Tante Truus heeft weer wat verzonnen. Eén keer in de 5 jaar organiseert AV De koplopers de Droomtijdloop. Dat wil zeggen, als de klok in het najaar een uur teruggaat voor de wintertijd start je om 2 uur ‘s nachts om een halve marathon te lopen. Dikke kans op een PR want je finisht natuurlijk ergens rond 3 uur. Dat laat Tante Truus zich geen twee keer zeggen. Ik wist van het bestaan af en dit jaar schrijf ik me gewoon lekker in. ‘s Nachts lopen kan ik als de beste, een halve marathon lukt ook en het past nét in de planning voor Den Haag. Ok, misschien eigenlijk net niet helemaal maar ik ga toch niet voor de winst dus dat komt vast wel goed. Frank blijft in bed, die is voor dit soort dingen niet te porren. Soms lukt het door de FOMO kaart in te zetten maar zijn warme bed midden in de nacht wint het in dit geval. Bij mij niet, ik hou van gekke loopjes met avontuur. Niks aan het handje toch? Maar ja, Tante Truus is Tante Truus want er is altijd wat. Want natuurlijk trekt die ene dag in de 5 jaar niet één maar twee stormen, Austen en Boelo, over het land.

In de aanloop naar de zaterdag en de nacht is het dan ook best spannend. Gaat het überhaupt door, er is code geel afgegeven, en zo ja hoe? Het eerste officiële bericht is dat het doorgaat maar dat we moeten opletten en de veiligheidsmaatregelen in acht moeten nemen. Het blijft bij dat ene bericht dus it giet oan! Ik hou wel nauwlettend de ontwikkelingen van buienradar in de gaten en heb het volste vertrouwen dat het wel mee zal vallen. Er zit ergens een droge window, ik gok er op dat we die dan ook ergens hebben tijdens het lopen. Terwijl ik op de bank hang om de tijd vol te maken kijkt Frank de kwalificatie van de Formule 1. Die is om 0:00 afgelopen, tijd voor mij om te gaan en voor Frank om zijn bed in te duiken. Ik weet dat Marilene ook loopt dus ik app haar of ze nog gaat. Dat is zeker het geval en met een tas vol droge kleding trotseer ik de regen en rij naar Delft.

Ik ben op tijd en kan makkelijk parkeren. Als ik de sporthal binnenloop kom ik gelijk Marilene, Xander en Hans tegen. Ik zeg gedag en ga naar binnen waar ik Marleen tegen het lijf loop. Als ik mijn startnummer opgehaald heb maak ik de rest van mijn outfit klaar, waaronder toch maar het gekregen hardloopshirt. Ik wilde eigenlijk in mijn eigen shirt lopen maar iedereen heeft hem aan, en met de gedachte dat je dan meerdere laagjes hebt tegen de kou hoef ik geen regenjasje aan. Bovendien ziet het er naar uit dat we droog starten. Vooruit dan maar. Als we er klaar voor zijn hangen we wat rond in de sportzaal, maken selfies, zeggen gedag tegen alle andere vriendjes en vriendinnetjes die, verwacht en onverwacht, op komen dagen, en luisteren naar de muziek en instructies van de organisatie. Ze werken met een silent disco en alle berichten komen dan ook via de headphones die we gekregen hebben.

Als het bijna tijd is krijgen we de instructie dat vak A buiten start en de rest vanuit binnen in de volgorde per drie mensen en de andere startvakken, B, C en D. Of zoiets. Ik snap er niks van want nadat het startsein gegeven is loopt werkelijk iedereen tegelijkertijd naar de uitgang en eenmaal buiten begint iedereen ook gewoon te rennen zodra ze over de start zijn. Of zouden die vakaanduidingen in de sporthal niet voor de tassen zijn geweest maar eigenlijk bedoeld als opstelling voor de startvakken? Het maakt niet uit, we zijn gestart en het is inderdaad droog. Ik haak aan bij Marleen en René, Marilene loopt een stukje achter ons met Michel en Xander, ook Kees en Augusta zijn in de buurt. Ik heb een lekker muziekje aan en volg Marleen en René in hun zesminuutdekilometerohneestiekemtochbestietssneller tempo. Waarschijnlijk moet ik hier straks de prijs voor betalen maar voor nu loop ik gewoon lekker mee.

Het begint een beetje te miezeren, ik heb geen flauw idee waar ik loop en concentreer me op het parcours want er zijn stoepjes, kinderkopjes en vooral veel plassen die ik toch automatisch probeer te ontwijken. Het is in elk geval niet koud en het shirt met lange mouwen over mijn eigen outfit heen werkt eigenlijk best prima zo. Sterker nog, ik heb het warm en de lange mouwen worden opgestroopt en mijn buff gaat af en om mijn pols. We halen af en toe wat mensen in, soms loop ik zelfs een stukje voor als ik even vrije doorgang wil, als het miezeren overgaat in eerst regen en daarna in zeikregen. Het mag de pret niet drukken. Ik ben inmiddels toch al nat en stiekem vind ik het eigenlijk heerlijk. Lekker stampen in de regen midden in de nacht. Normaal gesproken loop ik dan in mijn eentje in een bos te schelden, nu ben ik gezellig met anderen en weet ik dat het ongeveer twee uur duurt en ik daarna toch droge kleding aan kan.

We komen aan in het centrum en ik zie allerlei leuke fotomomentjes voor als ik straks de tweede ronde loop. Op het plein, hé liep ik hier vorige week ook niet toen we die 30 km van Den Haag naar Rotterdam liepen, maken we een lusje en staat er een verzorgingspost. Ze hadden iets bedacht met dat we door een kroeg konden lopen á la Urban Trail en dat doen we dan ook. Kost wel wat tijd maar vooruit, we zijn hier voor de lol. Na het centrum lopen we Delft uit onder de A13 door (zie ik later op Garmin) naar Delftse Hout. Ik ga nog steeds lekker en kan Marleen en René nog steeds bijhouden. Mijn knie begint wel een beetje te klagen dus ik besluit de tweede ronde straks mijn eigen, iets langzamere, tempo te gaan lopen. Maar eerst de eerste 10,5 km afmaken.

Ik ben inmiddels zo nat dat ik ook de plassen niet meer ontwijk. Ik ben wel wat gewend met het trailen en mijn sokken en schoenen lopen toch al te soppen. Het maakt het lopen iets makkelijker nu ik niet meer zo op hoef te letten. In Delftse Hout lopen we langs een fietspad dat aan de grond met lichtjes verlicht is en ik moet denken aan Tromso waar ze dat ook hadden, maar dan met kaarsen en in de sneeuw. We zien het bord van de 18 km voor straks de tweede ronde, draaien naar rechts, krijgen nog een langs stuk en dan nog een keer naar rechts en we zijn weer bij het begin. Ze staan hier met water en ik neem even de tijd om een bekertje te drinken. Ik pak ook een bar om iets te eten en begin aan mijn tweede ronde.

De regen laat zich nu echt gelden en striemt in mijn gezicht en mijn ogen. Ik probeer met mijn buff af en toe mijn ogen af te vegen maar het is hopeloos. Het kletsnatte shirt met lange mouwen dat eerst nog een lekker laagje was trekt nu zwaar aan mijn lichaam en de wind, die tijdens de eerste ronde nog wat duwtjes in de rug gaf, lijkt iets afgenomen. Marleen en René heb ik laten gaan en ik loop redelijk alleen als duidelijk wordt dat het deelnemersveld behoorlijk uit elkaar getrokken is. Ik weet dat ik niet achteraan loop, integendeel, maar zo voelt het wel. Het geeft niet, ik ben in mijn element. Ik kom bij het bruggetje met het poortje, de Oostpoort, en de student in vol ornaat met zijn nette pak die er net ook stond staat er nog steeds, de lopers schreeuwend aan te moedigen. Ik stop even om een foto te maken. Het ‘mag’ van hem als ik daarna maar snel weer ga rennen en de rest ga inhalen. Ik ga mijn best doen.

Ik kom weer bij het lusje en het centrum. Ik sla de kroeg nu over, pak nog wel wat water en maak nog wat foto’s. Geen gemakkelijke opgave want alles is zo nat dat mijn telefoon moeite heeft om te reageren op de aanrakingen van mijn vingers. Bij 15 km is het tijd. Tijd voor de Terminatorknop. Ik wissel mijn playlist, zo goed en zo kwaad als het kan, maak nog één foto, en dan is het blik op oneindig en verstand op nul en lopen met het kadaver. En ik hou me aan mijn opdracht en haal mensen in. Ik ben blij, ik ben happy. Morgen of volgende week misschien wat minder, maar nu loop ik lekker en ik voel me sterk. De regen en de wind dagen me uit en ik neem die uitdaging met twee handen aan. Alleen mijn knie is het er niet mee eens, maar die moet niet zo zeuren. Daar maak ik het wel weer goed mee.

Ik ga geen tijd onder de twee uur lopen, daarvoor heb ik teveel lopen lanterfanten met foto’s maken en de omstandigheden zijn er ook niet helemaal naar, maar het zal niet veel schelen. Denk ik want ook al loop ik kilometers dik onder de eerder beoogde 6 minuut de kilometer, heb ik geen flauw idee wat mijn huidige tijd of gemiddelde tempo is. Ik kan het allemaal niet meer lezen zonder bril, dus ik loop maar gewoon door wat ik kan. Kees heeft me ingehaald en ik haal op mijn beurt Kelly weer in. Als ik opnieuw het bordje 18 km zie mag ik hem nu wel rekenen. Het is zowaar opgehouden met regenen, wat ik nu pas merk, en ik mag gaan aftellen. Ik probeer wat rustiger te gaan lopen maar zelfs dan is mijn tempo nog best hoog. Dan de laatste bocht richting het sportterrein, even verwarring of ik nu het pad links of rechts moet hebben en dan is daar de finish! Ik zet mijn klokje stil en zie 2:01:59, later officieel 2:01:57, en ik ben dik tevreden. Ik heb eigenlijk stiekem heerlijk gelopen, heb het niet koud gehad, hou van dit soort epische loopjes en ach, ik droog wel weer op.

In de sporthal zie ik Marilene reeds aangekleed en ik vermoed dat zij één ronde gelopen heeft. Marleen blijkt bij de EHBO te zitten want die heeft gespuugd, René staat bij Marilene. Ik ga gauw mijn tas pakken om iets droogs aan te trekken en als ik naar de kleedkamer loop kom ik Marleen tegen die zich alweer beter voelt. Gelukkig maar. Als zij ook haar tas heeft kleden we ons samen om. Misschien was het handig geweest als ik een handdoekje meegenomen had dus het wordt een beetje improviseren, maar als alle natte zooi vervangen is door droge kleding is het ook wel weer prima. We lopen samen naar de sporthal maar iedereen die we kennen is al naar huis dus gaan wij ook maar. We zeggen gedag en ik rij richting Rotterdam. Ik stop nog even bij de benzinepomp, jammer dat de Burger King dicht is, en ik scoor toch maar een chocomelk en een bakje chips. Thuis alle natte kleding uithangen, mijn haar drogen (sorry schat), snel nog even douchen en dan lekker mijn bed in duiken. Ik ben moe maar kan niet slapen als ik nog geen tien minuten later in slaap val.

Droomtijdloop. Je was gaaf, je was leuk, je was episch en ik ben blij je gekend te hebben. Een dikke shout out naar de organisatie, de vrijwilligers die ook in de stromende regen hebben gestaan, die paar toeschouwers die de storm getrotseerd hebben om ons aan te moedigen en vooral de student bij de Oostpoort, die weliswaar onder de poort stond maar net zo nat was als de lopers die hij naar voren schreeuwde.

Next stop? Den Haag. Of moet ik zeggen Marathon The Hague? CU at het Malieveld.