daar had het universum wat op gevonden, namelijk ontiegelijke zeikregen. En dat in mijn blote Oktoberfest hempje. De kou op mijn lijf kon twee dingen teweegbrengen. Of ik zou de volgende dag als een dood vogeltje wakker worden, of alle bacillen in mijn lijf zouden zijn doodgevroren. Het werd dat laatste, dus het universum gooide er nog maar een laatste troef tegen aan. De troef ‘onstuimig weer’. Bovendien had de kou niet alleen de bacillen bevroren, maar ook alle olie in mijn rechterbilspier, die na een paar weken fysio het weer leek te doen, maar vandaag dus even niet. Maar zoals gewoonlijk, als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.</p>
<p>En dus rijden we om 7:30 met druk zwabberende ruitenwissers richting Ede en de Ginkelse Hei. Daar treffen we René en Simone, een paar andere bekenden van de Liberation Trail en natuurlijk de organisatoren René, Christiaan en Erwin. Veel tijd om bij te praten is er niet. De aanhoudende regen nodigt niet uit om gezellig te keuvelen dus René doet zijn praatje vanuit onder de tent en dan lopen we naar het monument waar het startsein gegeven wordt. We beginnen over de hei en door de regen is het zand zwaar. Ik heb mijn waterdichte sokken aan die ik al een tijd heb maar altijd vergeet. Dit keer heb ik er wel aan gedacht dus ik ben benieuwd of het helpt. Ik loop al gelijk achteraan samen met een andere dame. Na 2 km duiken we het bos in en bij 3 km blijken de batterijen van mijn GPS Handheld leeg. Tuurlijk joh. Misschien wel de grootste uitdaging van de dag. In de stromende regen de batterijen vervangen met natte glibberige vingers.</p>
<p>Het duurt dan ook even maar uiteindelijk lukt het en ben ik weer on the road. De dame met wie ik een beetje opliep vraagt of het gaat en of ik wil dat we samen lopen. Sorry, ik ben een lone wolf en loop liever alleen. Ze loopt door en ik zie dat ze aanhaakt bij een andere dame. Na het bos lopen we weer over de hei en ik zie ze met enige regelmaat voor me lopen. Misschien haal ik ze nog in maar als we bij kilometer 10 het bos weer in gaan en ik betoverd wordt door grote paddestoelen rood met witte stippen raak ik ze definitief kwijt. Het droogt zowaar op en blij kan ik mijn capuchon af doen. Dan kom ik bij het begin van een lus. In de verte zie ik lopers die de lus weer uitkomen maar ik moet er eerst in. Ik eet mijn boterhammen met pindakaas die eigenlijk bedoeld waren voor bij de start. Dan zie ik weer iets waar ik blij van wordt. Koeien, of beter gezegd stieren getuige de grote hoorns van de dieren. Ik loop voorzichtig naar de dichtstbijzijnde voor een foto en maak me gauw weer uit de voeten. Ik ben niet bang dat ze op me af komen rennen maar met die hoorns neem ik ook geen risico.</p>
<p>Ik hol weer door en zie weer een mooie paddestoel, dit keer een witte. Sorry maar ook deze gaat op de foto. Ik heb geen haast en laatste ben ik toch al. Op 17 km kom ook ik de lus weer uit en een kilometer verder duiken we ook de hei weer op. En gaat het weer regenen. Dat is een beetje het patroon van vandaag, bos afwisselen met hei, regen afwisselen met droog. Ik zie zowaar een klein zonnetje door de bomen breken. Het moet niet gekker worden. Toch ben ik er nu al een beetje klaar mee, maar ik ben nog niet halverwege. Voorlopig eerst maar naar de verzorgingspost, dan zien we vanaf daar wel weer verder. Die komt gelukkig steeds dichter bij maar de laatste kilometer is nog even tegen de wind in en met regen. Bovendien is de zuidlus geen 25 km maar 27 km. Ik kom dan ook precies op de cut off aan. Niet dat ze daar heel erg spannend over doen, maar voor mezelf telt het wel.</p>
<p>Ik pak een gelletje en mijn pakje Caprisonne mee. Ik vraag Erwin om deze in het grote vak van mijn vest te doen, dan hoef ik die niet uit te doen. Ik graai nog wat chipjes en een banaan mee en begin aan de noordlus met de wetenschap dat ik al over de helft ben. Nog 25 km en dan ben ik weer terug. Ik vraag maar niet of ik ver achter loop. Het is toch niet relevant en ik loop mijn eigen race zoals dat heet. Inmiddels weer in het zonnetje loop ik weer over de hei. Dan voel ik iets geks, er zit iets niet lekker op mijn rug. Ik voel langs mijn vest en dan blijkt dat het pakje Caprisonne los tussen mijn vest en mijn rug ligt. Ik kan hem zo pakken. Lachend vraag ik me af hoe Erwin mijn pakje weggeborgen heeft. In elk geval niet in het grote vak. Ik loop langs een monumentje en ik mis een paadje maar heb hem alweer snel gevonden. Het is ook wel een heel klein paadje dwars door het gras.</p>
<p>Dan sta ik ineens onverwachts op een heuveltje en heb een prachtig uitzicht over de hei. Ik zie in de verte een kudde schapen en vraag me af of er een wolf in de buurt zit. Hij zou hier moeten zitten maar de kans dat ik hem tegen kom is minimaal. Dan moet je ‘s ochtends vroeg of ‘s avonds laat komen. Ik ren verder, mis weer een afslag, loop weer in het bos, zie weer een mooie paddestoel, maak een foto en duik de hei weer op. Ik zit inmiddels op 36 km en het begint weer te regenen. Wacht, regen? Dit is geen regen. Dit is keiharde hagel! De kleine witte korrels slaan in mijn gezicht en op mijn blote benen. Ik maak de fout om me om te keren en met mijn rug in de wind te gaan staan. De bedoeling was om mijn gezicht te beschermen maar het enige dat ik er mee bereik is dat mijn kont, die nog enigszins droog was, binnen een halve seconde ook zeiknat is. Ik maak een filmpje, wat kan je anders doen? Dit gelooft niemand en ik sta nu eenmaal hier en kan alleen maar gewoon rustig doorlopen. Het is wat het is.</p>
<p>Gelukkig duurt het niet lang en even later is het weer droog. Four seasons in one day was het toch? Of in dit geval in een paar uur. Twee kilometer verder loop ik in het bos en krijg ik een tweede hagelbui op mijn kop. Dan ben ik het zat. Nog 14 km te gaan en ik wil naar onder de 10 km. Er zit dus maar één ding op. Terminator time! Ik eet een gelletje met cafeïne, ik zet mijn speciale muziek op, ik drink nog wat, zet mijn blik op oneindig en mijn verstand op nul , druk op de Terminatorknop en zet de sokken er in. Ruim 6 kilometer en een uur lang draaf ik door het bos en over de hei, met regen, zon en een derde hagelbui. Ik zie mezelf gaan door de ogen van een toeschouwer. ‘Waar háált ze het vandaan?’ vragen mensen zich vaak af. Dat is mijn geheim.</p>
<p>Als de knop uitgewerkt is, is het nog maar ongeveer 7 km. Dat is te overzien maar het zal nét aan worden om binnen de cut off binnen te komen. Resultaat van een onwillige bil, het feit dat gisteren er waarschijnlijk qua energie toch harder in gehakt heeft dan ik dacht, misschien nog iets van twee weken terug maar vooral ook van het verzamelen van paddenstoelenfoto’s. I can’t help myself, ik ben nou eenmaal een trailtoerist. De laatste 7 km overbrug ik dribbelend, rennend, wandelend, met regen, zon, wind en gewoon droog. Ik kom episch binnen. Dwars door niet alleen regen maar ook een stevige wind trotserend tik ik af en krijg tot mijn verrassing zelfs een medaille. Die had ik niet verwacht. Frank heeft de auto gehaald en onder de achterklep strip ik mijn zeiknatte loopkleding af om iets droogs aan te trekken. Daarna gauw de auto in en lekker naar huis. Frank was een half uurtje voor mij maar is ook helemaal verkleumd. Eenmaal thuis lekker onder de douche en een dikke steak voor avondeten om vervolgens op de bank te ploffen. Grootste voordeel? Het is pas zaterdag dus morgen alsnog die relaxdag maar inplannen. En me langzaam mentaal gaan voorbereiden op volgende week. Volgende week? Wat heb ik dan volgende week?</p>
<p>Volgende week sta ik aan de start van de Halve Marathon van Urk. Waar? Urk. Of all places. Hopelijk met minder ‘onstuimig weer’.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/pegasus-trail-met-onstuimig-weer/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>The great escape 100 km: Veni, vidi, en roemloos ging ik ten onder</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/the-great-escape-100-km-veni-vidi-en-roemloos-ging-ik-ten-onder/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/the-great-escape-100-km-veni-vidi-en-roemloos-ging-ik-ten-onder/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 21 Sep 2025 17:31:52 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[Hardloopvrienden]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Heuveltraining]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=5392</guid>

					<description><![CDATA[Roemloos? Oordeel zelf. Drie jaar geleden liepen Frank en ik voor het eerst de 50 mijl van The Great Escape. Met moeite haalden we de finish, officieel net buiten de tijd maar het is Ourthegebied dus dan moet je sowieso drie uur extra rekenen. Ik kreeg een medaille maar ging dood en besloot dat de [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Roemloos? Oordeel zelf. Drie jaar geleden liepen Frank en ik voor het eerst de 50 mijl van The Great Escape. Met moeite haalden we de finish, officieel net buiten de tijd maar het is Ourthegebied dus dan moet je sowieso drie uur extra rekenen. Ik kreeg een medaille maar ging dood en besloot dat de GE net boven mijn kunnen is. Na het jaar daarna gestart te zijn met de intentie niet te finishen omdat ik de week ervoor de 50 km van de Freedom Trail gedaan had, liep ik toch nog 55 km. Vorig jaar heb ik het niet eens geprobeerd en stond ik achter de tafels van de verzorgingsposten in plaats van ervoor. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, werd de opzet veranderd en maakte ze niet alleen van 50 mijl 100 km, maar liep de route ook andersom waardoor je het deel van de route in Luxemburg zou lopen in plaats van de Ourthe. 2 redenen om het toch maar weer te proberen want Luxemburg hadden we nooit gehad. Eén klein detail werd tijdens de inschrijving over het hoofd gezien. De 100 km had 4200 hoogtemeters ten opzichte van de 2500 op de 80 km.</p>
<p>Maar goed, eenmaal ingeschreven is ingeschreven dus ik ging achtjes lopen op de Rotterdamse Alp, waar ik achteraf gezien mijn bilspier over de zeik geholpen heb. Na een, weliswaar buiten de tijd maar toch wel ok, Trail des Fantomes en wat bezoekjes aan de masseuse, chiropractor én fysiotherapeut togen Frank en ik zaterdagochtend richting Clervaux waar we andere jaren richting de Ourthe liepen en nu een rondje Luxemburg zullen doen. Al onze andere trailvriendjes van de Bende van Ellende waren vrijdagavond al gestart op de 200 km, waarbij Tony en Leonie vanwege ziekte al uitgestapt zijn. Ook Cees heeft door een val op moeten geven. De rest is nog aan het lopen. Gekkenwerk maar dat wisten we al. Olav, Marcel en Rene zullen we, als alles goed gaat, zondag bij de BBQ zien.</p>
<p>Rond een uur of 15:00 komen we bepakt en bezakt aan, want we gaan een rondje hardlopen al zou je denken dat we drie weken op vakantie gaan, en hebben mazzel. Er is een parkeerplekje op het parkeerterrein van de hal. Binnen worden we gelijk beetgepakt voor de registratie en nadat we bewezen hebben dat we alle verplichte gear bij ons hebben ploffen we neer bij Bas, Jaco en zijn zoon en Jantine en Rachel. Later zie ik Akke, Kees en Marleen ook nog binnenkomen. We maken de tijd vol door een bordje pasta te eten en te wachten tot we met de bus naar ons startpunt gebracht worden, 20 km verderop. De buschauffeur rijdt er in eerste instantie voorbij want het is een verzorgingspost buiten, maar na ten halve gekeerd om niet ten hele te dwalen staan we dan toch klaar op de juiste plek. Een kwartier te vroeg dus we moeten wachten want 18:00 starten is 18:00 starten. En natuurlijk gaat het regenen, maar gelukkig is het maar een beetje.</p>
<p>Frank en ik lopen apart want samen gaan we langzamer. Dat werkt als volgt. Als we samen lopen gaan we op elkaar staan wachten op de momenten dat de ander langzamer loopt. Als we alleen lopen doen we dat niet en lopen we per saldo toch wel redelijk bij elkaar in de buurt is tijdens de Fantomes gebleken. Als we eindelijk mogen starten valt het wel weer mee met de regen en lopen we een graspad naar beneden. Een lekkere start zoals dat heet, en dat mag ook wel want de eerste verzorgingspost is op 23 km en we moeten zo’n 6 km per uur lopen. Ik loop iets voor Frank maar al snel haalt hij me in. Samen lopen we door en komen Alma tegen die een foto van ons maakt. Dan mogen we gelijk omhoog en dat zet de toon voor de rest van de route.</p>
<p>Een ellenlange klim, die een behoorlijke aanslag op de benen is, en dan een bijna net zo, zo niet nog ellenlangere afdaling, met een net zo, zo niet nóg grotere aanslag. Gelukkig is het nog vroeg in de race, niet wetende dat dit de rode draad van de dag zou zijn. Of moet ik zeggen nacht. De eerste twee uur is het nog licht en mijn bil voel ik wel maar belemmert me niet met lopen. Het gaat lekker en de 6 km per uur gaan goed. Dan wordt het donker. Ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen maar dan is het niet meer te doen in het bos en moet het lampje op. Wat volgt is twee uur lang ellenlange klimmetjes en de bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in een relatief saai landschap. Het is donker dus je ziet weinig en de wegen door het bos zijn nagenoeg allemaal hetzelfde. Bovendien rommelen mijn darmen aan alle kanten en heb ik last van krampjes tijdens het afdalen. Ergens heb ik Frank een paar zakdoekjes afgetroggeld in het voorbijgaan maar ik probeer het uit te stellen.</p>
<p>Ik loop over een brug bij een camping als een man voor mij ineens stilstaat. De beste man heeft kramp en het ziet er niet goed uit. Hij loopt dan ook aardig te vloeken maar ik moet door. Daarna loop ik langs een riviertje door het bos en zie een rood lampje voor me. Dat zijn de momenten waarop ik gemotiveerd ben, want lampjes voor me betekent dat ik niet moederziel alleen achteraan loop en ik heb iets om in te halen. Als dat lukt en de jongen aan het kreunen en steunen is geef ik aan dat de verzorgingspost er bijna is, maar hij vindt 23 km meer dan genoeg. Nou ja, dat moet hij zelf weten. Dan kom ik eindelijk bij de verzorgingspost waar ook nog een behoorlijk aantal mensen van de 200 km zitten. Dat had ik niet verwacht. Frank ligt uitgebreid op de grond te relaxen en Sandy komt me een stukje eclair brengen dat ze speciaal voor mij bewaard heeft. Wat worden we toch weer goed verzorgd en ik blijf langer hangen dan ik oorspronkelijk van plan was. Het scheelt dat de cut off ook 20 minuten langer is dan ik dacht.</p>
<p>Hoe dan ook, uiteindelijk ga ik weer op pad, Frank is nog binnen. Het duurt niet lang voordat hij me weer inhaalt. De afstand naar de volgende verzorgingspost is ‘maar’ 15 km. De ellenlange klimmetjes en de bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap zijn er niet minder om, en de enige afleiding die ik heb is een paar ogen die me aanstaren als ik mijn lamp in een open graanveld schijn. Ik kan echter niet zien of het een ree, een vos of gewoon een kat is dus ik laat mijn fantasie maar de vrije loop. Dat en het feit dat mijn darmen blijven pruttelen en na twee pogingen laat ik een stukje van mezelf in het bos in Luxemburg achter. Gelukkig had ik twee zakdoekjes van Frank gepikt. Dat lucht op. Mijn onwillige bil krijgt daarnaast de kans niet om vervelend te doen. Hij wordt volledig overgeschreeuwd door kuiten, bovenbenen, rug, schouders, nek en voeten. Maar vooral door een spier in mijn rechterbovenbeen. Als dat niet wegtrekt wordt het een kort rondje maar vooralsnog zit het probleem vooral omhoog.</p>
<p>Zo kom ik toch bij de 38 km waar ik opnieuw Frank tref maar ook Marcel, het volgende slachtoffer van de GE. Ik maak mijn shit in orde en eet een kopje soep. Mijn benen, wat zeg ik, mijn hele lijf voelt als een rijpe puist op het punt om te ontploffen. Jantine en Rachel bieden me vloeibare magnesium aan die ik dankbaar aanneem. We hadden het vrijdag geprobeerd te kopen maar konden het nergens vinden. Frank gaat nu eerder weg dan ik en ik probeer ook niet te lang te blijven hangen. Door het opladen van mijn klokje zwabbert hij er 2 km bij dus daar moet ik rekening mee houden. Nog even plassen en dan duik ik de nacht weer in. Ik heb een uur speling maar moet weer 24 km naar de 62 km. Ik zoek even de weg als Frank ineens aan komt lopen. Die was verkeerd gelopen en haakt nu bij mij aan om samen opnieuw aan ellenlange klimmetjes en bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap te beginnen. Als afwisseling krijgen we nu ook smalle richeltjes langs het ravijn met rotsblokken, omhoog én omlaag, Ourthevallei waardig. Overdag moet het hier mooi zijn, ‘s nachts zien we er weinig van en vorderen we maar langzaam. We lopen haasje over met een paar anderen maar het is goed uitkijken en als ik op een gladde steen stap val ik voor de verandering eens op mijn linkerzij in plaats van rechts. Gelukkig blijft de schade beperkt tot de schrik.</p>
<p>De ellenlange klimmetjes en bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap beginnen hun tol te eisen. Het moraal ligt ergens op de bodem van de rivier die we af en toe passeren, en de vermoeidheid bereikt een nieuw hoogtepunt. Het zijn nog niet eens de hoogtemeters maar de manier waarop. Ok, ook de hoogtemeters, dit is niet te doen, in elk geval niet voor ons gewone stervelingen. En ook al stappen we dapper door, de kilometers duren steeds langer.  Als we eindelijk weer eens boven aan een klim zijn en een stukje asfalt kruisen zitten we rond de 50 km en geeft Frank er de brui aan. Hij wil bellen om opgehaald te worden. Ik wil in elk geval doorlopen tot de volgende verzorgingspost en zie dan wel verder. Frank raakt dolenthousiast (not) en besluit dan toch tot daar met me mee te lopen ware het niet dat een andere loper ons tegemoet komt met de boodschap dat hij er uit gaat en al gebeld heeft om opgehaald te worden. Die verleiding is te groot. Ik pik Frank zijn cola in, want stiekem heb ik meer gedronken of minder bijgevuld dan ik dacht en ben bijna leeg. We geven elkaar een kus en als strangers in the night gaan we elk onze weg in tegengestelde richting.</p>
<p>En dan gaat het regenen. Met bakken uit de hemel kan ik nog net mijn jasje pakken en aantrekken. Wat volgt zijn ellenlange…, enfin, you catch the drift, maar dan met regen. Als afwisseling krijg ik die eerder smalle richeltjes langs het ravijn met rotsblokken, maar dan spekglad door de regen. Die waait dan wel weer over maar heeft zijn vernietigende werk al gedaan. Dapper wandel ik door als ik ineens een vuursalamander op mijn pad zie. Die moet op de foto. Ik kom er nog meer tegen en tel er vijf. Ook kom ik langs een bankje die recht tegen een soort menhirachtige rots tussen twee bomen aankijkt. Ik zei al, overdag zal het hier best mooi zijn. Ik begin nu ook mijn voeten te voelen en mijn grote vrienden de blaren hebben zich gemeld. De pijnlijke tenen van het afdalen had ik een paar uur geleden al. Op de een of andere manier kan ik niet in mijn nachtelijke flow komen. Normaal gesproken vind ik het superleuk om ‘s nachts te lopen maar dit is gewoon écht niet leuk meer. Ik ben alleen maar bezig met overleven.</p>
<p>Tegen de tijd dat ik alleen nog maar langzaam kan wandelen en de vraag is of ik überhaupt de cut off op 62 km ga halen app ik Frank dat ik op de 62 km ook ga stoppen. Misschien haal ik de cut off en kan ik de volgende 14 km tot 76 km ook nog halen, maar daarna is het nog 27 km met meer van hetzelfde. Dat ga ik gewoon niet doen. Nog 6 km dus. Frank appt terug dat de laatste 5 km tot aan de verzorgingspost levensgevaarlijk zijn met spekgladde rotsen begroeid met mos en raad me aan om eerder opgepikt te worden. Aangezien ik nog meer op het programma heb staan de komende 4 weken (Tunnelrun, Breweryrun, Pegasustrail, halve van Urk en de Amsterdam marathon) en doorlopen me niks gaat brengen bel ik als ik bij een station ben. Niet alleen een herkenbare plek maar ik heb dan 56 km op de klok wat ik een prima afstand vindt en precies op dat moment begint het weer te zeikregenen en kan ik gelukkig schuilen in een fietshok.</p>
<p>Na een kwartiertje word ik opgehaald en naar de verzorgingspost gebracht waar Frank op me wacht. Daar moeten we nog langer wachten om uiteindelijk twee uur later opgehaald te worden om terug naar Clervaux gebracht te worden. De verzorgingspost is dan al gesloten. In de tussentijd heb ik droge kleren aan getrokken, schoenen gewisseld en de tape van mijn voeten getrokken, niet geheel zonder schade door een los velletje en het feit dat mijn zool zo zacht als een weekdier is. Terug in Clervaux zit René, het laatste slachtoffer dat uitgestapt is en is Olav de enige van de bende die een medaille ophaalt vandaag. We blijven echter niet hangen en rijden lekker terug naar huis waar we de zooi opruimen, douchen, een uurtje slapen en daarna lekker Chinees halen en op de bank hangen. Nooit eerder vind ik het totaal niet erg dat ik uitgestapt ben. The Great Escape was nét een hoogtemeter te veel. Nu focussen op de komende evenementjes en dan nog één keer een poging wagen op de 200 km in december bij de Bello. Daarna ga ik maar eens serieus nadenken over wat ik aankan maar vooral ook wat ik nog leuk vind.</p>
<p>Want uiteindelijk doen we het daar voor toch, voor de lol?</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/the-great-escape-100-km-veni-vidi-en-roemloos-ging-ik-ten-onder/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De grote verbouwing</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/de-grote-verbouwing/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/de-grote-verbouwing/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 06 Aug 2023 16:29:38 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Marathon]]></category>
		<category><![CDATA[Training]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=4140</guid>

					<description><![CDATA[Vaak keken wij met veel plezier naar het Britse programma ‘De grote verbouwing’, dat mensen volgt die een bijzondere verbouwing uitvoeren. En nu zijn wij zelf aan de beurt. Want voor wie het nog niet meegekregen heeft, we gaan verbouwen. Niet heel bijzonder maar wel ingrijpend. Ingrijpend genoeg om het hele huis leeg te moeten [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Vaak keken wij met veel plezier naar het Britse programma ‘De grote verbouwing’, dat mensen volgt die een bijzondere verbouwing uitvoeren. En nu zijn wij zelf aan de beurt. Want voor wie het nog niet meegekregen heeft, we gaan verbouwen. Niet heel bijzonder maar wel ingrijpend. Ingrijpend genoeg om het hele huis leeg te moeten halen en een paar weken ergens anders te moeten gaan wonen. Het hele huis? Nou, een klein dapper stukje zijnde de badkamer mag blijven staan, maar ja, de helft van de spullen heb je toch nodig als je zes weken ergens anders woont dus…</p>



<p class="wp-block-paragraph">Gisteren hebben we met de hulptroepen alles vanaf de vierde verdieping via een liftje in de zeecontainer gegooid die achter de flat mocht staan. Daar kan het netjes blijven tot alles klaar is en het er weer uit mag om beoordeeld te worden of het teruggeplaatst wordt, verkocht, weggegeven of naar de kringloopwinkel. Van de week zijn we al verhuisd naar ons tijdelijke onderkomen in Pijnacker en omdat het gisteren allemaal zo soepel liep hoeven we vandaag gelukkig niks meer te doen. Tijd genoeg om de omgeving hier eens te ontdekken tijdens een hardlooprondje.</p>



<p class="wp-block-paragraph">En terwijl ik daar zo mee bezig ben bedenk ik me dat zo’n verbouwingsoperatie eigenlijk best veel weg heeft van een ultraloop. Het begint al met het idee. Het is op het moment zelf altijd een goed idee. Enthousiast bedenk je wat voor een avontuur het wordt en focus je op het eindresultaat. Voordat je het weet is het besluit definitief en heb je ‘ingeschreven’ en betaald.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Daarna volgt er altijd even niks totdat je op een dag in je agenda kijkt en ziet dat het kort dag wordt. Je moet ineens dingen gaan regelen. Waar ga je slapen, wat neem je mee, kleding, eten, drinken en eventueel alle andere spullen die je nodig hebt? Hoe ziet de planning en de logistiek er uit en heb je nog hulp nodig along the way? Die vrijwillige hulptroepen moeten ook geregeld en ingepland en natuurlijk ook vervoer, eten en drinken hebben.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Als alles gepland en geregeld is, is het kruisjes zetten in de agenda totdat het avontuur mag beginnen. De zenuwen nemen toe en er schiet vlak van tevoren van alles door je hoofd. ‘Shit dit zijn we vergeten, dat moet nog en wat als het gaat regenen?’ Gauw nog even naar de winkel om het een en ander te halen. Natuurlijk ook goed de uitleg en regels lezen zodat je zeker weet waar je aan begint. De dag ervoor krijg je dan ook nog een briefing.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">De dag zelf vroeg opstaan, ontbijt er in, alles wat je nodig hebt en de avond ervoor klaargelegd meenemen en naar het ‘startpunt’. De vrijwilligers staan klaar en dan kan je aan de slag. Het avontuur kan beginnen. Eerst nog even onwennig en zoekende, maar al snel zit de routine er in en gaat het soepel. Oh ja, natuurlijk maak je ook brokken als er iets (je) valt maar wat doe je er aan? Stof afkloppen en door, de schade bekijk je later wel.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Als de eerste uren (kilometers) voorbij zijn kom je in een soort flow. Jij doet je ding en de aannemer het zijne. Je kan nu kijken hoe alles zich ontvouwt, maakt af en toe wat foto’s die je met de buitenwereld deelt en de route naar het eindpunt zet zich voort. Een nieuwe route die je nog niet eerder gelopen hebt is altijd leuk. Meestal begint het echter halverwege een beetje in te zinken. Waar ben je in godsnaam aan begonnen? Het eindpunt is nog heel ver en nog lang niet in zicht en je bent nu al helemaal naar de klote. Even denk je aan opgeven maar dat kan gewoon niet. Er moet nu doorgezet worden.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Na die mentale dip gaat het gelukkig beter en begin je licht aan het einde van de tunnel te zien. De opbouw gaat voorspoedig, op wat kleine heuvels na, en langzaam ga je denken aan de finish. Maar dan, als je denkt dat je er bijna bent, is daar altijd die ene laatste heuvel, wat zeg ik, berg, die je nog op moet. Tanden op elkaar want alle spullen moeten weer terug uit de container. Maar als ook die klus geklaard is zit het er op en mag je je medaille in ontvangst nemen. In ons geval een prachtig verbouwde woning met nog meer ruimte, een hele nieuwe keuken en vloer en nog wat andere snufjes.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Daarna natuurlijk heerlijk nagenieten. De schade van onderweg wordt gauw vergeten en trekt snel weg en voor je het weet is alle ellende uit je geheugen verbannen. Om wellicht binnen afzienbare tijd toch maar weer eens een nieuw idee te hebben en dit ook gewoon enthousiast uit te gaan voeren. Ondertussen is met dit avontuur je leven wederom behoorlijk veranderd.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Frank heeft de nodige momenten gehad na het besluit of het allemaal wel goed zou komen. Ik heb altijd het rotsvaste vertrouwen dat dat het geval zal zijn. Natuurlijk heb ik ook mijn momenten, maar dan denk ik altijd aan mijn mantra. Aan alles komt namelijk een einde, ook aan 100 km hardlopen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Of in dit geval, aan de grote verbouwing!</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/de-grote-verbouwing/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het kan altijd gekker!</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/het-kan-altijd-gekker/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/het-kan-altijd-gekker/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 15 Jan 2023 09:55:41 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[Hardloopvrienden]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen is leuk!]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Training]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[Ultralopen]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=3857</guid>

					<description><![CDATA[Ik zie een mengeling van onbegrip, ongeloof en uiteindelijk een beetje bewondering op zijn gezicht. Maar er zit zeker kortsluiting in zijn brein. ‘160 kilometer hardlopen, kan dat dan? Aan één stuk door? Echt waar? Wow, dat is met de auto al ver. Wat knap! Ik zou het niet kunnen.’ Ik kan het hem niet [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Ik zie een mengeling van onbegrip, ongeloof en uiteindelijk een beetje bewondering op zijn gezicht. Maar er zit zeker kortsluiting in zijn brein. ‘160 kilometer hardlopen, kan dat dan? Aan één stuk door? Echt waar? Wow, dat is met de auto al ver. Wat knap! Ik zou het niet kunnen.’ Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Het is ook niet een standaard antwoord op de vraag ‘Ga je nog wat leuks doen dit weekend.’</p>



<p class="wp-block-paragraph">De meeste mensen kunnen een marathon nog wel bevatten, en zelfs een 50 km hebben ze nog wel een beeld bij. Tot aan honderd kilometer moeten ze al wat langer over nadenken. Alles daar boven veroorzaakt die kortsluiting. 100 mijl, 200 kilometer of meerdere dagen achter elkaar langere afstanden lopen om een totale lange afstand te overbruggen. Als je je niet in dat ‘wereldje’ bevindt, zij het direct of indirect (omdat je getrouwd bent met zo’n gekkie), is het een ver van je bed show waar je je niks bij voor kan stellen. Ik kon dat ook niet, wist niet eens dat het bestond. Maar ja, die foute vrienden hé?</p>



<p class="wp-block-paragraph">Zelf ben ik inmiddels in mijn denkwereld bij zo’n zogeheten multistage loop aangekomen. Dit jaar past hij niet in de planning, tenslotte zijn de vakantiedagen op de zaak ook niet oneindig, maar volgend jaar wil ik zeker een meerdaagse trail lopen. Ik weet ook al welke, maar dat hou ik nog even geheim. Hij moet namelijk wel georganiseerd worden en dat is elk jaar weer even afwachten.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Voor nu ligt de lat op 160 km. Dan die multistage en om ons heen zou een volgende stap rond de 220 &#8211; 250 km liggen. Want als je 160 km kan, kan je ook 240 km. Dat is maar 50 mijl extra volgens de ultralooplogica. Gééééék, zou je denken. Daar heb je overigens helemaal gelijk in. In de wereld zijn er echter zat trails waar 500 km geen uitzondering zijn, of waar de hoogtemeters of de omstandigheden an sich killing zijn. Dat is voor ons dan weer ver van ons bed show.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Een paar voorbeelden. De Ultra Trail du Mont Blanc is ‘maar’ 171 kilometer en loop je onder andere in Frankrijk, maar is wel dwars door de bergen dus er zitten een paar hoogtemeters in. Of the Badwater in Amerika. Een luttele 217 km maar als je pech hebt loop je in 40 graden door de woestijn. Of wat dacht je van de wat meer bekende Marathon des Sables? Slechts 254 km en dan ook nog over meerdere dagen. Maar ook hier weer extremen van hitte en kou, en vooral veel zandlopen.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dichter bij huis. Tussen die foute vrienden van ons zitten er ook een paar die zelf wat leuke routes bedenken. Routes van rond de 200 km waar we wellicht ooit wel eens aan zouden kunnen ruiken. Ze verzinnen er ook nog eens leuke namen bij. ‘3 Rivers of pain’ of ‘The dark world’. De uitdaging zit hem niet alleen in het lopen van zo’n route, maar ook in de weersomstandigheden, en soms zoeken naar de route, je verzorging onderweg en zeker ook dat het vaak een serie van vijf of zes is die je dan binnen een bepaald tijdsbestek moet lopen om een eervolle vermelding te krijgen op een zelfverzonnen scorebord. Ach ja, je moet het er maar voor over hebben.</p>



<p class="wp-block-paragraph">En dan is daar ineens een ‘De luxe’ edition. Want een zelfverzonnen route van 220 km van Hoek van Holland naar Den Helder die je ‘De Duinhopper’ noemt, waarom zou je die niet uitbreiden? Gewoon lekker starten op de grens van België en Frankrijk en dan langs de kust alsnog naar Den Helder. Plak je er een slordige 300 km aan vast. Why not? En dan natuurlijk wel in januari of februari lopen, dan is de kans op slecht weer het grootst, en binnen de 120 uur, oftewel vijf dagen. Gemiddeld 100 km per 24 uur. Ineens heel dichtbij. Maar dat doet toch niemand?</p>



<p class="wp-block-paragraph">Nee, wij gaan hem niet doen. Die oorspronkelijke Duinhopper is al iets dat de afgelopen twee jaar voorzichtig tot de verbeelding is gaan spreken, maar waarvan we tot op heden elke keer geconstateerd hebben dat dat toch écht nog een brug te ver is. Maar binnen die foute vrienden groep zijn er wel degelijk mensen die bedacht hebben dat ze dat wel gingen doen. Dan kan je eigenlijk maar één ding doen. En dat is ondersteunen op een of andere manier om er voor te zorgen dat de vriend in kwestie het haalt.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dus heeft Frank bedacht om de nacht van zaterdag op zondag mee te gaan lopen. Zijn idee is rond de 60 km. De vriend in kwestie start op donderdagochtend en heeft er dan al ruim 200 km en 2,5 dag op zitten. Ik wil uiteraard ook wel mee maar ergens in mijn achterhoofd vraag ik me af of het slim is. Ik heb nog 160 km in de benen zitten, ik ben nog vermoeid, en moet over een paar weken de marathon van Tokyo lopen die ik toch echt ook niet geheel onbelangrijk vind. Ik twijfel. Als we een week eerder een vriendschappelijk rondje Oostvoorne van 17 km met de bende van ellende lopen weet ik het zeker. Ik moet helaas verstek laten gaan. Ik kom nauwelijks vooruit, mijn benen willen niet zo, ik ben doodop en zie het totaal niet zitten om 60 km te lopen en een nacht slaap over te slaan. Dat gaat dan niet goed komen met mij.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Naarmate de week vordert voel ik me een stuk beter, loop ik een lekkere 12 km van het werk naar huis en vormt zich een ander plan. Ik zou natuurlijk wel overdag een stuk mee kunnen rennen. Een kilometer of 20. En als het écht lekker gaat doe ik misschien wel 30 km. Tenslotte moet ik toch ook een beetje afstand weer lopen voor Tokyo. Bovendien hoef ik dan zondag niet in mijn eentje want Frank gaat wel de nacht in. Haak ik rond 10:00 aan ergens tussen Hoek van Holland en Den Haag. ‘s Middags lekker op de bank, ‘s avonds een pizzaatje bestellen en dan Frank om 23:00 uur afgooien, waarschijnlijk in Meijendel. Prima plan!</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dat plannen altijd anders lopen, zeker bij trailrunnen, blijkt maar weer als alles omgegooid wordt en ik uiteindelijk om drie uur ‘s middags ergens in Rockanje instap. Het is zeikweer, het gaat allemaal niet snel en het wordt vroeg donker, waar ik natuurlijk weer geen rekening mee gehouden heb waardoor ik geen lamp bij me heb. Maar per saldo loop ik 20 km mee en zijn we nét op tijd thuis om toch nog een afhaalpizza te kunnen eten. Frank zet ik af om 23:45 in Maassluis en dan mag ik alsnog mijn bed in, zoals gepland.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">De vriend in kwestie zit dan net over de helft en is al 2,5 dag onafgebroken in touw en aan het hardlopen, met slechts een paar uurtjes slaap tussendoor. Hoe dan? Ik weet wel hoe, maar ik ben er nog niet aan toe. Weet ook niet of ik er ooit zin in zal hebben. Ik heb een paar uur mee mogen maken wat het met hem doet. Hoe hij er uitziet. Waar hij fysiek&nbsp;&nbsp;last van heeft en waar hij mentaal tegen op moet boksen. De mens is wat dat betreft tot heel veel in staat, maar er is wel een verschil tussen gedwongen situaties en iets waar je vrijwillig voor kiest. Dat laatste is dan toch een kwestie van wilskracht en vele malen zwaarder dan als je geen keuze hebt. Ik heb het vaak genoeg gezegd als mensen me onlangs vroegen hoe ik in vredesnaam dacht 160 km te gaan rennen. En dat is met 200 km of met, in dit geval, 500 km niet anders. Je moet er niet over nadenken en het gewoon doen. Alhoewel er niks gewoons aan is, begrijp me niet verkeerd.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar één ding weet ik steeds zekerder naarmate we langere afstanden lopen, we meer extremere omstandigheden opzoeken, we meer en meer in het wereldje gezogen worden, onze kring van foute vrienden steeds groter wordt en vooral we onze grenzen steeds verder verleggen. Je moet wel behoorlijk gek zijn om dit soort dingen te doen. En toch is het me ook dit weekend weer absoluut duidelijk geworden.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het kan altijd gekker!</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/het-kan-altijd-gekker/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het hoofd weegt zwaarder dan de benen</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/het-hoofd-weegt-zwaarder-dan-de-benen/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/het-hoofd-weegt-zwaarder-dan-de-benen/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 08 Jan 2023 16:49:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[Hardloopvrienden]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Het hoofd weegt zwaarder dan de benen]]></category>
		<category><![CDATA[spartathlon]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Training]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[Ultralopen]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=3849</guid>

					<description><![CDATA[Het hoofd weegt zwaarder dan de benen Ik heb meerdere hardloopboeken in de kast staan. Sommige zijn interessant, sommigen zijn grappig, sommigen educatief en ja, ik heb er ook één of twee waarvan ik denk: ‘Nou, dat geld had ik me kunnen besparen!’ Maar nu heb ik een boek gelezen dat ik zelf geschreven had [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><strong>Het hoofd weegt zwaarder dan de benen</strong></p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik heb meerdere hardloopboeken in de kast staan. Sommige zijn interessant, sommigen zijn grappig, sommigen educatief en ja, ik heb er ook één of twee waarvan ik denk: ‘Nou, dat geld had ik me kunnen besparen!’ Maar nu heb ik een boek gelezen dat ik zelf geschreven had kunnen hebben. Net zo goed dat er mensen zijn die mijn eigen boek zo ‘herkenbaar’ vinden, is ‘Het hoofd weegt zwaarder dan de benen’ heel erg herkenbaar voor mij.</p>



<p class="wp-block-paragraph">&lt;Spoiler alert&gt; Olivier Verhaege, de schrijver, vertelt zijn verhaal over twee jaar training vanaf het besluit tot aan het uitlopen van de Spartathlon. Een ultraloop van 246 km van Athene naar Sparta. Ik wist al van het bestaan van de race doordat Tobias, een medecursist van mijn training tot hardloopinstructeur destijds, deze ook ging lopen en wij, de rest van de cursisten uit de groep, hem toen gevolgd hebben. Ik liep toen maximaal een marathon en kon me geen enkele voorstelling maken van langere afstanden dan dat. Was me er eigenlijk niet zo bewust van dat het überhaupt bestond en dus ook totaal niet mee bezig. Ik zag een filmpje van Tobias finishen bij de voet van het standbeeld van koning Leonidas. Leonidas stond voor mij gelijk aan Belgische bonbons en dat was dat, maar gaaf dat hij het gehaald had, whatever ‘het’ dan ook precies inhield.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar goed. Het pad des levens loopt nooit waar je het verwacht en ergens tussen toen en nu ben ik ook wat je noemt ultramarathons gaan lopen. Ik geloof nog steeds dat het een soort luiheid van mij is. Bij die verre afstanden hoef ik niet snel en dat vind ik minder vermoeiend. Bovendien mag ik onderweg alles eten en drinken wat ik wil, vooral veel koekjes en chocola, en daar ben ik altijd wel voor te porren.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Terug naar het boek. Ik heb absoluut niet de ambitie om de Spartathlon te gaan lopen, al was het maar omdat er weer iets van een voor mij onmogelijke tijdslimiet aan vast hangt. Maar de afstand is iets waar ik nog wel over na wil denken. En desalniettemin heb ik natuurlijk recentelijk mijn eerste honderd mijl gelopen. Voor de alerte lezers onder ons, ‘eerste’ betekent inderdaad dat ik voornemens ben om er in elk geval nog een te lopen.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Niet dat ik er specifiek voor getraind heb, maar ik heb natuurlijk wel een aantal zaken gedaan, lees gelopen, met in het achterhoofd die honderd mijl. Alle gedachten en gevoelens die ik in de aanloop maar vooral ook tijdens de loop gehad heb komen terug in de reis van Olivier. In sommige gevallen zelfs letterlijk als Olivier op het moeilijkste moment van de race denkt aan opgeven en uitstappen. Dan besluit hij dat hij gekomen is om de hele Spartathlon uit te lopen en niet een gedeelte er van. Uitstappen doet hij dan ook alleen als de tijdslimiet bereikt is of als hij te geblesseerd is om verder te lopen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Terwijl ik het lees hoor ik mezelf zeggen op kilometer 130, in mijn eentje in het bos in de nacht tijdens het koudste uur en als ik eigenlijk alleen maar wil huilen, ‘Ik ben hier gekomen om honderd mijl te lopen, niet om 80, 100 of zelfs 125 km te lopen’. En ook het motto om alleen uit te stappen als de tijdslimiet bereikt is of als het medisch niet meer verantwoord is om verder te gaan heb ik vaak genoeg hardop uitgesproken.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar ook zijn twijfels vooraf of hij er wel klaar voor is, waarvan ik zelf overtuigd was dat wij dat in elk geval niet waren, maar toch ook het vertrouwen had om er aan te gaan beginnen en de vastberadenheid om het te gaan halen. Niet dat ik dat aan iemand verteld heb want ik wil nooit wat jinxen. ‘Wisselgeld’ noemt Frank dat altijd. Ik ben zo’n irritant mens dat roept, ‘ik red het niet, ik kan het niet, ik heb niet getraind, ik zie het wel’, of alle varianten die je daar maar op kan bedenken, en dan vervolgens een PR loopt, of gewoon met twee vingers in de neus en/of iedereen er uit loopt. Dat is niet om op te scheppen of te doen alsof het niks is, maar puur bijgeloof van mijn kant.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar vooral treffend zijn de momenten waarop je in het midden van de nacht ergens in je eentje in de regen een lange duurloop aan het doen bent en het liefst lekker in je warme bed wil liggen. Dan vraag je jezelf serieus af: ‘Waar ben ik in godsnaam mee bezig?’ Eigenlijk hoor je dat nooit van andere ultralopers. Die hebben het alleen over avonturen beleven en hoe gaaf het is om op godvergeten plekken de elementen te trotseren op tijdstippen dat iedere vezel van je wezen zegt dat er iets niet klopt. ‘Je moet gewoon genieten van je loop’ wordt er dan gezegd. Of de gevleugelde uitspraak van vriend Olav ‘Trailen is leuk!’.&nbsp;&nbsp;Dat is het meestal ook wel, maar soms ook gewoon echt niet.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dus misschien heeft Olivier wel alle ongeschreven regels overtreden door openlijk een kijkje achter de schermen te geven wat er bij komt kijken als je een dergelijke tocht onderneemt. Wat je er allemaal voor moet doen en vooral ook voor laten. De bloed, zweet en tranen die het kost en dat het geen momentopname is maar dat het een reis is die maanden, soms jaren kan duren. Dat het niet aan komt waaien en dat er voor elk moment dat je heerlijk aan het genieten en lopen bent, er ook een moment tegenover staat dat je je hardloopschoenen in de vuilnisbak wil gooien en uit de grond van je hart roept ‘ik kap er mee, ik doe dit nooit meer!’</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik heb altijd gezegd dat hardlopen uit drie elementen bestaat. Fysiek, conditioneel en mentaal. Bij de langere afstanden wordt vooral het mentale component steeds belangrijker, en dat is ook waar Olivier het over heeft. Natuurlijk moet je het vol kunnen houden, en doet alles na 50 km pijn, maar het gaat er om hoe je met die ‘pijn’ omgaat. Het gevecht met de spoken in je hoofd, het weerstaan van dat stemmetje in je hoofd dat maar één doel heeft. Jou te beschermen tegen jezelf en te zorgen dat je er mee stopt. En dan is daar die andere stem die zegt dat je een bikkel bent en door moet lopen tot de finish. Tot je je doel behaald hebt en je grens weer verlegd. Ik weet eerlijk gezegd niet welke stem de engel en welke stem de duivel is. Maar als je wil weten hoe dat werkt, dan heeft Olivier dat heel goed weten te beschrijven.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De afstand van een ultraloop is geen 50 km, 100 km of zelfs 246 km. Het zijn de centimeters tussen je oren!</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>



<p class="wp-block-paragraph"><a href="https://olivierverhaege.be">https://olivierverhaege.be</a></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/het-hoofd-weegt-zwaarder-dan-de-benen/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Bello Gallico: De langste nacht</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/bello-gallico-de-langste-nacht/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/bello-gallico-de-langste-nacht/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 22 Dec 2022 22:57:47 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[100 mijl]]></category>
		<category><![CDATA[Bello Gallico]]></category>
		<category><![CDATA[Hardloopvrienden]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=3838</guid>

					<description><![CDATA[De dag die je wist dat zou komen. Vrijdag 16 december 2022. De dag dat ik me voorbereid om een nieuwe grens over te gaan. De grens van een honderd mijl lopen. Ik weet nu nog niet of ik het ga halen, maar ik ben vastberaden. In de praktijk, in de echte wereld kan er [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">De dag die je wist dat zou komen. Vrijdag 16 december 2022. De dag dat ik me voorbereid om een nieuwe grens over te gaan. De grens van een honderd mijl lopen. Ik weet nu nog niet of ik het ga halen, maar ik ben vastberaden. In de praktijk, in de echte wereld kan er van alles gebeuren maar in mijn hoofd staat het vast. En terwijl ik nog voor 20:00 in een hotel langs een snelweg in België in bed lig, niet om te kunnen slapen maar wel om zo veel mogelijk rust te pakken, denk ik aan mijn collega’s die lekker op de kerstborrel op kantoor een feestje houden. Ik hoop zondag mijn eigen feestje te hebben.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Frank is al dagen bezig met ‘de grote loop’ zoals ik het gedoopt heb. Ik probeer er juist zo min mogelijk aan te denken en ben volledig in de ontkenning. Natuurlijk kijk ik ook naar wat ik allemaal mee moet nemen, wat ik aan ga trekken en wat ik in welke dropbag ga stoppen, maar ik benader het heel systematisch. Heel gestructureerd en geordend werk ik de lijstjes af als een takenpakket en als ik daarmee klaar ben mag ik gaan zitten en achterover leunen. Het feit dat ik in plaats daarvan juist aan de bak moet heb ik weggeblokt. Als ik er over na ga denken doe ik het niet. Ik moet er gewoon induiken, net als in een ijsbad.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik heb dit weekend drie grote vijanden om te overwinnen. Ten eerste mijn lijf in zijn algemeenheid en mijn bil specifiek. Alhoewel het de laatste week behoorlijk goed gaat is het gewoon nog niet weg. De vraag is hoe hij zich houdt en of hij goed genoeg is voor 160 km. Even los van de risico’s van uitglijden door gladheid en daarmee de boel weer verrekken. De tweede vijand is de kou. Mijn oren, mijn handen maar vooral mijn voeten bevriezen nogal gauw en met bevroren voeten loop ik toch iets minder soepel. Uiteindelijk ontdooit de boel altijd wel maar het duurt toch een behoorlijk aantal kilometers voor het zover is. Als laatste en de grootste vijand zijn mijn voeten. Ik ben behoorlijk blaargevoelig en heb nog niet het heilige graal gevonden om dat te voorkomen. En geloof me, blaren gaan op een gegeven moment toch pijn doen. We zullen zien of ik opgewassen ben tegen deze monsters.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Op vrijdagochtend nog even naar de masseuse om de beentjes en de rug los te maken, de laatste boodschappen doen, de laatste dingetjes in de tas, lunchen en dan gaan we op weg naar België. Het is druk, we moeten langs Antwerpen en Brussel en dat op de vrijdagmiddag, maar twee uur later staan we dan toch voor het hotel annex pleisterplaats met een winkel, Starbucks en een Burger King.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Omdat het nog te vroeg is om ons te registreren hangen we een beetje op de kamer en rijden dan alsnog naar het start/finishgebied. Daar treffen we René en Simone die in het restaurant er naast een choco drinken. We sluiten aan want het is nog geen tijd. Als ook Marcel aankomt reken we af en lopen we naar de zaal waar we onze tracker en startnummer ophalen en uiteindelijk ook Tony zich meldt. We mogen mee-eten met de pastaparty maar het gaat nog even duren voor het eten klaar is en we hebben geen zin om te wachten. Terug dan maar naar het restaurant voor de meest vreemde (herten)burger met friet. Van daar uit naar het hotel waar we alles klaar leggen. De wekker gaat op 2:15. Ik begin er zowaar aan gewend te raken.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Om 20:21 doe ik het licht uit. Frank ligt dan al bijna een uur te slapen. Bij mij lukt slapen niet echt. Net iets te warm, een net iets te hard bed, een net iets te groot kussen, Frank die net iets te hard snurkt en misschien net iets te veel cola en M&amp;M’s. Maar goed, ik moet het er mee doen. Als de wekker dan gaat heb ik toch her en der wat hazenslaapjes gedaan. Snel douchen, aankleden, spullen pakken en naar beneden. Marcel rijdt mee en staat al klaar.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Bij de start geven we onze dropbags af en worden de laatste voorbereidingen getroffen. Iets eten, iets drinken, nog even naar de wc en een startfoto van het heldenteam. Om 3:50 loopt iedereen naar het startpunt. Frank is nog van alles aan het doen en ik maan hem tot spoed. Niet dat hij zich er wat van aantrekt, maar om 3:58 staan we dan toch met de hele meute aan de start. Het voelt minder koud dan ik bang voor was. Desalniettemin heb ik drie laagjes aan. Er wordt wat onverstaanbaars gezegd en alleen het feit dat ik mensen in beweging zie komen geeft aan dat we gestart zijn.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Omdat we over een smal pad met vlondertjes moeten, gaan alleen de voorsten er meteen vandoor. Een stukje later in het bos is er ruimte en kan iedereen zijn eigen tempo gaan lopen. De lampjes staan aan, ik heb mijn muziek nog even uit om mijn concentratie te kunnen bewaren en in een rustig tempo beginnen we aan ons avontuur. In plaats van muziek heb ik een oorwurm in mijn hoofd om het ritme van mijn passen aan te geven. Gek genoeg is het irritante ‘Altijd is Kortjakje ziek’, een perfecte maat, maar waar ik in mijn hoofd niet vanaf kom.</p>



<p class="wp-block-paragraph">In tegenstelling tot vorig jaar, waar het ontzettend modderig was, is alles dit keer hard bevroren en voelt de grond aan als onregelmatig asfalt. Geen glijpartijen dus, maar wel voorzichtig zijn met de enkels. En vooral ook met het stoten van je tenen en struikelen. Want in de eerste drie kilometer tik ik minstens drie keer tegen een steen of boomwortel en voel ik mijn bil en hamstring naar trekken. Dat moet ik dus echt niet te vaak doen anders ga ik het niet redden, maar het zal ongetwijfeld nog wel een paar keer gebeuren. En natuurlijk zijn zowel mijn handen als voeten bevroren.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Op 4 kilometer blijkt dat we ‘verkeerd’ lopen. Dat wil zeggen, we lopen op een paadje parallel aan waar we hadden moeten lopen. Qua kilometers maakt het niet uit en als we doorlopen komen we gewoon weer op het parcours. Bovendien zijn we niet de enigen dus we maken ons er verder niet druk over. Ons eerste doel is de VP van de 19 km. Het landschap is een afwisseling van bospaden, landwegen, stukjes asfalt als we door een dorp moeten en het occasional weiland paadje. Ik probeer me te herinneren of ik de omgeving herken van vorig jaar maar dat lukt moeizaam. We lopen tevens op met een man die we later herkennen als Maarten, met wie we ook haasje over deden op The Great Escape. Ik was er voor gewaarschuwd maar door de kou is de slang van mijn camelback bevroren. Ik dacht eigenwijs dat het wel mee zou vallen maar niet dus. Frank heeft een goede tip en stopt mijn slang via via in mijn jas zodat mijn lichaamswarmte bevriezen voorkomt.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Op een op zich lekker tempo werken we ons naar de 19 km. Mijn bil houdt zich vooralsnog goed maar ik voel wel een drukpunt aan de binnenkant van mijn rechterhiel. Dat zou best nog wel eens een blaar kunnen worden waar ik alleen nu even niks aan kan doen. Ik moet ook plassen, en daar kan ik wel wat aan doen. Frank is dan al tig keer onderweg geweest, ik probeer het op te houden tot bij een echte WC. Op de VP, die op een andere plek dan vorig jaar staat, is die beschikbaar, net als eten en drinken en de goede zorgen van de vrijwilligers. Ik hou het echter bij een koekje en een wit puntje met ham, en twee bekertjes cola. Later zal ik wel wat meer eten denk ik. Naast de VP staat de startboog van een andere loop. Die was er vorig jaar ook en ook nu zien we de oranje pijlen hangen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We hebben het netjes in 3 uur gedaan maar blijven toch niet te lang hangen en trotseren weer de kou. Het is even de tanden op elkaar maar gewoon niet te lang over nadenken. Het duurt nu niet lang meer voordat we de eerste hanen horen kraaien en er in het oosten de eerste gloren van licht opkomen, tevens het koudste uur van de dag. Dan kunnen de lampjes uit en zien we een prachtig bevroren landschap voor onze ogen uitvouwen. Alles is bedekt met een wit laagje ijs en ik kan het niet laten om er meerdere foto’s te maken. De meesten zijn van Frank, maar op sommige plekken moét ik er gewoon zelf ook even op. Het is nu rond een uur of acht en hebben er vier uur lopen opzitten.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het monster van de bil houdt zich gelukkig koest. De kou houdt hem in bedwang. Mijn voeten zijn inmiddels een beetje ontdooid alleen mijn handen hebben last van wisselbaden. Dan weer ijskoud bevroren, dan weer lekker warm. Deze eerste 40 km zijn dan ook heel goed om ervaring op te doen voor de rest van de tocht straks. De volgende VP staat op ongeveer 37 km. Alhoewel ik hem wat liever wat verder weg heb is het straks voor de terugweg wel fijn. Opnieuw worden we warm onthaald door de vrijwilligers die er alles aan doen om je zo snel mogelijk te helpen en je in alles te voorzien. Hier krijgen we soep en wraps en uit mijn dropbag haal ik vooral mijn powerbank voor het tussentijds opladen van mijn klokje en telefoon, want stel je voor…&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik waag me er aan om mijn schoen uit te trekken en mijn inmiddels gevormde blaar te inspecteren. Hij is niet groot maar heeft wel een beetje bloed en doet zeer. Hier ga ik niet nog 120 km mee kunnen rennen dus ik neem de gok en besluit om hem door te prikken. Ik heb alleen niks om hem af te plakken maar een stukje kinesiotape uit de EHBO koffer brengt uitkomst. Ergens in mijn achterhoofd hoor ik iemand zeggen dat je dat er juist niet op moet plakken, maar nood breekt wet want ik wil hem met het risico op infectie niet open laten en een pleister gaat helemaal niet helpen. Bovendien is het rode tape, dus dat zie ik maar als een goed teken. Nu alleen nog de oorzaak weghalen. Die is gauw gevonden. Het randje van mijn zooltje schuurt. Nieuwe schoenen, ik zeg niks, maar gelukkig kan ik de zool iets opzij trekken en is het opgelost. Hoop ik tenminste, maar het voelt een stuk beter.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We hebben er nu één marathon opzitten en moeten er nog drie. Als we weer even uitgerust en bevoorraad zijn duiken we opnieuw de kou in. Ik heb een extra paar handschoenen aangetrokken en mijn muts gewisseld voor een dikkere. Het scheelt tevens dat het licht is waardoor het lopen toch wat makkelijker is en daarmee sneller gaat. Ik blijf genieten van de omgeving en het sprookjeslandschap maar zet nu wel een ‘gezellig’ muziekje op. Bovendien was het parcours tot nu toe redelijk vlak maar de tweede helft van het rondje heeft toch wel wat klimmetjes in zich.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">We duiken het ‘moeras’ in waar we vorig jaar tot boven onze enkels in de blubber stonden. Dit jaar is alles bevroren en ligt er een dikke laag ijs. Één voordeel, droge voeten! Een man, die we later leren kennen als Cees en die ons iedere keer weer inhaalt na een VP, wijst ons op de sporen van de bevers, reden waarom het vorig jaar hier onder water stond. Daarna duiken we de rimboe in om uiteindelijk bij een prachtig bevroren meer uit te komen. Genoeg voer voor weer wat mooie foto’s.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Er was ons een zonnetje beloofd, maar de ochtend blijft gehuld in heiige lucht. Toch doet hij zijn best en rond het middaguur lukt het hem om door de mistsluiers heen te breken. Daarmee zet hij de omgeving in een prachtig licht, bijna onaards. We genieten er van zolang het kan want het wordt al snel genoeg weer donker. We komen de eerste lopers van de 100 mijl die alweer op de terugweg zijn tegen. Niet normaal, zij zitten al over de 100 km en wij nog niet op de 60 km. Maar goed, verschil moet er zijn en uiteindelijk komen ook wij bij de VP van de 60 km. Op dat moment heb ik even een dipje. 60 km, dat betekent dat we er nog 100 moeten voordat we bij de finish zijn. Ik hou mijn tactiek van nergens aan denken en focus me op de eerste 80 km. Toch is het een mindfuck. Vorig jaar was dit de laatste VP en liepen we nu naar de finish, wetende dat we het gingen halen. Nu zijn we nog niet eens op de helft.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Op de VP krijgen we witte broodjes met knakworst en ze zijn heerlijk. Ons normale eten is bevroren en ik heb ook behoefte aan zout. Voetjes even van de vloer, muts en handschoenen op de kachel en opwarmen. Het is lastig maar het beste advies kregen we van Maarten en Olav en hou ik in mijn achterhoofd. ‘Blijven eten, hou je kachel aan!’ Was het vorig jaar de modder, dit jaar is het de kou die veel mensen de das om doet en we zien nu al mensen die onderkoeld raken. Nog maar een tweede broodje dan. Daarna op naar het eind van de eerste helft.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Aan het eind van de middag komen we bij ons favoriete paadje, tussen twee weilanden in met links prikkeldraad en rechts stroomdraad. Dit jaar is het appeltje-eitje, geen modder en daglicht. Een half uurtje later begint de zon alweer te zakken, teken dat het snel weer donker wordt en we de tweede nacht in zullen gaan. Dan ineens aan het begin van een heuvel staat onze eigen Maarten foto’s te maken. Wat fijn om hem te zien! We praten even wat, hij maakt een mooie foto van ons, en roept ons bemoedigend toe dat we zo lekker naar beneden mogen rennen, ‘maar eerst nog even een stukje naar boven’. We lopen daarna nog twee uurtjes in het donker en komen eerst Marcel en Guido, daarna Tony en vlak voor we eindelijk weer bij het begin zijn, René en Simone tegen, die ook allemaal aan de terugweg begonnen zijn. De eerste helft zit er op en de 50 mijl hebben we in elk geval gehaald. Het is 18:15 wat betekent dat we er een half uurtje langer over gedaan hebben dan vorig jaar.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Binnen worden we direct besprongen door behulpzame vrijwilligers die alles voor ons willen doen. Maar eerst droge kleding aan en mijn shit klaar maken voor als we zo weer weg gaan. Ik trek een droge broek aan en mijn regenbroek er over heen. Niet voor de regen maar voor de kou. Daarnaast een droog shirt, droge (Unox) muts, droge buff en droge handschoenen. Bovendien neem ik nu mijn stokken mee. Ik voel mijn blaar weer en besluit om hem nog een keer door te prikken en weer af te plakken. Als ik de tape er af probeer te halen trek ik een deel van de bovenhuid mee. Shit, not good. Hij is wel gelijk leeg nu en na even droogdeppen plak ik alles maar weer terug met een extra stuk tape er op om te fixeren. It hurts like hell. Is dit einde oefening? Het zal toch niet? Gelukkig is de druk anders als ik mijn schoen weer aan heb en kan ik er op lopen. Problem solved, voor nu.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Nu alles geregeld is kan ik eten, een bordje pasta met cola, en praat en passant even met Bas die we straks weer tegen komen op VP 3/5, en Arjan die later bij een oversteek staat. Heel even het eten laten zakken en dan wil ik eigenlijk wel weer op pad. Iedereen riep dat dit het moeilijkste moment is, namelijk weer naar buiten gaan. Ik heb er echter geen enkele moeite mee. Ik ga er voor, ga nu op de terugweg en dat geeft psychologisch een enorme boost. Alles wat ik nu loop, hoef ik niet meer te lopen! In een klein uurtje staan we dan ook weer buiten. Ik had gepland om uiterlijk 20:00 weg te zijn, dus 19:15 is helemaal prima.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dat enthousiasme duurt een kilometer of zeven. Ik ben toch wel een beetje moe en diverse pijntjes in mijn lijf vechten om aandacht. Mijn rechterknie doet vervelend en er zit ook iets raars aan de voorkant links in de overgang tussen mijn been en mijn voet. Is dat de voorkant van de enkel? En het heeft even geduurd, maar ook mijn grote kleine vriend de linker kleine teen meldt zich. Ik dacht even dat hij het feestje ging missen maar nee, hij doet toch mee.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">We rennen nu weer tegen de klok in en gek genoeg herken ik nu wél veel meer stukken van de route van vorig jaar. Ik ben net een paard in de manege. Linksom geen enkel probleem om langs die stoel in de hoek te lopen, rechtsom is diezelfde stoel het meest gevaarlijke roofdier dat er bestaat. Kwestie van perspectief om iets te herkennen of niet. We zijn bezig met ‘de langste nacht’, en ik kan niet helpen om te denken aan de conversatie tussen Frank en Maarten. ‘Het wordt een lange nacht’ van Frank met als antwoord van Maarten ‘Héél lang…’.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Toch stoort het me niet. Ik ben niet bang in het donker, sterker nog, ik ben altijd al een nachtmens geweest en hou er wel van om hier zo in de nacht te rennen. Lekker gefocust op het niets. Het enige probleem is dat ik moe ben en het koud heb. Vooral mijn vingers zijn zo nu en dan bevroren. Het is heel raar, maar op sommige stukken voelt het prima en dan ineens lopen we ergens waar het lijkt alsof ze de thermostaat vijf graden omlaag gedraaid hebben. Bijna of je door een onzichtbare deur naar een andere dimensie bent gestapt. Gelukkig staan er soms ook nog buurtbewoners langs het parcours om je iets aan te bieden. Een koekje, warme thee of een mandarijn. Leuk hoe de mensen hier meeleven.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We doen er ongeveer vier á vijf uur over om de VP van de 101 km te bereiken. Daar staat Bas weer die ons opnieuw broodjes worst voert. ‘Broodje Unox’ wordt er gekscherend gezegd, gezien mijn Unox muts. Ze zijn heerlijk want ik heb echt trek. Er gaat cola in de camelback en ik graai nog twee Chocotoffs mee voor onderweg. Voor de vijfde keer stappen we over de drempel van een warme comfortabele omgeving naar het ijskoude winterlandschap. Maarten van de Great Escape heeft aangegeven uit te stappen. Another one bites the dust.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Zowel mijn knie als voet protesteert, maar door de kou is alles zo gevoelloos dat ik het bijna niet merk. Ik zou bijna denken dat het een zegen bij een ongeluk is. Mijn bil roert zich al helemaal niet, volledig onderdrukt door alle andere ongemakken in mijn lijf. Gelukkig maar. Daarentegen heb ik er extra pijn in mijn schouders bij gekregen en voel ik de druk op mijn grote teennagel opvoeren. Bovendien loopt mijn neus harder dan ikzelf en ik word gek van het elke keer afvegen, maar het moet wel. Inmiddels is mijn neus behoorlijk schraal en probeer ik het maar wat meer te laten lopen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We zijn nog niet koud weg of we worden ingehaald door drie mannen. Een daarvan blijft bij ons achter en vraagt of hij mag aanhaken. Het is een Belg en we weten niet zo goed wat we er mee aan moeten. Hij lijkt niet erg voorbereid op deze tocht getuige het feit dat hij niet weet op hoeveel kilometer hij zit en hij in onze ogen een totaal ongeschikt lampje heeft. Maar goed, zolang hij ons niet in de weg loopt zal je mij niet horen. Hem hoor ik wel, vooral veel kreunen en steunen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We krijgen nu weer het langste stuk tussen twee VP’s en ik sla aan het rekenen. De GPS van mijn klokje heeft wat gezwabberd bij de VP en ik loop inmiddels twee kilometer voor. Of waren het er nou vier? Ik kan niet zo goed meer denken dus ik hou het maar op twee. Dan roept Frank ineens iets wat ik hoopte niet te horen. Hij heeft besloten om op 120 km uit te stappen. Zijn knieën doen dermate zeer dat als hij doorloopt, hij bang is om permanente schade aan te richten. We doen ongeveer vijf uur over 20 km, en dan moeten we er nog 40 dus dan praat je over nog eens tien tot elf uur lopen. Dat gaat hem niet worden voor hem. Ik hoor aan zijn stem dat het menens is en dat het geen kwestie van opgeven is. Ik reageer alleen maar met een klein maar vastberaden stemmetje: ‘Ik hoop dat je accepteert dat ik wel doorloop?’ Dat doet hij, hij kent me langer dan vandaag.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik moet deze change in plans wel even verwerken. Ik twijfel er niet over of ik het kan, maar ik vind het natuurlijk niet leuk. Tenslotte is het een avontuur van ons samen. Bovendien baal ik voor hem. Hij kan dit soort dingen beter handelen dan ik maar toch. Het lijkt wel alsof hij door het besluit hernieuwde vastberadenheid gevonden heeft om de volgende VP te halen want met een militaire precisie zet hij met tempo zijn stappen in het doorlopen. Wie had gedacht dat Frank ook een Terminatorknop had? Ik volg hem op de voet, regelmatig dribbelend om hem bij te kunnen houden. Onze Belg probeert ook te volgen, zij het nog steeds kreunend en steunend.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Als we volgens mijn en Frank zijn berekeningen bij de VP zouden moeten zijn klopt er iets niet. We zitten nog midden in het bos met een heel lang pad en in geen velden of wegen iets van bewoonde wereld te bekennen. Ik begin te twijfelen en ben bang dat we hem misschien gemist hebben, ook al weet ik dat dat bijna onmogelijk is. Ik reken opnieuw en trek de pijnlijke maar voorzichtige conclusie dat ik waarschijnlijk toch 4 km voor loop met mijn klokje en als Frank opnieuw op de GPS handheld kijkt blijkt dat we gewoon nog 3 km verder moeten lopen. En 3 km in deze omstandigheden is heel erg ver. Er zit echter niks anders op.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Opluchting alom als we er dan toch eindelijk zijn. Ook het beverpad hebben we voor de tweede keer overleefd met droge voeten en heel even waren we onze Belg kwijt, achtergebleven bij twee wandelende dames. Maar uiteindelijk haakte hij weer aan. Ik heb het enorm koud en eenmaal binnen en even stil zittend begin ik te rillen. Oncontroleerbaar te rillen, de eerste tekenen van onderkoeling. Ik probeer het te onderdrukken, bang dat iemand, of dat nu iemand van de organisatie of Frank is, tegen me gaat zeggen dat ik niet verder mag. Snel maar een bakje noodles eten en ik krijg van een vrijwilligster een met warm water gevulde colafles die dienst kan doen als een kruik. Wat zijn die vrijwilligers toch goud!</p>



<p class="wp-block-paragraph">Beiden remedies helpen en ik warm weer op. Frank regelt een ritje naar de finish en als ze zo ver zijn dat hij ook echt mee kan rijden besluit ik dan maar gelijk de duisternis en de kou weer in te duiken voor de laatste twee etappes. Ik wissel handschoenen en muts, trek een extra shirt aan en mijn regenjasje er overheen. Ik heb nu vijf lagen aan, dat moet toch wel genoeg zijn tegen de kou. We gaan het zien. Ik geef Frank nog een kus en ik vertrek. Vanaf nu ben ik op mezelf aangewezen.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het voelt wat onwennig nu dat ik mijn maatje moet missen, maar mijn basis opvoeding om het alleen te rooien voert de boventoon en vol goede moed ga ik op weg. Het grootste gevecht is wederom mentaal. Ik ben op weg naar de volgende VP die 19 km ver is. Dat is inderdaad een uur of vijf lopen, maar het ergste is dat ik er dan nog niet ben. Als ik het laatste stuk loop, dan kan het nog zo zwaar zijn maar dan ben ik op weg naar de finish, nu ben ik dat nog niet. Maar ik ga gewoon aftellen. Een olifant eet je ook in kleine stukjes, en dit is een olifant van formaat.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het was 5:15 toen ik vertrok en mijn rekensommen vertellen mij niet alleen hoe snel ik moet, of hoe langzaam ik mag blijven lopen, ze leiden me ook een beetje af van de kilometers. Ellenlange kilometers die maar niet opschieten. Bovendien verlang ik naar daglicht omdat ik hoop dat ik dan makkelijker zal lopen. Het enige voordeel is dat deze laatste 37 km relatief makkelijk zijn in de zin van dat ze vlak zijn. De stokken heb ik eigenlijk niet meer nodig maar ik durfde ze niet achter te laten. Omdat ik inmiddels zo vermoeid ben kan de kleinste heuvel een berg lijken en dan is het toch wel fijn om stokken te hebben.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Zo beweeg ik mij voort in het licht van mijn lampje. Ik heb van Frank de GPS handheld meegekregen voor als ik wil checken of ik goed loop. De eerste keer dat ik twijfel en ik hem pak geeft hij echter aan dat de batterij bijna leeg is, en ik heb geen extra batterijen gekregen. De tweede keer dat ik hem pak is hij al leeg. Daar heb ik niks meer aan. Extra op blijven letten waar ik loop dus. Ik probeer te drinken maar merk dat ik opnieuw in de valkuil van de bevroren slang getrapt ben, zij het niet bewust. Ik dacht dat ik de boel goed weggestopt had maar een klein dapper stukje slang bood blijkbaar weerstand aan mijn warme lijf en stak net boven het maaiveld uit, met als resultaat volledige bevriezing. Ook daar heb ik niks meer aan en ik zal het zonder drinken moeten doen tot de volgende VP. En niet alleen mijn slang is bevroren, ook al mijn eten, tot aan mijn gels toe, zijn hard en koud. Over nieuwe ervaringen gesproken. </p>



<p class="wp-block-paragraph">Tegen de tijd dat ik weer op de lange saaie paden langs de velden loop begint de ochtend zich langzaam aan te dienen. De zon kleurt de hemel prachtig roze en geeft eenzelfde kleur aan de bevroren bomen. Vond ik het landschap gisteren al mooi, is het vandaag iets magisch. Ik maak een paar foto’s maar krijg het niet zo mooi op de digitale plaat als dat ik het live met mijn ogen zie. Het maakt niet uit. Ik neem het moment in me op.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Terwijl ik loop denk ik terug aan gisteren, was het gisteren?, toen we hier samen liepen en ik ook foto’s maakte. Het lijkt bijna of ik alleen op de wereld ben. Ik zou verwachten dat er hordes mensen van de 50 mijl mij zouden inhalen maar dat is niet zo, slechts een andere eenzame loper die achter mij loopt of die ik soms in de verte voor me zie lopen. Ik vind het niet erg, ik kan heel goed alleen zijn. Ik loop dan ook in mijn eigen wereld, slechts af en toe even bewust van de omgeving omdat ik een mooi plaatje zie of omdat ik even moet kijken waar ik heen moet. En dat is ook wel nodig want ik dreig bijna verkeerd te lopen op het moment dat ik een afslag moet hebben en tegelijkertijd afgeleid wordt doordat mijn horloge weer een kilometer aangeeft. Er zitten vaak langere stukken tussen waarbij ik vaak twijfel of ik nog goed loop. Maar altijd is daar dan weer het gele bordje die me vertelt dat ik op de goede weg ben. Of dat Chocotoff papiertje op de grond, want die liggen bij de VP’s.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik kom weer in het bos waar later op de dag de hardloopwedstrijd zal zijn. En net als vorig jaar staat de fotograaf alweer klaar om foto’s te maken, en loop ik dwars door zijn testopstelling. Omdat ik nu veel vroeger ben zijn er geen andere lopers, maar ik zal ongetwijfeld weer op de site staan. Het geeft de burger moed, en brengt me eindelijk bij de laatste VP. Nu kan ik écht gaan aftellen. In plaats van broodjes hebben ze hier nu tosti’s en ik eet er twee. Ik proef weinig, waarschijnlijk is mijn mond dermate uitgedroogd door de koude lucht dat mijn smaakpapillen in shock zijn.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik blijf dan ook niet te lang hangen want met dit tempo moet ik nóg vijf uur lopen. Minstens. De moed zakt me even in de schoenen en ik wil eigenlijk alleen maar huilen. Alles doet nu zeer, ik ben moe en ik wil gewoon dat het stopt. Ik wil er zijn en niet nog vijf uur, of langer, bezig zijn. De enige manier om de tijd te verkorten is sneller lopen maar dat gaat gewoon niet meer. Als ik probeer te dribbelen kom ik langzamer vooruit dan gewoon wandelen, dus dan kan ik beter wandelen.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik heb de 19 km opgeknipt. Eerst de eerste kilometer even wegwerken en daarna ga ik rekenen. Ik heb officieel tijd voor 3 km per uur, dat is 20 minuten per kilometer en dus nog zes uur lopen. Als ik nou 4 km per uur loop, dan mag ik een kwartier over een kilometer doen en hoef ik maar 4,5 uur te lopen. 4 uur als ik dat op kan trekken naar 4,5 km per uur, en ongeveer 13 minuten per kilometer. En zo lopen tergend langzaam de kilometers op, tot 9 km in setjes van 3. Nu is het nog minder dan 10 km, op naar de laatste 5 km.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik heb gek genoeg weinig last van het slaapgebrek. Ik merk aan mijn ogen en een beetje aan mijn denkvermogen dat ik anderhalve nacht overgeslagen heb, maar roze olifanten ben ik nog niet tegen gekomen. Slechts één moment waarop ik heel even dacht dat ik een Minion in de struiken zag, maar het bleek gewoon een combinatie van takken en bladeren. Voor de rest ben ik eigenlijk nog best helder.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">En dan ineens is daar het moment dat het nog maar drie kilometer is. In dit tempo is het drie kwartier lopen. Twee kilometer en nog maar een half uur. Een kilometer en het uur van de waarheid. Ik draai het pad uit het bos uit en sta voor de vlondertjes waar ik bijna 34 uur geleden in het donker vanuit de andere richting overheen kwam rennen. Aan de overkant van het meer zie ik niet alleen de finish, maar ook een man staan. Ik kan het niet goed zien maar instinctief weet ik dat het Frank is. Het kan niet anders dan dat het Frank is. Naarmate ik de vlondertjes passeer en dichterbij kom is er geen twijfel meer mogelijk, het is Frank.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik loop de laatste meters naar hem toe terwijl hij foto’s maakt en filmt. Ik probeer grappig te zijn en roep iets over een Asterix medaille en dat ik die de volgende keer wel in de stripwinkel koop. Samen steken we de weg over en lopen we het pand binnen. Ik mag de rode loper over die ik natuurlijk rennend neem. Altijd rennend de finish over! Er wordt geapplaudisseerd en als ik het podium op loop krijg ik weer een medaille van ‘Man met snor’, alleen staat er dit keer 100 mijl op het lintje in plaats van 50 mijl. Ik besef het nog niet helemaal, maar ik heb het gewoon gehaald!</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik loop naar de tafel waar de rest zit, felicitaties alom en een bord met BBQ eten. Omkleden laat ik maar even achterwege, we blijven toch niet lang hangen. De helft is al weg, de andere helft wil weg en we spreken af om ‘s avonds wat te gaan eten. Ik wil lekker naar het hotel, douchen en de schade aan mijn lijf inspecteren. Opstaan is een crime na even gezeten te hebben en nu ik klaar ben heeft mijn lijf dan ook de stekker er uit getrokken. Met het laatste druppeltje energie strompel ik naar de auto en brengt Frank me naar het hotel. Douchen, een klein tukkie doen, schone droge kleding aan en dan ‘s avonds nog wat eten alvorens dood neer te vallen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">100 mijl, 162 km. Het is écht ver. Het was écht koud. Het was mooi, het was fantastisch, het was verschrikkelijk, het was een echte uitdaging. Het is gedaan. Het is volbracht. De grens is verlegd. Op papier haalbaar, in de praktijk was het maar afwachten. De omstandigheden waren zwaar maar toch ook weer niet. Keiharde ondergrond zorgde voor pijnlijke knieën en dikke enkels, maar wat zag het bevroren landschap er magisch uit en vooral geen natte voeten! En nu? Geen idee. Eerst maar even herstellen van dit avontuur, dan kijken we in 2023 wel weer verder.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Fijne kerstdagen en een geweldig 2023 gewenst!</p>



<p class="wp-block-paragraph">P.D. Toen we in september de 50 mijl van The Great Escape liepen bedacht ik me tegen het eind dat we nog lang niet klaar waren voor de 100 mijl. Ik zei tegen mezelf dat ik het gewoon één keer ging proberen. Lukte het, dan helemaal geweldig, lukte het niet, dan was het gewoon een brug te ver. Na de 120 km wist ik het zeker, dit was eens maar nooit weer. En toen ik het eenmaal gehaald had vinkte ik het af in mijn hoofd, net als die ene marathon onder de vier uur. Dit hoefde ik niet meer te doen, wilde ik niet meer doen en ging ik ook niet meer doen. Been there, done that. 162 km is gewoon niet leuk meer.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Toen ik ‘s nachts rond een uur of vier wakker werd realiseerde ik me wat een mooi avontuur het toch eigenlijk was, en dat ik het eigenlijk nog wel een keer wilde doen. Ik zeg niets meer…</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/bello-gallico-de-langste-nacht/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>12</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Petrandpad</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/petrandpad/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/petrandpad/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 19 May 2022 19:13:35 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[petranpad]]></category>
		<category><![CDATA[Trailen]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrun]]></category>
		<category><![CDATA[Trailrunning]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<category><![CDATA[Ultra]]></category>
		<category><![CDATA[ultramarathon]]></category>
		<category><![CDATA[ultratrailen]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=3511</guid>

					<description><![CDATA[Nadat we vorig jaar de 50 mijl van de Bello Gallico liepen riepen we na afloop: ‘volgend jaar de 100 mijl’! Nou ja, ik riep dat, maar Frank wil ook al langer een doelstellingen upgrade, dus die gaat gewoon mee. 100 mijl is 160 km dus dat is best een uitdaging als onze langste afstand [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"><br>Nadat we vorig jaar de 50 mijl van de Bello Gallico liepen riepen we na afloop: ‘volgend jaar de 100 mijl’! Nou ja, ik riep dat, maar Frank wil ook al langer een doelstellingen upgrade, dus die gaat gewoon mee. 100 mijl is 160 km dus dat is best een uitdaging als onze langste afstand tot nu toe 2x een 100 km is geweest. Dat moet je opbouwen en in de planning voor 2022 moest dus minimaal nog één maar eigenlijk nog twee 100 km afstanden komen te staan. De eerste die voorbij kwam was het Petranpad met 112 km. Haalbaar? Zeker. Uitdaging? Ook. Grootste uitdaging? Er zit een tijdslimiet van 16 uur op. Dat is 7 km per uur. Op 50 km één keer gehaald, op langere afstanden niet. Maar het is vlak, we hebben geen oversteken met pontjes en als we niet al te lang blijven hangen op de verzorgingsposten moet het in theorie te doen zijn. In theorie.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ingeschreven dus. En we ‘enthousiasmeren’ René, Simone en uiteindelijk Tony ook. Wij boeken een hotel en rijden er vrijdag al naar toe. Ik was even vergeten dat ik nog een borrel had georganiseerd op de zaak dus we kunnen pas om 18:00 weg maar gelukkig gaat de reis voorspoedig. Rond 20:00 zijn we in Grubbenvorst en iets meer dan een half uur later zitten we bij de Italiaan in Venlo. Om half tien afrekenen zodat ik nog nét een ijsje bij Clever kan halen en dan in het hotel spullen klaarleggen voor morgen. Nou ja, morgen. De wekker staat om 3:30 want we moeten om 5:00 starten.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik slaap net een beetje als die wekker alweer veel te snel gaat. Om 4:15 de deur uit en naar Meerlo rijden. Even lastig zoeken voor een parkeerplek en dan toch nog haasten voor de start. Ik heb nog geen GPS en ben ook niet meer naar de wc geweest als het startsein gegeven wordt. Het is officieel nog wel donker maar het schemert al wel dus we hebben geen lamp nodig. Toch moet ik wel opletten waar ik loop. We starten op een landweggetje onder de klanken van Supertramp’s ‘Take the long way home’.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Zoals gewoonlijk lopen we achteraan en Frank zijn naamtag hangt los aan zijn vest waar hij last van heeft tijdens het lopen. Stoppen dus en opnieuw vastmaken. Nu is iedereen uit het zicht. Het wordt al snel licht en als we over een zandweg lopen met links bos/hei gebied en wat mist zie ik een schitterend plaatje met op de achtergrond de opkomende zon. Een Kodak momentje want het gaat niet alleen om lopen maar ook om genieten. Het heet hier dan ook niet voor niets ‘Natuurschoonweg’. Ik ben niet de enige want er zijn nog twee mannen die even gestopt zijn. Nog even wat paarden in de wei tegen de opkomende zon en dan is het toch echt helemaal licht.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik verbaas me er altijd over hoe snel dat gaat. Na een stuk landweg duiken we het bos weer in met single tracks, ideaal om mooie plaatjes van een rennende Frank te schieten. Als hij tenminste er niet bij gaat liggen op 6,5 km. Gelukkig beperkt de schade zich tot een wondje op de knie en een deuk in zijn ego. Het liefste zou ik nu stoppen en een uur lang een fotoshoot doen hier, maar dat bewaar ik maar voor als we niet op de klok lopen. We zijn al op 13 km als we het Schuitwater, zoals het hier heet, uitkomen en weer wat meer bewoonde wereld krijgen.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">We lopen nu voornamelijk langs akkers en weilanden. Dan komen we ineens in bekend gebied. ‘Liepen we hier ook niet de Maasdal Marathons’? En verdraaid, mochten we nog twijfelen, als we Broekhuizen binnenlopen zegt Frank: ‘Hier om de hoek was dat pontje!’ om vervolgens de hoek om te gaan en het pontje te zien. Heel even zijn we bang dat we daar over moeten want hij vaart niet, maar de route stuurt ons langs de dijk langs de Maas.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">De dijk bestaat vooral uit zand. Gelukkig is het ‘maar’ anderhalve kilometer voor we weer een mix van landweg en weiland krijgen. Het pad brengt ons bij de eerste verzorgingspost op 20 km. Maar eerst moeten we nog langs een gevaarlijke kudde koeien met kalfjes. Theo, de organisator,&nbsp;&nbsp;staat ze met een stok weg te jagen. Bij de post pakken we wat te drinken maar blijven niet te lang hangen. We hebben vooralsnog een half uur marge maar we moeten wel door.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Opnieuw een lange landweg, een stuk bos, en een lange landweg. De zon schijnt volop maar gelukkig is het nog niet warm. 7 km verder zijn we in Grubbenvorst. We zouden nu zo het hotel in kunnen stappen, lekker douchen, ergens op een terras ontbijten, daarna een wandeling maken, lunchen, siësta, borrelen, eten, TV kijken en naar bed. Gewoon een relaxte zaterdag zoals andere normale mensen doen. Maar nee.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik maak een foto van een kerk van Grubbenvorst en een bord dat zegt dat ze het dorp van de asperges zijn. Nou snap ik waarom ze in het hotel een volledig menu met asperges hadden. We lopen er omheen door een stukje bos en akkers met… doe eens een gok. Juist, asperges. Ik herken ze nu.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het parcours is één lange afwisseling van landweg, weilanden, bos en af en toe een stuk asfalt. En ieder stuk heeft zijn eigen uitdaging. De landwegen zijn ietwat saai, de weilanden staan vol met brandnetels, het bos heeft verraderlijke wortels en het asfalt, ach ja, het is asfalt. De kilometers tellen desondanks gestaag op en we houden nog steeds voldoende tempo. Er zit iets niet helemaal lekker aan de bovenkant van mijn linkertenen maar ik kan er niet veel aan doen behalve het negeren.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dan voel ik rond de 30 km wat verkrampen. Was Frank al eerder geweest, begin ik zelf nu toch ook wel iets te herkennen dat ik waarschijnlijk een wc op moet zoeken. WC’s zijn echter een schaars goed als je aan het trailen bent. Bosjes daarentegen in overvloed. Een open veld is dan weer niet geschikt en net als ik aan de rand van een bosje wil gaan zitten parkeert er een auto met twee oude mensen. Alsof ze het er om doen dus maar weer door lopen. Als ik een geschikt plekje heb gevonden, inmiddels een kilometer verder, moet ik wat moeite doen maar ben ik daarna drie kilo lichter. Dat lucht op en loopt een stuk makkelijker!&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">We vervolgen onze weg, geplaagd door wat steken in mijn zij. Was ik net van mijn darmkrampjes af, krijgen we dit! Negeren maar weer. Focus op een lang stuk van bijna 2 km, ietwat saai. Op 37 km slaan we iets te vroeg af en moeten we weer terug waardoor we 500 meter extra lopen. Maar dat hoort bij het trailen. Minimaal één keer vallen en minimaal één keer verkeerd lopen. Even balen en dan weer op weg, maar het heeft me beduidend energie gekost. We lopen nu de A73 over, op weg naar de verzorgingspost op de 41 km en de dropbag.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Daar aangekomen heel even zitten en drinken bijvullen. Ik neem dankbaar een bouillonnetje. Er zitten nog vier mannen die een rust momentje hebben. Dan spreekt de dame van de verzorgingspost ons aan. We zitten krap in de tijd en moeten wel doorlopen. Ietwat verontwaardigd roepen we dat we 8 km per uur lopen en een half uur marge hebben. Ze heeft contact met Theo en geeft dan aan dat we gelijk hebben, maar dat we er wel rekening mee moeten houden. Nou ik kan je één ding vertellen. We doen niks anders dan er rekening mee houden. Toch blijft het in mijn hoofd spelen en ben ik eigenlijk een beetje boos over de opmerking. Het zal goed bedoeld zijn, maar het werkt niet echt motiverend.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We gebruiken ongeveer 10 minuten van onze ‘extra’ tijd en gaan dan weer verder. Met 42 km zit de ‘eerste’ marathon er op. Nog ongeveer anderhalf te gaan. Na weer wat stukjes bos volgt weer een langer stuk landweg en een stuk langs het spoor waar we verderop overheen moeten. Just our luck als er natuurlijk net een trein aan komt. We kunnen er nog om lachen.&nbsp;&nbsp;Dat lachen vergaat me als we een eindeloos lang stuk door en langs het gras moeten. Ik heb niet voor niets de bijnaam Graskia gekregen tijdens de Black Devils #hekelaangraslopen . Maar aan alles komt een eind dus ongeveer 4 km later tikken we de 50 km aan en lopen we weer op een landweg.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het zonnetje begint nu toch wel lekker te branden en met name de open&nbsp;&nbsp;stukken op het asfalt en de landwegen zijn voor Frank de hel. Ik begin vooral last te krijgen van blaren op mijn voeten. We lopen nog steeds binnen de tijd maar de marge krimpt snel. Na een lang stuk bos staan we ineens op de parkeerplaats van een KFC en staan daar ook ineens Marcel en Marcella met chocola, tucjes en vooral blikjes koude cola. Ze zijn een zegen. We praten kort even bij maar moeten dan toch écht verder.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">We duiken weer bos in voor een mooi stukje voordat we bij de volgende verzorgingspost zijn. Vooral weer vullen en wat bouillon en weer door. De tijd wordt nu wel een issue en het is me wel duidelijk dat we het niet gaan halen. Mijn belangrijkste doelstelling is wel op tijd bij de 80 km te zijn omdat ik mijn dropbag wil hebben. De noodles die er in zitten maar ook mijn lampje voor later en eventueel extra eten.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We komen door Helenaveen en daarna door Mariapeel. Ik weet niet meer wanneer maar ook hier ben ik eerder geweest. Het is in elk geval een mooi stuk en op de pijntjes in mijn voeten en het feit dat we door een stuk dermate dik begroeid met brandnetels dat er geen ontwijken mogelijk is na, ben ik eigenlijk wel lekker op dreef. Bij Frank daarentegen zie ik de energie langzaam wegzakken. Toch weer die warmte. Dan hoor ik ineens een harde kreet en ligt hij op de grond. Ik schrik me het apelazerus en denk dat hij minimaal zijn enkel verzwikt heeft. Zo erg is het niet, een kras op zijn wang, nog wat schaafwonden op zijn knie, de schrik en nog meer deuken in zijn ego. Maar hij laat zich niet kennen en rent verder.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De genadeslag is 2 km in de brandende zon over een open landweg die volgt. Dan de woorden waar ik al bang voor was maar waar ik na de val in mijn achterhoofd ook al een beetje rekening mee hield. ‘Als we straks bij de 80 km post zijn stap ik er uit.’ Ik baal maar wil zelf wel door, minimaal tot de 100 km. Maar eerst langs het kanaal door Griendtsveen en dan een neverending stuk graspad langs het water en de bunkers van De Peel richting de verzorgingspost. Die ligt niet op 80 km maar op ruim 82 km en we zijn eigenlijk al buiten de tijd als we daar eindelijk aankomen.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik laat me de noodles smaken terwijl we de mededeling krijgen dat we officieel niet meer door mogen. Wel op eigen verantwoordelijkheid overigens. Naast Frank en mijzelf zitten er nog drie mannen. Één stapt ook uit, één wil door maar wordt misselijk als hij wat eet en stopt dan ook maar, en één gaat net als ik door. Ik mag de tracker nog gebruiken, spreek af met Frank voor later en andere Frank, de coördinator van de post, beloof me in de gaten te houden richting de post van de 100 km. Met die wetenschap ga ik in mijn eentje verder.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik mag gelijk weer over mijn favoriete ondergrond lopen waardoor ik maar moeilijk op gang kom. Ik heb een half uur bij de post gezeten dus ik loop per definitie een half uur achter. Na een paar honderd meter mag ik weer op het asfalt en kan ik gaan dribbelen. Hardlopen zit er niet echt meer in. Als ik voorbij de 85 km aan het einde van een weg kom hoor ik ineens mijn naam. Ik draai me om en zie Tony op de grond in het gras zitten. Hij is misselijk geworden en stapt uit. Simone is doorgelopen. Ik leef even met hem mee maar moet dan weer door. De minuten beginnen wel te tellen nu ik buiten de tijd loop.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Vlak voordat ik moet afslaan om de begraafplaats voor Duitse soldaten over te steken, rijdt de ophaal auto met Tony maar ook met René langs. Ze wensen me succes en ik ga de begraafplaats op. Het is indrukwekkend en ik durf uit respect eigenlijk niet te rennen. Aan het einde zie ik een dicht hek en even bekruipt me de angst dat hij misschien dicht zit en ik om moet gaan lopen. Maar gelukkig is het heel gewoon open en kan ik verder. Door een bos met zowaar wat heuveltjes en dan weer een lang stuk asfalt.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Als ik op 90 km zit draai ik een graspad op. Geen rennen mogelijk want de ondergrond is dermate onregelmatig dat als ik hier ga rennen ik mijn nek breek. En dan heb ik het niet eens over het feit dat ik al op 90 km zit én de blaren onder mijn voeten nu toch wel behoorlijk zeer doen. Het is erg slecht voor mijn humeur en ik app Frank dat het laat gaat worden omdat ik moet wandelen. Het stuk duurt ruim 3 km. Ondertussen ben ik al een half uur bezig om een krentenbol weg te kauwen maar door mijn droge mond krijg ik hem bijna niet weg.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar ook aan deze hel komt een eind en volgt er weer een stukje landweg, asfalt en bos. Langzaam tellen de kilometers op tot de magische 99 km. Nog één en dan heb ik in elk geval 100 km. Frank heeft al geappt dat de verzorgingspost weg is. Ik vraag of ik door mag lopen tot in elk geval 105 km. Tenslotte moet hij wachten. Het is ok. Vlak voordat ik weer van de weg af ga en weer het gras in moet komt Frank van de organisatie langsrijden. Hij heeft de loper achter mij opgepikt en checkt hoe het met me is zoals beloofd. Ik geef aan dat ik ok ben en een deal met Frank heb om in elk geval tot 105 km te gaan. Hij ziet dat het goed is, biedt me nog cola en water aan waar ik dankbaar gebruik van maak, en ik vervolg mijn weg. </p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik draai weer het gras op en ben opnieuw chagrijnig want hier kan ik echt weer niet rennen. Ik app Frank weer en moet bijna een kilometer wandelen. Dan kom ik bij een watertje met bos en veengebied. Na een paar honderd meter kom ik er achter dat ik aan de verkeerde kant het water loop. Shit, ik kan met geen mogelijkheid oversteken dus ik moet terug. Als dat probleem opgelost is kom ik in veengebied met stilstaand water. Het is inmiddels rond 20:00 en ik moet me een weg banen door dikke wolken met muggen en andere vliegende beesten die ik niet kan identificeren. Een seconde stil staan en mijn elleboog ziet er uit als een speldenkussen. En ook mijn vieze kuiten zijn een sappige maaltijd voor de killer bugs. Doorlopen dus.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Bij 103 km krijg ik weer een app van Frank, dat hij onderweg is. Het lijkt even op miscommunicatie maar als ik hem bel heeft het meer te maken met het feit dat ik nog de enige op het parcours ben, alles en iedereen al weg is en hij toch ook al bijna vier uur op me heeft zitten wachten. Bovendien wordt het straks toch ook donker en ben ik nog wel even onderweg tot het eindpunt. De snelheid is er ook wel uit. We overleggen even en ondanks dat ik zwaar twijfel omdat ik diep in mijn hart gewoon uit wil lopen, maakt niet hoe laat het wordt, neem ik met mijn verstand toch wel de moeilijke beslissing om richting Frank te gaan naar het 105 km punt en daar te stoppen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Eenmaal het besluit genomen lijkt het wel of de stekker er uit is. Ik kan nog weinig energie opbrengen en voel nu in volle kracht de pijn in mijn voeten en benen terwijl de vermoeidheid als een deken over me heen ligt. Als er 105 km op mijn klokje staat blijkt Frank nog wat verder weg te staan. Nog even doorbijten door het gras langs het water. Dan auto’s en een bruggetje. Als ik twee stappen omhoog doe en op de weg kom zie ik drie reeën wegspringen. Jammer alleen dat ik weer verkeerd zit. Terug over de brug en weer door. En dan zie ik eindelijk in de verte Frank staan. Tegen de tijd dat ik bij hem en de auto ben heb ik 106,8 km op de teller staan. Dat kan natuurlijk niet, dus nog een paar stappen door voordat ik eindelijk in de auto stap. Ik heb er vrede mee, het is goed zo.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We rijden terug naar het ‘t Kasteelke waar Theo nog op ons wacht. Ook zijn vrouw en Frans zijn er nog. Ik geef de tracker af, krijg nog een buff en een stukje vlaai en na een kort praatje rijden we naar het hotel. Eten kan alleen nog bij de McDonalds maar ik wil sowieso eerst douchen en heb eigenlijk geen trek dus slaan we over. Bij het hotel scoren we nog wat te drinken en na een heerlijke douche eet ik mijn stukje vlaai op terwijl ik in bed duik en naar het songfestival kijk. Frank valt snel in slaap, ik zie Ukraine nog nét winnen voordat ik het licht uit doe en onrustig in slaap val, dromend van brandnetels, muggen en graspaden.</p>



<p class="wp-block-paragraph">112 km. Mijn eerste officiële DNF. Met 107 km op de teller toch verder dan ik ooit gelopen heb en ik krijg er niet eens een medaille voor. Maar wel een stukje vlaai en zoals Joost al zei, 107.000 bragging points. Op naar de 160!</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/petrandpad/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
