Ik kan op dat moment net weer 5 km lopen maar ga er vanuit dat dat tegen die tijd wel een stuk beter gaat. Ik verheug me er dan ook op om weer door de rivier, over de boulevard en bij de Ciudad de las Artes y Ciencias te rennen, waar ook de marathon start en eindigt. Het is grappig, ik heb 6 jaar in Valencia gewoond en gestudeerd. Toen was het nog een uit de kluiten gegroeid dorp waar geen toerist te vinden was. Ik liep zelf nog niet hard, hoogstens om de bus naar de Universiteit niet te missen, niet in de laatste plaats omdat ik meer ‘s nachts in de discotheek te vinden was dan overdag hollend door de straten. De rivier was een gribusbende van een paar vervallen sportvelden waar vooral junks en daklozen te vinden waren. En van de marathon had ik nog nooit gehoord.

Inmiddels weten we allemaal hoe de stad zich in al die jaren ontwikkeld heeft tot één van de meest hippe steden van Spanje, en heb ik er in 2017 ook de marathon gelopen. En ja, dat was inderdaad de laatste keer dat ik er was en mijn vrienden gezien heb. Zouden ze nu misschien ook een soort running crew hebben? Misschien is er wel een loopje waar we aan mee kunnen doen? Ik Google op ‘Carrera’, ‘Valencia’ en ‘29 maart’. Nee! Het is niet waar! Ik krijg een zoekresultaat met een link naar een hardloopevenement. En niet zo maar een hardloopevenement, het is gewoon een Ladiesrun! De enige die Spanje nog heeft met ongeveer 3.500 deelnemers. 10 km met start om 9:00 naast de rivier. Qua afstand én tijd perfect. Tegen die tijd verwacht ik wel weer 10 km te kunnen lopen én het geeft me genoeg tijd om te lopen, te douchen, om te kleden en na afloop op tijd te zijn voor de paella. 5 minuten later heb ik ingeschreven. Is het al eind maart?

Tegen de tijd dat het écht eind maart is, zijn alle voorbereidingen in volle gang en wordt er van alles geregeld. We hebben een slaapplek, mijn zus en mijn nichtjes komen naar de paella net als een andere goede vriend uit Madrid en mijn beste studievriendin met haar man die ik óók al jaren niet gezien heb. De dagen ervoor zit ook volgepland met etentjes en vooral heerlijk door de stad slenteren, shoppen en natuurlijk rennen door de rivier en bij de iconische gebouwen van de Ciudad de las Artes y Ciencias. We hebben prachtig weer met zon en 20 graden terwijl het in Nederland koud en regenachtig is. Een uitstekende opbouw naar zondag.

De voorpret start met het vrijdag ophalen van mijn startnummer. We krijgen geen medaille bij de finish maar wel een mooi kleurrijk loopshirt. Ach ja, gelukkig had ik nog niet genoeg shirtjes. Maar eerlijk is eerlijk, hij is mooi, van een fijne dunne stof en hij zit mooi. Een stuk beter dan die van de CPC, want dit is tenminste wél een getailleerd damesshirt. Natuurlijk heb ik de rest van mijn outfit er op afgestemd. De rest van de dag en de zaterdag loop ik natuurlijk weer veel te veel rond, wat niet alleen mijn knietje niet zo leuk vindt, maar ook maakt dat ik zaterdagavond een beetje afgepeigerd in bed stap. Gelukkig is het ‘maar’ 10 km. Ik heb nog wel een extra handicap, wat elke keer terug komt als mijn verjaardag in het weekend valt. De zomertijd gaat in waardoor ik niet alleen een uur minder jarig ben, maar ook een uur minder kan slapen. Ik blijf het oneerlijk vinden.

Dat er van slapen die nacht sowieso weinig komt wist ik op dat moment überhaupt niet. De wind draait en maakt dat er een irritante fluittoon te horen is ergens buiten langs het appartement waar we verblijven. Eerst lijkt het nog dat het iets van tocht is, maar na alle ramen uitgeprobeerd te hebben met open en dichtdoen alsmede het laten zakken of ophalen van de zonwering en geen enkel verschil te merken, moet het toch van buiten komen. Uiteindelijk geven we het op en even later gaat de wind dan toch liggen. Het is al laat en de wekker gaat veel te vroeg. Het is zelfs nog donker. Toch ben ik wakker en ga er maar uit. Ik heb alles klaargelegd en ben in no time klaar. Plan was 8:00 de deur uit maar dat wordt 7:45 en omdat we snel de metro hebben zijn we om 8:00 al op plaats bestemming.

Frank is mee en probeert op een paar plekken langs het parcours te staan. Er zitten wat heen en weertjes in dus dat kan prima. Moet hij wel her en der wat heen en weer rennen en daarom heeft hij ook zijn hardloopkleding aangetrokken. Het is kouder dan verwacht want door de gedraaide wind is deze een stuk frisser dan gisteren. Met andere woorden, ik ben blij dat ik mijn jasje aan heb dat ik straks aan Frank kan geven, maar Frank staat te vernikkelen van de kou want die heeft weliswaar en thermo aan, maar wel korte mouwen en korte broek aan. En dan is een uur wachten nog lang. Een uur die ik volmaak met twee keer naar de wc en een foto bij de fotobooth. Een kwartier voor de start loop ik naar het startvak op de brug dat in elk geval in de zon is die inmiddels opgekomen is. Ik trek mijn jasje uit en geef deze aan Frank. Now I am ready to rumble. ‘Niet te hard lopen hé, denk aan je knie!’, roept Frank nog. Ja schat, natuurlijk doe ik dat niet.

Om 9:03 klinkt het startschot, we zijn wel in Spanje hé, dat gaat nooit 100% op tijd, en weg zijn we. Ik zit in startvak 4 maar het loopt in één moeite door. Ik zet een lekker muziekje aan en gaan met die banaan. De eerste kilometer kan ik nog niet goed weg omdat het druk is en de dames voor mij iets minder haast hebben dan ik, maar ik wil niet bij de pacegroep van 60 minuten blijven. Niet in de laatste plaats omdat ik toch wel onder het uur wil proberen te lopen, maar ook omdat ik het vervelend vind om bij zo’n groep te klitten. Bij kilometer twee ben ik er voorbij en krijg ik wat ruimte. We lopen bij mijn oude buurt en door de straat waar ik altijd naar de universiteit liep voor mijn lessen. Aan het eind is het voetbalstadion en het keerpunt voor het eerste heen en weertje. Van daaruit terug naar de rivier en even poseren voor Frank die ik herken aan zijn witte petje.

Natuurlijk ga ik veel te hard, maar mijn knie heeft er geen last van. Ik voel hem wel maar het lijkt wel of het beter gaat als ik sneller loop dan als ik langzaam loop. Bovendien, het is mijn verjaardag, dan moet ik toch een beetje fatsoenlijk lopen? Ik heb het in elk geval niet koud meer. Ik probeer iets rustiger aan te lopen maar kilometer drie klok ik juist sneller. Kilometer vier en vijf maak ik het helemaal bond als ik bijna tegen de 12 km p/u aan zit. Als dit een 5 kilometer race geweest zou zijn zou ik nog wel een tandje harder kunnen gaan, maar nu moet ik toch een klein beetje tactisch lopen. Ik ben pas op de helft. Ik neem dus gewoon even de tijd voor wat water bij de verzorgingspost. Dan kilometer zes en ben ik officieel over de helft en terug bij de rivier.

Ik had Frank gevraagd om te kijken of hij een foto kon maken met de mooie gebouwen op de achtergrond maar als ik zie waar we lopen gaat dat niet lukken. Toch staat Frank braaf te wachten op de goede plek en ik zie hem eerder dan hij mij dus ik trek zijn aandacht door met mijn armen te zwaaien. Hij ziet me en maakt foto’s. Ik heb dan weer niet in de gaten dat hij een stukje meeloopt tot het te laat is en ik hem alweer achterlaat. Nu begin ik een beetje moe te worden en voel niet alleen vannacht en de zomertijd maar ook de afgelopen drie dagen in mijn benen en lijf zitten. Voor mijn gevoel kak ik enorm in maar de kilometertijden blijven rond de 5:10. Nog twee kilometer te gaan en nu moet ik gaan beslissen. Rustig uitlopen of tanden op elkaar en doortrekken. Met andere woorden, ben ik een oude muts van 55 of maakt de Terminator een testrun?

Ik kan het niet laten, wat is nou 2 kilometer? Ik ben toch geen oude muts? Ok, dat ben ik wel, maar dat wil ik niet zijn, dus tanden op elkaar en doortrekken. Alsof de duvel er mee speelt hebben we wind tegen. Desondanks en alhoewel het niet zo voelt, hou ik tempo en finish ruim onder de 55 minuten. Misschien wel symbolisch gezien het feit dat ik 55 jaar geworden ben. Ik realiseer me later pas dat dat waarschijnlijk ook weer een andere hardloopleeftijdscategorie is, dus misschien ben ik ook wel hoog in het klassement geëindigd. Frank staat te wachten en na een flesje water, sportdrank en een blikje Fanta in ontvangst genomen te hebben wil ik heel even bijkomen en kijken of de officiële tijd al beschikbaar is. Dat bijkomen gaat snel, die officiële tijd laat even op zich wachten dus we pakken de metro terug naar ‘huis’ om lekker te douchen en om te kleden. It’s party time!

Party time bij het restaurant waar we met 12 man/vrouw starten met de heerlijkste tapas voordat de paella geserveerd wordt. Originele Valencia versie, met kip, konijn en slakken. De mannen hebben bovendien de boel aangekleed met ballonnen en ik heb een kroon en sjerp omgehangen gekregen. Na de paella komt de taart met kaarsjes op tafel, mag ik een wens doen alvorens ik de kaarsjes uitblaas en krijg ik van iedereen kadootjes. Ik voel me net die uit dat Kinderen voor Kinderen lied. ‘Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd. Iedereen riep Hieperdepiep, ik werd gekust en gekroond en met kado’s overstroomd’! Alleen is het geen droom maar werkelijkheid en ik voel me enorm gezegend met de liefde van al deze mensen, familie, oude vrienden en nieuwe vrienden, die in mijn hart zitten en in wiens hart ik zit, zelfs al hebben we elkaar al bijna tien jaar niet gezien. I feel loved! Na het eten waggelen we naar buiten, nemen we afscheid van elkaar en gaan Frank en ik terug naar het appartement waar we rustig bijkomen van de dag en voorzichtig plan maken voor morgen. Dit was weer een dag met een gouden randje, één voor in de boeken. En morgen?

Morgen gaan we weer aftellen want dan ben ik nog láng niet jarig!

En zo stappen we een jaar later op de woensdagavond uit het vliegtuig, een kleine koffer met spijkerbroeken en t-shirts, en een grote koffer met hardloopkleding, hardloopvoedsel en andere hardloopspullen. We hebben drie dagen om te acclimatiseren, en dan mag ik in ‘mijn’ stad lopen.

Op donderdagochtend lopen we een trainingsrondje op de inmiddels bekende boulevard. We hoeven maar 8 km, maar kunnen het toch niet laten om naar het start- en finishgebied te gaan kijken, waar men al druk bezig is om de boel op te bouwen. Om die reden kunnen we ongestoord foto’s maken op de blauwe catwalk waar we zondag hopelijk de laatste 195 meter lopen. Een dag later lopen we er weer, maar nu als opgewonden kippen zonder kop om de startnummers en goodiebag op te halen en een volledig onnodig maar onmisbaar extra hardloopshirt en vest van de marathon van Valencia te kopen.

Zaterdag lopen we onze laatste training, de breakfast run. 5 km heel relaxt door de oude rivierbedding. Om er te komen gaat minder relaxt. We krijgen pasjes te leen van onze vrienden om gebruik te maken van de openbare fietsen. Als we volgens schema proberen twee fietsen te pakken is er een probleem met één van de pasjes. Het alternatief is om de metro te pakken, maar dat betekent wel twee keer overstappen en dan zijn we nog maar halverwege. Bij de eerste overstap gaat het al mis. De metro rijdt precies voor onze neus weg en de volgende duurt 20 minuten. Dat gaan we nooit redden. We besluiten dan ook om maar terug naar huis te gaan terwijl ik één van de vrienden bel en het probleem voorleg. Hij snapt het echter ook niet. Als we de metro uitstappen staat er een lege taxi voor het stoplicht. Het is de enige overgebleven haalbare optie.

We komen precies op tijd aan, en lopen gelijk bekenden tegen het lijf, van De Hardloopwinkel, uit de RMD groep en Aloha’s. Ik ben blij dat het toch gelukt is. Het loopje is inderdaad heel rustig, maar wel een beetje stoffig. Bij de finish krijgen we te eten en te drinken en met onze zakken vol pakken we de metro terug. We hebben nu toch geen haast meer. Thuis wordt het fietsprobleem opgelost zodat we ‘s middags in elk geval naar de groepsfoto kunnen en de paellaparty. Het heeft nog wat voeten in de aarde om iedereen op de juiste plek te krijgen voor de foto, maar uiteindelijk lukt het. Ik heb me er al in berust dat het ‘zo’n’ dag wordt. Nog even in een Efteling-rij voor een bak paella en dan kunnen we weer richting huis. In de avond hebben we het rijk alleen en Frank maakt een lekkere pasta, bakt vast pannenkoeken, leggen we alles klaar en gaan we vroeg naar bed. De wekker staat op 6:30.

Het kost me moeite om in slaap te vallen, maar uiteindelijk lukt het toch. Als ik op een gegeven moment wakker word heb ik geen enkel besef van tijd. Gezien het feit dat ik me erg uitgeslapen voel en klaarwakker ben zal het waarschijnlijk tegen de wekker aan zijn. Ik pak mijn telefoon en schrik. Het is pas kwart over één! Ik probeer toch maar weer mijn ogen dicht te doen, en na een zeer onrustige nacht word ik opnieuw wakker. Nu is het wél 1 minuut voordat de wekker gaat. We douchen, eten onze pannenkoeken en trekken onze loopoutfit aan. Iets over 7:30 trekken we de deur achter ons dicht. Raceday is officieel van start.

We fietsen een deel over het parcours en zien de diverse drankposten al staan. Ook de ‘gouden lijn’ die de ideale looproute aangeeft is al op het asfalt geverfd. Het is fris maar dat vind ik wel lekker. Rond 8:00 zijn we netjes bij de start, alhoewel ik voor mijn gemoedsrust er graag eerder had willen zijn, en na het droppen van onze tas en een aantal RMD-ers gedag zeggen moet ik onherroepelijk naar de wc. De rij is lang en het gaat langzaam waardoor we de officiële start missen. Gelukkig hebben we 18 minuten extra want we vertrekken uit het laatste startvak. En niet alleen dat, maar staan ook nog eens redelijk achteraan. Gelukkig hebben we wat mede RMD-ers bij ons. Terwijl de andere startvakken afgeschoten worden en we naar voren mogen schuifelen moet ik toch weer plassen. En het voelt écht, niet als zenuwen. Vlak voor de startstreep schuif ik als de sodemieter dan nog maar even een Dixie in, en dan kunnen we echt van start. De marathon van Valencia is begonnen!

Het parcours brengt ons als eerste langs het huis van onze vrienden. We hadden zo op 4 km in kunnen stromen. Had een hoop stress gescheeld. Onze vrienden waren laat thuis en liggen waarschijnlijk nog te slapen, maar er wacht me een andere meer dan aangename verrassing. Ik hoor iemand schreeuwen en zie een heel dierbare schoolvriendin met haar man langs de kant staan. Door het dolle heen omhels ik haar, kletsen we even en maak ik een foto, alvorens we toch weer verder gaan rennen. Ik zie haar morgen bij het eten, maar toch, het feit dat ze zijn komen kijken…

We passeren de 5 km, waarbij ik bijna de mat mis, en gaan op weg naar het 10 km punt. De temperatuur valt alleszins mee en we hebben een mooi tempo van iets meer dan 10 km per uur. We lopen nu langs de oude universiteiten, waar ik gestudeerd heb en vijf jaar lang dag in dag uit gelopen heb. Wie had toen ooit kunnen bedenken dat ik hier nog eens een marathon zou hardlopen! We maken een 5 km lus om vervolgens weer op diezelfde avenue uit te komen. Maar niet nadat we eerst langs het voetbalstadion van Valencia rennen voor het 15 km punt, waar ik een live videootje opneem. Leuk voor de mensen thuis. Of eerlijk gezegd leuk voor mij, want wie zit er nou te wachten op die kop van mij terwijl ik hardlopend onzin uitkraam?

We rennen voor de derde keer naar het huis van mijn vrienden, die nu toch zo langzamerhand wel wakker zullen zijn, maar waarschijnlijk druk met het afmaken van het typische Spaanse rijstgerecht dat ons na de marathon wacht. Zonder moeite tikken we de halve marathon nu aan, en ik maak nog even gauw een foto. We zitten nog steeds lekker in ons ritme en we kunnen nu gaan uitkijken naar Simcha, Anita en Douglas, die hier ergens moeten staan. We zien eerst Simcha. We weten niet meer exact waar Anita en Douglas staan, we denken 24 km. We zien ze echter niet en passeren de 25 km. Ik begin mijn lijf nu wel een beetje te voelen.

Dan zien we ze toch staan, op 26 km, en we stoppen even voor een knuffel en een foto, tenslotte hebben ze bijna 500 km gereden om hier te staan. Ik eet wat partjes mandarijn, Frank een stuk banaan en ik pik ook nog een paar engelse dropjes voor straks bij de finish. Dan gaan we toch weer verder. De zon schijnt lekker en het begint toch wat warmer te worden, dus we zoeken zo veel mogelijk schaduw op. We draaien de brug op richting de iconische Torres de Serrano, fotomomentje!, en het centrum van de stad. Mijn stad. Ik heb al sinds de start om de haverklap emotionele momenten. Want hoe gaaf is het toch om in deze stad te lopen, waar een oh zo belangrijk deel van mijn leven ligt, waar ik grotendeels gevormd ben, en waar ik een aantal van de beste jaren van mijn leven heb gehad!

Bij de 29 km lopen we voorzichtig aan het centrum weer uit, en Frank heeft zijn eerste Runners High ooit. Hij zit op planeet zeven. Gelukkig maar, dat is een goed teken. Ik heb hem ook al een paar kilometer en voel me onoverwinnelijk. Toch ben ik blij als we het 30 km punt passeren. Nog 2 km en dan kunnen we op karakter gaan lopen. Dat moment dient zich sneller aan dan gedacht en voor ik het weet zie ik zelfs al het 33 km punt. Frank zijn high begint een beetje in te kakken, terwijl ik de ene high op de andere stapel. Waar is die man met die hamer? Volledig gemist denk ik. Dit is het punt waarop ik sneller zou kunnen, en in tegenstelling tot Rotterdam waar ik het toch wel een beetje zwaar had op dit punt, heb ik nergens last van, zou makkelijk nog kunnen intervallen en voel ik me of ik er pas 10 km op heb zitten. De stad geeft me energie en ik begin stiekem te denken aan Rotterdam 2018 en het plan de campagne richting- en op 8 april. Uiteraard alles onder voorbehoud.

We komen aan op km 35 en alhoewel het tempo iets daalt en hij iets minder scherp begint te worden houdt Frank stand. Ik ben trots en blij tegelijk. ‘Nog maar een rondje plas schat’, roep ik hem toe. We rennen bij 37 km weer richting centrum, ik maak nog een filmpje en dan staat daar vriendin Amparo langs de lijn. Frank loopt door maar ik ren naar haar toe en geef haar een knuffel. Ik heb het nog steeds enorm naar mijn zin. Lopend op de beats van de diverse DJ’s en het applaus van de mensen draaien we de weg langs de rivierbedding weer op. Mijn GPS heeft allang 40 km aangegeven maar pas bij de draai is het écht nog maar twee kilometer. Een snelle rekensom leert dat het geen 4:15 gaat worden, maar eerder 4:20. Het geeft niet, voor Frank is het in elk geval een PR. We zien nog een vriend langs de lijn staan en op 41 km vlak voordat we de rivierbedding ingaan voor het allerlaatste stuk staat Simcha nog een keer met onze Nederlandse vlag. Ik pak hem aan en haak weer aan bij Frank die stug doorloopt.

Het applaus en de support van de mensen in de rivierbedding is fantastisch en ik geniet met volle teugen. We zijn nu in meters aan het aftellen en draaien uiteindelijk richting de catwalk. Daar pakken we samen de vlag om die de laatste meters met vol trots over de finish te dragen. We did it! Again!

We halen onze medaille op en krijgen opnieuw een goodiebag. Dat is nog eens waar voor je geld. We halen nog wat RMD-ers naar binnen voordat ik op zoek ga naar de plek waar ik mijn medaille kan laten graveren. In de rij kom ik Gaby (runs the world) tegen die een PR op de 10 km heeft gelopen. Dan halen we onze tas op, wachten nog heel even boven om Angelique te zien finishen en gaan dan op de fiets naar huis waar ons een heerlijke maaltijd wacht en een liefdevolle middag met vrienden.

Onze officiële eindtijd? Oh ja. Nou, uh, ja, dat zit zo. Uh… Frank heeft 4:19:29, enne, uh, ik heb, nou ja, ahum, 4:19:28. Ik zweer dat ik het écht niet express heb gedaan, maar blijkbaar is Frank gedoemd om als we samen lopen een seconde langzamer te registreren dan ik. We houden het maar op de gentlemen’s second. Vanavond in de relaxmode, morgen nog even nagenieten en dinsdag weer naar huis. Dan zit de minivakantie er weer op, zijn we weer een ervaring en een medaille rijker, en mogen we weer terug in het gareel. En in dat gareel start ook het schema voor Rotterdam 2018.

Rotterdam mission sub 4:15! Training 1 van 57.