Dat verandert allemaal als er bezoek uit het buitenland komt. Was het vroeger een vriend uit Spanje, zijn het dit keer mijn nichtjes. Niet dat ze voor het eerst hier zijn, maar het is alweer zes jaar geleden en inmiddels zijn ze behoorlijk volwassen geworden. Je weet wel, met een baantje of studerend, auto rijdend en met vriendjes en zo. In de afgelopen jaren dat ik in Spanje was hebben we het er vaak genoeg over gehad. ‘Wanneer komen jullie weer eens naar Nederland?’ En nu is het eindelijk zover. Een weekje, van dinsdag tot dinsdag.

De hamvraag is dan natuurlijk, wat willen ze doen en zien. Want natuurlijk is shoppen in Rotterdam leuk maar ik wil ze de Full Dutch Experience geven en dan wel één die ze zelf ook leuk vinden. Toen ze nog veel jonger waren was het makkelijk beslissen voor ze. De Efteling, Madurodam, Scheveningen en Blijdorp. Bam, de week zat vol. Nu kom ik daar niet meer mee weg. Ze mogen er over nadenken. Qua eten heb ik wel een idee. Ze lusten veel, staan open voor nieuwe ervaringen en ik weet dat er makkelijk een biefstuk in gaat. Voor ontbijt is het simpel, ze drinken tegenwoordig koffie.

Ongeveer twee weken voordat ze komen krijg ik een bescheiden lijstje. Amsterdam staat bovenaan. Dat was te verwachten. Rotterdam is natuurlijk de mooiste stad van Nederland en gaat ook zeker bezocht worden, maar Amsterdam heeft nu eenmaal, terecht of niet, een onweerstaanbare aantrekkingskracht voor iedere buitenlander. ‘En dan zomaar Amsterdam of specifieke plekken?’ Ze hebben er duidelijk werk van gemaakt. De Albert Cuypmarkt, een museum met keuze uit Van Gogh, Banksy of het Verzetsmuseum, die laatste vanwege hun interesse in de tweede Wereldoorlog. Oh, en we moeten een koek kopen bij Van Stapele. Bij wie? Nog nooit van gehoord maar het blijkt een chocolade koek te zijn gevuld met witte chocola, alleen te koop in één winkel op het Rokin. 

Wat staat er nog meer op het lijstje? De Zaanse Schans, de kaasmarkt in Gouda, Brugge en/of Gent en de herdenking van de Airborne landing op de Ginkelse Heide heb ik zelf toegevoegd want dat hadden we al gepland. Oh, en ze moeten nog met een kennis afspreken die uit Boxtel komt, in principe op vrijdag. Ik sla aan het plannen, rekenen en me laten informeren. Zaterdag is de Airborne, naar Brugge en/of Gent wil ik Frank mee hebben dus dat moet dan op zondag. De kaasmarkt in Gouda is er niet meer maar als alternatief zouden we Alkmaar kunnen doen. Is wel een eindje rijden en moet op vrijdag maar als ik het nou combineer met de Zaanse Schans? Want Amsterdam hebben we toch wel een hele dag voor nodig. Ik heb ook al een speciaal restaurant geboekt op vrijdag en zondag dan naar de Chinees met Frenk en zijn vriendin er bij? Moet die afspraak met die knul maar op een andere dag.

Zo maak ik de planning een beetje rond tot dat het dinsdag is en ik ze op ga halen van het vliegveld. Ik was alleen even vergeten dat ik die avond EHBO les had op de zaak. Het weerzien is hartelijk en ik had ze al gewaarschuwd dat ik ze thuis drop en dan nog even weg moet. Frank zit braaf thuis te wachten zodat ze niet alleen zijn. Kan hij gelijk weer zijn Spaans afstoffen. Als ik ‘s avonds na mijn les thuis kom had ik me nergens zorgen over hoeven maken. Alles loopt vanzelf, Frank heeft zich prima gered en we eten pasta met kip. De meiden duiken lekker hun kamer in en wij nog even op de bank. Ging dat vroeger niet ook zo als ik bij mijn oom en tante en nicht in Nederland ging logeren?

De volgende dag slapen ze een beetje uit en werk ik thuis. Frank heeft ze gisteren even de weg naar de stad laten zien dus ze kunnen zelf die kant op. Aan het eind van de ochtend zijn ze er klaar voor om pas eind van de middag weer terug te komen. Die hebben zich wel vermaakt. ‘S Avonds moet ik paardrijden en ik neem iedereen mee, ook Frank. Kunnen zij op de manege eten terwijl ik mijn les rij. Natuurlijk moeten ook de paarden even geaaid en het feest is helemaal compleet als mijn instructrice aangeeft dat ze na afloop van de les best een rondje mogen stappen als ze dat willen. Er wordt even geaarzeld maar dan gaat toch eerst de één en daarna de ander om voor het eerst van hun leven op een paard te zitten. Weer een ervaring rijker.

Donderdag staan we toch redelijk vroeg op en rijden na ontbijt en na de file naar Amsterdam. Ik heb helemaal uitgezocht wat het handigste is. De trein is schreeuwend duur met zijn drieën dus dan toch maar met de auto. Parkeren bij de P+R van het Olympisch Stadion en van daar uit met de tram naar de Albert Cuyp. Ben ik zelf ook nog nooit geweest. Het is allesbehalve druk en eerlijk gezegd niet heel indrukwekkend. Het leukste vind ik nog het standbeeld van André Hazes waar ik dan ook mee op de foto ga, ook een beetje om Frank ‘antiamsterdam’ te plagen. Sorry schat. 

Aan het eind van de markt wandelen we richting het Verzetsmuseum. Uiteraard onderweg poserend voor de camera bij bruggen en grachten. Ik heb zelf maar voor het Verzetsmuseum gekozen omdat Banksy onderdeel was van een expositie en Van Gogh me iets te cultureel was. Bovendien past het mooi in thema van zaterdag. Het is al 14:00 als we eindelijk klaar zijn. We hebben honger maar de koekjeszaak gaat in principe om 16:00 dicht. We nemen de tram naar Rokin en zoeken de zaak op. Het is een kleine winkel en herkennen hem gelijk aan de rij die er staat. Hij is echter niet lang en gaat snel. Tenslotte kan je er maar één ding kopen. Chocoladekoekjes met witte chocola er in. De dames vinden de doos prachtig die bij 6 koeken komt. Vooruit dan maar, doe maar een doos. Ik wil er ook wel een proberen en ik zal er een aan Frank geven.

Morgen, want nu eerst lunchen. We pakken een terrasje alvorens op zoek te gaan naar het volgende doelwit. Al maanden komt er op Facebook een advertentie voorbij van stroopwafels de Luxe, oftewel een stroopwafel met smarties er op of stukjes caramel. Dat is dan weer mijn ding. Ook alleen in Amsterdam te krijgen, ergens op de Kalverstraat bij Van Wonderen in een piepklein winkeltje, en de grootste tourist trap die ik zo’n beetje in mijn leven gezien heb. € 11,50 voor een stroopwafel met smarties? ‘Ze zijn niet goed bij hun hoofd’ denk ik bij mezelf. Belachelijk, veel te duur voor iets dat ik ongeveer ook voor drie euro bij de AH kan kopen, dus ik koop er één voor mezelf, er één met marshmallows voor de meiden én een blikken doos met assorti omdat ik niet kan kiezen uit de acht soorten die ze hebben en ik er niet twee kan kopen om in een doos of zak mee te nemen. ‘Alleen het blik of een losse hier nu vers gemaakt mevrouw’. In het Engels natuurlijk want niemand spreekt meer Nederlands tegenwoordig.

Toegegeven, hij is wel lekker als ik smakkend en mijn vingers vol met stroop smerend met de meiden door de Kalverstraat slenter. Ook nu is het niet druk en vallen de winkels een beetje tegen. Op de Dam maken we een foto en lopen we naar de Wallen. De oudste moet een of andere glazen pot kopen voor haar vriend in een coffeeshop, The Green House en die zit op de Wallen. We stappen de coffeeshop binnen en worden vergast door de enorme wolken wiet die er in de lucht hangen. Ik probeer door de rook heen te kijken of ik iets zie dat lijkt op een glazen pot om te kopen maar zie niks. Dan maar even vragen aan de gast achter de bar. Die is echter zo stoned als een garnaal en er komt geen zinnig woord uit. Laat maar, dit wordt niks, ze hebben het gewoon niet. Mijn nichtje belt haar vriendje om ‘het slechte nieuws’ te vertellen en hem gelijk een uitbrander te geven dat hij haar zo’n tent in gestuurd heeft. Ik doe mijn best om niet te lachen. We lopen terug naar de Dam en omdat het al laat is besluiten we dat het mooi geweest is en we terug naar huis gaan. Tenslotte is het nog even rijden en staat er morgen weer genoeg op het programma. Als we eindelijk thuis zijn eten we zelfgemaakte hamburgers met friet van de snackbar en duiken we vroeg ons bed in.

Het is vrijdag en ook nu moeten we toch op tijd weer opstaan. Om 9:00 stappen we weer de auto in om opnieuw richting 020 te rijden. Het moet niet gekker worden maar we rijden er voorbij richting Alkmaar. Parkeren gaat ondanks alle waarschuwingen goed en we komen netjes aan op de kaasmarkt. Ik ben hier ooit een keer eerder geweest, toen met een vriend ook uit Spanje. De meiden kijken hun ogen uit, ze zijn dol op kaas. Ik kan het dan ook niet laten om een tasje te kopen met kaasproducten van een dame in een typisch ‘kaasmeisje’ outfit. Zo’n outfit heb ik ook ooit gehad en uitgerekend nog gedragen in de discotheek in Valencia tijdens een Oktoberfest. Geen idee wat er mee gebeurd is. Hoe dan ook, ik vind dat als ik een tasje gekocht heb ze ook wel even met haar op de foto mogen en dat vind het meisje gelukkig ook. Even later mogen ze zelfs van een van de kaasmannen een kaas vasthouden voor een foto. Waarschijnlijk een oude kaas snoeperd, excusez het flauwe grapje. Als we genoeg gezien hebben drinken we koffie, lopen nog een rondje door het centrum en koop ik drie kaasjes op de markt.

Tijd voor de Zaanse Schans. We rijden er heen en als we er bijna zijn zie ik op de hoek van de straat een pannenkoekenhuis genaamd Dutch Pancake Co. Ik vraag aan de meiden of ze een pannenkoek willen eten als lunch. Natuurlijk willen ze dat, poffertjes hadden ze in Rotterdam al gehad. Ik draai de weg af en het kost wat moeite om de auto te parkeren maar dan staat hij toch. Die kan eigenlijk wel blijven staan want de Zaanse Schans is vijf minuten lopen vanaf hier. Scheelt me weer € 15 parkeergeld. Die kunnen dan beter uitgegeven worden aan de veel te dure en achteraf beetje karige pannenkoeken, maar we zitten op het terras, hebben uitzicht op de Schans en de zon schijnt. De Dutch Pancake Co, ik had het kunnen weten. Ze spreken niet eens Nederlands. 

Om 14:00 is het toch écht tijd om naar de Schans te lopen. De Zaanse Schans is grotendeels gratis maar ik heb natuurlijk wederom veel te dure ‘improve your experience’ tickets gekocht omdat ik de meiden niets wilde ontzeggen. We krijgen er wel een audiotour bij. Dat wil zeggen een plattegrond via internet op je telefoon met wat verhaaltjes over de gebouwen en geschiedenis. We blijken niet helemaal bij de start van de tour te staan maar dat mag de pret niet drukken. Genoeg gelegenheid voor foto’s en die verhaaltjes kunnen ook in een andere volgorde.

Ook hier was ik wel eens geweest met een vriend uit Spanje maar ik kan me eigenlijk alleen de molens nog herinneren. We lopen langs alle gebouwen, gaan elk mini-museum in, de gratis én diegenen waar je apart voor moet betalen tenzij je een ticket hebt. Ik blijf Hollands hé, ik heb er voor betaald dus we zullen naar binnen gaan ook! Naast de gebouwen mogen we ook een paar molens in. Als we aan het eind van de route zijn duiken we nog even snel het molenmuseum in en wandelen dan terug voor het zaanmuseum en de Verkade experience. Ik gok dat we daar gratis koek krijgen. Eigenlijk gaan ze al bijna dicht maar we mogen nog naar binnen. In een sneltreinvaart lopen we langs de geschiedenis van Albert Heijn en Verkade om inderdaad aan het eind een koekje te krijgen. We liggen in een deuk. Nog even snel naar de wc, ook inbegrepen bij de tickets, en rijden dan naar huis want om 19:00 heb ik gereserveerd bij een restaurant. We zijn netjes om 18:20 thuis, pikken Frank op, gaan heerlijk uit eten en duiken ons bed weer in voor morgen, het volgende avontuur.

Het is hard werken zo’n dutch experience als de wekker wéér om 7:00 afgaat. Zelfs ik heb vandaag moeite om me uit bed te trekken, laat staan de meiden. Maar het is voor het goede doel zullen we maar zeggen. Rond 8:00 rijden we richting station Ede-Wageningen waar we de auto proberen te parkeren. Van daar uit zijn er pendelbussen. Als we er bijna zijn en in de file terecht dreigen te komen stuur ik Frank de wijk in waar we wonder boven wonder alsnog vlakbij kunnen parkeren. We lopen naar het station. We moeten naar de wc maar er staat een lange rij. Dan gauw naar de pendelbussen waar een nog langere rij staat. Het lijkt de Efteling wel op een mooie zaterdag midden in de zomervakantie.

Het is al ruim 10:30 als we eindelijk op de Ginkelse Heide zijn, waar we zowaar Ed en Terry tegen gekomen. Het programma is dan bezig met de Mass Dropping en ik krijg spontaan kippenvel. Het is wel heel erg druk. Ik had drukte verwacht maar niet zoveel. We wandelen richting het monument wat volledig afgezet is voor de ceremonie straks. Ondertussen vergapen we ons aan de vliegtuigen en de parachutisten. Dan komt de koning er aan. We wurmen ons een beetje tussen de menigte om enigszins zicht te hebben op het podium. In de brandende zon wachten we op de start van de ceremonie en luisteren we daarna naar de verhalen die verteld worden. We hopen dat de koning gaat spreken maar dat gebeurt niet. Pas aan het eind van de ceremonie, een uur later, legt hij een krans en geeft de veteranen een hand. Meer dan dat wordt het helaas niet.

Tijd om wat te eten maar ook nu is het erg druk overal met lange rijen. Het lukt om een hamburger en wat te drinken te scoren. Omdat het netwerk zo slecht is moet alles cash dus lang leve de noodbriefjes. We lopen terug naar de hei om de tweede ronde van de Mass Dropping te kijken. Daarna komen er nog wat parachutisten in vrije val met een vlag en dan wandelen we rustig terug naar de ophaalplek van de pendelbussen. Het luchtprogramma is zo goed als afgelopen en we voorzien weer veel drukte als we langer blijven hangen. Druk is het toch wel getuige ook nu weer de enorm lange rijen voor de pendelbus, maar er zit niks anders op. Naar de auto lopen, zo’n 4 km, vinden de dames geen optie, inclusief mijzelf. Ruim twee uur later zitten we thuis op de bank en ik laat me er met geen tien paarden meer aftrekken dus eten wordt besteld om straks lekker thuis te laten bezorgen. En alhoewel er een film op de planning staat eindigt de avond in diepzinnige gesprekken over onze familie en al haar eigenaardigheden.

 Vooruit, nog één keer vroeg op alhoewel we vandaag niet strak op de klok staan. We gaan naar Brussel. Gewoon de auto lekker in een garage in het centrum dumpen en van daar uit de stad in. Vlak voor vertrek krijg ik een appje van een vriendin. ‘Ga je met de trein? Het is autoloze zondag vandaag in Brussel.’ Hé, wat? Één keer per jaar heeft Brussel autoloze zondag en dat is natuurlijk vandaag! Lang leven internet, we kunnen parkeren bij de Expo en van daar uit met het OV, dat dan wel weer gratis is. We wilden toch ook nog het Atomium laten zien dus twee vliegen in één klap. 

We hebben geen file en zijn ruim op tijd in centrum Brussel, inclusief foto’s bij het Atomium en de metro met overstap. Weet iemand hoe laat het is? Ja hoor, het is wafeltijd! We zoeken een tentje op en nemen hem mee. Van daar uit lopen we over het Beursplein naar Manneke Pis. Er staat een grote groep mensen als blijkt dat hij aangekleed wordt door de lokale vereniging uit Asturias of all places. De Spanjaarden zijn gekleed in traditionele kledij en maken muziek en dansen. We blijven natuurlijk een tijdje staan kijken als er een rare stoet voorbij komt met een kar met daarop een motorblok. We komen er niet helemaal uit waar dit over gaat. Iets met autoloze zondag? 

Als de rust weer een beetje teruggekeerd is wandelen we verder en komen op de Grote Markt uit en door de Galeries Royales Saint Hubert. Ik wil bonbons kopen maar ben kieskeurig want ik wil natuurlijk wel de beste en niet de geijkte. Geen Neuhuis dus en zeker geen Leonidas. Ik heb iets gevonden maar dat is een stukje lopen. In de Galeries zie ik niks bijzonders en we komen bij de kathedraal. Daar eerst maar naar binnen dan. Daarna wil ik ook wel wat eten en we vinden een plek op een plein waar we een broodje kunnen krijgen. 

Als ons broodje op is wil ik nu toch écht op zoek naar bonbons en kom uiteindelijk uit dat ik toch naar de chocolatier wil die ik eerder had gevonden. Laurent Gerbaud. Een rib uit mijn lijf maar na deze week moet ik toch al aan de geelhonger dus dan kan dit er ook nog wel bij. Ik koop een zakje en dan willen we een stukje van de route van de stripmuren lopen. Tijd vliegt echter en na nog wat drinken halen hebben eigenlijk nog maar een half uur. Vanavond eten we bij de Chinees met Frenk en Kyra en die zijn er om 18:00. We besluiten dan ook om maar gewoon rustig richting metro te gaan. Nog even een andere chocoladewinkel in te gaan en dan is het toch écht tijd. Er is onderweg wel wat verkeer maar niet idioot gek dus we zijn op tijd terug. 

Op tijd om Frenk en Kyra te ontvangen en naar de Chinees te gaan. De ándere Chinees. Geen Babi Pangang of Foe Yong Hai, maar Peking eend, Tja Sieuw broodjes, oesters en Dim Sum. Laten we nou toevallig vlak bij Capri zitten dus na afloop halen we daar een ijsje als toetje en wandelen naar huis.

Maandag doen we rustig aan. Frank en ik gaan gewoon aan het werk terwijl de meiden ‘s ochtends lekker uitslapen en ‘s middags met een vriend uit Boxtel afgesproken hebben. Ik heb zelfs tijd voor een rondje langs de Kralingse Plas. Kan ik vast weer een beetje wennen aan het ‘gewone’ leven straks. Frank moet naar de verkenning van de Rotterdam Running Crew en ik had de meiden beloofd om samen naar ‘A bridge too far’ te kijken zodat ze het achtergrond verhaal van de Airborne leren kennen. Hebben we gelijk voldaan aan de opdracht ‘Werken aan de opvoeding’. Daarmee komt ook de laatste dag tot een einde, maar niet nadat ‘Tio Frank’ vast een kadootje voor zijn verjaardag gekregen heeft samen met een geschreven kaart in bijna perfect Nederlands, en ze voor mij een bosje bloemen tevoorschijn toveren. Mijn hart smelt.

Dan breekt de dag aan dat de dames weer naar huis vliegen. De ochtend staat in het teken van koffers pakken, foto’s kijken en op de valreep die ene film kijken op Amazon die ze vanwege regionale restricties alleen hier kunnen zien. ‘Hardcore never dies’, waar hálen ze het vandaan. Dan is toch écht het moment aangebroken dat ik ze naar het vliegveld moet brengen. Na heel veel knuffels, ‘ik hou van jullie’s en ‘we gaan elkaar missen’ zwaai ik ze uit en gaan we elk op weg naar ons eigen leven en terug naar onze eigen routine.

Na een week eindeloos toerist in eigen land maak ik de balans op. Ik heb een ernstig slaapgebrek, mijn lijf is stijf van het vele lopen en slenteren, ik ben overprikkeld door alle indrukken en het me voortbewegen tussen de drommen toeristen, ik heb tig foto’s te verwerken, heb een godsvermogen betaald voor tourist traps, overrated slecht eten en waardeloze prullaria en kan geen molen, klomp, tulp of kaas meer zien. Maar de week samen met mijn nichtjes, de ervaringen die we samen hebben gedeeld, de diepe gesprekken en de herinneringen die we gemaakt hebben? Zoals MasterCard dat zegt, priceless!

Ze zeggen wel eens dat vreemde ogen dwingen. Bij anderen gedraag je je wel, hou je je in of doe je niet moeilijk. Ik heb dat met hardlopen. Thuis moet ik soms mezelf echt met tien paarden over de drempel trekken om naar buiten te gaan voor mijn rondje. Zeker doordeweeks, na een lange dag en met motregen. Het kind in mij doet dan zijn armen over elkaar en schreeuwt stampvoetend ‘Ik wil niet!’ Na een half uur treuzelen, aarzelen en tijd rekken ga ik dan meestal uiteindelijk toch wel, na afloop altijd wel blij dat ik gegaan ben overigens.

Dat verandert stante pede als ik ‘in de vreemde’ ben, bij voorkeur het buitenland. Ik kan niet wachten tot ik mijn spullen aan mag trekken om er op uit te gaan en de omgeving te verkennen. De voorpret begint vaak al voordat we er zijn. Op Google Maps of Afstandmeten.nl zoek ik verschillende routes waar ik zou kunnen lopen, waar eventueel leuke sightseeing points staan en hoeveel kilometers ik kan doen. De meeste mensen nemen genoegen met ‘Been there!’, bij mij moet het minimaal ‘Ran there!’ zijn.

Niet zo raar dus dat ik voor onze minivakantie naar Spanje voor de verjaardag van mijn moeder meer aandacht heb voor mijn loopspullen dan mijn gewone spullen. En ondanks dat ik sinds ik hardloop al vaker geweest ben, heb ik enorm veel zin om te gaan om te kunnen lopen. Andere keren heb ik voornamelijk de routes uit mijn jeugd verkend. Van ons huis op het platteland tussen de sinaasappelplantages naar het centrum van Denia, het stadje waar het adres officieel gevestigd is. Als kind moest ik die ellenlange 8 km iedere dag naar school fietsen. Gelukkig kreeg ik op de middelbare school een brommertje en later haalde ik natuurlijk mijn rijbewijs. De oude granaatappelboom waar ik regelmatig lekker van snoepte staat er na al die jaren nog steeds.

Maar er zijn meer routes die naar Denia leiden. De kustweg langs alle bars, restaurants en discotheken waar ik op de brommer, met de bus, in de auto, liftend of zelfs een keer lopend talloze keren van de ene disco naar de andere gegaan ben, leent zich prima om op je hardloopschoenen af te leggen, al dan niet met een stuk over het strand. Het rondje naar het bos en langs het kasteeltje waar we altijd met de hond gingen wandelen, voor een kort stukje of om een ander rondje aan vast te plakken als ik wat meer kilometers wil maken. Of de oude treinbaan die in mijn tijd gewoon een vervallen overwoekerde zandweg was maar die ze nu helemaal opgeknapt hebben voor fietsers en hardlopers. Je kan nu zelfs doorlopen de andere kant op om uit te komen bij een stalmanege waarvan ik me afvraag of die, had ik destijds moeten weten, er altijd al geweest is. En zelfs de weg naar Ondara, het dorp waar mijn zus nu woont, heeft geen geheimen meer voor me.

Dit keer gaan we echter een nieuw avontuur tegemoet. Niet alleen is mijn moeder van het platteland naar een appartement in de stad verhuisd, waardoor zich weer een heel scala aan nieuwe hardlooproutes ontvouwt, maar tegenwoordig zijn we helemaal ‘into trailrunning.’ En laat Denia nu aan de voet van een berg liggen, de Montgó. Ooit toen ik een jaar of vijftien was ben ik met een groep vrienden de berg opgeklommen. Langs een klim- en wandelpad waren we binnen een uur of twee eindelijk aangekomen bij een van de hoogste punten met een groot metalen kruis. La Creueta noemden we het in de volksmond. Ik voelde me toen onwijs stoer dat ik die berg op gegaan was. Na wat foto’s en een broodje dat we meegenomen hadden wandelden we rustig aan weer naar beneden. Om er halverwege achter te komen dat we ergens een afslag hadden gemist waardoor we aan de verkeerde kant van de berg uitkwamen. Zes uur later, na gelukkig een lift te kunnen hebben scoren terug naar Denia, zat ik weer op mijn brommertje naar huis biddend dat mijn ouders niet al te boos zouden zijn dat ik de hele dag weg was geweest en zo laat thuis kwam. Ik voelde me toen niet zo stoer meer. Eenmaal thuis had ik al gauw weer het hoogste woord toen mijn moeder doodleuk riep: ‘Oh, ben je er al?’ 

Diezelfde berg gaan we nu ook beklimmen, zij het met een iets andere route omdat we anders niet echt kunnen hardlopen. De route is een schokkende nietzoschokkende 10 km, wederom een teken hoe verhoudingen in de loop der jaren kunnen veranderen. Na vrijdag al een kort rondje gelopen te hebben en zaterdagochtend het einde van de kustweg opgezocht te hebben staan we zondagochtend lekker vroeg op. Natuurlijk, het is tenslotte vakantie. De route hebben we van tevoren al bepaald en om niet het hele stuk alleen maar te hoeven klimmen pakken we hem vanaf de andere kant met de verwachting dat we ook nog een beetje kunnen dribbelen.

Het startpunt is snel gevonden en er is een zelfs een klein parkeerplaatsje. Er staat netjes een bord en het pad staat goed aangegeven. Waarschijnlijk hadden we de route niet eens in ons horloge hoeven zetten. Bovendien hebben we mazzel. Er hangen geen wolken aan de top maar het is wel bewolkt waardoor het niet zo warm is. Enthousiast beginnen we dan ook te rennen, heuvel op. Eerst een stukje openbare weg en dan het officiële pad in, netjes met stenen geplaveid. Hmmm, niet echt wat je noemt trailrunning.

Maar we hoeven ons geen zorgen te maken want na een paar honderd meter stopt het gefabriceerde pad en gaat het over in het gewone bergpad, inclusief de rotsen en scherpe losse stenen. Bovendien gaat het best steil omhoog dus onze dribbel gaat over in wandelen en klimmen. Iets met verwachting en realiteit want rennen is niet te doen. Toch gaat het best in een rap tempo en daar waar ik zeg twee jaar geleden meestal al gauw stond te hijgen en af en toe even stil moest staan heb ik daar nu geen enkele moeite mee.

We klimmen gestaag door en komen langs een kleine grot waar we natuurlijk even een foto moeten maken. Daarna weer verder omhoog, ons verbazend over het feit dat er op dit tijdstip toch nog best wel veel mensen rondlopen hier. Voornamelijk naar beneden dus die mensen zijn al boven geweest en écht vroeg opgestaan. Blijkbaar is het pad populairder dan we dachten. 

Van rennen komt ook echt helemaal niks terecht. Het pad is te smal, te steil maar vooral de stenen maken dat we voorzichtig onze voeten neer moeten zetten. Het gebeurt dan ook regelmatig dat een schoen blijft steken. Af en toe is het ook goed kijken als het pad dermate begroeid is met kleine palmen of struiken dat je je afvraagt waar het pad gebleven is, maar dan blijkt dat we tóch dwars door de struiken heen moeten. Na anderhalf uur komen we op een punt waar de route zich splitst. Links recht omhoog klimmen naar het kruis of rechts doorlopen op het pad om naar de officiële top door te lopen. Wij gaan eerst naar het kruis.

Dit is écht klimmen en alhoewel ik ergens in de krochten van mijn geheugen wel een vage herinnering heb aan die ene keer dat ik vijftien was kan ik me het eigenlijk niet zo goed herinneren. Ik weet dat ik er geweest ben en heb er nog een foto van, maar dat is het wel zo’n beetje. Als we eindelijk boven zijn ziet het kruis er dan ook anders uit dan mijn herinnering, maar dat mag de pret niet drukken. We genieten even van het uitzicht zo lang het duurt want er komen wolken opzetten. Ik kan nog net een foto van het nieuwe huis van mijn moeder maken. Natuurlijk maken we ook wat foto’s van onszelf bij het kruis en eten wat. Wat is het toch gaaf om op een dak van de wereld te staan, ook al is hij ‘maar’ een kleine 700 meter hoog!

Als we klaar zijn gaan we door naar onze tweede bestemming, de officiële top. Alhoewel er een officieel pad er naartoe is moeten we daarvoor weer naar beneden klimmen. De route van Frank zegt echter dat er een pad moet zijn rechtstreeks over de bergkam. Daar moeten we dan wel een hoop fantasie voor hebben maar het is te doen. Tenslotte zijn we geen watjes alhoewel ik best wat spannende momentjes heb als ik zo van rotsblok naar rotsblok spring met zowel links als rechts van me een behoorlijk stuk naar beneden. 

Op een gegeven moment kunnen we zelfs met de beste wil van de wereld geen pad meer ontdekken en als ik 100 meter vooruit kijk zie ik niets dan een steile rotswand naar beneden. Dit kan niet goed zijn, zeker niet met de opzettende wolken. Hier ga ik dan ook echt niet verder. Ik krijg bijna tegelijkertijd bevestiging van Frank zijn horloge die ‘off route’ aangeeft. We klauteren een stukje terug en dan blijk ik ineens mijn richtingsgevoel verloren. Heilig er van overtuigd dat we terug aan het lopen zijn maar gelukkig heb ik Frank, en zijn horloge, die zegt dat we nu gewoon de goede route lopen. Met ietwat ongeloof kijk ik hem aan maar vertrouw er maar op. Even later zie ik het ook. Hoe je geest je dan parten kan spelen.

Na nog wat imitaties van een berggeit gedaan te hebben haken we toch weer aan op het officiële pad. Niet dat ik zwaar in de stress zat, maar ergens voelt het toch prettiger. Vol enthousiasme klimmen we dan ook weer omhoog om een klein uurtje nadat we het kruis verlaten hebben op de top aan te komen. Ik heb een déjà vu naar de Kilimanjaro. Het is verrassend druk op de top. Een groep Spanjaarden staat uitgebreid foto’s te maken en vlak achter ons komen drie Nederlandse jongens aan. 

Ook nu nemen we even de tijd om zowel van het uitzicht te genieten als foto’s te maken en wat te eten. En ik kan er zowaar Pokemons vangen! Na een minuut of tien beginnen we aan de terugtocht naar beneden, dit keer wel via het officiële pad. Alhoewel het nog best lastig lopen is lijkt het iets sneller te gaan. We halen zelfs mensen in. Dan komen we weer op een splitsing. Tijdens het plotten van de route had Frank de keuze tussen terug over hetzelfde pad of een alternatief pad. Natuurlijk gaan we over het alternatieve pad, we zijn toch niet gek? We moeten twee keer kijken maar dan zien we het lopen, dus daar waar de groep jongens die we net ingehaald hebben doorlopen, wijken wij af naar links.

Het pad is overduidelijk minder in gebruik, getuige de dichtere begroeiing die her en der onze benen schramt. Maar vooruit, we gaan voor het avontuur. We gaan wel aanzienlijk langzamer naar beneden nu en het wordt steeds steiler. Het pad leidt ons de kloof in en het is nu echt naar beneden klauteren met handen en voeten. Onze enige leidraad is Frank zijn horloge en af en toe een dot geel-groene verf die toch iets van een route aangeeft. We doen een half uur over twee kilometer. Als we eindelijk soort van beneden zijn denken we het ergste gehad te hebben, maar komen we op een gedeelte met kleinere losliggende stenen waardoor we menig keer ‘op onze muil’ dreigen te vallen. Het is duidelijk dat hier het regenwater naar beneden stroomt in de winter.

Maar ook daar komt een eind aan, en als we dan opnieuw denken dat we het ergste hebben gehad komen we op een bospad met rood zand, maar zo smal dat we niet alleen nu met onze benen langs de prikkende struiken lopen, maar ook met onze armen. ‘Leuk schat, zo’n alternatieve route!’ Tja, dat hoort er ook bij. Op de PC kan je namelijk niet altijd zien hoe een route er uit ziet. Vond ik twee uur eerder nog dat ik vanavond een ijsje verdiend had, vind ik nu dat ik er minstens twee verdiend heb. Uiteindelijk kunnen we zowaar een klein beetje rennen en als we bij de splitsing komen tussen een laatste lusje volgens Frank zijn route en het plaveide pad van het begin vinden we het welletjes. Nog een paar honderd meter en dan zijn we terug bij de auto.

Trailrunning op de Montgó. De berg waar ik mijn halve jeugd tegen aan gekeken heb. De berg die ik ooit een keer eerder op geweest ben. De berg die ik een aantal keren in brand heb zien staan en die de achtergrond diende voor zon, regen, wolken en vuurwerk. De berg waar ik menig keer wagenziek overheen gereden ben om naar Javea te komen. De berg waar ik zelfs een keer op de vuurtoren gelogeerd heb. De berg die symbool staat voor het uitzicht op het dakterras van wat 35 jaar mijn ouderlijk huis geweest is. Het was veel trail en weinig tot geen running. Maar het was een bijzonder avontuur. En je weet wat ze zeggen.

Vreemde paden dwingen…

P.s. Wil je geen enkele nieuwe blog missen? Volg me dan op mijn Facebookpagina ‘Op weg naar de Marathon’. Ook benieuwd naar mijn wekelijkse trainingen? Volg me dan op Instagram snbogaard_opwegnaardemarathon