De Zevenheuvelenloop dus. Vorig jaar niet geweest omdat we in Valencia iets te doen hadden, maar twee keer eerder toch wel. Dus we kennen de heuvels, weten hoe we er moeten komen en zijn door Marco Vink gebombardeerd tot de RMD Meet & Greet fotomomentcoördinatoren nadat Frank zijn diensten aan heeft geboden. Ook staat Anita Active op de Expo en komen er een hoop Anitameisjes. Genoeg redenen om er een gezellige dag van te maken. 

Om de gruweltaferelen van andere jaren te omzeilen, waarbij we bijna twee uur verkleumd en verstijfd in de ijzige wind stonden te wachten op de pendelbus terug naar de P+R, zoeken we dit jaar een alternatief in de vorm van een klein schattig stationnetje net buiten Nijmegen met een hele grote gratis parkeergarage. Elst is de gelukkige. Na Frank zijn bananenpannenkoeken, God I missed that!, rijden we richting het oosten. Herman rijdt met ons mee. 

In Elst worden we weer herinnerd aan waarom we toch altijd met de auto gaan. Seinstoring zorgt voor minder treinen en de trein die er aan komt zit zo vol dat er omgeroepen wordt om op de volgende te wachten. No way José, dan krijgen we een probleem met de M&G. Als de deuren van de trein opengaan doen we drie pogingen. Uiteindelijk staat Frank met één been binnen en wurmen Herman en ik ons een deur verder naar binnen. Gelukkig hoeven we maar twee haltes gezellig strak tegen elkaar aangeplakt te staan.

Op Nijmegen heb ik schaamteloos weer honger en koop een krentenbol. Op weg naar de kroeg waar de M&G is komen we langs de Expo waar ik gelijk Marjon van Anita Active even gedag zeg. Dan is het toch nog rennen naar de kroeg. Het is enorm gezellig om zoveel bekenden weer eens te zien. Na het fotomoment maken we ons klaar en gooien onze tas af om nog even terug naar Anita te lopen. Marjon is naar de start maar Anitameisjes Frouke en Stans zijn er wel en ook LindaLynn komt even langs. Van daaruit lopen we door naar ons startvak. Vandaag is Rood.

Het is vooral koud. Ik heb voor het eerst sinds de zomer mijn dikke thermoshirt met lange mouwen aan en een muts op. Mijn handschoenen vond ik onhandig en liggen in de tas. Ik schurk tegen Frank aan tot het moment dat we mogen beginnen met lopen. Ondertussen loopt Cheptegei 8 seconden van het wereldrecord af. Op een scherm zien we hem nog net binnenkomen als wij over de start gaan. Een start die Frank niet zo in de gaten heeft als hij zijn jasje nog in zijn camelback aan het proppen is. En ik vergeet helemaal mijn ‘lucky kiss’ van Frank voor de start. Die pik ik alsnog onder het lopen, zeg Herman gedag, zet mijn muziek aan en ga. Let’s do this!

Omdat mijn lijf zo koud is en mijn voeten bevroren kom ik maar moeizaam vooruit. Echt soepel gaat het niet en het lijkt meer op strompelen dan hardlopen. Frank loopt me dan ook voorbij terwijl ik een paar bekenden groet. Ik hoor ook iemand roepen vanaf de andere kant en nadat ik twee keer heb gekeken herken ik Deborah uit de groep. Ik zwaai, tenminste, ik denk dat ik zwaai, en hoop maar dat ze gezien heeft dat ik haar gezien heb. Na twee kilometer begin ik op te warmen. Ergo de mouwen worden opgestroopt, ben ik blij dat ik geen handschoenen aan heb en gaat de muts af. Die laatste krijg ik nauwelijks in mijn Flipbelt gepropt maar de oplossing loopt een paar meter voor me. ‘Toch wel handig dat Frank zijn camelback bij zich heeft’, denk ik bij mezelf als ik even aanzet om bij hem te komen en schaamteloos mijn muts tussen zijn grote rits duw. Van daaruit begin ik aan de klim van de eerste lange heuvel. 

De heuvel loopt door tot iets voorbij de 5 km. Het valt me eigenlijk wel mee, op een totaal van 15 km zit ik nu al op een derde en ik weet dat de laatste 4 km heuvel af zijn. Voor mijn gevoel heb ik het ergste eigenlijk al gehad, de heuvels die nog gaan komen zijn wel stijl maar niet zo lang. De waterpost staat op 6 km maar ik sla hem over omdat ik mijn eigen waterflesje bij me heb. Ik wacht echter tot 7 km. Niet alleen ben ik dan bijna op de helft maar we gaan weer heuvel op dus dan zou ik toch al iets langzamer lopen. Twee vliegen in één klap.

Het is eigenlijk heerlijk loopweer. Lekker koel met een prachtig zonnetje. Ik heb het alles behalve koud meer, mijn lijf is voldoende opgewarmd en loopt weer flexibel. Alleen mijn rechterbil protesteert weer op de heuvel maar ach, dat is nou eenmaal een zeikerd. Ik krijg echter weinig mee van de omgeving. Ik ben meer gefocust op het lopen en irriteer me een beetje aan de klittende lopers voor me die geen ruimte laten om er voorbij te gaan. En dat zijn er best veel. Het lijkt wel extra druk dit keer, of misschien is het omdat ik zelf sneller ben dan twee jaar geleden waardoor ik veel meer mensen inhaal. Hoe dan ook moet ik regelmatig inhouden of zigzaggen en dat kost energie. Ik peuter een winegummetje uit mijn zak die ik uit de pot bij de Anitastand gegrist heb om weer een beetje aan te vullen.

Voorbij het tien kilometerpunt drink ik nog wat en bereid me voor op de laatste heuvel. Ik merk dat ik een hoge hartslag heb en het lijkt wel of ik een beetje bibberbenen heb. Ik heb echter geen flauw idee wat ik daar van moet denken, waar het vandaan komt, wat het effect is of hoe ik het op moet lossen. En dan is er maar een ding dat ik kan doen. Gewoon doorlopen en zien waar het schip strand. Ik ben blij om het 11 km bord te zien. Als ik de heuvel waar ik nu op loop voorbij ben hoef ik me alleen nog maar te laten vallen. En laat ik daar nu toevallig heel erg goed in zijn. Jarenlang geoefend in zwaartekracht toen ik nog wat meer rondingen had.

Vanaf dat punt gaat het ineens snel. Ik begin een beetje moe te worden maar met de stijle run naar beneden heb ik veel minder energie nodig en hoef ik alleen maar mijn lijf met mijn benen op te vangen. Het is nog steeds zigzaggen maar er is iets meer ruimte waardoor ook dat makkelijker gaat. En het is zo zonde om er geen gebruik van te maken dus blijf ik gewoon rennen met een gemiddelde snelheid van rond de 12 km per uur. Het 13 km punt. Ik heb geen controle meer over mijn lichaam, mijn Mr Hyde heeft het overgenomen. Ik ben nu echt moe, mijn bil doet nu echt zeer, ik voel nu echt mijn voeten en mijn longen branden ook echt, maar ik kan niet langzamer. Echt niet. Er blijft niets anders over dan me er maar aan over te geven. Nog twee kilometer. ‘Highway to hell’ is dan allang geweest.

Het 14 km bord lijkt dan weer een eeuwigheid te duren maar als het daar dan eindelijk is ga ik aftellen. Op 500 m heb ik nog minder dan een minuut om een PR te lopen. Dat ga ik niet redden maar onder de 1:20 moet ik wel halen en daar ben ik naar omstandigheden meer dan tevreden over. De bordjes helpen, 400 m, 300 m, 200 m, 100 m en dan daar joepie de poepie de finish! 1:17:32, in elk geval mijn op één na snelste tijd op de 15 km. Gelukkig, ik kan het nog.

Op mijn telefoon zie ik dat Frank niet zo heel gek ver achter me zit dus ik besluit toch even op hem te wachten. Dat geeft mij de gelegenheid om uit te blazen en op adem te komen. Als hij er is lopen we samen richting uitgang. Nu krijg ik het koud maar galant als altijd krijg ik zijn jasje omgeslagen die samen met mijn muts uit zijn camelback getoverd wordt. Had ik al gezegd dat het best handig is dat Frank die bij zich had?

Eenmaal terug in de kroeg gaat de warme broek en vest aan en worden er bier en bitterballen besteld. We praten nog even gezellig na met een groep RMD-ers  alvorens dan uiteindelijk toch maar weer richting station te lopen. Opnieuw nog even langs de stand van Anita om Marjon gedag te zeggen en ook Femke van Girls run the world zien we nog even. Bij het station nog snel op de foto bij Reis je fit en dan lekker snel terug naar station Elst om de auto op te halen. In elk geval vele, maar dan ook vele malen sneller dan met de pendelbus. Eenmaal thuis duiken we lekker in bad en probeer ik mijn bil te sussen met een lekkere massage en coolingsgel.

Ik zal hem maar even niet vertellen dat we morgen de verkenning van de Rotterdam Running Crew moeten lopen…

We gooien de auto op de P+R en rijden met de pendelbus naar het centrum. Lekker makkelijk en het gaat rap. Toch was er iets mee, al weten we niet meer wat. Eenmaal uit de bus gaan we op zoek naar onze aangewezen kleedruimte en brengen we een bezoekje aan de Expo, waar Anita Active staat, om even gedag te zeggen en bij te kletsen. Daarna door naar El Sombrero, een café dat voor deze gelegenheid omgetoverd is tot een fysieke versie van het Ik Loop Hard café. Met uiteraard veel bekende gezichten, zo ook Maaike, die ondanks haar blessure helemaal uit het noorden van het land gekomen is om iedereen aan te moedigen. Het bewijs van zoveel fijne mensen in de groep en één van de redenen om hard te blijven lopen!

Als we richting start lopen zijn de weergoden ons gunstig gezind. Storm? Ja. Regen? Nee. Het gaat droog blijven vandaag en het valt ook reuze mee met de kou. Officieel moet ik in vak Roze starten maar ik doe alsof mijn neus bloed en loop met Frank mee het Rode startvak in. Niet voor mijzelf uiteraard, maar anders moet Frank zo lang wachten bij de finish. Tuurlijk Sas, gewoon vol blijven houden. Misschien leer ik nog eens om gewoon schijt te hebben aan eerlijk mijn verwachte eindtijd op te geven en gewoon zorgen dat ik legaal altijd in hetzelfde vak als Frank start. Maar ja, dan zou ik liegen hé? Ik kan natuurlijk ook gewoon sneller gaan lopen. Is een optie. Ga ik nog even over nadenken.

We kunnen redelijk doorlopen en de feitelijk start is al gauw, op hetzelfde moment als de wedstrijdlopers al weer binnen komen. Ik kus Frank gedag, zet mijn klokje aan en begin aan mijn wedstrijd. Of moet ik zeggen trainingsloop? Twee weken na New York roep ik heel hard trainingsloop, maar diep in mijn hart weet ik wel beter. Vervelende gespleten persoonlijkheid! We zijn een kilometer op weg als een dame langs de kant iedereen aanmoedigt met: ‘Zet hem op. Nu is het nog vlak, geniet er van!’ Die valt wat mij betreft in de categorie ‘The end is near (ish)’ als je op 32 km zit. Maar ze krijgt gelijk want al veel te snel doemt de eerste en langste heuvel van het parcours op. Het waait hard en ik moet uitkijken voor blaadjes in mijn ogen en vallende takken op het parcours. Onder mijn voeten knarsen de afgewaaide beukenootjes. Een race met hindernissen. Ook krijg ik vaag een Déjà Vu gevoel als ik omhoog ploeter. Iets met een 5th Avenue een week of twee geleden. Maar die heb ik ook overleefd, dus dit moet lukken. Het valt me sowieso minder zwaar dan een jaar geleden. Kilootje of zes.

Opvallend zijn de hoeveelheid lopers die binnen de 4 km gestopt zijn en terugwandelen. Ik ben altijd benieuwd naar de reden. Blessure, zich verkeken op hun kunnen of een andere mysterieuze oorzaak? Hoe dan ook, het is altijd sneu als je een wedstrijd niet uit kan lopen. Ik ben in elk geval blij als km 5 nadert, want de pannenkoeken waren al lang, lang, lang geleden, en de halve proteïne reep uit New York, uiteraard met de zoete smaak van Cookies & Cream, is ook al tot stof vergaan. Ergo, ik verga van de honger. Helaas moet ik nog een kilometer wachten op de drankpost om de andere helft van de bar op te eten en weg te spoelen. Dat lukt. Bijna. De laatste hap blijft in mijn keel kleven en plakt mijn speekselklieren dicht, dus zonder water krijg ik hem niet doorgeslikt. Heb ik weer. Is dit nu wat ze bedoelen met een brok in de keel?

In de kilometers erna komen de herinneringen van vorig jaar weer naar boven en weet ik weer hoe het parcours loopt. Vanaf nu wordt het alleen nog maar makkelijker. Ik geniet van de wind die tegen mijn lijf beukt. Het is heerlijk koel en op de open stukken duwt hij lekker in mijn rug. Heuvel af vlieg ik dan ook naar beneden. Om de één of andere duistere reden loop ik het lekkerst als het hard waait, of het nu mee of tegen is. Ach ja, ieder zijn ding. Ik word meerdere malen aangemoedigd, zowel langs als óp het parcours. Mensen die mijn naam op mijn shirt zien of me kennen van Social Media. Ik hoor ze allemaal, alhoewel ik niet altijd in staat ben om om te draaien en te kijken of een gebaar van erkenning te maken. Door de snelheid moet ik mijn kop erbij houden anders gaat het fout. Maar ik ben ze dankbaar, omdat het elke keer toch weer een positieve boost geeft.

Vlak voorbij km 9 staat er gelukkig nog een drankpost, en kan ik eindelijk die laatste hap wegspoelen. Ik neem voor de zekerheid maar geen nieuwe bar meer. Ergens rond km 11 voel ik ineens een steuntje in de rug. Het is Marcel die me voorbij snelt en bevestigt dat we aan de laatste heuvel bezig zijn. Op dat moment ga ik stiekem toch even rekenen en dient zich een duivels dilemma aan. Met mijn huidige schema zit ik op de rand van een PR, maar ik ben best moe en het zou tenslotte een trainingsloopje zijn. Dus wat te doen, nog 4 kilometer de longen uit mijn lijf lopen om het te proberen of nu rustig aan doen om te knallen tijdens de Bruggenloop? Mijn hoofd zegt het laatste, mijn hart doet het eerste. Tenslotte zijn de laatste kilometers bergaf, en zou het zonde zijn om het dan niet te proberen. Makkelijker dan nu wordt het niet meer.

Maar 4 kilometer is nog lang. Zelfs als het bergafwaarts is. Ik hoor een paar jongens achter mij heel hard in koor roepen: ‘Saskia is goed bezig!’ En hoppa, weer een reden om toch door te rennen. Inmiddels is het nog maar twee kilometer, en het tempo brengt de PR steeds dichterbij. Dan het verlossende 14 km bordje voor de laatste kilometer. Tenzij ik nu instort ga ik het waarschijnlijk wel halen. Ik heb inmiddels weer enorme honger, maar de finish komt steeds dichterbij. Ik weet er weer een glimlach uit te persen voor de foto en spot Frank zodra ik over de finish ben. Ik check mijn klokje en weet dat ik in elk geval een PR gelopen heb, maar ik moet wel even bijkomen. Daarna langzaam richting uitgang en de medaille. Hij is klein maar fijn. We komen Marcel en Maaike tegen en gezamenlijk pikken we onze tassen weer op, trekken we wat droogs aan en gaan nog even naar het Ik Loop Hard café, met een kleine detour via Anita Active om gedag te zeggen. Van daaruit naar het station voor de pendelbus terug naar de P+R. En dan weten we weer wat er vorig jaar ook alweer mis mee was, als we ruim een uur in de kou moeten wachten op de bus. Weer een uur later thuis maken we het goed met een schotel verse sushi.

Over drie weken de Bruggenloop. Ook 15 km. En na afloop de eerste oliebol van het jaar. Gaan we gewoon lekker met de scooter.