Daarvoor moet ik alle zes de Vestinglopen in elk geval uitlopen, en alhoewel de afstand niet zo relevant is, ga ik natuurlijk wel voor de maximale afstand bij elke loop. Dus ook de halve marathon als ik een enorme jetlag heb, en de 10 kilometer ook al heb ik de weken ervoor respectievelijk 44 km, 85 km, 21 km en 42 km gelopen. ‘Appeltje – eitje voor jou’ zullen veel mensen denken, maar daar denken mijn kuiten en mijn bilspieren toch anders over. Maar goed, we klagen niet, we doen het uiteindelijk allemaal zelf.

De grotere uitdaging zit hem vooral agendatechnisch, want zes loopjes op vaste data in mijn ultradrukke programma vraagt wat creativiteit. Ik heb sowieso al één conflict en five out of six is niet voldoende. Gelukkig bieden ze toch ook nog de virtuele versie aan. Halve autist dat ik ben moet die dan ook wel in de plaats zelf gelopen worden, en dan ook nog de exacte route. Dat resulteert in een 10 km in Willemstad op een vrijdagavond, want anders red ik dat niet.

Maar vandaag loop ik de laatste uit het rijtje. Gelukkig ook een 10 km, dat overleven we wel. Bovendien heb ik vriendin Deborah gestrikt om mee te lopen en zelfs Frank gaat spontaan mee. De start is om 13:30, ietwat aan de late kant voor mijn plezier, maar het moet maar. Op naar Bergen op Zoom. De laatste keer dat ik hier was liepen we zelf 50 km als test voor het Petranpad. 

Het is al lekker druk als we aankomen en we hebben mazzel want we hebben zomaar een gratis parkeerplek vlak bij de start. Als we ons startnummer ophalen zien we de nodige bekenden, waaronder René die een startnummer voor Frank heeft. Terwijl we wachten tot de start zoek ik naargeestig naar mijn zin om te lopen, maar ik vrees dat ik die in bed heb laten liggen. Deborah, die ik in eerste instantie dus moest overhalen, heeft de hare wėl meegenomen. Het wordt er niet beter op als blijkt dat het twee rondjes van 5 km zijn. Frank heeft er een hekel aan maar vandaag zie ik dat ook niet zo zitten. Maar ook nu geldt, je moet er wat voor over hebben voor die speciale medaille.

Gelukkig is het mooi weer en als we van start gaan poets ik mijn glimlach op voor Rob Sportfotografie. Die heb ik als reserve altijd bij me, je weet namelijk nooit wie er met een camera langs het parcours staat. Na het eerste stukje door het park naar beneden is het gelijk ook weer een stukje omhoog. Eenmaal het park uit draaien we de weg op richting de brug. Dit is niet de brug waar Deborah het eerder over had en waar ze over liep te klagen omdat hij zo kut omhoog loopt, maar hij lijkt er verdomd veel op. Het is in elk geval kleine stapjes omhoog.

Ik merk gelijk al dat vandaag niet mijn beste dag is. Eigenlijk is dat al een tijdje niet meer. Ik voel me vadsig en out of shape zoals dat heet. Hoog tijd om daar weer eens iets aan te gaan doen. ‘Na New York!’, denk ik bij mezelf maar ik ben bang dat het eerder 2023 wordt, want na New York gaan we alweer snel richting de Bello Gallico. Desalniettemin valt dit loopje in een ‘rustige’ periode want tot New York heb ik niet heel veel spannends meer op de planning staan. Alleen nog de Halve van Barendrecht.

We hebben al snel een waterpost en ik probeer me te herinneren of we hier nu ook liepen met onze 50-er. Ik denk het wel maar weet het niet zeker. We hebben hier wel ergens gewisseld voor de Roparun afgelopen keer. Als we even later richting het centrum en de gevangenenpoort lopen weet ik wél zeker dat we dit stukje wel gedaan hebben. Rob staat als het goed is net voorbij de poort dus ik peuter mijn glimlach weer uit mijn Flipbelt. Ik zie hem eerst niet staan als hij ineens midden op de weg voor ons opduikt. En ik maar naar links en naar rechts kijken. 

We lopen nu door het centrum over kinderkopjes. Niet mijn favoriete ondergrond en bovendien gaat het nu ook echt wel vals plat omhoog, met meer vals dan plat. Ik heb sowieso het idee dat ik alleen maar omhoog aan het lopen ben. Dat kan natuurlijk niet met een rondje en het zal tussen mijn oren zitten, maar toch. Misschien had ik toch mijn muziek mee moeten nemen. Too late!

Het rondje door het centrum kent de nodige lusjes en bochten, en zowaar ook een stukje omlaag. En omlaag is altijd gratis. Behalve in de Ardennen, maar daar zijn we nu niet. Het is nog maar één kilometer tot aan de vijf en voor mijn gevoel zijn we nog heel ver weg van de start. Het valt mee, nog een paar straten omhoog en dan passeren we de start. Nou ja, we lopen er parallel langs. 

Weer door het park en de ellende begint van voren af aan. Het nadeel van rondjes lopen. Het voordeel is dat het lekker overzichtelijk is. 5 km is te overzien en alles wat ik nu voorbij loop is de laatste keer. Deborah lijkt nergens last van te hebben en loopt als een speer. Gelukkig maar, tenslotte heb ik haar meegesleept. 

Als we weer onder de gevangenenpoort door lopen kijk ik opnieuw uit naar Rob. Ik heb tegen Deborah gezegd dat als hij er nog zou staan, dat ik ging springen voor de foto. Ik heb pech, hij staat er niet. Of misschien moet ik zeggen dat ik mazzel heb. Als we aan het eind van de straat de hoek om gaan staat hij er ineens alsnog. Het is vandaag ‘Rob uit een doosje’ dag. Ik tel af en samen maken we een sprong. Ik hoop dat hij gelukt is, niet wetende dat ik er uiteindelijk met een grimas op mijn gezicht en een kat in het nauw uitzie. Maar goed dat je niet alles van tevoren weet.

We gaan richting de laatste kilometer en met het stukje omlaag ga ik jagen. Langzaam maar zeker halen we wat mensen in en zet ik mijn target gelijk weer op de volgende. Deborah heeft het ook in de gaten maar denkt dat ik naar de chips in mijn tas ren. Nou vooruit, ook wel een beetje. Even los van nog één keer een drankpost zijn de laatste kilometers allemaal boven de 10 km per uur, en zeker sneller dan de eerste helft. 

Ondanks dat ben ik enorm blij als de finish in zicht komt en redden we het toch niet helemaal onder het uur. Maar het uiteindelijke doel, de medaille van vandaag en vooral ook de Vestingloopheld medaille krijg ik met veel genoegen omgehangen door Sasha. Zo, die is ook weer in de pocket en die tijd, ach dat is iedereen morgen weer vergeten joh. 

Nu ik die medaille toch heb mag de chips uit de tas. We maken nog wat foto’s maar blijven toch ook niet te lang hangen. Tenslotte moeten we nog naar huis, douchen en dan lekker nog heel even op de bank met eten want morgen moet er gewoon weer gewerkt worden. Maar voordat we ook echt op de bank ploffen maak ik toch nog even de ‘puzzel’ van de vestingloopmedailles. Met in het midden de speciale Vestingloopheld medaille.

Wat is hij mooi hé?

Foto’s: Rob Sportfotografie

Inmiddels twee gelopen en de derde ingeschreven voor vandaag, zijn de andere drie in september en oktober. Een als we net terug zijn van vakantie, inclusief jetlag van hier tot Bonaire, een die ik sowieso niet kan lopen omdat we heuvels aan het bedwingen zijn in België maar lang leve de virtuele variant, en de laatste een week na een groot evenement maar dat moet wel lukken. Maar goed, so far so good en voorlopig maar gewoon elke vesting nemen.

Vandaag die van Brielle dus. Vorig jaar ook al gelopen dus ik weet wat ik kan verwachten. En Frank had ook geen spannende dingen voor ogen na vorige week dus die wilde wel mee. 10 km is te overzien ook al wordt het warm. Het deelnemersveld is verdeeld. The usual suspects zijn weg, geblesseerd of lopen ergens anders omdat de boel uitverkocht was. Maar er zullen vast wat bekenden zijn. Van Paul weten we inmiddels dat we hem gaan zien.

Omdat we pas om 11:00 hoeven te starten, hoeven we niet te haasten. Ik slaap dan ook een beetje uit, en op mijn gemak eet ik een ontbijtje en pak mijn spullen. Om natuurlijk uiteindelijk toch te moeten haasten. We hebben mazzel want we hebben nog een parkeerplek vlak bij de start. Daar zien we inderdaad Paul, maar ook René en Simone, Hans, Dennis en Peter die er wel is maar niet mee loopt. Sasha, Linda en Maarten doen pacen.

De lopers van de 5 km zijn gestart en die van de 10 km gaan in tempogroepen ook een voor een weg. Ik sluit aan bij Sasha op de 6:00 minuut per kilometer, samen met Paul, René en Simone. Frank zou ook aansluiten maar besluit op de laatste seconde om met de 5:30 mee te gaan. Moet hij lekker weten, ik ga er ‘anderhalf uur’ over doen. Natuurlijk niet, maar het geeft me de marge om te kijken hoe het gaat.

We gaan van start en ik loop op met Paul. Ik merk al gelijk dat het relatief goed gaat, zeker in vergelijk met afgelopen woensdag. Toen kon ik nauwelijks een stap zetten. Het is wel erg warm maar dat overleven we wel. Desondanks gaat het niet mijn beste tijd op de 10 km worden. Mijn plan is mee gaan tot 5 km en daarna verder zien. 

De route is inderdaad hetzelfde als vorig jaar en brengt ons over de wallen van de vesting en door de straatjes van de stad. Ik kijk uit naar Rob die foto’s maakt vandaag. Het duurt even maar dan zie ik hem ineens en grijp Paul beet. ‘Paul! Foto op rechts!’ En samen gaan onze handen in de lucht alsof we op het Carnaval zijn. Tja, Frank wilde nu eenmaal snel lopen dus dan ruil ik hem gewoon in voor een ander loopmaatje. En Paul is een prima maatje. 

We lopen weer verder en bij 4 km geef ik Paul wel aan dat hij niet bij me hoeft te blijven en als hij sneller wil, hij dat maar gewoon moet doen. Nog even samen springen voor Rob die weer op een hoekje staat en zwaaien naar Peter die ook foto’s maakt. We lopen nog op tot de 5 km. Eerst nog een trapje af en door het poortje waarachter de drankpost staat. Ik gebruik de trap om wat van mijn eigen drinken te pakken en doordat ik zit te kutten om mijn flesje weer in mijn Flipbelt te proppen mis ik dat er een fotograaf bij de poort staat. Ik ben benieuwd wat voor rare bek ik getrokken heb.

Bij de drankpost pak ik toch nog wat water, al was het maar om even mijn gezicht nat te maken. Ik zeg tegen Paul dat ik vanaf hier ‘uitloop’ dus hij kan verder lopen en doet dat dan ook. Een klein stukje buitenom over de weg en dan duiken we de wallen weer op. Even voorbij de 7 km komen we waar vorig jaar veel mensen verkeerd liepen omdat je een raar bochtje en een rondje om een wal heen moet lopen maar nu staat er iemand die de mensen de goede kant op stuurt.

Ik begin lekker met aftellen maar op 8 km moeten we even een bultje op en dan merk ik pas goed dat vorige week nog in mijn benen zit. Eenmaal boven ben ik stiekem toch een beetje aan het tellen om binnen het uur te lopen. Ik hoef alleen maar vol te houden maar tegelijkertijd voel ik voor het eerst de warmte in mijn lijf en check zorgvuldig of dat goed gaat en ook goed blijft gaan. Nog één keer lachen voor Rob. Op 9 km zit ik op 53:30 dus als ik de laatste kilometer op 6:30 loop blijf ik binnen het uur. Dat moet lukken. Bovendien is de laatste kilometer ook nog op een vlak stuk en ik voel een licht briesje. Go, go, go dus.

Ik tel nu de honderden meters af en ben toch weer heel blij als ik de laatste bocht in draai voor nog 200 meter. De rest staat al op me te wachten en dan ben ik er. Mooi op 59:13 en exact 10 km! Hoe mooi kan je het hebben? Ik pak mijn medaille, want daar ging het uiteindelijk om, en dan even bijkomen tot Frank me komt zoeken. Nog even een fotootje en dan het beloofde broodje van de organisatie en een colaatje. Paul sluit aan en daarna gaan we richting huis want Frank heeft nog een afspraak met Max. Eenmaal thuis op de bank dan ook maar gelijk inschrijven voor de andere Vestinglopen als een mooie stok achter de deur om ze te lopen. Hoe dat gaat met die planning van ons zien we dan wel weer. Volgende week nog even rustig aan en daarna iets van hele andere orde. Dan maken we ons weer op voor de Roparun. 65 km in stukjes van 1,5 km maar verdeeld over twee dagen. Grootste uitdaging daar?

Slaapdeprivatie!

P.s. Doneren kan nog steeds via deze link. Roparun team Jatogniettan?!  Kies mijn naam en geef wat je kan missen.

Help je ons naar de € 10.000?

Het geld dat wordt opgehaald tijdens het evenement Roparun wordt door het bestuur van Stichting Roparun toegekend aan instellingen, goede doelen of projecten die bijdragen aan de missie van Roparun:

‘Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”

Je kunt hierbij denken aan de inrichting van een inloophuis, waar (ex-) kankerpatiënten en/of naasten elkaar kunnen ontmoeten. Vakanties voor mensen met kanker en hun familie zodat zij, ook in een akelige periode, een mooie herinnering kunnen creëren. Workshops in ziekenhuizen waarbij mensen met kanker leren omgaan met uiterlijke veranderingen die ze krijgen door de behandelingen. Een fijne dag uit voor zieke kinderen en hun broertjes of zusjes, zodat zij even niet hoeven te denken aan het ziek zijn. De ontwikkeling van ‘palliatieve boxen’, een hulpmiddel voor mensen in een terminale fase die graag in de eigen thuisomgeving willen verblijven. Of de inrichting van een hospice om er voor te zorgen dat mensen tijdens hun laatste levensfase in een prettige omgeving kunnen verblijven.

Er is in elk geval een start en een finish en natuurlijk krijgen we na afloop een medaille. Voor de rest moeten we de route gewoon op ons horloge zetten en eventueel de uitgezette pijlen volgen. Het startnummer zit in de mail om uit te printen. Klein probleempje, dat ben ik op de zaak vergeten te doen van de week dus kijken hoe ver ik thuis kom. Niet ver. Na drie hindernissen te hebben overwonnen, printer aansluiten, printer installeren en aansturing van de printer downloaden en installeren, struikel ik vlak voor de finish. De cartridge is volledig uitgedroogd en de kwaliteit van het startnummer is beneden elke waardigheid. Nou ja, dan maar zonder.

Een wedstrijd. Goh, zou ik nog weten hoe dat moet? Met al dat trailen ben ik enorm lui geworden. Afstanden lopen is helemaal prima, maar inmiddels ben ik gewend aan een gezapig tempo en onderweg minstens drie keer stoppen om wat te eten, te drinken of een foto te maken. Bovendien ga ik automatisch bij ieder heuveltje wandelen want ‘meestal moeten we nog een stukje en je moet je energie goed verdelen, dus economisch lopen’. Deborah wil gelukkig ook rustig aan vanwege de aangekondigde warmte. Ik gooi het maar op ‘zullen we er een funrun van maken en gaan voor de publieksprijs?’ Ze vindt het prima.

Als ik dus vanochtend voor het eerst in meer dan een jaar zowaar een beetje uitslaap en de rest van de ochtend op de bank hang ben ik al helemaal niet meer in beweging te krijgen. Met een duf hoofd zit ik dan ook in de auto richting Brielle, op te zien tegen 10 km rennen in de hitte. Het nadeel van in de middag lopen. Waarom was dit ook alweer een goed plan? Het enige voordeel is dat als ik vanochtend met Frank mee was gegaan, het waarschijnlijk niet veel beter was geweest.

We zijn lekker op tijd en Rob van Rob Sportfotografie, die we kennen van zijn mooie sportfoto’s en mijn laatste Anita event, komt ook net aanfietsen. Hij maakt vandaag de foto’s langs het parcours. En dat vind ik misschien nog wel leuker dan de medaille die we gaan krijgen. We wachten netjes onze beurt af, kletsen met een paar bekenden, en om 14:10 mogen we met de rest van de deelnemers aan de start komen staan. Een korte speech van de organisatie, aftellen en gaan met die banaan. Het wedstrijdgevoel komt langzaam opborrelen. 

We zitten in een fanatiek groepje. De meesten gaan er snel vandoor, Deborah maakt ook vaart maar ik moet echt even op gang komen, net als bij de trails. Gelukkig duurt het niet lang voor we een lekker tempo hebben. Iets sneller dan om het als een ‘funrun’ te beschouwen, maar zoals gewoonlijk zien we wel waar het schip strand. Het eerste stuk gaat dwars door het centrum van Brielle, de bordjes zijn goed te volgen en zolang we de lopers voor ons zien hoef ik niet veel naar de route op mijn horloge te kijken. Rob staat al gauw boven op een muur waar we hem pas op het laatste moment zien. Te laat om echt even te poseren, maar dat maken we straks wel goed.

De route is andersom dan de vorige keer en het is af en toe echt even opletten waar we heen moeten. Dan passeren we een bruggetje en zien we Rob al wel van ver af staan. ‘Springen!’ en lachen en zwaaien. Zo, dat is in elk geval geregeld. Bij een scherpe bocht even stil staan om te kijken waar we heen moeten en snel weer verder. De mensen op de terrassen en met de ijsjes in hun hand kijken ons maar raar aan. Wie gaat er nu rennen met dit weer? Dat vraag ik me ook af maar je bent een hardloper of je bent het niet. 

Dan zijn we op 5 km en gaan we even wandelen om wat water te kunnen drinken. Dat doe ik normaal gesproken ook. We moeten een trappetje af dat de snelheid er een beetje uit haalt en ik weet niet of dat nu zo gepland was of dat we ergens beneden hadden moeten lopen in plaats van boven. Poortje onderdoor, stilstaan en wachten op twee auto’s en dan weer door. Net voorbij de 7 km is er weer even wat verwarring. Mijn route zegt dat we een lus moeten maken maar alle lopers voor ons lopen door. We vragen het maar ook de dame in kwestie weet het niet helemaal goed te vertellen. Ik ben er inmiddels uit, we moeten naar links voor de lus. Halverwege weer stoppen voor een stel vissers op het pad die ons zullen vervloeken. 

Intussen ben ik lekker warmgedraaid en is Deborah doorgedraaid. Gelukkig duurt het niet lang en pakt ze de pace weer op voor de laatste twee kilometers. Ik ruik stal en wil toch een tweetal mannen die voor ons lopen eigenlijk wel inhalen. Het blijft toch een soort van wedstrijd. Helaas zijn ze net te ver voor en is het net te warm om nog een sprintje te trekken. Mijn troost is dat ik weet dat ze de lus gemist hebben en dus zo’n 300 meter te kort gaan komen. Als we bij de finish komen moeten wij ook nog een extra rondje omdat we toch ook nog 100 meter missen en 10 km is 10 km! Daarna nemen we onze medaille in ontvangst en krijgen we nog een bakje kerriekip met een stukje stokbrood en een flesje water. We maken nog wat foto’s en rijden terug naar Ridderkerk want Deborah moet nog naar een BBQ. En ik?

Ik heb zoveel gesnoept afgelopen week dat ik maar rustig terug naar huis ren voor een extra 10 km. Cu in het najaar als de wedstrijden weer op gang komen!

P.s. Volg mijn loopjes op Instagram via snbogaard_opwegnaardemarathon