Al sinds jaar en dag teamcaptain is het team gelijk vanaf het moment van inschrijving samengesteld. Nu dat we weer met elkaar mogen sporten gaan we ook gewoon met elkaar lopen. Wij hebben de mazzel dat we allemaal relatief dicht bij elkaar wonen dus een afspraak in het Kralingse Bos is zo gemaakt. En aangezien wij lopen om te kunnen eten is het niet meer dan logisch dat we na afloop lekker lunchen. BBQ dan maar, what else?

Ik loop de 7,195 km. Het is mijn 5 jarige jubileum en de eerste keer liep ik ook deze afstand dus dat vind ik wel passend. Ik splits Frank en Richard de 10 km in de maag, het voordeel van teamcaptain zijn, Linda loopt voor het eerst mee en pakt 5 km en de andere twee 5 km afstanden worden verdeeld over Marilene en Bart. Of ik een snelle tijd neer kan zetten weet ik nog niet. Het plan was oorspronkelijk van wel maar niet alleen ben ik nóg luier geworden dan ik al was van al dat trailen, ik heb nog steeds last van mijn bil en als het rondje van afgelopen vrijdag, waar ik niet vooruit te branden was, maatgevend is, wordt het niet veel soeps vandaag. Nou ja, we gaan het wel zien. Tenslotte gaan we niet voor de winst maar voor de leukste afterparty. En daar heb ik alle vertrouwen in!

Ik heb goed geslapen en sta relatief uitgerust op. Die winst heb ik al. Bovendien was het gisteren nog enorm zeikweer, vandaag is het prima loopweer. Een klein beetje miezer in de lucht maar verder niet heel erg warm of heel erg koud. Marilene komt eerst naar ons huis omdat we het eten mee moeten nemen en nog even vers stokbrood bij de AH moeten halen. Als we een half uur later allemaal bij de afgesproken plek op de parkeerplaats staan dient zich de eerste uitdaging aan. Op dit gedeelte van het Kralingse Bos mogen we helemaal niet BBQ-en! Dus allemaal de auto maar weer in en richting PAC en het strand om daar dan straks maar neer te strijken.

We hebben besloten om allemaal tegelijk te lopen. Niet alleen een praktische beslissing vanwege de tijd maar ook gezelliger en dan kunnen we daarna samen lunchen. Als we naar ons zelfgekozen startpunt lopen zit daar team Alpha Flyers. Die hebben hun run er al opzitten. Kunnen ze mooi wat foto’s van ons maken. Rond 11:10 zijn we er eindelijk klaar voor. Als teamcaptain tel ik af en weg zijn we. Mijn voornemen om rustig aan te doen, of in elk geval rustig aan te beginnen, waait direct weg zodra ik begin te lopen en eindigt ergens in de struiken naast de berm. Deborah wilde me met meelopen maar ik wilde haar mijn gestrompel niet aandoen. Had misschien toch gekund, maar goed, het zijn toch 7 km.

Richard pakt al gauw de leiding, Frank er achteraan, dan Marilene, daarachter ik en Bart en Linda vormen de achterhoede. Die beginnen wel rustig. Slim. Bovendien kunnen ze dan goed zien hoe ze moeten lopen want ze zijn hier niet bekend. De eerste kilometer gaat lekker alhoewel het toch warmer is dan ik dacht. Mijn bil voel ik wel maar het valt me mee. Nu hopen dat hij zich zo houdt. Ik heb meer moeite met mijn ademhaling onder controle krijgen. Ik kan wel merken dat het een hele tijd geleden is geweest dat ik een wedstrijd heb gelopen, snelheid heb gemaakt of aan een stuk door gelopen heb. Shit, moet ik tóch ergens gaan intervallen. Alsof ik dat niet weet maar ik ben zo verdomd goed in ontkennen.

Ergens halverwege kilometer drie kom ik Deborah ineens tegen. ‘Gaatie?’ vraagt ze in het voorbij gaan. ‘Ja hoor!’, roep ik terwijl ik een duim opsteek. Bijna dood maar ook bijna op de helft. Ik werk mezelf naar de 4 km en denk weer eens bij mezelf: ‘Als ik nu de 5 km zou lopen was ik bijna klaar geweest.’ Waar heb ik dat eerder gedacht? Oh ja, vorig jaar toen ik de 10 km liep. Ik zie een patroontje. Het tempo gaat iets naar beneden en daarmee zakt een beetje het gevoel dat ik de binnenkant van mijn longen met een schuurspons aan het schoonboenen ben. Een laagje Coronavet dat zich daar de afgelopen maanden  vastgekoekt heeft. 

Ik word ingehaald door Bart. Die is in tegenstelling tot mijzelf wél goed bezig geweest het afgelopen jaar en dat is duidelijk te merken. Ik moet écht aan de bak. Na de vakantie. Misschien. Ik hou mezelf voor nu maar voor de gek dat ik mijn krachten moet verdelen omdat ik 7 km moet. Als we weer bij het startpunt zijn staan de mannen van Alpha Flyers aan te moedigen en maken foto’s. Hebben we toch een extra tintje aan onze virtuele run. Ik moet nog even door en loop eerst nog even verder alvorens te keren om terug te rennen. Bart en Marilene zijn klaar en als ik weer langs het startpunt loop ‘finisht’ Linda ook.

Nu krijg ik het écht zwaar. Ik hou mijn eerdere hoge tempo nauwelijks vol en van die longen is niets meer over. Tijd om alle zeilen bij te zetten. Sowieso moet er een betere tijd dan 5 jaar geleden komen alhoewel ik dat wel ga redden. Blik op oneindig verstand op nul dan maar. Tot aan de boom. Tot aan de bocht. Tot aan de splitsing. Dan draaien en voor de laatste keer terug naar het startpunt. Nog 500 meter. Tering wat is dat toch lang! Dan eindelijk het 7 km signaal van mijn horloge. Bij 7,2 km zet ik hem stil en ren nog een klein stukje door naar de mannen van Alpha Flyers voor een triomfantelijke finishfoto. Die neemt niemand me meer af vandaag.

Daarna is het wachten op Richard en Frank. Als eerste komt Richard binnen en, ook al loopt hij 10 km, is Frank onze ‘laatste loper’. Die halen we traditiegetrouw natuurlijk als team binnen. Als hij ook weer een beetje bijgekomen is zijn we eindelijk toe aan het échte werk en belangrijkste reden waarom we mee doen aan al die hardlooponzin, de BBQ lunch. We zoeken een mooi plekje uit, beschut tegen wind en het eventuele beetje regen. Omdat we al veel voorbereid hebben gisteren zitten we binnen no time aan de salade, brood, hamburgers en worst. Hé, hé, eindelijk! Het wordt nog gezelliger als de mannen van Alpha Flyers ook nog even aanschuiven en kunnen we met recht zeggen dat we de gezelligste afterparty hebben. Daar durf ik mijn handen wel voor het in vuur te steken. 

Of mijn longen for that matter…

Ik kom uit een familie met een lange geschiedenis van verzamelaars. Het huis van mijn oma stond vol, het huis van mijn tante staat vol en het huis van mijn ouders heeft ook een groot gedeelte van hun leven vol gestaan. Zelf begon ik als kind ook al vroeg met verzamelen. Postzegels, munten, stickers, stripboeken, flippo’s en ik heb zelfs jarenlang een schoenendoos met ijslepeltjes en patatvorkjes gehad, in allerlei kleuren en afmetingen. Mijn mooiste pronkstuk was een gouden plastic lepeltje. Nou ja, goudkleurig dan, maar daarom niet minder mooi. Jullie snappen het al, toen ik Frank leerde kennen en we gingen samenwonen was dat het eerste dat in de vuilnisbak belande. Frank heeft dat gevoel namelijk helemaal niet en schaart het allemaal onder de categorie ‘meuk’. The things we do for love…

Inmiddels ben ik ook afgestapt van het materiële verzamelen en gaat het digitaal. Herinneringen, foto’s, Pokemons en dat soort dingen. Kan ik lekker los gaan en het neemt geen ruimte in. Met uitzondering van de stripboeken, een enkel stickerboek van een AH actie en de medailles na dan. Ook hier geldt, Frank interesseert het geen reet of hij een medaille krijgt, ik verzamel ze, classificeer ze, koester ze. Enter de hebzucht voor de hele reeks aan Harry Potter medailles van de virtuele runs. Maar toen gebeurde het. Ik ging twijfelen.

Terwijl ik door de site scrolde om de voorwaarden te lezen bedaarde mijn verzamelwoede enigszins en begon ik weer helder na te denken. Elke run kostte  15 á 20 euro. Je moest dan 5 of 10 km lopen en dan kreeg je daarna de medaille opgestuurd. Bewijs van dat je gelopen had was niet eens altijd nodig. De reeks was lang, er was een eindeloze variatie aan thema’s en ik had makkelijk een jaarsalaris weg kunnen schrijven om alle medailles te verzamelen. Dat rondje lopen deed ik toch wel. Ik doorzag de genialiteit van de opzet van een virtual run. In feite is het niets meer dan het slim verkopen van medailles. En dat voelde niet goed.

Niet dat je niet je best moest doen om die medaille te krijgen, maar het voelt als een medaille krijgen voor elk trainingsrondje dat je loopt. Dat kan ik zelf ook. Ik heb dan ook niks met zelfgemaakte medailles, zelfs niet met medailles krijgen als er niet een compleet evenement achter hangt. Met een officiële tijdsregistratie en een officieel gemeten afstand. Waarbij je gerankt wordt ten opzichte van andere lopers. De uitdaging met jezelf of met anderen aangaand na een startschot en met een finishlijn. Op een specifieke dag op een specifieke plek op een specifiek tijdstip. Met een startnummer om mijn middel. Zonder controle over de omstandigheden. Pas dan heeft zo’n medaille betekenis voor me. En niet nadat ik gewoon 15 euro overgemaakt heb en zelf maar eens kijk of en zo ja wanneer ik die 10 km loop, al dan niet onderweg pauzerend.

Wij hadden ooit ingeschreven voor de Afsluitdijkrun, die een paar uur voor de start vanwege onweer afgelast werd. We kregen de medaille opgestuurd. Ik heb hem bijna een jaar in de kast laten liggen tot het moment dat we er zelf een soort evenement van gemaakt hadden om de bewuste run alsnog te doen. Deze uitzondering maakte ik omdat er weinig kans bestond dat hij ooit opnieuw georganiseerd zou worden. Zelfs toen had ik er gemengde gevoelens bij.

Tot zover mijn mening over virtuele runs. Hartstikke tof als mensen er door gemotiveerd raken en daardoor lekker gaan lopen of misschien zichzelf wel uitdagen om verder of sneller te lopen, maar niet voor mij. Ik loop mijn trainingsrondjes en schrijf me met alle liefde voor een officieel evenement in en kijk dan na afloop uit naar de medaille.

Dat was in elk geval in het preCoronatijdperk. Want er zijn geen evenementen meer, ik kan nergens meer voor inschrijven, dat wat gepland stond is afgelast en het gaat dus nog wel even duren voordat ik weer een medaille in ontvangst mag nemen. Best lastig als je gewend bent om gemiddeld een keer in de twee weken een wedstrijd te lopen. Ze zeggen wel eens dat honger rauwe bonen zoet maakt. Hypocrisie ten top heb ik me dan ook geen seconde bedacht om in te schrijven voor de CoronaRun. Een virtuele run ja. Ik mag zelf de afstand kiezen, de route en het moment. Ik kan zelfs een eigen startnummer uitprinten. Ik heb de 42,2 km van 5 april er maar voor gebruikt. Een soort van boetedoening door er in ieder geval een lange afstand aan te koppelen op de dag dat ik de Rotterdam Marathon zou lopen. Bovendien zit er een goed doel aan gekoppeld. Twee magere redenen om het enigszins voor mezelf goed te praten. Bewijs leveren hoeft niet, ik krijg hem binnenkort gewoon thuisgestuurd. Once in a lifetime? Zelfs dat niet.

Voor de Crazy Hair virtual run met een zelfgekozen afstand van 7,7 km heb ik al helemaal geen excuus meer. Ik moest wel een leuke foto met gek haar posten, dat dan weer wel. Nou ja moest, van mezelf dan want volgens mij was het niet eens verplicht. Ook deze medaille wordt gewoon opgestuurd, schrijft zij beschamend.

Tja, als je de grens eenmaal overgestoken bent is het einde zoek. Ik betrap mezelf er dan ook op dat ik tegenwoordig bij allerlei virtual runs even kijk wat de bedoeling is, of het thema me aanstaat en overweeg om me in te schrijven. Ik kan mezelf gewoon niet helpen. Ik weet niet hoe lang dit Coronatijdperk nog gaat duren, maar misschien moet ik voorzichtig aan maar eens gaan nadenken over een extra medaillehanger.

Wat denk jij? Happy virtual running!