Er is in elk geval een start en een finish en natuurlijk krijgen we na afloop een medaille. Voor de rest moeten we de route gewoon op ons horloge zetten en eventueel de uitgezette pijlen volgen. Het startnummer zit in de mail om uit te printen. Klein probleempje, dat ben ik op de zaak vergeten te doen van de week dus kijken hoe ver ik thuis kom. Niet ver. Na drie hindernissen te hebben overwonnen, printer aansluiten, printer installeren en aansturing van de printer downloaden en installeren, struikel ik vlak voor de finish. De cartridge is volledig uitgedroogd en de kwaliteit van het startnummer is beneden elke waardigheid. Nou ja, dan maar zonder.

Een wedstrijd. Goh, zou ik nog weten hoe dat moet? Met al dat trailen ben ik enorm lui geworden. Afstanden lopen is helemaal prima, maar inmiddels ben ik gewend aan een gezapig tempo en onderweg minstens drie keer stoppen om wat te eten, te drinken of een foto te maken. Bovendien ga ik automatisch bij ieder heuveltje wandelen want ‘meestal moeten we nog een stukje en je moet je energie goed verdelen, dus economisch lopen’. Deborah wil gelukkig ook rustig aan vanwege de aangekondigde warmte. Ik gooi het maar op ‘zullen we er een funrun van maken en gaan voor de publieksprijs?’ Ze vindt het prima.

Als ik dus vanochtend voor het eerst in meer dan een jaar zowaar een beetje uitslaap en de rest van de ochtend op de bank hang ben ik al helemaal niet meer in beweging te krijgen. Met een duf hoofd zit ik dan ook in de auto richting Brielle, op te zien tegen 10 km rennen in de hitte. Het nadeel van in de middag lopen. Waarom was dit ook alweer een goed plan? Het enige voordeel is dat als ik vanochtend met Frank mee was gegaan, het waarschijnlijk niet veel beter was geweest.

We zijn lekker op tijd en Rob van Rob Sportfotografie, die we kennen van zijn mooie sportfoto’s en mijn laatste Anita event, komt ook net aanfietsen. Hij maakt vandaag de foto’s langs het parcours. En dat vind ik misschien nog wel leuker dan de medaille die we gaan krijgen. We wachten netjes onze beurt af, kletsen met een paar bekenden, en om 14:10 mogen we met de rest van de deelnemers aan de start komen staan. Een korte speech van de organisatie, aftellen en gaan met die banaan. Het wedstrijdgevoel komt langzaam opborrelen. 

We zitten in een fanatiek groepje. De meesten gaan er snel vandoor, Deborah maakt ook vaart maar ik moet echt even op gang komen, net als bij de trails. Gelukkig duurt het niet lang voor we een lekker tempo hebben. Iets sneller dan om het als een ‘funrun’ te beschouwen, maar zoals gewoonlijk zien we wel waar het schip strand. Het eerste stuk gaat dwars door het centrum van Brielle, de bordjes zijn goed te volgen en zolang we de lopers voor ons zien hoef ik niet veel naar de route op mijn horloge te kijken. Rob staat al gauw boven op een muur waar we hem pas op het laatste moment zien. Te laat om echt even te poseren, maar dat maken we straks wel goed.

De route is andersom dan de vorige keer en het is af en toe echt even opletten waar we heen moeten. Dan passeren we een bruggetje en zien we Rob al wel van ver af staan. ‘Springen!’ en lachen en zwaaien. Zo, dat is in elk geval geregeld. Bij een scherpe bocht even stil staan om te kijken waar we heen moeten en snel weer verder. De mensen op de terrassen en met de ijsjes in hun hand kijken ons maar raar aan. Wie gaat er nu rennen met dit weer? Dat vraag ik me ook af maar je bent een hardloper of je bent het niet. 

Dan zijn we op 5 km en gaan we even wandelen om wat water te kunnen drinken. Dat doe ik normaal gesproken ook. We moeten een trappetje af dat de snelheid er een beetje uit haalt en ik weet niet of dat nu zo gepland was of dat we ergens beneden hadden moeten lopen in plaats van boven. Poortje onderdoor, stilstaan en wachten op twee auto’s en dan weer door. Net voorbij de 7 km is er weer even wat verwarring. Mijn route zegt dat we een lus moeten maken maar alle lopers voor ons lopen door. We vragen het maar ook de dame in kwestie weet het niet helemaal goed te vertellen. Ik ben er inmiddels uit, we moeten naar links voor de lus. Halverwege weer stoppen voor een stel vissers op het pad die ons zullen vervloeken. 

Intussen ben ik lekker warmgedraaid en is Deborah doorgedraaid. Gelukkig duurt het niet lang en pakt ze de pace weer op voor de laatste twee kilometers. Ik ruik stal en wil toch een tweetal mannen die voor ons lopen eigenlijk wel inhalen. Het blijft toch een soort van wedstrijd. Helaas zijn ze net te ver voor en is het net te warm om nog een sprintje te trekken. Mijn troost is dat ik weet dat ze de lus gemist hebben en dus zo’n 300 meter te kort gaan komen. Als we bij de finish komen moeten wij ook nog een extra rondje omdat we toch ook nog 100 meter missen en 10 km is 10 km! Daarna nemen we onze medaille in ontvangst en krijgen we nog een bakje kerriekip met een stukje stokbrood en een flesje water. We maken nog wat foto’s en rijden terug naar Ridderkerk want Deborah moet nog naar een BBQ. En ik?

Ik heb zoveel gesnoept afgelopen week dat ik maar rustig terug naar huis ren voor een extra 10 km. Cu in het najaar als de wedstrijden weer op gang komen!

P.s. Volg mijn loopjes op Instagram via snbogaard_opwegnaardemarathon

Uiteindelijk werd ook de Berenloop afgelast. Tenminste, in zijn originele vorm. Er kwam een virtuele vorm voor terug. Inmiddels ouder en wijzer heb ik gewacht tot het allerlaatste moment om in te schrijven. Ik wilde zeker weten dat het überhaupt mogelijk was om naar Terschelling te gaan. Oplopende besmettingen, ziekenhuisopnames, het overlijden van mijn schoonvader en de uitvaart daarna en het sluiten van de horeca. Maar uiteindelijk de mogelijkheid en psychische noodzaak om even uit te waaien om ook op die manier gezond te blijven en straks niet met een burn out thuis te zitten maakt dat we donderdag onze sporttas volgooien en vrijdag op de boot stappen, inclusief inschrijving voor de virtuele run.

Met de wetenschap dat er een paar #Anitaladies op dezelfde boot zullen zitten zoek ik ze op en kunnen we op anderhalve meter toch gezamenlijk de overtocht maken. Als Frank en ik in de bus stappen richting ons hotel in Lies word ik overspoeld door herinneringen. Het eerste jaar dat we samen waren en hij een verrassingsweekendje paardrijden boekte bij een manegehotel. Hardlopen kwam toen in ons vocabulaire niet voor en bij het woord ‘uitwaaien’ trok ik een vies gezicht. Het kan verkeren. Drie jaar geleden met de meiden voor de halve marathon en de huifkartocht die ik op zaterdag maakte. Nooit gedacht dat ik zo vaak op Terschelling zou komen in mijn leven.

Na een klein half uurtje stappen we uit bij ons huis voor de komende drie dagen. Het is even wennen met alle regels maar we hebben een Suite met uitzicht op de tuin. Het is bijna een compleet huisje, maar dan zonder keuken. Twee grote loveseats, TV in de kamer én bij het bed en een bubbelbad in de badkamer. Die gaan wij zeker gebruiken. Ontbijt en eten gaat op afspraak maar we kunnen gelijk lunchen nadat we de tassen gedropt hebben. Daarna springen we in de bus naar West Terschelling om daar een wandeling te maken en even langs lingeriezaak Lijftijd te gaan, waar we Marleen, de eigenaresse en onze sponsor uit 2017, Marjon van Anita die daar een promoweekend heeft, en bij toeval ook de andere Anita meiden tegenkomen. Natuurlijk ook even langs de bakker voor de lokale lekkernijen en langs de VVV voor onze goodiebag van de Berenloop. De aanhoudende miezelregen stuurt ons terug naar het hotel waar we lekker even chillen voordat we gaan eten. Daarna nog even een filmpje pakken en naar bed. Spullen pakken we morgenochtend wel, we hebben geen tijdsdruk.

Na een onrustige nacht doen we vroeg ontbijten. We kunnen kiezen uit Klassiek, Zoet of Zuivel. Zoet wordt het voor mij in elk geval niet, dat doen we zondag wel, Klassiek is me te veel brood. Zuivel dan maar, alhoewel ik eigenlijk weet dat de yoghurt me op gaat breken tijdens het lopen. En misschien de jus de orange en het croissantje ook wel. Of het broodje jam. Vooruit, laat ik eerlijk tegen mezelf zijn, gewoon de hele combinatie ga ik last van krijgen. Normaal gesproken is het een bananenpannekoek met ei en muesli. Maar ik kan het gewoon niet helpen. Ik wil eten, moet eten en ik kan ook niks laten liggen. Ooit kom ik van die dwangneurose om geen eten te laten staan af, maar niet vandaag.

Om 9:30 exact volgens planning staan we klaar om te vertrekken. Joost van de RMD groep heeft zich gemeld om aan te haken voor het eerste deel. Hij loopt de halve, oostkant. Gezellig, we hebben elkaar tenslotte al een tijd niet gesproken. Het is bewolkt en winderig maar droog en na een kilometer komt hij ons al tegemoet lopen. Omdat we starten vanaf ons hotel, op het 11 km punt, zijn we al snel in het prachtige natuurgebied, de Boschplaat. Bij de ingang natuurlijk even een foto, en daarna over het fietspad verder.

Mijn ontbijt speelt zoals verwacht op. Ik klaag niet, ik wist het en willens en wetens heb ik alles opgegeten. Maar het is wel lastig met lopen. De mannen lopen gezellig kwebbelend iedere keer van me weg. Meestal tot een meter of vijftig alvorens Frank zich toch even omdraait om te gaan wandelen nadat hij constateert dat ik er een beetje achter aan hobbel. Of moet ik zeggen sjok? Ik ben bovendien enorm stijf en ook wel moe. Niet helemaal fit, maar misschien is dat met alle emoties van de afgelopen twee weken ook niet zo raar. Ook dat is lastig met lopen. 

De omgeving maakt een hoop goed. Mooie vergezichten, duinen, koeien en in de verte zelfs een paar wilde paarden. Ik hoop vurig dat het weer morgen toch meevalt en ruimte geeft om een fiets te huren en hier terug te komen. Er zijn meer lopers op pad en ook door de vele fietsers worden we aangemoedigd. Iedereen weet wat we aan het doen zijn. Zo trekken de eerste 10 km aan ons voorbij en trekt mijn ontbijtongemak na een serie boertjes ook weg. De stramme onderrug en benen blijven helaas plagen.

Bij km 12 duiken we het bos in en ik vergaap me aan de schakering van herfstkleuren en de paddenstoelen langs de weg. De mannen kunnen me wat, ik stop een paar keer om foto’s te maken. Ze gaan me vanzelf missen en dan stoppen ze wel. De route staat bovendien aangegeven met inmiddels permanente Berenloop bordjes, alhoewel ze af en toe toch een beetje af lijken te wijken van de route die Frank gelukkig op zijn klokje heeft staan.

Bij 15 km duiken we de duinen in en krijgen we wat hoogtemeters. Niets vergeleken met wat we tijdens het trailen gewend zijn, maar vandaag toch een extra handicap. We komen wat ruiters tegen en met een klein schuin oogje kijk ik er naar en denk: ‘ooooh, lekker op de rug van een paard in plaats van hier ploeteren op mijn eigen benen.’ Maar ik weet dondersgoed dat twee uur in het zadel net zo vermoeiend is. 

4 km verder gaan we weer een stukje door een bos. Joost heeft dan al besloten om nog een stukje verder met ons mee te lopen, het strand op, alvorens terug te keren naar zijn verblijfplaats. In het bos horen we ineens iemand roepen. Het zijn Rob en zijn vrouw die achter ons zitten op de fiets. Hij loopt morgen een trail en ze rijden nu een stukje met ons mee. Fijn, weer een beetje afleiding. Zeker omdat ik weer eens mijn headphones vergeten ben en dus geen muziek heb. Na het bos gaan zij verder en na een kilometer doorkruisen slaan we weer af naar rechts richting het strand. Ik herken ineens de route van de halve uit 2017. Bij de strandopgang maak ik een foto bij de boei, net als toen, en eten we wat.

Het strand is hard en we hoeven niet eens naar de vloedlijn om de twee kilometer te overbruggen. Als we van het strand af komen weer een herinnering. Hier maakte ik een foto met een man die Sil de Strandjutter had kunnen zijn. Een vrijwilliger bij de verzorgingspost met een markante kop en een prachtige snor. Een bekende op het eiland bleek later. Nu staat er niemand, op een paar verloren wandelaars na. Het fietspad richting het bos is echter drukbezocht. Je kan merken dat we in de buurt van het dorp komen. Wederom aanmoedigingen in de trant van ‘je bent er bijna’. Ja, bijna bij de officiële start/finish maar wij moeten daarna nog een stukje door. Een kilometer of elf. Consequentie van het ergens op de route starten.

Het bos is eindeloos lang. Frank krijgt last van zijn knie en de lange weg is vals plat omhoog en gek genoeg redelijk verlaten. Ik heb inmiddels niet zoveel oog meer voor de mooie herfstkleuren maar een prominent omhoog staande witte paddestoel kan ik toch niet negeren. We lopen samen in een mooie cadans. Ik wil eigenlijk even wandelen maar om de cadans niet te verbreken stap ik dapper door. Nog 3,5 km tot de hoofdstraat en Lijftijd waar we van Marjon water bij mogen vullen. Ik stuur haar een appje dat we er aan komen.

Als we het dorp binnenkomen staat de grote opblaasbeer er tot mijn verrassing. Hier moet ik écht een foto maken, het enige teken van de Berenloop, want de beren van de bewoners bij hun huizen heb ik tot nu toe gemist. Daarna door de straten van het dorp tot we de hoofdstraat opdraaien richting de Brandaris. Normaal gesproken zouden we nu finishen, dit keer begint het pas echt. De laatste 10 km van een marathon loop je namelijk op karakter en dat hebben we nu ook wel nodig. Bij Lijftijd stoppen we even om water bij te vullen. Even met Marjon en Marleen babbelen en dan weer verder, niet in de laatste plaats omdat stilstaan afkoeling betekent.

We lopen langs de Brandaris en nemen de lus achterlangs richting de haven. Het zonnetje begint langzaam door te breken en we hebben nu wind in de rug. Desondanks vallen deze laatste kilometers zwaar. We lopen op het fietspad en ik kijk naar het landschap dat aan ons voorbij trekt, net als in de bus alleen vele malen langzamer. Op 35 km komen we ineens Jelle, ook van de RMD, tegen. Een goed excuus om even stil te staan en op adem te komen. Hij maakt een foto van ons en natuurlijk doen we alsof we nog helemaal fit zijn. Daarna strompelen we weer lekker verder. Het is nu alleen nog maar naar huis maar het is duidelijk dat we niet meer zo gewend zijn om lange afstanden op asfalt te lopen. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen trouwens.

Dan zie ik ineens het standbeeld van het Stryper Wyfke. Google het verhaal maar. Ik riep gisteren al dat ik daar een foto wilde maken maar als we er zijn is Frank in gesprek met een man en loopt er gewoon voorbij. ‘And just like that’ is mijn fotomoment voorbij. Ik maak maar een selfie en een kale foto zonder mezelf er op, maar het is toch niet hetzelfde. Bummer. Heel misschien morgen een herkansing als het tenminste niet zeikregent.

Daar waar we tot km 38 over het fietspad langs de weg liepen buigen we in Midsland ineens af de polder in. Klopt dit wel? Frank verzekert me van wel. Vooruit dan maar, maar ik weet zeker dat we hier tijdens de halve destijds niet gelopen hebben. Maar goed, we sjokken gewoon verder. Richting de 40 km kan ik het toch niet laten om even te spieken in de Berenloopapp maar het blijkt toch te kloppen. ‘Vertrauen ist gut, Kontrolleren ist besser’, zeggen we dan altijd gekscherend.

We zitten op 4:30 met nog twee kilometer te gaan. En dan komt er een stukje prestatiedrang naar boven. Ik wil toch minstens binnen de 4:45 finishen. Moet lukken maar dan moet ik wel een beetje blijven lopen nu. Frank loopt nu een paar meter achter me. We draaien naar links richting de weg en hebben wind in de rug. Een welkome aanvulling op het wegblokken van de pijn in mijn poten voor het laatste stuk. Nog een keer naar rechts en dan is het nog maar een paar honderd meter als we weer bij de weg zijn en we het bord ‘Lies’ bereikt hebben. En dan ben ik ineens klaar! 4:43:22. Yes, gelukt! Frank is ook weer bij en met 42,2 km op onze klokjes vinden we het wel best en zakken we als plumpudding in elkaar. Het was toch zwaarder dan gedacht.

We wandelen nog 300 meter voordat we weer bij ons hotel zijn. Daar duiken we lekker het bubbelbad in om als we er weer uitkomen te horen te krijgen dat we onze medaille niet meer op mogen halen. Blijkbaar werd het te druk bij de VVV of was er iets met regels waardoor er toe besloten is. Een kleine domper op het avontuur, ik had me verheugd op een paar leuke foto’s met de medaille morgen. Iets met trots op je prestatie. Maar goed, het heeft geen zin om er lang om te treuren, het is nu eenmaal de nieuwe realiteit.

De rest van de middag hangen we een beetje rond om het haardvuur in de centrale ruimte van het hotel en eten ‘s avonds gezellig afhaal in onze suite. Morgen een beetje afhankelijk van het weer de rest van het eiland bekijken, dan kunnen we maandag rustig naar huis en dinsdag er weer tegen aan. Ons rustig voorbereiden op het volgende avontuur. Overigens ook virtueel, de Airborne Freedom Trail. Maar dat is pas over drie weken weer.

Berenloop 2020. Anders dan anders en helaas geen beren op de weg. Of moet ik zeggen, gelukkig niet?

Meestal loop ik dan in de stad, bedenk me ter plekke dat ik een nieuw luchtje nodig heb waar ik ongeveer een jaar mee doe en heb die bon dan natuurlijk niet bij me. Dan heb ik twee opties. Geen luchtje kopen, naar huis gaan en de eerstvolgende keer dat ik richting stad ga de bon meenemen om alsnog dat luchtje te kopen en mijn bon in te wisselen. Story of my life is dat ik die bon opnieuw vergeet mee te nemen of dat ik de bon niet kan gebruiken voor het specifieke luchtje dat ik wil kopen. Het alternatief is dat ik het luchtje koop zonder bon en weer een jaar wacht tot hij op is om de volgende keer de bon mee te nemen. Story of my life… je snapt het wel.

Als ik heel veel pech heb, is de bon verlopen tegen de tijd dat ik er aan denk om hem mee te nemen én iets gevonden heb dat ik er voor kan kopen. Zo vond ik van de week mijn kerstpakket van vorig jaar ergens tussen mijn paperassen,  net een maand voor de verloopdatum zo bleek. Een uitzonderlijk mazzeltje want ik kon hem inruilen voor een sportkadobon die ik kon gebruiken bij de Run2Day. Met als resultaat dat ik de beslissing voor de aankoop van een paar nieuwe trailschoenen zekerheidshalve maar naar voren getrokken heb. De dinercheque die ik zes jaar geleden kreeg ligt echter nog steeds stof te happen. Daar schijnt dan geen vervaldatum aan te hangen, maar ik moet het nog zien.

Stress daarom alom in deze Coronatijd. Met een gemiddelde inschrijfratio voor wedstrijden van drie per maand hoopten de vouchers zich snel op toen alles afgelast werd. Vooral stress vanwege alle verschillende vormen van compensatie. Ik heb er een spreadsheet voor moeten maken om het overzicht een beetje te bewaren. Daar waar het ene evenement de inschrijving in stand houdt maar de datum doorschuift, krijg je van de andere (een gedeelte van) je geld terug, en de derde maakt gebruikt van credits die je dan weer kan gebruiken voor een toekomstig evenement. Dat moet dan wel weer een evenement van dezelfde organisator zijn. Oh, en niet te vergeten de evenementen die de mogelijkheid bieden om je inschrijving om te zetten naar een virtuele versie.

Zo hebben we zeven evenementen waar de datum van verschoven is, vier daarvan inmiddels tot twee keer toe. Een evenement waar we een voucher voor gekregen hebben, te gebruiken om opnieuw in te schrijven voor het evenement van volgend jaar. Er vanuit gaande dat het dan wel doorgaat. Een evenement waar we credits voor gekregen hebben, binnen een jaar te gebruiken voor een willekeurig evenement van dezelfde organisator, en een evenement waar we het grootste gedeelte van het geld teruggekregen hebben met de optie om alsnog in te schrijven voor de virtuele versie.

Na de eerste golf besloot ik dan ook om niet meer in te schrijven voor wedstrijden tot de wereld weer normaal is, of op het laatste moment zodat ik zeker weet dat hij doorgaat. Al dan niet door een startnummer over te nemen. Dat voornemen sneuvelde na alle versoepelingen van de zomer en met name bij de trailevents die allemaal wél doorgingen omdat ze relatief kleinschalig zijn en het spreiden wat makkelijker te realiseren is. 

Ik maakte overigens nog één fout, misleid door de bevestiging dat het evenement zeker doorging en de diepgewortelde wens om weer een echte wegwedstrijd te lopen. De tweede keer liet ik me gelukkig niet meer foppen en geloofde er niet in. Fool me once, shame on you, fool me twice, shame on me. Ik kreeg gelijk, het evenement werd afgelast. Helaas voor mij bleken ook de trailevents uiteindelijk niet bestand tegen de tweede golf en de bijbehorende maatregelen. En ik vrees zelfs voor het virtuele evenement waar ik voor ingeschreven heb die ik niet in mijn eentje in mijn buurt kan lopen. 

Inschrijven doen we dus niet meer. Uiteindelijk moet je het probleem eerst stoppen bij de bron voordat je aan een oplossing kan gaan werken. Daarna kunnen we hopelijk één voor één de ‘vouchers’ gaan inwisselen totdat alles opgeschoond is. De grootste uitdaging wordt dan weer dat we afhankelijk zijn van wanneer de nieuwe events gepland worden. Het wordt duimen dat het allemaal een beetje past in de planning, laat staan dat ze elkaar niet gaan overlappen. Alhoewel ik bang ben dat er een nog grotere uitdaging zal zijn. Ik heb namelijk een beetje last van het Dory syndroom.

I am not signing up for for another race. ‘Oh, look, a race!’

Ik spring dan ook een gat in de lucht als ik het bericht zie dat vanwege het grote succes en de vele mensen die hem ook niet konden lopen, hij nóg een keer georganiseerd wordt, en dan ook nog op een zondag dat we niks hebben staan. Ik ben dan ook een van de eersten die inschrijft, getuige nummer 14 en 16 op de inschrijflijst.

De start is om 10:00 en iedereen is ingedeeld op een bepaalde starttijd. De waves gaan per 15 seconden, we moeten allemaal 1,5 meter afstand houden en we mogen niet blijven plakken. Maar we mogen racen en dat is het belangrijkste. Als we vrijdag de startlijst per mail krijgen staan wij ingedeeld om 10:02. Marilene was ook snel overtuigd en heeft met Ysbrand ingeschreven waardoor ze even later na ons starten. Ook Linda en Bart waren niet moeilijk over te halen, zij het dat ze iets later starten. We gaan elkaar vast wel zien.

Met zondag de wekker om 8:00 hebben we toch weer discussie. Is dit nou uitslapen of niet? Voor 10 km hoeven we niet spannend te doen qua eten en het weer lijkt gunstig. Het is bewolkt, een aangename temperatuur en misschien hebben we mazzel dat het droog blijft. We parkeren netjes bij het sportcomplex en dribbelen gezien de tijd de ruime kilometer naar het startgebied. Heb ik dat ook een keer meegemaakt, een warming up voor een race. Eenmaal daar aangekomen even in de rij, temperatuur check en dan opnieuw in de rij voor het startnummer en gelijk naar de startmat. Edwin van Hagen staat de nummers uit te delen terwijl een aardige dame ze koppelt aan je naam. ‘Mag ik nummer 29?’ Dat is mijn geboortedag en ik heb nou eenmaal iets met nummers. Edwin kan het geen reet schelen dus hij maakt me blij.

Ik wissel plek met Frank die achter me staat. Ik ren liever achter hem aan dan dat ik me door hem opgejaagd voel. Ik zet mijn muziek aan, vinger op de knop van mijn klokje en als Frank weg is, is het 15 seconden aftellen en mag ik los. Natuurlijk ren ik de eerste kilometer veel te hard. Ik laat mezelf gaan, ik temper straks mijn enthousiasme wel en anders gebeurt dat vanzelf. Voor nu voel ik me een koe die na de winterperiode in de wei losgelaten wordt. Wat heb ik dit toch gemist!

Ik begin langzaam aan wat mensen in te halen en kom zo ook Femke van Girls run the world tegen, die ik in de rij al zag staan. Frank is een perfecte haas, ik heb het gat een klein beetje kleiner gemaakt en mijn doel is om verder bij hem te blijven. En daar moet ik nog best hard voor werken want hij heeft lekker de sokken er in. Het is gelukkig droog op een heel klein beetje miezerregen na maar dat is juist wel lekker, net als de wind tegen. Ik vind het stiekem best warm dus die bries is een welkome aanvulling.

Op km 1 staat Rene Simons met zijn dancebooth en op km 4 staat zoals beloofd Evert Buitendijk te fotograferen. Ik kan het niet laten om toch weer een vreugdesprong te maken. Daarna zet ik de achtervolging richting Frank in, die beetje bij beetje dichter in het zicht komt. Toch is dat nog steeds niet mijn doel. Ik kan duidelijk merken dat ik niet meer gewend ben om te racen en ook niet om bepaalde afstanden zonder stoppen te lopen. Trailen maakt je sterk maar je wordt er ook lui van door lekker even te wandelen of te stoppen voor een foto als je even geen zin meer hebt. Nu moet ik gewoon doorknallen.

Ik passeer de 5 km en ben dus op de helft. Ik vergeet naar mijn tijd te kijken maar mijn rondetijden zitten tot nu toe rond de 5:05 dus dat is meer dan netjes. Nu het alleen nog volhouden. Bij de waterpost heb ik Frank bijna ingehaald maar terwijl hij doorloopt pak ik een flesje water waar ik mijn mond mee spoel en gezicht natmaak. Bovendien moet ik zowat stoppen om het flesje braaf in de vuilniston te gooien, waardoor hij weer bij me wegloopt en ik eigenlijk soort van weer opnieuw moet beginnen. Vooruit dan maar.

Bij 6 km begin ik het toch wel zwaar te krijgen, maar die 4 km is toch altijd op de een of andere manier wel weer te overzien. Dat vervelende tussenribspiertje dat ik verrekt of gekneusd heb tijdens mijn val twee weken terug doet meer zeer dan ik wil, mijn hoofd voelt overhit aan en mijn ademhaling is zwaar, maar de muziek helpt me naar kilometer 7 en 8. Vanaf hier nog twee. Frank komt steeds dichterbij, teken voor mij dat hij het ook zwaar heeft, en rond 8,5 km haal ik hem dan toch in. Nu mag de Terminatorknop aan voor het laatste stuk, en god weet dat ik hem nodig heb. En voor de zoveelste keer neem ik me voor om toch weer wat aan intervaltraining te gaan doen, wetende dat ik dat toch niet zal doen.

Ik ga de laatste kilometer in en bijt nog even op mijn tanden. Tussen de bomen door zie ik de finishboog maar ik moet nog minstens drie bochten voor ik er ook daadwerkelijk ben. Voor mij loopt iemand met een RRC shirt en als ik nog 200 meter moet besluit ik nog heel even aan te zetten om hem in te halen. Vals? Misschien. Competitief? Zeker. Gemeen? Definitely. Ach ja, easy target. ‘Moetie maar een beetje doorlopen’ zei zij met een knipoog. Buiten adem passeer ik de finish lijn, neem het flesje water en mijn felbegeerde medaille aan en loop braaf gelijk door naar de uitgang, ondertussen zwaaiend naar Deborah die in de wachtrij staat om te starten op haar 5 km.

Buiten het hek wacht ik op Frank en terwijl we staan te praten komen ook Ysbrand en even later Marilene er aan. We zeggen Jolanda, Sander en ook Nicole gedag en wandelen rustig terug naar de auto waar even later Bart en Linda ook aankomen. Om toch even na te praten en aangezien er niks open is rijden we naar de dichtstbijzijnde McDonalds voor een kop koffie. Daarna nemen we afscheid en rijden we weer naar huis. Thuis geniet ik heerlijk na van deze wegwedstrijd en de mooie medaille en ben meer dan tevreden met mijn tijd. Ik weet in elk geval weer even wat het is om te racen.

Lopen we volgende week wel weer een trailtje. Nou ja, ‘tje’…

📸Evert Buitendijk Fotografie

P.s. Geen enkele blog missen? Like dan mijn Facebookpagina ‘Op weg naar de marathon’.

Geïnteresseerd in mijn wekelijkse trainingen, volg dan mijn Instagram account op

https://www.instagram.com/snbogaard_opwegnaardemarathon/

Als ik maandag de knoop doorgehakt heb en eindelijk tijd om even aandacht te besteden aan de inschrijving stuit ik op een klein probleem. Hij is uitverkocht. Gelukkig niks dat een oproep op Facebook niet kan verhelpen. Willem Rotterdambassadeur heeft een agendaconflict en ik mag zijn startnummer hebben voor de 5 km op voorwaarde dat ik een leuke foto maak. Dat moet wel lukken. Hij stuurt me de gegevens door en ik denk nog even na of ik probeer om te zetten naar de 10 km.

Woensdag besluit ik dat ik gewoon de 5 km loop. Misschien dat ik ook nog een beetje gas geef. Tenslotte heb ik een eer hoog te houden. Omdat ik toch 10 km in totaal wil lopen kan ik er rennend naar toe en dan na de wedstrijd ook weer rennend naar huis. Past precies. En gelijk een uitstekende gelegenheid om mijn nieuwe slofjes in te lopen. Er is wel regen voorspeld maar aangezien Frank de scooter meegenomen heeft en ik niet met de auto of fiets wil is de keuze definitief gemaakt. De start is om 20:00 en ik moet uiterlijk 19:45 mijn nummer opgepikt hebben dus de planning wordt 19:00 vertrekken.

Na de voorbereidingen voor de noedelsoep klaar te hebben zodat ik snel kan eten als ik straks thuis kom gooi ik gauw een bananenpannenkoek in de pan als brandstof. Het is al redelijk aan de late kant maar ik vertrouw er op dat met een uur tijd en rustig er naar toe rennen het eten voldoende kan zakken. Ietsje later dan gepland stap ik om 19:07 naar buiten, speciaal voor de gelegenheid met mijn Rotterdam Running Crew shirt. Het miezert licht maar daar zal ik niet veel last van hebben. Het rustig er naar toe dribbelen lukt niet helemaal. Misschien is het de miezer, misschien mijn nieuwe schoenen maar de eerste km gaat op een lekker tempo. Dat moet rustiger en km 2 hou ik bewust in.

Na 2,5 km ben ik bij de start, zet mijn hardloopsessie op pauze en ga op zoek naar het secretariaat. Daar tref ik wat vrienden die allemaal de 10 km gaan lopen. Ik maak vast een foto voor Willem, doe ik er straks nog wel een met de medaille. We kijken nog even naar de startlijsten en zien dat er veel minder deelnemers op de 5 km zijn dan op de 10 km. ‘Dan kan je winnen’, roept Carola vrolijk. Dat lijkt me sterk, Augusta van Hoogdalem loopt mee en die is retesnel. Ik ken haar van Facebook en andere events. ‘Podium dan’, blijft ze optimistisch wat ook door Roos beaamt wordt. Gekkerds. De 10 km start een kwartier eerder dus ik loop mee om ze uit te zwaaien en kom daar zelfs nog een paar oud collega’s tegen. Klein wereldje. Als de 10 km lopers weg zijn ga ik maar vast in het startvak staan en dans wat op de muziek om warm te blijven. 

Ik krijg een soort van stok in mijn handen gedrukt van piepschuim met lichtjes er in, en omdat het toch ook een FunRun is besluit ik hem aan te zetten en er mee te gaan rennen. Ziet er hopelijk gezellig uit straks bij de finish. Dan is het tijd en wordt er afgeteld. Muziek aan, hardloopsessie voortzetten en gaan dan maar. Ik laat me even meeslepen door de kopgroep, bestaande uit Augusta en een handje mannen. Ik ga daardoor wel iets te hard van start maar het maakt ook dat er na mij best wel wat ruimte zit voordat er andere lopers zijn. 

Augusta en de mannen lopen al snel van me weg en ik word slechts af en toe ingehaald door een man. Vrouwen zie ik niet voorbij komen wat zou betekenen dat ik tweede loop. De twijfel slaat toe. Moet ik nu écht gaan racen of me aan mijn oorspronkelijke plan houden, namelijk vaart maken maar wel in trainingmodus. Tenslotte heb ik afgelopen zondag 30 km gelopen, maandag gelopen en gisteren in de sportschool getraind, wat ik toch ook zeker in mijn rugspieren voel.

Ik blijf besluiteloos en ren ondertussen maar gewoon op een acceptabel maar snel tempo door. Acceptabel zodat ik niet helemaal stuk ga, maar snel omdat ik toch de eer van Willem in mijn achterhoofd heb en toch ook misschien een goede notering. Alleen, maar niet eenzaam, loop ik over de route die mij zo bekend is. Alleen nu loop ik in het donker. Niet helemaal, want de organisatie heeft erg zijn best gedaan om er iets moois van te maken. Er hangen dezelfde lichtstaven die ik in mijn hand heb op de plekken waar het kan, de vrijwilligers en hekken zijn ook verlicht en zelfs langs de kant van het lange fiets-wandelpad op de terugweg staan fakkels om de route aan te wijzen. 

Aan het einde van het wandelpad word ik toch nog ingehaald door een dame. Ik wil wel mee maar heb een lichte steek in mijn zij van het eten en het feit dat ik toch iets te hard van start gegaan ben. Bovendien heb ik nog steeds niet besloten of ik nou echt wil gaan racen of niet. Ik weet helemaal niet of ze wel aan een 1-2-3 winnaar doen, of er een prijs te winnen valt, of ik wel meetel omdat het startnummer officieel niet op mijn naam staat en of ik niet op het einde alsnog ingehaald word. Ik kijk stiekem om en zie niemand. Derde, is het niet officieel dan is het voor mijn eigen eer. Dat is het moment waarop ik besluit om in elk geval te proberen niet meer ingehaald te worden. Mijn klokje zegt dan nog 500 meter tot de finish.

Het laatste stuk is terug langs het water en heeft nog een trappetje, maar dan zie ik de finish liggen en weet ik dat ik volgens de telling derde binnen moet zijn. Als ik over de lijn ren krijg ik mijn medaille, een reep en een flesje water. Technisch gezien zou iemand nu moeten zeggen dat ik derde ben maar omdat dat niet gebeurt zal er wel niks speciaals voor zijn. Ik wil eigenlijk al weglopen als een man die voor mijn gefinisht is me aanspreekt. ‘Loop jij de 10 km?’, vraagt hij. Ik ontken. ‘Welke plek ben je dan binnengekomen?’ ‘Als het goed is ben ik derde’. Verwarring. Hij liep met een startnummer van een dame en is dus uit de selectie gehaald maar hij snapt niet waarom ik dan niet gekenmerkt ben als derde vrouw. Ik vertel hem dat ik een nummer overgenomen heb van een man. Dat verklaart het blijkbaar voor hem en hij roept naar de organisatie dat ik derde ben, precies op het moment dat de vrouw achter mij finisht die wel met haar eigen damesnummer loopt. Opnieuw verwarring want wie wordt nu officieel aangemerkt als derde?

Augusta grijpt in en lost het probleem voor iedereen op door met de organisatie te besluiten dat we gewoon samen op het podium komen staan en allebei een prijs krijgen. De dame in kwestie is tevens zo sportief om het bewijsje van derde vrouw aan mij mee te geven als aandenken. Ik ben helemaal beduusd. Niet alleen omdat ik zo onverwachts een podiumplaats heb gelopen, maar ook omdat ze allemaal zo ontzettend sportief en leuk reageren om het op die manier op te lossen. De man in kwestie zie ik niet meer, maar als hij dit leest, dank je wel!

Er worden wat foto’s gemaakt en nadat we gedag gezegd hebben ga ik maar weer richting huis voordat ik te veel afkoel. Mijn handen vol met een flesje water, een reep, een gratis startbewijs voor een volgende EpicIndeRunning loop en een medaille om mijn nek zet ik mijn klokje weer aan die inmiddels op 7,5 km staat, om de laatste 2,5 km vol te maken. Gelukkig is het maar 2,5 km terug naar huis en regent het nog steeds niet. Ik vergeet helemaal om een foto met medaille voor Willem te maken en zal moeten wachten tot de officiële foto’s van het event.

Eenmaal thuis volg ik gewoon de rest van mijn avondprogramma, te weten douchen, eten en TV kijken. Een normale doordeweekse woensdag. Maar wel een waarin ik een prijs gewonnen heb met hardlopen. Een loopje dat ik niet snel zal vergeten en een avontuur dat weer in de boeken kan. En het meest grappige van alles?

Ik heb geen flauw idee hoe snel ik die 5 km nou eigenlijk gelopen heb!

Ik heb geen idee waar Heerjansdam ligt en ik volg braaf de navigatie die me ergens binnendoor stuurt. Als de weg opgebroken blijkt te zijn, er geen goede omleiding aangegeven staat en ik uiteindelijk strand op een bussluis waardoor ik helemaal om moet rijden krijgen we toch nog even een donderwolk. Gelukkig verdwijnt die weer zodra we er zijn en ik plaats neem achter de tafel van de uitgifte voor de 5 km startbewijzen, bijgestaan door Marilene en Carola. De oorspronkelijke rust verdwijnt snel als langzaam maar zeker de mensen binnen komen druppelen om hun startbewijs op te halen. Onbekenden maar zeker ook heel veel bekenden en de inmiddels routinehandelingen nemen het over. Voor en achternaam, welk nummer hoort er bij, afvinken, nummer opzoeken in het stapeltje en uitdelen. ‘Veel plezier en loop ze’. Mijn eigen nummer heb ik dan al lang en breed aan mijn riem vastgemaakt en ligt klaar om zo meteen om te doen.

We starten pas om 19:40 terwijl de 10 km om 19:30 start, maar omdat ze een minuut stilte willen houden voor zowel het overlijden van Marcel, de eigenaar van Runnersworld Rotterdam, als de organisator van de Molenweiloop wordt iedereen verzocht om tegelijkertijd naar de startboog te lopen die een paar honderd meter verderop ligt. Het is een emotioneel moment zeker voor diegenen die een van de twee persoonlijk gekend heeft. Na het applaus gaat iedereen klaar staan en klinkt het startschot. Er moet wel gewaarschuwd worden dat de mensen van de 5 km nog even moeten wachten want een aantal wil al gaan rennen. Dan gaan ook wij klaar staan.

Ik loop met Carola en Marilene. Marilene en ik moeten/willen rustig aan lopen en Carola loopt gewoon lekker mee. 5 km in 35 minuten is dan ook het plan. Dat we veel sneller van start gaan vertellen we er gemakshalve maar even niet bij. Het is raar weer. Niet heel warm maar wel een beetje benauwd. Wat we noemen weinig zuurstof in de lucht. Bovendien heeft Frank pech, het is een heen en weertje. Hij heeft voornamelijk een hekel aan rondjes lopen maar heen en weertjes zit daar niet ver vandaan. Dat komt er nou van. Hij wilde niet lopen omdat hij de route vorige keer niet zo spannend vond en ging toch overstag. Stiekem lach ik hem dan ook een beetje uit. Mij maakt het niks uit. Rond, twee keer rond, van A naar B of heen en weertjes. Voor elk parcours is er een tactiek en kan ik er een sticker op plakken in mijn hoofd om goed te lopen.

Na een kilometer maak ik een valse pas en ga bijna op mijn plaat. Bijna. Het is echter een goede testcase want daar waar een week geleden ik een dergelijke beweging nog danig in mijn enkel gevoeld zou hebben, heb ik er nu geen last van en dat is een goed teken. Dat geeft de burger moed. We lopen lekker en kletsen onder het lopen als de eerste lopers alweer terug komen. Het geeft maar weer eens aan hoe hard sommige mensen kunnen lopen. Bovendien is het voordeel van zo’n kort heen en weertje dat je alweer terug mag voordat je het in de gaten hebt. Ik plaag Frank nog even als ik hem tegen kom door te zeggen dat hij een beetje door moet lopen, maar als ik op mijn klokje kijk moet ik eerlijk toegeven dat hij best snel is. Hoog tijd dus dat die enkel het weer gewoon 100% gaat doen. Even later draaien wij ook bij het keerpunt en lopen weer terug richting finish. En dan komt mijn oude competitieve ik weer om de hoek kijken.

Ik ben blij dat er nog best een hele hoop mensen achter ons lopen en kan het ook niet laten om mensen in te gaan halen. Ik probeer ongemerkt af en toe een versnelling door te voeren, niet zo snel dat Carola het niet bij kan houden maar wel snel genoeg dat we telkens iemand net even voorbij gaan. Marilene heeft het in de gaten. Bij de laatste kilometer wil Carola even wandelen om weer op adem te komen en Marilene en ik lopen met permissie door. Mijn enkel protesteert een heel klein beetje maar ik hou mezelf voor dat ik toch een beetje moet testen wat ik wel en niet kan en waar ik sta. Tenslotte is het nu ruim 4 weken geleden. Het gaat verder prima en we kruisen de finish in 28:37. Helemaal niet slecht gezien de omstandigheden maar nog bij lange na niet wat het geweest is. Maar goed, eerst de afstand maar opvoeren dan gaan we daarna wel weer echt aan de snelheid werken. We wachten op de binnenkomst van een aantal bekenden op de 10 km, drinken nog wat en gaan uiteindelijk naar huis want tenslotte moet er morgen gewoon weer gewerkt worden. In elk geval een paar dagen rust qua hardlopen, morgen weer braaf mijn oefeningen doen en dan voorbereiden op zondag om een rustige en voorzichtige 10 km te proberen.

Ik heb er alle vertrouwen in. Ik hoop mijn enkel ook.