Maar ja, zoals bij veel dingen is het bij mij vaak kwestie van nieuwigheid. Sommige dingen blijven langer hangen maar het meeste valt dan toch weer in de categorie ‘been there, done that’ en dan verliest het mijn interesse. Dus toen ik het jaar daarna weer meedeed was het nog steeds leuk maar niet meer nieuw en de derde keer was meer een spontaan iets. Ik weet niet eens meer waarom maar die dag liepen we zelfs twee loopjes, de Urban Trail en de Vestingloop Brielle. Hoe dan ook, drie keer scheepsrecht maar na die laatste keer had ik het wel weer gezien. Er kwamen andere interesses waar een Urban Trail niet echt meer tussen paste. Zelfs het ‘Gotta run them all’ principe ging niet meer op toen de serie zich uitbreidde naar andere steden. Ja het appelleerde aan mijn verzamelgen, maar zelfs ik moet soms keuzes maken en afreizen naar Groningen, om maar een stad te noemen, was me dan toch weer te veel moeite.

Inmiddels ben ik zeven jaar verder en loop ik tegen wat ‘blokkades’ aan. Reden genoeg om het even een paar weken wat rustiger aan te doen. Dus als ik bij vriendin Linda in de tuin zit en hoor dat ze de week er op met vriend Bart de Urban Trail Den Haag gaat doen voel ik een kriebel opkomen. En je weet, if you got an itch, you gotta scratch! Een loopje op zondag, check! Rustig aan, check! 10 km is een acceptabele afstand, check! En vooral gezelligheid met Bart en Linda, check! Stiekem kijk ik op mijn telefoon of ik nog kan inschrijven. Dat kan dus ik opper om mee gaan. Natuurlijk vinden ze dat leuk. In een tijdsbestek van vijf minuten heb ik ingeschreven. Startwave 4 om 10:15. Mag Frank met Ronald en Patricia op het terras bier gaan drinken.

Het is een mooie dag, niet te warm maar wel zonnig. Gelukkig maar want zaterdag was het zeikregen. We gaan met de trein richting Den Haag en ondanks de drukte heb ik snel mijn startnummer, kan ik naar de WC en mijn tas achterlaten. In de trein komen we RRC-er Ton nog tegen en ik sta vlak achter Bart in de rij die eerst niks in de gaten heeft. Als ik terug kom van de WC zijn Linda en Ronald er ook al. Dan zie ik dat zij 10:00 op hun startnummer hebben staan, en ik dus ingeschreven om 10:15. Gelukkig lijkt het er op dat er niet gecontroleerd wordt dus ga ik gewoon met ze mee.

Als het tijd is worden we weggebonjourd door de speaker en het is een rollende start. Frank nog even gauw gedag zeggen, fotootjes hebben we al gemaakt en gaan met die banaan. Lekker rustig aan, beetje dribbelen, warm draaien, gebouwen bekijken en nog meer foto’s maken. Dat is tenminste mijn plan maar Bart zet er gewoon lekker de sokken in en dus moeten we er achteraan. Even snel lachen voor de camera, áltijd lachen voor de camera, en dan klagen bij Bart dat hij rustig aan moet doen. Ik voel toch nog wat stijfheid in mijn lijf en dat moet eerst ontdooien.

Gelukkig is daar de eerste bezienswaardigheid, het Korzo Theater. Helaas zijn we daar ook weer zo doorheen. Van daar uit naar de Foodhallen die ik niet kende, en hoe leuk de Kloostertuin Vincentius. De ingang lijkt op de kloosters van Tokio en natuurlijk maak ik hier een paar foto’s. Bart zijn we kwijt maar die staat gelukkig een stuk verderop op ons te wachten. ‘Hij wilde net gaan bellen.’ Door naar Theater in De Steeg, het Hofje van Nieuwkoop, de Kafe Kafka, Amare en de Universiteit Leiden. Fijn met al die trappen maar het is een mooie campus en zo kom je nog eens ergens. Onderweg komen we Haagse Harry tegen waar we natuurlijk ook even stoppen voor een foto, of twee.

Delen van de route hebben we al vaker met Bart gelopen op een van zijn georganiseerde loopjes door Den Haag, maar nu gaan we door gebouwen heen waar we anders alleen maar langs lopen. En dan komen we bij een alleraardigst gebouwtje met een mooie bloemenwand waar we natuurlijk, je raadt het al, een foto maken. Het blijkt Het huis van het Boek, het kleinste boekenmuseum van Nederland, of was het van de wereld? Door naar het Provinciehuis waar ik twintig jaar lang langs gereden ben, maar nog nooit naar binnen ben geweest. Tot vandaag.

Ik kijk mijn ogen uit bij het Louis Couperus Museum. Ook al zo klein maar heel kleurrijk en als je niet weet dat het daar zit loop je er zo voorbij. We rennen door de straten van de wijk waar ik toch niet geheel onbekend ben maar zo op de details heb ik nooit gelet. De bistro De Resident schijnt heerlijke spareribs te hebben dus die moeten we een keer uitproberen en dan komen we bij voor mij natuurlijk het hoogtepunt van de route, Manege ‘s-Gravenhaagse Stadsrijschool. Ik dacht dat mijn oude manege klein was maar dit is nog net iets kleiner. Zo voelt het in elk geval, helemaal nu ik bij een hele grote manege rij. Er staan een paar paarden en ze hebben in de binnenbak een ‘parcours’ gemaakt met drie hindernissen waar ik natuurlijk heel melig overheen spring. Niet alleen ik, met mij vele anderen. Bart filmt en nog voor we de finish bereikt hebben staat het al in de app groep.

De laatste twee kilometer brengt ons door Beeld en Geluid Den Haag en de Kloosterkerk. Ze doen ook alles om zieltjes te winnen hė? Toch moeten we nog een stukje voordat we bij de finish zijn. Ik heb Frank al geappt om te laten weten dat we er aan komen en ze staan braaf te wachten aan het einde van het Lange Voorhout. Naast de medaille krijgen we een lupaatje maar ik ga liever op een terras zitten voor een echte lunch. En als je in Den Haag bent ga je natuurlijk naar het Plein. Daar zitten we lekker in het zonnetje en eten een truffelomelet. Daarna wandelen we terug naar het station om de trein terug naar Rotterdam te pakken. Zo paste de Urban Trail dan toch weer prima in mijn ‘rustig aan doen’ schema. Maar ja, ze hebben een hele Urban Trail serie hé?

Misschien toch maar een keer naar Groningen afreizen…

De Brewery run. Een 11 km fun run door de straten van Rotterdam langs 3 stadbrouwerijen waarbij we bij elke brouwerij even stoppen om een speciaal biertje te proeven. Aha, bier. Ik lust geen bier. Dus waarom ga ik dan in godsnaam een bierloop doen? Het antwoord is simpel. Vanwege de gezelligheid, want voor het lopen hoef ik het niet te doen. Een aantal van mijn #valsestiefzusters van Anita lopen mee dus dan is de keuze gauw gemaakt. Want lopen moet ik toch.

Uitslapen betekent in mijn geval dat ik pas om 9:15 mijn bed uit rol. Deborah komt om 11:00 mijn kant op dus voor die tijd maak ik zelf maar een pannenkoekje want Frank is duiken. Daarna springen we op de scooter en rijden richting Centraal Station waar Joyce al op ons staat te wachten. Omdat het nog vroeg is gaan we eerst nog even wat eten. Met mijn pannenkoek relatief kort achter de kiezen en het feit dat we straks nog moeten lopen neem ik iets lichts, twee boterhammen met tonijnsalade. Want de rest van de middag zonder eten kan ook niet.

We vertrekken zonder startschot of andere poespas, gewoon in de rij en de voorste begint met lopen. Een beetje á la Rotterdam Running Crew, of beter gezegd, de Rotterdam Running Brew in dit geval. We zitten in de tempogroep van 6:30 en dat vind ik helemaal prima. Helemaal als we nog geen kilometer onderweg zijn, want het wordt me al gauw duidelijk. Ik heb een hele foute beslissing genomen. Oh ja, het is heel gezellig, het lopen is niet het probleem en het tempo is zoals gezegd helemaal prima. Maar die boterhammen met tonijnsalade! 

Als een blok beton liggen ze in mijn maag die volledig blokkeert. En door het rennen wordt de boel dusdanig door elkaar geschud dat het eigenlijk maar een kant op wil. Eigenlijk maar een kant op kan. Maar omdat het bij mij echt extreem moet zijn wil eten de verkeerde kant uitkomen blijft het gewoon hangen. Met alle ongemakken vandien. Ik hou me sterk tot we na 2,5 km bij de eerste brouwerij aankomen. Daar wordt echter ook voor de rest duidelijk dat ik me niet lekker voel. En terwijl iedereen aan het bier gaat probeer ik met een glaasje water en een paar boertjes de boel weer onder controle te krijgen. Ondertussen wel gewoon glimlachend voor de foto. The show must go on!

We hebben 20 minuten de tijd en tegen de tijd dat we weer gaan rennen gaat het ietsje beter. Ietsje. En dat moet ook wel want het tweede deel is 6 km aan een stuk. We rennen vanaf Delfshaven via het park bij de Euromast en de Veerhaven langs de Maasboulevard naar Tropicana. Mijn ongemakken in de maag zijn nu gezakt naar mijn darmen en de misselijkheid heeft plaatsgemaakt voor krampen. Gek genoeg kan ik dat beter hebben, pijn kan ik wegblokken. De organisatie maakt zich zorgen om me en de EHBO-er op de fiets houdt me nauwlettend in de gaten. Ook de meiden vragen regelmatig of het gaat maar ik geef aan dat ze me het beste in mijn eigen sop gaar kunnen laten koken. Dat werkt in dit soort gevallen.

Bij Tropicana aangekomen heb ik even de neiging om gewoon lekker naar huis te gaan, maar het feit dat de scooter nog bij Centraal Station staat en ik niet van het opgeven ben zorgen er voor dat ik blijf. Bovendien gaat het steeds iets beter. Ik ben verrast door wat ze in Tropicana aan het bouwen zijn, zijnde de brouwerij, waar ik helemaal geen weet van had. Ik praat ook nog even met een van de eigenaren over wat de plannen voor Tropicana nu zijn en de overlast van de dealende en lachgassnuivende jongeren die continue in de buurt rondhangen. Na het bier, een glas water voor het kind, gaan we weer verder naar de volgende en tevens laatste brouwerij. De Gele Kanarie.

We worden daar heel welkom ontvangen en de vlaggen hangen uit. Inmiddels zijn ook mijn krampen weggezakt en kan ik eindelijk een beetje gaan genieten. Niet van het bier, maar wel van een colaatje. We gaan lekker zitten en babbelen gezellig na alvorens we aan het eind van de middag terugrennen naar het station om Joyce weer op de trein te zetten. Eenmaal thuis kijk ik met gemengde gevoelens terug op de run. Heel gezellig en leuk, maar ik heb er niet veel van kunnen genieten. De rest van de avond hang ik lekker op de bank. Tenslotte heb ik toch 11 km gelopen vandaag.

Biertje?

Dat bleek nog wel een uitdaging want alles was natuurlijk uitverkocht. Na even kort googelen vond ik een actie van de Markthal om twee startbewijzen te winnen. Met een tranentrekkend verhaal probeerde ik in de gunst te komen van de organisatie maar het mocht niet baten. Ze gingen naar iemand anders. Plan B was om twee startbewijzen over te nemen en na wat heen en weer gepost was het klusje toch verrassend snel geklaard.

En zo gaat vandaag het wekkertje gewoon weer op doordeweekse werktijd. We behelpen ons met een boterham met pindakaas en een banaan voor de 10 km FunRun, want dat is het, in plaats van pannenkoeken. Aankomende vakantie, de eieren zijn op en ik heb geen nieuwe gekocht. Ik heb startwave 1 en Frank startwave 3. Voor de Meet en Greet van de RMD zijn we er echter al om 9:00. Kunnen we mooi op ons gemak de startnummers ophalen. Frank heeft mazzel want hij heet gewoon Frank, mijn naam is vandaag Laura. Frank adviseert me om de naam om te vouwen maar ik verwacht geen drommen toeschouwers die langs de kant mijn naam zullen scanderen om me aan te moedigen. 

Om 9:15 maken we een groepsfoto met de aanwezige RMD-ers. Het merendeel start in Wave 2 dus wij besluiten mee te lopen om een groepje van 9 te vormen. Ik mag sowieso in een latere wave starten en Frank sneaken we wel naar binnen. Ze zijn echter streng en hij mag er niet door maar hij loopt 20 meter verder alsnog door het hek naar binnen om met ons mee te lopen. Bij de startboog maak ik een foto van het logo en de speaker begroet ‘Laura’. We mogen van start, rechtstreeks naar Centraal Station om via de BAR en de Luchtbrug naar het Hofplein Theater en Brouwerij Noord te lopen. Ik heb er aan gedacht om mijn selfiestick mee te nemen en stop dan ook regelmatig om uitgebreid foto’s te maken, soms tot een beetje ergernis van de anderen. 

Bij elke highlight en langs de kruispunten staan vrijwilligers om ons de goede kant op te wijzen of om ‘Laura’ veelvuldig aan te moedigen. Frank kan een ‘I told you so’ niet laten maar eerlijk gezegd vind ik het niet zo erg. Ik moet zelfs wel lachen als ik het Shantykoor in verwarring breng door eerst aan te komen lopen als ‘Laura’ om me vervolgens om te draaien en heel groot ‘Saskia’ achter op mijn shirt te hebben staan. Ze weten niet meer hoe ze me nu moeten noemen. Call me anything you like.

Na de drankpost met een drumband gaan we richting ons huis door het Oostelijk Zwembad, het Student Hotel, studentenvereniging Sanctus Laurentius en Metrostation Oostplein. In elk geval twee van de vier plekken waar ik al 10 jaar zo’n beetje dagelijks voorbij kom maar nooit binnen ben geweest. Misschien toch wel leuk zo’n Urban Trail. Na het Vendu notarishuis, de Kubuswoningen en de trappen van de Bibliotheek lopen we door de Markthal, en alhoewel de meeste kramen dicht zijn is uitgerekend de donutwinkel wel open. Mijn koninkrijk voor een donut! Helaas geen tijd om te stoppen en te shoppen.

Door de koopgoot verwachten we richting Schouwburgplein te lopen voor de finish maar die blijkt nog wat verder weg te liggen. We mogen eerst nog vier verdiepingen naar boven in de Bijenkorf om de kantoren te bewonderen. En daarna vier verdiepingen weer naar beneden. Bij de Decathlon mogen we gelukkig met de roltrap maar het Oude Luxor is weer meedogenloos. Natuurlijk gaan we daar wel even met Lee ‘You’ll never walk alone’ Towers op de foto. Nou ja, met zijn kartonnen standbeeld dan in elk geval. Nog even door de Doelen en als laatste verrassing nog een trapje of twee, of drie, of vier door de Pathé! Bij de uitgang een minibakje popcorn en als we naar buiten stappen is om de hoek dan toch écht de finish. Daar krijgen we een tasje die we mogen vullen met ons ontbijt, een stuk koek, een krentenbol en nog wat ‘hapjes’, en aansluitend natuurlijk de medaille. En of het nu kwam omdat ik geen verwachtingen had, we met een hele gezellige groep waren of dat mijn naam vandaag ‘Laura’ was, ik heb het reuze naar mijn zin gehad. Waarschijnlijk een beetje van alledrie.

Even later zitten we in de zon op het terras achter een biertje en een broodje en voordat ik het in de gaten heb sta ik zomaar ingeschreven voor een sprint triathlon op 3 juni. Ook zo’n dingetje van ‘ooit eens’. Gezellig met een paar vrienden. Geen tijdsdruk, geen verwachtingen. Onder mijn eigen naam, dat dan weer wel!

Uiteraard op zondagochtend en uiteraard weer allejezus vroeg. De wekker piept genadeloos om 8:00. Met dikke slaapogen en lange tanden probeer ik een half uur later mijn ochtend hardloopprakje weg te werken, wat niet helemaal lukt. Ging dat chocoladegebakje gisteravond toch een stuk makkelijker, maar ja, ik ben nu eenmaal een avondmens. Frank springt al vrolijk in de rondte dus die moet dan maar even voor twee denken.

We rijden op de scooter naar het Museumpark en komen de verkeerde kant binnen, waardoor we een stukje over het parcours én over de finish naar de andere kant rijden. We worden daardoor wel makkelijk door bekenden opgemerkt, en als ik even later de startnummers oppik en Frank de scooter wegzet zie ik ook onze hardloopmaatjes voor vandaag, Anita en Angelique, lopen. De hele club staat nu bij elkaar voor wat foto’s en een kletspraatje als het een beetje gaat regenen. Ik baal en krijg het gelijk koud. Gelukkig duurt het niet lang en tegen de tijd dat we naar de start lopen is het al weer droog. We zitten in Wave 1 dus mogen als eersten. Nou ja, eersten. We staan helemaal achteraan en ook binnen een wave gaan ze met kleine groepjes tegelijk weg voor een goede doorstroom. Door de opzwepende muziek begin ik in elk geval langzaam wakker te worden, dus dat is goed nieuws.

We starten door metrostration Eendrachtsplein, waar we ook al eens met de Rotterdam Running Crew gelopen hebben. En de eerste trap van de velen die nog gaan komen. Maar goed dat ik dat dan nog niet weet, anders had ik misschien wel gesmokkeld met de roltrap. Daarna door het centrum, waar de winkels nog dicht zijn op dit vroege uur. Zes uur later zal het zwart zien van het winkelende publiek, maar nu is er bijna niemand. Dan uiteraard door de Koopgoot en het WTC, en ik denk onwillekeurig aan een scene uit een niet nader te noemen film. Iets met een marathon geloof ik. Op het podium van de Schouwburg zit een man met een piano. Als je bedenkt dat wij de eerste van vijf waves zijn heeft hij nog wel even te gaan. Het Bouwcentrum is weer zo’n stukje Rotterdam waar ik nooit geweest ben. Je komt nog eens ergens met dat hardlopen.

Het is warm, benauwd en ondanks dat we pas richting kilometer drie gaan hebben we al verdomd veel trappen gehad. We gaan dan ook niet snel, niet in de laatste plaats omdat we als een stel eerste de beste toeristen overal stilstaan om foto’s te maken. Kan ik vast oefenen voor New York, om te lopen met een camera in mijn hand. Ik gebruik hem zo vaak dat ik maar besluit om hem gewoon in mijn hand te houden. De luchtsingel vind ik persoonlijk een hoogtepuntje. Stelt niks voor, maar ook weer zo’n ding waar ik nog nooit geweest ben. Shame on me maar goed, ik kan hem nu afvinken.

Via de Delftse Poort gaan we naar de tuinen van het Stadhuis. Tijdens onze trouwdag hebben we er geen foto’s gemaakt omdat we dat te cliché vonden en naar de Erasmusbrug gegaan zijn, maar nu dus alsnog. Na nog een stukje Rotterdamse cultuur de gevreesde V&D garage. Zeven verdiepingen omhoog en weer omlaag. Het valt mee. We gaan zo op in kletsen, foto’s maken en de flow van het lopen dat ik me er niet eens van bewust ben. And guess what? Geen trap want we lopen op het asfalt.

Dan rennen we richting ons grondgebied, rondom het Oostplein. Om uiteraard weer plekjes te ontdekken waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden. En nog een paar trappen te bedwingen. Diegene die de route uitgestippeld heeft is absoluut fan van traplopen. Wij wat minder, maar goed. Krijg je wel stevige billen van denk ik dan maar. Door naar de kubuswoningen. Het blijft een leuk stukje en we zijn hier zeker niet de enigen die foto’s staan te maken. Ze zijn leuk om te zien, maar ik zou er voor geen goud willen wonen.

Van daaruit naar het havenmuseum en door mijn oude wijk. Daar lopen we ook langs de Brandweer, waar ik naast gewoond heb. En net als 15 jaar geleden zitten er ook nu drie brandweermannen op wacht in het zonnetje de voorbij rennende meute te aanschouwen. Drie dames en drie brandweermannen. Daar kunnen we wel wat mee en natuurlijk willen we met Rotterdams trots op de foto. Frank doet er nog een schepje bovenop en daagt de mannen uit om ons in hun armen te dragen voor de foto. Ze gaan de uitdaging aan!

Met gepaste eerbied wandelen we verder door de Waalse Kerk en mogen we richting de finish. Eerst nog een rondje van het huis door de Kunsthal en dan over het bruggetje waar we twee uur eerder nog per ongeluk met de scooter reden, en honderd meter verder met zijn vieren over de finish. Medaille om de hals, lupaatje (lunch pakketje) in de hand en de rest van de dag nog voor ons. De mannen van TV Rijnmond zijn onderweg een paar keer door Frank aangesproken en draaien nu de rollen om. Hij wordt geïnterviewd voor het vijf uur nieuws. Het zal weer eens niet. De dames giechelen op de achtergrond.

Rotterdam Urban Trail. Been there, done that, got the medal. And the T-Shirt!