Van hardlopen ga je zweten. Sommige mensen vinden dat vies en die zullen dus niet snel gaan hardlopen. Maar iedere lichamelijke inspanning zorgt er nu eenmaal voor dat wij mensen gaan zweten en hardlopen vergt lichamelijke inspanning. De een zweet wat meer, de ander wat minder, als het warm is zweet je wat meer, als het koud is wat minder. Van trailen ga je niet alleen zweten, maar je wordt ook gewoon VIES. Vies, met hoofdletters! Zo, ik heb je gewaarschuwd. Vind je zweten tot daar aan toe, maar wil je niet vies worden, dan sorry voor de tijd die je in mijn blogs gestopt hebt tot nu toe, maar ga vooral niet trailen. Op de weg zal je, behoudens een regenbui waardoor je misschien wat vieze spetters aan de onderkant van je benen of broek zal krijgen, niet snel geconfronteerd worden met viezigheid. Maar de ondergrond en omgeving tijdens het trailen, ja dat is een ander verhaal. Ik ga niet uitleggen hoe je op de verschillende manieren vies kan worden, ik ga slechts een aantal praktijkvoorbeelden geven waar ik vies, viezer, viest ben geworden.

Ergens in januari 2018 aan het begin van mijn trailcarrière. Was het de Polar Bear Trail? Hoe dan ook, we starten door van een heuvel af een weiland in te rennen. Het had de dagen ervoor geregend maar nu was het droog. Sterker nog, er scheen een lekker zonnetje. Prachtig weer voor een trailtje. Maar nog geen kilometer onderweg, onderaan die heuvel, wat denk je? Een modderpoel waar een gemiddeld varken een moord voor zou plegen. Een modderpoel die je met geen mogelijkheid kon ontwijken want prikkeldraad links, prikkeldraad rechts. Er zat maar één ding op en dat was dwars er doorheen. Tot boven de enkels trok de superzuigende modder de schoenen van mijn voeten. Links kon ik met beleid en krom getrokken tenen nog vast houden, rechts was ik kwijt en moest ik terug zoeken. De resterende 20 km heb ik met chagrijn op mijn gezicht afgelegd. Ik heb een hekel aan natte voeten en dat was de start van mijn ‘ik háát trailen’ fase. Ik kreeg tevens de bijnaam ‘Moppertrailsmurf’. Inmiddels weet ik beter, maar hou nog steeds niet van natte voeten.

Trail des Fantomes in het Ourthegebied in de Belgische Ardennen. Frank en ik lopen de 42 km. Niet voor de eerste keer dus ik weet wat ik kan verwachten. We moeten een steil stukje heuvel af. Het heeft geregend en het stuk is glad en modderig. Ik ga voorop, pak mijn stokken die ik stevig in de modder plant en voetje voor voetje die ik overdwars neerzet, net als bij het skiën, ga ik heel voorzichtig de heuvel af. ‘Je moet je voeten recht zetten, daar zijn ze voor gemaakt. Het profiel zorgt voor grip dus je kan gewoon naar beneden lopen’, roept Frank die wellicht vindt dat het te langzaam gaat. We kennen elkaar al jaren, ik ben normaal gesproken eigenwijs maar vaak trap ik er toch weer in en luister naar hem. Ook nu besluit ik hem de voordeel de twijfel te geven en zet ik de volgende pas mijn voet recht naar beneden. De grip onder de schoen doet zijn werk maar de modder werkt harder. Ik glij uit en lig met de volledige lengte van mijn rechterbeen in de modder. Dank je lief, goede tip! Volgende keer doe ik het weer op mijn manier, goed?

Devils Trail Loonse en Drunense duinen. Dé plek in Nederland om midden op de dag in hartje zomer te oefenen als je ooit de Marathon des Sables wil gaan lopen. Bloedheet maar vooral veel zand. Zand dat zich uitstekend leent om door de kleine poriën van je hardloopschoenen heen te laten glippen, en vervolgens haar weg door de mazen van je sokken heen weten te vinden. Met als gevolg dat je schoenen, je sokken en respectievelijk je voeten vol met zand zitten. ‘Nou ja, dat klop je er dan toch ook gewoon weer af?’ Als je voeten droog zijn wel ja, maar als ze lekker 13 km hebben zitten zweten in je schoenen zijn ze nat. En dan heeft zand de vervelende onhebbelijkheid om te blijven plakken. Had ik al gezegd dat ik naast een hekel aan natte voeten ook geen fan van zand tussen mijn tenen ben?

Iedere willekeurige trail. Als het geregend heeft stap je onvermijdelijk ergens een keer in een plas. Als het droog is krijg je onvermijdelijk zand of aarde aan je benen. Als je moet klimmen gebruik je onvermijdelijk je handen. Als je valt lig je onvermijdelijk in de viezigheid. Als je een korte broek of korte mouwen hebt loop je onvermijdelijk door gras en struiken. En als je nodig moet, dan zal je onvermijdelijk op je hurken moeten en je behelpen met een zakdoekje. Als je die tenminste bij je hebt. Ik herinner me een gevalletje van niet. Lang leve een plant met grote bladen. Je kan niet trailen en niet vies worden.

Vooruit, de uitsmijter. Februari 2025. Ik loop van Hoek van Holland naar Den Helder. 2 dagen en 2 nachten non stop lopen, in totaal 236 km in bijna 52 uur. Niet slapen, niet douchen, geen tandenpoetsen, naar de wc ging dan over het algemeen nog wel op een echt toilet maar soms ook niet en wel shirtjes en schoenen gewisseld maar geen broeken of ondergoed. Ook vooral zweten in de zon maar ook lopen in de regen. Als ik eindelijk in Den Helder aangekomen ben waar vrienden mij weer naar huis zullen brengen, heb ik al een tijdje een regenbroek over mijn hardloopbroek aan. Ik wil de auto in stappen als ze me vragen of ik mijn regenbroek en jas niet uit wil doen. Ik trek aan het elastiek van mijn broek en de walm die er uit komt heeft iets weg van de geur van een 3 jaar oude zombie die gestorven is aan een virus en in een nat moeras in de zon heeft gelegen. ‘Nee dank je, ik hou mijn broek wel aan en kleed me thuis wel om.’

Van trailen word je vies, het is de waarheid, ik kan er niks anders van maken.