8 januari. Ik lig in bed en kan de slaap niet vatten. Ik denk aan mijn verjaardag over ongeveer twee maanden. Wat zal ik eens doen dit jaar? Het valt op een zondag. Een feestje? Uit eten? Of misschien wel gewoon niks? Nee, ik hou van mijn verjaardag vieren. Ik kijk nog wel even. Mijn gedachten dwalen verder naar andere onderwerpen. Dwalen af naar Spanje en mijn vrienden in Valencia die ik al bijna 10 jaar niet meer live gezien heb. En dan komen er twee gedachten samen. Wat als ik mijn verjaardag nou gewoon eens in Valencia met mijn vrienden daar vier? En dan lekker overdag paella eten op het strand of zo? Gaan we een lang weekend, even ertussenuit. Met die gedachte val ik in slaap. De volgende dag app ik Mateu, die ik al 40 jaar ken. Of hij wat te doen heeft eind maart. Een paar dagen later is het een feit. Eind maart gaan we een week naar Valencia en eet ik op mijn verjaardag paella op het strand met mijn Spaanse vrienden.

Ik kan op dat moment net weer 5 km lopen maar ga er vanuit dat dat tegen die tijd wel een stuk beter gaat. Ik verheug me er dan ook op om weer door de rivier, over de boulevard en bij de Ciudad de las Artes y Ciencias te rennen, waar ook de marathon start en eindigt. Het is grappig, ik heb 6 jaar in Valencia gewoond en gestudeerd. Toen was het nog een uit de kluiten gegroeid dorp waar geen toerist te vinden was. Ik liep zelf nog niet hard, hoogstens om de bus naar de Universiteit niet te missen, niet in de laatste plaats omdat ik meer ‘s nachts in de discotheek te vinden was dan overdag hollend door de straten. De rivier was een gribusbende van een paar vervallen sportvelden waar vooral junks en daklozen te vinden waren. En van de marathon had ik nog nooit gehoord.

Inmiddels weten we allemaal hoe de stad zich in al die jaren ontwikkeld heeft tot één van de meest hippe steden van Spanje, en heb ik er in 2017 ook de marathon gelopen. En ja, dat was inderdaad de laatste keer dat ik er was en mijn vrienden gezien heb. Zouden ze nu misschien ook een soort running crew hebben? Misschien is er wel een loopje waar we aan mee kunnen doen? Ik Google op ‘Carrera’, ‘Valencia’ en ‘29 maart’. Nee! Het is niet waar! Ik krijg een zoekresultaat met een link naar een hardloopevenement. En niet zo maar een hardloopevenement, het is gewoon een Ladiesrun! De enige die Spanje nog heeft met ongeveer 3.500 deelnemers. 10 km met start om 9:00 naast de rivier. Qua afstand én tijd perfect. Tegen die tijd verwacht ik wel weer 10 km te kunnen lopen én het geeft me genoeg tijd om te lopen, te douchen, om te kleden en na afloop op tijd te zijn voor de paella. 5 minuten later heb ik ingeschreven. Is het al eind maart?

Tegen de tijd dat het écht eind maart is, zijn alle voorbereidingen in volle gang en wordt er van alles geregeld. We hebben een slaapplek, mijn zus en mijn nichtjes komen naar de paella net als een andere goede vriend uit Madrid en mijn beste studievriendin met haar man die ik óók al jaren niet gezien heb. De dagen ervoor zit ook volgepland met etentjes en vooral heerlijk door de stad slenteren, shoppen en natuurlijk rennen door de rivier en bij de iconische gebouwen van de Ciudad de las Artes y Ciencias. We hebben prachtig weer met zon en 20 graden terwijl het in Nederland koud en regenachtig is. Een uitstekende opbouw naar zondag.

De voorpret start met het vrijdag ophalen van mijn startnummer. We krijgen geen medaille bij de finish maar wel een mooi kleurrijk loopshirt. Ach ja, gelukkig had ik nog niet genoeg shirtjes. Maar eerlijk is eerlijk, hij is mooi, van een fijne dunne stof en hij zit mooi. Een stuk beter dan die van de CPC, want dit is tenminste wél een getailleerd damesshirt. Natuurlijk heb ik de rest van mijn outfit er op afgestemd. De rest van de dag en de zaterdag loop ik natuurlijk weer veel te veel rond, wat niet alleen mijn knietje niet zo leuk vindt, maar ook maakt dat ik zaterdagavond een beetje afgepeigerd in bed stap. Gelukkig is het ‘maar’ 10 km. Ik heb nog wel een extra handicap, wat elke keer terug komt als mijn verjaardag in het weekend valt. De zomertijd gaat in waardoor ik niet alleen een uur minder jarig ben, maar ook een uur minder kan slapen. Ik blijf het oneerlijk vinden.

Dat er van slapen die nacht sowieso weinig komt wist ik op dat moment überhaupt niet. De wind draait en maakt dat er een irritante fluittoon te horen is ergens buiten langs het appartement waar we verblijven. Eerst lijkt het nog dat het iets van tocht is, maar na alle ramen uitgeprobeerd te hebben met open en dichtdoen alsmede het laten zakken of ophalen van de zonwering en geen enkel verschil te merken, moet het toch van buiten komen. Uiteindelijk geven we het op en even later gaat de wind dan toch liggen. Het is al laat en de wekker gaat veel te vroeg. Het is zelfs nog donker. Toch ben ik wakker en ga er maar uit. Ik heb alles klaargelegd en ben in no time klaar. Plan was 8:00 de deur uit maar dat wordt 7:45 en omdat we snel de metro hebben zijn we om 8:00 al op plaats bestemming.

Frank is mee en probeert op een paar plekken langs het parcours te staan. Er zitten wat heen en weertjes in dus dat kan prima. Moet hij wel her en der wat heen en weer rennen en daarom heeft hij ook zijn hardloopkleding aangetrokken. Het is kouder dan verwacht want door de gedraaide wind is deze een stuk frisser dan gisteren. Met andere woorden, ik ben blij dat ik mijn jasje aan heb dat ik straks aan Frank kan geven, maar Frank staat te vernikkelen van de kou want die heeft weliswaar en thermo aan, maar wel korte mouwen en korte broek aan. En dan is een uur wachten nog lang. Een uur die ik volmaak met twee keer naar de wc en een foto bij de fotobooth. Een kwartier voor de start loop ik naar het startvak op de brug dat in elk geval in de zon is die inmiddels opgekomen is. Ik trek mijn jasje uit en geef deze aan Frank. Now I am ready to rumble. ‘Niet te hard lopen hé, denk aan je knie!’, roept Frank nog. Ja schat, natuurlijk doe ik dat niet.

Om 9:03 klinkt het startschot, we zijn wel in Spanje hé, dat gaat nooit 100% op tijd, en weg zijn we. Ik zit in startvak 4 maar het loopt in één moeite door. Ik zet een lekker muziekje aan en gaan met die banaan. De eerste kilometer kan ik nog niet goed weg omdat het druk is en de dames voor mij iets minder haast hebben dan ik, maar ik wil niet bij de pacegroep van 60 minuten blijven. Niet in de laatste plaats omdat ik toch wel onder het uur wil proberen te lopen, maar ook omdat ik het vervelend vind om bij zo’n groep te klitten. Bij kilometer twee ben ik er voorbij en krijg ik wat ruimte. We lopen bij mijn oude buurt en door de straat waar ik altijd naar de universiteit liep voor mijn lessen. Aan het eind is het voetbalstadion en het keerpunt voor het eerste heen en weertje. Van daaruit terug naar de rivier en even poseren voor Frank die ik herken aan zijn witte petje.

Natuurlijk ga ik veel te hard, maar mijn knie heeft er geen last van. Ik voel hem wel maar het lijkt wel of het beter gaat als ik sneller loop dan als ik langzaam loop. Bovendien, het is mijn verjaardag, dan moet ik toch een beetje fatsoenlijk lopen? Ik heb het in elk geval niet koud meer. Ik probeer iets rustiger aan te lopen maar kilometer drie klok ik juist sneller. Kilometer vier en vijf maak ik het helemaal bond als ik bijna tegen de 12 km p/u aan zit. Als dit een 5 kilometer race geweest zou zijn zou ik nog wel een tandje harder kunnen gaan, maar nu moet ik toch een klein beetje tactisch lopen. Ik ben pas op de helft. Ik neem dus gewoon even de tijd voor wat water bij de verzorgingspost. Dan kilometer zes en ben ik officieel over de helft en terug bij de rivier.

Ik had Frank gevraagd om te kijken of hij een foto kon maken met de mooie gebouwen op de achtergrond maar als ik zie waar we lopen gaat dat niet lukken. Toch staat Frank braaf te wachten op de goede plek en ik zie hem eerder dan hij mij dus ik trek zijn aandacht door met mijn armen te zwaaien. Hij ziet me en maakt foto’s. Ik heb dan weer niet in de gaten dat hij een stukje meeloopt tot het te laat is en ik hem alweer achterlaat. Nu begin ik een beetje moe te worden en voel niet alleen vannacht en de zomertijd maar ook de afgelopen drie dagen in mijn benen en lijf zitten. Voor mijn gevoel kak ik enorm in maar de kilometertijden blijven rond de 5:10. Nog twee kilometer te gaan en nu moet ik gaan beslissen. Rustig uitlopen of tanden op elkaar en doortrekken. Met andere woorden, ben ik een oude muts van 55 of maakt de Terminator een testrun?

Ik kan het niet laten, wat is nou 2 kilometer? Ik ben toch geen oude muts? Ok, dat ben ik wel, maar dat wil ik niet zijn, dus tanden op elkaar en doortrekken. Alsof de duvel er mee speelt hebben we wind tegen. Desondanks en alhoewel het niet zo voelt, hou ik tempo en finish ruim onder de 55 minuten. Misschien wel symbolisch gezien het feit dat ik 55 jaar geworden ben. Ik realiseer me later pas dat dat waarschijnlijk ook weer een andere hardloopleeftijdscategorie is, dus misschien ben ik ook wel hoog in het klassement geëindigd. Frank staat te wachten en na een flesje water, sportdrank en een blikje Fanta in ontvangst genomen te hebben wil ik heel even bijkomen en kijken of de officiële tijd al beschikbaar is. Dat bijkomen gaat snel, die officiële tijd laat even op zich wachten dus we pakken de metro terug naar ‘huis’ om lekker te douchen en om te kleden. It’s party time!

Party time bij het restaurant waar we met 12 man/vrouw starten met de heerlijkste tapas voordat de paella geserveerd wordt. Originele Valencia versie, met kip, konijn en slakken. De mannen hebben bovendien de boel aangekleed met ballonnen en ik heb een kroon en sjerp omgehangen gekregen. Na de paella komt de taart met kaarsjes op tafel, mag ik een wens doen alvorens ik de kaarsjes uitblaas en krijg ik van iedereen kadootjes. Ik voel me net die uit dat Kinderen voor Kinderen lied. ‘Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd. Iedereen riep Hieperdepiep, ik werd gekust en gekroond en met kado’s overstroomd’! Alleen is het geen droom maar werkelijkheid en ik voel me enorm gezegend met de liefde van al deze mensen, familie, oude vrienden en nieuwe vrienden, die in mijn hart zitten en in wiens hart ik zit, zelfs al hebben we elkaar al bijna tien jaar niet gezien. I feel loved! Na het eten waggelen we naar buiten, nemen we afscheid van elkaar en gaan Frank en ik terug naar het appartement waar we rustig bijkomen van de dag en voorzichtig plan maken voor morgen. Dit was weer een dag met een gouden randje, één voor in de boeken. En morgen?

Morgen gaan we weer aftellen want dan ben ik nog láng niet jarig!