Gelukkig is de start pas om 11:30 dus met alles er op en er aan moet ik om 9:00 opstaan. Gevoelsmatig staat de wekker om 3:00 ‘s nachts. Opstaan is dus al een opgave op zich. Even los van het feit dat ik de dag ervoor negen uur opgevouwen in een vliegtuig heb gezeten. En misschien de twee weken vakantie van korte rondjes en veel eten ook nog in mijn lijf heb zitten. En mijn hardloopvriendinnen op vakantie zijn of nog geen halve kunnen lopen. En Frank een ander onzalig idee heeft en niet mee gaat. Op zijn Bridget ‘all by myself’ Jones dus. Nou ja, we gaan medaille halen en worden toch geen eerste. We komen vast nog wel een bekende tegen.

Frank wil kilometers maken en loopt van huis naar Hellevoetsluis en rijdt daarna met mij mee terug naar huis. Moet hij lekker weten. Ik vind eenentwintig kilometer genoeg voor vandaag. We gaan in elk geval tegelijkertijd weg. Half versuft rij ik naar Hellevoetsluis en kan gelukkig vlak bij de start parkeren. Als ik mijn startnummer wil halen kom ik Christa en Carola tegen. Christa loopt de 5 km maar Carola loopt ook de halve en had ook gehoopt dat er meer bekenden zouden zijn. Ik stel gelijk voor om samen te lopen. ‘Ja maar ik loop heel langzaam hoor’, zegt ze bescheiden. Nou, dan heb ik nieuws voor haar. Vandaag ben ik ook niet zo snel.

Terwijl we staan te wachten tot de 5 km start is René er ook. Die loopt de tien, maar we halen hem over om ook de 21,1 km te lopen. Niet dat hij met ons loopt, maar psychologisch leuk om nog een bekende te hebben die meeloopt. Als de 5 km weg is mogen we klaar gaan staan. Er lijken niet veel deelnemers te zijn. Na de start merk ik gelijk al dat het niet vanzelf gaat. Ik blijf lekker bij Carola, kunnen we gezellig samen lopen. Het is warm en na het eerste stukje door de haven komen we al gauw op een lange weg langs het weiland in de brandende zon. Die ben ik gelukkig vanuit Bonaire al gewend.

Desondanks gaan de eerste vijf kilometer nog wel ok. Ik maak af en toe een foto onderweg en tel af. ‘Nog drie keer vijf kilometer en een beetje’, zeg ik meer ter motivatie voor mezelf dan voor Carola. Ze geeft een paar keer aan dat ik mag gaan maar ik vind het helemaal prima zo. Dat we helemaal aan het eind van het deelnemersveld zitten kan me vandaag ook niet zo veel schelen, meer zit er gewoon niet in.

In de warme zon denk ik een paar keer aan Frank. Die loopt ook in deze warme zon en ik weet hoe zwaar hij dat vindt. Bij Spijkenisse zal Olav aansluiten maar tot die tijd… Ondertussen werken Carola en ik ons langzaam maar zeker naar de voet van de brug, waar we een heen en weertje lopen. Gek genoeg kijk ik het meeste uit naar dit stuk. Ik hou er van om op bijzondere plekken te lopen en hier ben ik nog nooit geweest. En heeeeeel misschien hebben we hier ook een beetje wind.

Terwijl we de brug oplopen peuter ik een inmiddels behoorlijk gesmolten chocolate bar uit mijn Flipbelt en met kliederige handen eet ik de helft. De andere helft bewaar ik voor als we weer een waterpost hebben, dan kan ik tenminste mijn vingers schoonmaken. Ik moet wachten tot we aan de andere kant van de brug zijn. Maar eerst staat halverwege Rob Sportfotografie nog foto’s te maken van de inmiddels terugkomende lopers. We hebben mazzel. Net als er even geen lopers van die kant komen draait hij zich om en ziet ons, en natuurlijk trek ik Carola er bij om even te poseren. Dikke kans dat hij er op de terugweg niet meer staat.

Zoals verwacht loop ik prima op de brug. Helemaal het stuk naar beneden toe. Onderaan, aan de andere kant, staat Sasha met niet alleen water maar ook met sponsen. We nemen even rustig de tijd om af te koelen en een praatje te maken, maar dan moeten we toch echt weer op weg. Als we teruglopen zie ik dat we toch niet de laatste lopers zijn. Ik zou toch zweren dat. Ook Rob heeft gewacht tot de laatste voorbij komt dus we mogen opnieuw lachen voor de camera.

Beneden aan de brug duiken we nu een beetje de duinen in. Klein stukje maar, tot we weer op een lang stuk langs de weg komen. Daar gaat de stekker er uit en val ik stil. Ik voel me net een Formule 1 coureur met motor failure. Ik kan Carola in elk geval niet meer bijhouden want die bikkelt lekker door. We zitten dan op 14 km en ik heb nog 7 lange kilometers te gaan. Het wordt nu rennen, wandelen, rennen. Ach, het zal niet de eerste keer zijn dat ik zo de finish haal.

Sterker nog, we halen zo zelfs nog wat mensen in. Bij de eerstvolgende drankpost kom ik weer bij en ik vertrek ik iets eerder. Carola loopt zo lekker door, die heeft me binnen no time wel weer ingehaald is de redenatie en dat klopt ook. Bij 15 km stiefelt ze me alweer voorbij. Ik haak nog een kilometer aan als het gat nu langzaam maar zeker groter wordt. Aan de andere kant is het nu echt aftellen. 

Ze is zo lief om bij de laatste drankpost, zo rond de 18,5 km, op me te wachten zodat we het laatste stuk toch nog samen kunnen lopen. Inmiddels zijn we weer bij de bewoonde wereld en ook Leen komt even gedag zeggen. Dan nog een hels stuk over de vestingmuur, met veel bochtjes en trappetjes, maar dan komt toch eindelijk de finish in zicht. Nog even tanden op elkaar en dan voor de laatste keer lachen voor Rob, die ons eerder op de fiets voorbij kwam toen hij terug naar de start-finish racete. We zijn in elk geval binnen de 2:30 gebleven.

Frank is er nog niet en we kletsen even na, ook met René die al lang en breed binnen is. Het wachten is op Frank en Olav als ze een kwartier later aan komen hobbelen en hilarisch genoeg over de finish komen waar ze afgekondigd worden door de speaker. We drinken nog wat als er op de klok gekeken wordt om te zien dat we moeten opschieten voor Max. We nemen afscheid en brengen Olav naar huis, waar we blijven plakken voor de race en gelijk de BBQ ook maar aangestoken wordt. Dat lost in elk geval het ‘wat eten we vanavond’ probleem op. Rond de klok van 20:00 richting huis want morgen moet er weer gewerkt worden.

Vestingloop Hellevoetsluis, check. Medaille vier van de zes voor de vestingloopheld, check. Jetlag overwonnen? We gaan het zien morgen. Voor nu, welterusten!

Inmiddels twee gelopen en de derde ingeschreven voor vandaag, zijn de andere drie in september en oktober. Een als we net terug zijn van vakantie, inclusief jetlag van hier tot Bonaire, een die ik sowieso niet kan lopen omdat we heuvels aan het bedwingen zijn in België maar lang leve de virtuele variant, en de laatste een week na een groot evenement maar dat moet wel lukken. Maar goed, so far so good en voorlopig maar gewoon elke vesting nemen.

Vandaag die van Brielle dus. Vorig jaar ook al gelopen dus ik weet wat ik kan verwachten. En Frank had ook geen spannende dingen voor ogen na vorige week dus die wilde wel mee. 10 km is te overzien ook al wordt het warm. Het deelnemersveld is verdeeld. The usual suspects zijn weg, geblesseerd of lopen ergens anders omdat de boel uitverkocht was. Maar er zullen vast wat bekenden zijn. Van Paul weten we inmiddels dat we hem gaan zien.

Omdat we pas om 11:00 hoeven te starten, hoeven we niet te haasten. Ik slaap dan ook een beetje uit, en op mijn gemak eet ik een ontbijtje en pak mijn spullen. Om natuurlijk uiteindelijk toch te moeten haasten. We hebben mazzel want we hebben nog een parkeerplek vlak bij de start. Daar zien we inderdaad Paul, maar ook René en Simone, Hans, Dennis en Peter die er wel is maar niet mee loopt. Sasha, Linda en Maarten doen pacen.

De lopers van de 5 km zijn gestart en die van de 10 km gaan in tempogroepen ook een voor een weg. Ik sluit aan bij Sasha op de 6:00 minuut per kilometer, samen met Paul, René en Simone. Frank zou ook aansluiten maar besluit op de laatste seconde om met de 5:30 mee te gaan. Moet hij lekker weten, ik ga er ‘anderhalf uur’ over doen. Natuurlijk niet, maar het geeft me de marge om te kijken hoe het gaat.

We gaan van start en ik loop op met Paul. Ik merk al gelijk dat het relatief goed gaat, zeker in vergelijk met afgelopen woensdag. Toen kon ik nauwelijks een stap zetten. Het is wel erg warm maar dat overleven we wel. Desondanks gaat het niet mijn beste tijd op de 10 km worden. Mijn plan is mee gaan tot 5 km en daarna verder zien. 

De route is inderdaad hetzelfde als vorig jaar en brengt ons over de wallen van de vesting en door de straatjes van de stad. Ik kijk uit naar Rob die foto’s maakt vandaag. Het duurt even maar dan zie ik hem ineens en grijp Paul beet. ‘Paul! Foto op rechts!’ En samen gaan onze handen in de lucht alsof we op het Carnaval zijn. Tja, Frank wilde nu eenmaal snel lopen dus dan ruil ik hem gewoon in voor een ander loopmaatje. En Paul is een prima maatje. 

We lopen weer verder en bij 4 km geef ik Paul wel aan dat hij niet bij me hoeft te blijven en als hij sneller wil, hij dat maar gewoon moet doen. Nog even samen springen voor Rob die weer op een hoekje staat en zwaaien naar Peter die ook foto’s maakt. We lopen nog op tot de 5 km. Eerst nog een trapje af en door het poortje waarachter de drankpost staat. Ik gebruik de trap om wat van mijn eigen drinken te pakken en doordat ik zit te kutten om mijn flesje weer in mijn Flipbelt te proppen mis ik dat er een fotograaf bij de poort staat. Ik ben benieuwd wat voor rare bek ik getrokken heb.

Bij de drankpost pak ik toch nog wat water, al was het maar om even mijn gezicht nat te maken. Ik zeg tegen Paul dat ik vanaf hier ‘uitloop’ dus hij kan verder lopen en doet dat dan ook. Een klein stukje buitenom over de weg en dan duiken we de wallen weer op. Even voorbij de 7 km komen we waar vorig jaar veel mensen verkeerd liepen omdat je een raar bochtje en een rondje om een wal heen moet lopen maar nu staat er iemand die de mensen de goede kant op stuurt.

Ik begin lekker met aftellen maar op 8 km moeten we even een bultje op en dan merk ik pas goed dat vorige week nog in mijn benen zit. Eenmaal boven ben ik stiekem toch een beetje aan het tellen om binnen het uur te lopen. Ik hoef alleen maar vol te houden maar tegelijkertijd voel ik voor het eerst de warmte in mijn lijf en check zorgvuldig of dat goed gaat en ook goed blijft gaan. Nog één keer lachen voor Rob. Op 9 km zit ik op 53:30 dus als ik de laatste kilometer op 6:30 loop blijf ik binnen het uur. Dat moet lukken. Bovendien is de laatste kilometer ook nog op een vlak stuk en ik voel een licht briesje. Go, go, go dus.

Ik tel nu de honderden meters af en ben toch weer heel blij als ik de laatste bocht in draai voor nog 200 meter. De rest staat al op me te wachten en dan ben ik er. Mooi op 59:13 en exact 10 km! Hoe mooi kan je het hebben? Ik pak mijn medaille, want daar ging het uiteindelijk om, en dan even bijkomen tot Frank me komt zoeken. Nog even een fotootje en dan het beloofde broodje van de organisatie en een colaatje. Paul sluit aan en daarna gaan we richting huis want Frank heeft nog een afspraak met Max. Eenmaal thuis op de bank dan ook maar gelijk inschrijven voor de andere Vestinglopen als een mooie stok achter de deur om ze te lopen. Hoe dat gaat met die planning van ons zien we dan wel weer. Volgende week nog even rustig aan en daarna iets van hele andere orde. Dan maken we ons weer op voor de Roparun. 65 km in stukjes van 1,5 km maar verdeeld over twee dagen. Grootste uitdaging daar?

Slaapdeprivatie!

P.s. Doneren kan nog steeds via deze link. Roparun team Jatogniettan?!  Kies mijn naam en geef wat je kan missen.

Help je ons naar de € 10.000?

Het geld dat wordt opgehaald tijdens het evenement Roparun wordt door het bestuur van Stichting Roparun toegekend aan instellingen, goede doelen of projecten die bijdragen aan de missie van Roparun:

‘Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven”

Je kunt hierbij denken aan de inrichting van een inloophuis, waar (ex-) kankerpatiënten en/of naasten elkaar kunnen ontmoeten. Vakanties voor mensen met kanker en hun familie zodat zij, ook in een akelige periode, een mooie herinnering kunnen creëren. Workshops in ziekenhuizen waarbij mensen met kanker leren omgaan met uiterlijke veranderingen die ze krijgen door de behandelingen. Een fijne dag uit voor zieke kinderen en hun broertjes of zusjes, zodat zij even niet hoeven te denken aan het ziek zijn. De ontwikkeling van ‘palliatieve boxen’, een hulpmiddel voor mensen in een terminale fase die graag in de eigen thuisomgeving willen verblijven. Of de inrichting van een hospice om er voor te zorgen dat mensen tijdens hun laatste levensfase in een prettige omgeving kunnen verblijven.

Ik had dus ingeschreven voor de Vestingloop Steenbergen. Stiekem wel blij dat de maximale afstand 10 km is, want ergens voelt een kortere afstand rennen als het langer kan een beetje als smokkelen. Voor mij dan, ieder zijn eigen doel binnen zijn eigen grenzen. Om geen ruzie met Frank te krijgen over wie de auto mee mag hem lief aangekeken en aangezien hij nog niks gepland had staan ‘ging hij dan ook maar mee.’ Zo gezegd zo gedaan en Frank ook ingeschreven. En daarmee was de kous af. Of toch niet?

‘Schat, wat zijn je plannen voor zaterdag?’ Nu ik niet meer paard rij op zaterdag kom ik niet veel verder dan ‘boodschappen doen’. ‘Want?’ ‘Nou, zaterdag is de Austerlitz trail, en die wil ik eigenlijk wel lopen. Maar dan de 15 km, gewoon een kort rondje. Het wordt mooi weer en we hebben een lang weekend.’ Tja, niets tegen in te brengen. En heel eerlijk gezegd mis ik het trailen ook wel een beetje na al dat asfalt geweld van de afgelopen weken. Oh nee, ik ontken natuurlijk dit gezegd te hebben want ik haat trailen, is het niet? ‘Is goed schat, dan ga ik wel met je mee.’ Hij mee naar Steenbergen, ik mee naar Austerlitz, want zo gaat dat in een goed huwelijk. Dus zo gezegd, zo gedaan en ons maar ingeschreven.

Omdat de trail pas om 12:15 startte lekker een beetje uitslapen, lees om 8:00 wakker zijn en dan maar gewoon je bed uit gaan. Even snel naar de bakker en de slager, boodschappen doen we dan wel als we weer terug zijn, en na een klein ontbijtje spullen pakken en gaan. De start is op de KNVB Campus. Iets met voetballen of zo, dus ook een paar foto’s van de beeldentuin met het ideale elftal mogen niet ontbreken. We hebben niets te klagen, het is heerlijk weer en ik heb er echt zin in. Als we klaar staan voor de start komt Karin aanlopen. Die doet 35 km en moet aan haar derde en laatste ronde van 15 km beginnen. Dat komt mooi uit. Frank wil racen (ik moet er niet aan denken) en dan kan ik mooi met Karin oplopen. Die is herstellende van een blessure en heeft er al ruim 21 km opzitten dus dan kan ik relaxt met haar meelopen.

Dat mijn hoofd er zin in heeft strookt niet helemaal met mijn lijf. Al na een kilometer merk ik dat ik toch ‘iets’ in de benen heb zitten en de heuveltjes gaan dan ook wandelend. Ook Karin heeft het moeilijk en geeft aan last te hebben. Ze stuurt me weg omdat ze wat gaat inkorten. Prima, ondanks de fysieke ongemakken is het heerlijk om buiten te spelen en ik heb geen haast. Muziekje op en mooie paadjes om op te banjeren. De grootste uitdaging is het volgen van de juiste route. De GPX wijkt af van de bordjes dus wat te doen, de bordjes volgen of mijn GPX? Ach, van allebei een beetje dan maar, uiteindelijk kom ik wel weer op de juiste route terecht en zolang ik bij de finish 15 km heb staan vind ik alles prima.

Na 4 kilometer belt Frank me om te zeggen dat de GPX afwijkt van de bordjes. Gelukkig had ik daar nog niks van gemerkt, en terwijl er allerlei lopers me aan alle kanten inhalen omdat ik aan het bellen ben, zeg ik dat ik hem heel lief vind maar ga hangen want ik wil verder lopen. Ik kom er wel. Als je langere afstanden gewend bent voelt het heel raar als je op 8 km een drankpost hebt en dan al halverwege bent. Onderweg heb ik Karin nog opgepikt omdat die ook ergens liep te dwalen. Toch kan ik niet helpen om te denken ‘morgen hoef ik er nu nog maar 2’. Je bent lui of je bent het niet…

Na een lekker glas cola, wat tucjes en een Kitkat for the road hobbel ik weer lekker door. Voor ik het weet ben ik alweer bij de finish. Jammer, ik begon eigenlijk net weer lekker te lopen. Dat krijg je als je normaal gesproken pas na 20 km lekker in je flow komt. Nou ja, half Mei piep ik wel anders vrees ik. Bij de finish nog even poseren voor de fotograaf, een drankje doen in de zon op het terras en dan lekker naar huis om verder te genieten van het weekend. ’s Avonds op de bank hebben we het over Steenbergen en het feit dat het Pasen is. En dan bedenkt de Evil Genius een plannetje. ‘Schat, jij hebt toch nog zo’n hazenpak liggen? Doe eens gek en trek dat aan morgen tijdens het lopen. Dan maken we er een actie van voor ons Roparun team Jattognietan?!’ Het kost een klein beetje overredingskracht maar dan heb ik hem zo gek, dus de actie gaat online. Minimaal 100 euro aan donaties zijn er nodig.

Helaas voor Frank halen we die 100 euro binnen en ligt de volgende ochtend het pak klaar om mee te nemen naar Steenbergen. Ook nu hoeven we pas om 13:30 te starten dus de ochtend kunnen we rustig aan doen. Eenmaal daar is het al een drukte van jewelste omdat het ook nog eens 750 jaar Steenbergen is. Bovendien is het behoorlijk warm. Maar belofte maakt schuld dus Frank trekt braaf zijn pak aan en speldt zijn startnummer op. De mannen en vrouwen van de EHBO nemen hem nog even apart en we maken afspraken over het in de gaten houden van zijn gezondheid. Ik loop met hem mee, gelukkig heb ik zelf ook EHBO en natuurlijk ben ik zuinig op Frank.

Frank trekt behoorlijk wat bekijks en iedereen vindt het prachtig. In de gauwigheid nog paaseitjes gekocht om uit te delen aan de kinderen en ook die vinden het geweldig. Er staan ook nog wat RMD vriendjes in het startvak dus natuurlijk worden er nog gauw wat foto’s gemaakt en dan mogen we van start. ‘Oh sorry schat, dat wist ik ook niet maar het zijn twee rondjes van 5 km.’ En als Frank ergens een hekel aan heeft dan is het aan rondjes lopen. Alles voor het goede doel dan maar.

We gaan van start en staan al heel snel stil om eitjes uit te delen. Het lopen gaat gelukkig relatief soepel. Er is voldoende ruimte en omdat we rustig aan lopen en Frank regelmatig stopt om eieren uit te delen lopen we al gauw achteraan waar het deelnemersveld wat minder dik bezaaid is. Hij wordt luid toegejuicht en iedereen wrijft het er nog maar eens in. ‘Wat zal jij het warm hebben’, en ‘Jeetje, wat knap maar wat warm’. Had ik al verteld dat Frank ook niet zo goed in warm weer loopt? Desondanks slaat hij zich er goed doorheen. Veiligheidshalve heeft hij zijn hele dunne shirtje met gaatjes aangetrokken en daar waar er minder publiek staat gaat de rits open en gaan de oren omlaag. Alles om een beetje wind te vangen.

Ik hou de fotografen in de gaten zodat hij de boel weer netjes kan maken voor de foto en geef tot vervelends toe adviezen om maar niet te veel verhit te raken. Grote voordeel voor mij is dat ik meer met Frank bezig ben dan met het lopen dus voor ik het weet hebben we het eerste rondje alweer gehad. Gezellig langs de menigte en de speaker waar Frank even de microfoon overneemt om reclame te maken voor Jattognietan?! team 335. Dat gaan ze in Steenbergen niet meer vergeten. Het tweede rondje lopen we relatief alleen alhoewel we nog steeds niet achteraan lopen. Met bijna het emmertje met eieren leeg is het Frank zijn eer te na om langzaam te lopen dus ondanks de omstandigheden zit het tempo er nog steeds goed in. De laatste meters zijn iets langer dan verwacht maar ik ren vooruit om er voor te zorgen dat ik Frank kan filmen bij de finish. Het filmpje onderweg is niks geworden namelijk. Is ook niet handig als je de video uit zet terwijl je hem aan wil zetten en andersom.

Frank zijn finish wordt glorieus aangekondigd door de speaker en in een nette tijd van 1:05 komt hij warm maar niet oververhit de finish over. Dan denk je dat het klaar is maar iedereen wil nog met hem op de foto. Nu gebeurt dat wel vaker, maar vandaag is het extra. Mijn held, hij doet het toch maar allemaal weer. Na afloop genieten we opnieuw van het mooie weer, een drankje op het terras en een bittergarnituur. Terwijl we naar huis rijden hebben we het over het feit dat we de dag erna ook nog vrij hebben. Gekscherend stel ik een vraag, maar diep in mijn hart zit er toch ook een beetje een kern van waarheid in.

Wat zullen we morgen lopen?

Foto: Rob Sportfotografie